คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 28

ตอน 28

ตอนที่ 28 โต้กลับ

“แดนคนตาย... แดนคนตาย...”

ที่พำนักของผู้วายชนม์

เหอเถาพึมพำซ้ำๆ นิ่งค้างไปนานแล้วถาม “งั้นที่จริงผมตายไปแล้วเหรอครับ ถ้าตายแล้ว ที่นี่ก็คือ... ปรโลกเหรอ”

ที่จริงอวี๋ชิงไม่มีประสบการณ์ตอบคำถามแบบนี้ให้ใคร

เพราะยังไงคนในเมืองเกาะก็ลืมทางที่ตัวเองเดินมากันหมดแล้ว

ผู้คนใช้ชีวิตปกติอยู่ในเมืองเกาะ กลางวันกินสามมื้อ กลางคืนนอนเต็มอิ่ม

มีแผงขายของเช้า มีตลาดกลางคืน มีภัตตาคาร มีโรงแรม ยามเช้ายามเย็น พอเปิดซึ้งนึ่งของร้านอาหารข้างทาง ไอขาวก็พวยพุ่งยั่วน้ำลายคนเดินผ่าน รถแล่นเฉียดข้างทาง น้ำขังกระเซ็น ก็จะมีคนซวยหิ้วขากางเกงบ่นด่า

◆ ◆ ◆

ถ้าจะพูดจริงๆ ที่นี่ก็มีอะไรที่ต่างออกไป แต่ไม่มีใครถาม

เหมือนที่ไม่เคยมีใครถามว่า ทำไมเมืองเกาะตั้งแต่สถาปัตยกรรมจนถึงวิถีชีวิตถึงได้ปนเปกันมั่วไปหมด-

ชายคาแปดเหลี่ยมโค้งงอนเชื่อมต่อกับตึกระฟ้าและผนังกระจก ข้างที่ทำการไปรษณีย์แบบเก่าก็มีร้านขายอุปกรณ์เชื่อมสมองกับแขนกลชีวภาพ

ข้างล่างของเมือง โคมแขวนสูง ผู้คนจุดธูปจุดเทียนลอยโคมในแม่น้ำ ส่วนเหนือเมือง ป้ายโฆษณายักษ์กับรูปเทพที่ฉายบนจอโฮโลแกรมกลางฟ้าก็หมุนเวียนไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน

ทุกปี เมืองเกาะจะมีคนเพิ่มขึ้นนับไม่ถ้วน

พวกเขาจะโผล่ขึ้นมาตามตรอกซอกซอยดื้อๆ หรือจู่ๆ ก็ย้ายมาอยู่แถวบ้าน

บางครั้งผู้คนจะเรียกคนแปลกหน้าว่า “คนต่างถิ่น” แต่ไม่มีใครถามคนต่างถิ่นพวกนั้นว่า “คุณมาจากไหน จะอยู่ที่นี่เหรอ จะอยู่นานแค่ไหน”

ยิ่งไม่มีใครสงสัยว่าที่เรียกว่า “ต่างถิ่น” นอกเมืองเกาะนั้นหน้าตาเป็นยังไง

พวกเขาอยู่ในเมืองเกาะ ในสายตาก็มีแค่เมืองเกาะ

นี่เป็นทั้งฤทธิ์ของน้ำแกงยายเมิ่ง และเป็นการหลบเลี่ยงไม่พูดถึงโดยไม่รู้ตัว...

อวี๋ชิงลังเลครู่หนึ่ง พยายามใช้น้ำเสียงที่ไม่เย็นชาเกินไปปลอบเหอเถา

เขาบอกว่า “ใช่”

จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้จริงๆ

เหอเถา: “...”

ไม่มีใครย่อยเรื่องพวกนี้ได้ในพริบตา ยิ่งเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุสิบหก ไม่ว่าจะโลกไหน เขาก็มีชีวิตอยู่สั้นเกินไป

เขาเลยยืนบื้ออยู่ตรงนั้น เหมือนจะร้องไห้เหมือนจะหัวเราะ พังทลายและไม่รู้จะทำยังไง

กลับเป็น “ยายเมิ่ง” ฉบับสาวที่จ้องอวี๋ชิงด้วยสีหน้าแปลกใจอยู่บ้าง

“เธอรู้ว่าเมืองเกาะคือที่ไหน?” เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างระแวง “เธอเป็นใครกันแน่”

“ฉันบอกแล้ว เกี่ยวอะไรกับแก” อวี๋ชิงว่า

“เธอ...”

เจอเสาน้ำแข็งแบบนี้ “ยายเมิ่ง” ก็จนปัญญาอยู่บ้าง แต่เธอไล่คิดในหัวอย่างละเอียดรอบหนึ่ง-

เธอเคยฟื้นความทรงจำให้คนบางคน อยากดูว่าพวกนั้นจะเป็นยังไง และอยากพิสูจน์ให้วิญญาณอีกครึ่งเห็นว่าเธอถูก ส่วนอีกฝ่ายน่ะเสแสร้ง

น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่เปราะบาง ใช้การไม่ได้ ถ้าไม่บ้าไปก็หายสาบสูญ

นอกจากคนพวกนั้น ที่รู้เรื่องนี้ส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกเทพมนุษย์กับเทพผี

เทพมนุษย์ตอนนี้ผู้ศรัทธาเยอะ เครื่องบูชาไม่ขาด คงไม่จู่ๆ มาโผล่ที่ร้านเล็กๆ ของเธอ

ส่วนเทพผี...

คนตรงหน้านี้ หนึ่งไม่มีไอผีพุ่งเสียดฟ้า สองหน้าตาสูงส่งหล่อเหลา ถึงหน้าจะธรรมดาไปหน่อย แต่ก็ไม่เหมือนพวกเทพสังหารหรือผีร้ายสักนิด

ที่จริง “ยายเมิ่ง” ไม่ได้กังวลเลย

พูดอีกอย่างก็คือ ขอแค่ไม่ใช่อู๋ฉางตัวซวยนั่น จะเป็นใครเธอก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

และใครๆ ก็รู้ว่าอู๋ฉางไม่อยู่แล้ว เรื่องนี้ลือกันให้แซ่ดในเมืองเกาะมาห้าปี

ห้าปีนานพอให้คนเป็นเน่ากลายเป็นดิน และนานพอให้เทพสลายเป็นควัน

คิดถึงตรงนี้ “ยายเมิ่ง” ก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง “เธอพูดถูก เธอเป็นใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันจริงๆ เราไม่ได้เป็นญาติเป็นมิตรอะไรกัน งั้นพูดกันอย่างยุติธรรม ฉันเป็นใคร สาวหรือแก่ มีอดีตยังไง เคยผูกแค้นกับใครไว้แบบไหน ก็ไม่เกี่ยวกับเธอเหมือนกัน”

อวี๋ชิงไม่ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่

“งั้นคุณคนนอกที่ไม่เกี่ยวข้อง วันนี้ร้านขอปิดชั่วคราว ต้องจัดการเรื่องในบ้านหน่อย”

“ยายเมิ่ง” ชี้ไปที่ประตู พูดด้วยน้ำเสียงแบบ “เชิญไสหัวไปเร็วๆ” ว่า “เราจะปิดร้านแล้ว!”

อวี๋ชิงยังมองเธออย่างสงบ จากนั้นก็พยักหน้าทีหนึ่ง แล้วหันหลังเดินไปเลย

เหอเถาไม่คิดเลยว่าเขาจะไปง่ายขนาดนี้ มองตามเขาอย่างงงๆ “?”

“ยายเมิ่ง” เห็นแขกที่ไม่รู้ว่าเป็นใครแถมไม่รู้กาลเทศะคนนี้ยอมขยับเท้าในที่สุด ถึงได้กลอกตา แล้วยื่นมือไปดึงเหอเถาที่ยังงงอยู่ “ลุก!”

กำไลเงินกับหยกบนแขนขาวเรียวของเธอกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ทำเหอเถาตกใจหดตัวถอยไปนิดหนึ่ง

“จุ๊-” เธอขมวดคิ้วไม่พอใจ พูดกับเหอเถา “ฉันทำร้ายแกหรือไง หลบฉันเหมือนเห็นผี”

ตอนนี้เธอยังไม่คิดจะทำร้ายเขาแน่นอน เพราะนี่เป็นคนส่วนน้อยที่ฟื้นความทรงจำแล้วยังไม่บ้า

เธอต้องเก็บไว้ ต้องเก็บไว้ให้ได้ เก็บไว้ให้วิญญาณอีกครึ่งดู

เหอเถาเม้มปากไม่พูด ตาแดงก่ำจ้องเธอ คำพูดนับพันสุดท้ายรวมเป็นประโยคเดียว “ยายผมล่ะ... คุณเอายายไปไว้ไหน”

“ยายอีกแล้ว บอกแล้วว่าเราเป็นคนเดียวกัน จะต่างอะไร” “ยายเมิ่ง” ไม่เคยเจอเด็กหัวทื่อขนาดนี้ ได้ยินเขาห่วงอีกคนก็ยิ่งรำคาญเต็มทน

กำลังจะพูดต่อ ก็ได้ยินเสียง “ปัง-” ดังสนั่น

สีหน้าเธอเปลี่ยน เงยหน้าขึ้นทันที

ก็เห็นประตูร้านปิดลงเสียงดังโครม ทุกซอกทุกมุมล็อกแน่นไม่มีช่องโหว่

ส่วนแขกที่ไม่รู้กาลเทศะคนนั้นโยนโซ่ทิ้ง ดึงทิชชูเปียกจากโต๊ะข้างๆ มาแผ่นหนึ่ง เช็ดฝุ่นบนนิ้วด้วยสีหน้ารังเกียจ

เช็ดเสร็จก็โยนทิชชูลงถังขยะ หันไปเชิดคางใส่ “ยายเมิ่ง” บอกเสียงเย็น “ปิดประตูแล้ว ต่อเลย”

“ยายเมิ่ง”: “.....”

ตอนนี้เธออยู่ห่างไปหน่อย ยังไม่รู้ว่าสีหน้าจะแย่แค่ไหน แต่หมีเซี่ยวไป๋ที่ฟังผ่านผีเสื้อครามหลุดขำออกมาจริงๆ

เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังอยู่ข้างหู ทำลายบรรยากาศตึงเครียดในร้านเสียสิ้น

อวี๋ชิงขยับปาก กระซิบเตือนใครบางคน “ก่อนจะสู้เสร็จ ลองส่งเสียงป่วนอีกทีสิ”

หมีเซี่ยวไป๋ “อ้อ” ทีหนึ่ง “ก็ได้”

ถ้าหมอนี่ตั้งใจจะเงียบจริงๆ ก็เงียบได้ถึงขั้นไม่มีเสียงหายใจ เงียบเหมือนไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

อวี๋ชิงฟังอยู่พักหนึ่งก็รู้สึกไม่ชินอยู่หน่อยๆ กำลังจะพูดอีก ก็เห็น “ยายเมิ่ง” ที่อยู่ไกลออกไปขยับตัว

เธอยิ้มหวานมองอวี๋ชิง แต่การปิดประตูล็อกกลอนของเขาทำเธอโกรธจนเกือบบีบกระดูกข้อมือเหอเถาหัก

นี่ไม่ใช่แค่ไม่รู้กาลเทศะแล้ว นี่มันประกาศสงครามชัดๆ

“ให้ทางลงไม่ลง ให้หน้าไม่เอา...”

รอยยิ้มที่ไม่เคยสะทกสะท้านของ “ยายเมิ่ง” เผยความโกรธออกมาในที่สุด เธอไม่สนเหอเถาที่ร้องเจ็บ สะบัดข้อมือเขาทิ้ง กำไม้เท้าโลหะกระแทกลงพื้นอย่างแรง-

ได้ยินเสียง “เคร้ง!”

เสียงโลหะตอนท้ายแทบกลายเป็นเสียงระเบิดแหลมเสียดหู เหอเถารีบยกมือปิดหู แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองจะหูหนวกอยู่แล้ว

แรงผลักมหาศาลระเบิดออกจากจุดที่ไม้เท้ากระทบพื้น ประตูที่เพิ่งล็อกไว้เปิดผางตามเสียง!

โต๊ะเก้าอี้ในร้านแตกกระจาย ถูกกวาดออกไปหมด!

เหอเถาถูกซัดกระเด็นออกนอกร้านในพริบตา ล้มลงกับพื้น รู้สึกเหมือนโดนรถถังชน ขวัญกระเจิงไปครึ่งค่อน

ร้านถูกกวาดเกลี้ยงในพริบตา แต่อวี๋ชิงกลับยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

สีหน้า “ยายเมิ่ง” เคร่งขึ้น

เธอรู้ดีว่านี่ไม่มีทางเป็นสิ่งที่คนธรรมดาทำได้ ถ้าอย่างนั้น... คนนี้เป็นใคร

แต่เธอไม่มีเวลาคิดเลย

วินาทีที่ฝุ่นจาง แขกคนนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าเธอราวกับภูตผีแล้ว นิ้วขาวซีดแทบจะแตะกระหม่อมเธอ

รูม่านตาของ “ยายเมิ่ง” หดลง ยกไม้เท้าขึ้นรับ

ท่ามกลางประกายไฟจากการปะทะ ไม้เท้างอพับครึ่งเหมือนปั้นจากดินเหนียว

พอรับครั้งที่สอง ไม้เท้าก็หักสะบั้น

ถึงครั้งที่สาม เธอก็ไม่มีอะไรจะรับได้อีก

ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา- เธอช้าไปแค่เสี้ยววินาที มือของอีกฝ่ายก็จวนจะถึงจุดตายข้างลำคอแล้ว

เธอนึกภาพกระดูกคอตัวเองหัก หัวห้อยพับลงมาออกเลย

แน่นอนว่าเทพผีผู้ยิ่งใหญ่ไม่ตายสนิทแค่เพราะคอหัก จะฆ่าเทพผีต้องลงมือที่วิญญาณ

แต่ร่างเสียหายก็ยังเป็นบาดแผลหนักอยู่ดี

วินาทีที่เธอหรี่ตา เตรียมรับการโจมตีนี้ตรงๆ นิ้วเรียวยาวของอีกฝ่ายกลับเบี่ยงทางในนาทีสุดท้าย ริมฝีปากขยับเหมือนรำคาญ

ไม่รู้ว่าพูดอะไรแบบไม่มีเสียง แล้วเฉียดจุดตายของเธอไปอย่างหวุดหวิด

“ยายเมิ่ง” ตกใจวาบ ข้างคอยังโดนลมจากปลายนิ้วเฉือนเป็นแผลตื้นๆ เลือดซึมออกมา

ระหว่างหลบ ทั้งตกใจทั้งระแวง “ยายเมิ่ง” ก็เกิดความคิดแปลกๆ ขึ้นมา อีกฝ่ายดูเหมือนไม่อยากใช้ท่าสังหารกับเธอ

แต่แล้วเธอก็นึกได้ น่าจะเป็นเพราะไม่อยากให้ร่างนี้บาดเจ็บหนัก

*

อวี๋ชิงคิดแบบนั้นจริงๆ

เขาเป็นเทพผีหนังวาดมาหลายปี ที่ได้ยินล้วนเป็นความแค้นของคนที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม ที่ฆ่าล้วนเป็นคนที่สมควรตายตามครรลอง

เขาไม่ได้คิดจะบิดหัวร่างของ “ยายเมิ่ง” นี้จริงๆ ยังไงยายก็ไม่ได้มาหาเรื่องเขาก่อน

แต่เขารำคาญจะแย่

เพราะเขาเป็นถึงเทพสังหาร ลงมือทีไรก็เป็นท่าสังหาร พุ่งตรงจุดตายตลอด

แต่วิญญาณครึ่งดวงนี้ของยายเมิ่งเพิ่งกลับเข้าร่าง ถึงจะอาศัยเศษวิญญาณในร้านถ่ายรูปพักฟื้นมาบ้าง ก็ยังขาดๆ เกินๆ ช้ากว่าเขาครึ่งก้าวตลอด

จนเขาต้องยั้งมือในนาทีสุดท้ายทุกที

เป็นแบบนี้สองสามรอบ คนโง่ยังดูออกว่าเขาไม่ฆ่าเธอจริง

กลับเป็น “ยายเมิ่ง” เองที่พอรู้ว่าเขาจะไม่ลงมือฆ่าร่างนี้ ไม่รู้ทำไมกลับยิ่งโมโห

...แถมยังแปลกๆ อยู่ด้วย

หลายครั้งเธอแทบจะยื่นจุดตายมาให้ถึงที่ ถ้าอวี๋ชิงตอบสนองช้าไปนิดเดียว อีกฝ่ายคงได้เป็นเทพผีไร้หัวตนแรกของเมืองเกาะไปแล้ว

อวี๋ชิงขมวดคิ้วแน่น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงวุ่นวายนอกประตู

*

ตึกแถวในดันเจี้ยนนี้เงียบเหมือนตายไปแล้ว ที่ส่งเสียงวุ่นวายขนาดนี้ได้ ส่วนใหญ่ก็มีแค่เพื่อนร่วมทีมไม่กี่คนนั้น

จริงดังคาด อวี๋ชิงหันไปมอง

นอกจากคนที่ยังสลบไม่ฟื้น อีกสามคนมากันครบ

พวกเขาน่าจะใช้ช่วงนี้ไปซื้อยากับอาวุธ ตั้งใจจะมาสมทบกับอวี๋ชิง ไม่นึกว่าจะมาเจอฉากสู้กันดุเดือด

ยิ่งไม่นึกว่าคนที่สู้กับอวี๋ชิงจะเป็นคนรู้จัก

สามเคตาค้าง “นี่... นี่มันลูกสาวยายร้านบะหมี่ไม่ใช่เหรอ เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!”

ซูชิบาร์ด่า “นาย**ยังมีเวลามานั่งคิดตรรกะอีกเหรอ ก็***ต้องสู้ให้เสร็จก่อนสิ!”

แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ คนที่ว่ากันว่าเป็น “ลูกสาวยาย” ก็วูบมาอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

เธอมีดวงตาเหมือนหมอกยามเช้า ตอนจ้องใครในระยะประชิด จะทำให้อีกฝ่ายอ้าปากค้างลืมคำพูดไปเอง

สามเคเพิ่งจะพูด ก็ทำหน้าเลื่อนลอยภายใต้สายตาเธอ

เธอโค้งตายิ้ม เสียงเบาหวิวล่องลอยเหมือนหมอกยามเช้าเช่นกัน “นายคือคนที่อ่านตัวหนังสือของฉันใช่ไหม ขอบคุณที่พาฉันกลับบ้านนะ”

“...ไม่เป็นไร” แววตาสามเคค่อยๆ ว่างเปล่า ตอบไปโดยไม่รู้ตัว

“ฉันกำลังจะได้เจอคนในบ้านอยู่แล้ว แต่มีคนมาขวางกลางทาง” เธอพูดพลางยื่นมือแตะหน้าผากพวกเขา แล้วผลักเบาๆ

แล้วพอพวกสามเคหันไปมอง คนที่สู้อยู่กับผู้หญิงคนนี้ก็กลายเป็นผีหน้าตาน่าสยองในพริบตา

พวกสามเคสะดุ้งทั้งตัว คว้าเชือก แส้ มีด ธนูที่เพิ่งซื้อมาพุ่งเข้าใส่

อวี๋ชิง: “...”

จัดการไอ้พวกของเล่นพวกนี้ก็ใช้ท่าสังหารไม่ได้เหมือนกัน อวี๋ชิงยิ่งรำคาญหนัก

แต่ดีที่พวกนี้ไม่ต้องออกแรงอะไร มีแค่ซ่านเป้ยที่รับจ้างเล่นเกมเป็นประจำหลบได้ไวมาก ถ่วงเวลาไปได้นิดหน่อย

แต่ก็เพราะครึ่งนาทีที่ถูกถ่วงนี่แหละ อวี๋ชิงถึงนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง “ยายเมิ่ง” คนนั้นฉวยจังหวะชุลมุนเข้ามาลอบโจมตีเขาได้แท้ๆ

แต่เธอไม่ทำ

สีหน้าเธอดูแปลกๆ หันหลังจะไปเลย

อวี๋ชิงเหลือบมองเธอ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว “เธอกำลังรีบ”

“...ใคร?” ในที่สุดเสียงหมีเซี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นอีก ไม่รู้ทำไม เสียงเขาแหบนิดๆ เหมือนตอนเพิ่งโผล่มาเมื่อเช้า

ฟังแวบแรกเหมือนมีความเหนื่อยล้าแฝงอยู่

อวี๋ชิงไม่ทันรู้ตัวว่าเผลอพูดออกเสียง แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อธิบาย ถามแค่ว่า “นายเป็นอะไร”

“หืม? อ้อ... ไม่มีอะไร” พอพูดอีกที หมีเซี่ยวไป๋ก็กลับมาเป็นน้ำเสียงแซวไม่ใส่ใจแบบเดิมแล้ว “เพราะไม่ได้รับอนุญาตให้พูด เมื่อกี้เลยเหม่อไป ฟังไม่ชัด เมื่อกี้คุณพูดถึงใคร”

“...ฉันพูดถึงวิญญาณครึ่งดวงนั่น” อวี๋ชิงว่า “ดูเหมือนเธอกำลังรีบ”

แถมรีบมากด้วย ขนาดจะเคลียร์ความวุ่นวายในร้านก่อนยังไม่มีเวลา

“รีบ?” หมีเซี่ยวไป๋เหมือนจะคิดดู แล้วถามอวี๋ชิง “เธอเอาอะไรไปหรือเปล่า”

“ตุ๊กตาผ้า”

เธอเก็บตุ๊กตาผ้าตัวนั้นขึ้นมาตอนชุลมุน แถมคว้าเข็มกับด้ายไปด้วย ดูจากที่เธอพูดไว้ก่อนหน้านี้ อวี๋ชิงสงสัยว่าเธอจะแยกยายเมิ่งตัวจริงออกจากร่าง แล้วตอกเข้าไปในตุ๊กตาเหมือนกัน

แค่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรีบขนาดนี้

“อ้อ...” หมีเซี่ยวไป๋ว่า “เธออาจรู้สึกว่าตัวเองฝืนได้อีกไม่นาน”

“พูดให้ชัด”

หมีเซี่ยวไป๋: “การแยกวิญญาณไม่ใช่ว่าทำได้ทุกเมื่อ ต้องทำตอนที่เธอแข็งแกร่งกว่าและยึดการควบคุมร่างไว้ได้เท่านั้น”

“แล้วถ้ายายถูกแยกออกมา-” อวี๋ชิงขมวดคิ้ว

หมีเซี่ยวไป๋บอก “เท่าที่ผมรู้... ผมเดาว่าไม่จบดีแน่”

อวี๋ชิงหลุบตา พูดเสียงเรียบ “ได้”

*

หนึ่งนาทีต่อมา สามเค ซ่านเป้ย กับซูชิบาร์ที่โดนสะกดจนหลงทางก็ถูกมัดด้วยเชือกแส้ที่เพิ่งซื้อมาเองอย่างแน่นหนา จัดเรียงตามความสูงอย่างเป็นระเบียบไว้ริมกำแพง

หนึ่งนาทีครึ่งต่อมา “ยายเมิ่ง” ที่กำลังจะไปก็ถูกอวี๋ชิงขวางกลับเข้ามาในร้าน

“แก!” เธอรีบจริงๆ ถึงขั้นลืมรักษารอยยิ้มตาโค้งหวานๆ นั่นไว้ หน้าบึ้งลงไปแล้ว “ขวางฉันไว้แล้วได้อะไร แกฆ่าฉันได้เหรอ กล้าลงมือเหรอ”

ตอนที่อวี๋ชิงชักท่าสังหารกลับอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเธอก็เย็นเยียบขึ้นทันที “ฉันพบว่าพวกแกมีของน่ารังเกียจเหมือนกันอย่างหนึ่ง ความเสแสร้ง!”

“นิสัยมันหลอกใครไม่ได้ แกออกท่าสังหารทุกครั้ง แปลว่าแกถนัดแต่อย่างนี้ ทำเป็นอยู่อย่างเดียว” เธอหรี่ตามองอวี๋ชิง “แกต้องฆ่าคนมาเยอะมากแน่ๆ หักคอคนมานับไม่ถ้วนใช่ไหม ดูพวกมันตายคามือแล้วรู้สึกยังไง สะใจไหม สบายใจไหม คงชินชาไปแล้วล่ะสิ”

“แกฆ่าคนเป็นผักปลา ไม่รู้ว่ามือเปื้อนเลือดคนมาเท่าไรแล้ว ตอนนี้จะมาแกล้งทำเป็นยับยั้งชั่งใจ ทำเป็นใจดีอะไร” เธอแค่นหัวเราะ แล้วจู่โจมเข้ามาอย่างดุดัน-

“ฉันไม่เหมือนแก ฉันฆ่าแกได้” เธอว่า

วินาทีที่เธอพูดประโยคนี้ อวี๋ชิงก็รู้สึกว่าวิญญาณในร่างสั่นสะเทือน

อวี๋ชิง: “?”

ครั้งก่อนที่รู้สึกแบบนี้ สิ่งที่รอเขาอยู่คือความมืดที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว แล้วหมีเซี่ยวไป๋ก็ยึดการควบคุมไปดื้อๆ

อวี๋ชิงขมวดคิ้ว กำลังจะพูด แต่ทันได้พูดแค่คำว่า “หมี” ก็จมลงสู่ความมืดไม่มีที่สิ้นสุด

*

“ยายเมิ่ง” รู้สึกว่าคนตรงหน้าแปลกประหลาดเกินไปแล้ว!

เธอปล่อยท่าสังหาร คนปกติถ้าไม่สวนกลับก็ต้องหลบ แต่คนตรงหน้ากลับส่งเสียง “หมี” ทีหนึ่ง แล้วก้มหัวลง

“ยายเมิ่ง”: “?”

ช่องโหว่และจุดตายเปิดโล่งอยู่ตรงหน้า ถึงเธอจะงง แต่เพราะเวลากระชั้น ก็ยังพุ่งเข้าโจมตีตรงๆ

แต่ในชั่วพริบตานั้น คนที่ก้มหัวอยู่ก็ช้อนตาขึ้น แล้วยิ้มทีหนึ่ง

วินาทีนั้น คนที่เย็นชาราวน้ำแข็งกลับแผ่ความชั่วร้ายเย่อหยิ่งเสียดฟ้าออกมา สีหน้านั้นทำให้เธอเกิดลางร้ายสุดขีด เธอนึกถึงคนคนหนึ่ง

แต่เป็นไปไม่ได้...

อู๋ฉางหายไปไร้ร่องรอยนานแล้วแท้ๆ ทั้งเมืองเกาะลือกันมาห้าปี ถ้าเป็นเทพผีตนไหน นั่นก็หมายถึงดับสูญ

แต่หลังจากนั้น ทุกท่าทาง ทุกคำพูดของอีกฝ่าย ล้วนผลักให้การคาดเดาของเธอยิ่งดิ่งไปทางที่แย่ลง

“แกว่าเขาฆ่าคนเป็นผักปลา?” คนนั้นยิ้มพลางรับมือเธอไว้ “งั้นแกคงยังเห็นมาน้อย”

“นั่นไม่ได้เรียกว่าเสแสร้ง เขาแค่... หัวรั้นนิดหน่อยมั้ง?” เขาหลบได้สบายๆ ยังมีเวลาเลือกคำด้วย พูดจบเขาก็หัวเราะอีก “ส่วนฉันไม่เหมือนกัน ฉันไม่มีของแบบนั้น”

“พวกคนใจดีอย่างเขายังจะโต้ตอบฟังแกพูดอีกหลายประโยค ส่วนฉันน่ะ ไม่ชอบฟังคนอื่นพูดเรื่องไร้สาระ ที่แกพูดมาก่อนหน้านี้ก็ผลาญความอดทนอันน้อยนิดของฉันไปหมดแล้ว แกควรไปอยู่เงียบๆ นานแล้ว”

“ยายเมิ่ง” หน้าตึงเครียด การโจมตีเริ่มร้อนรน เธอแค่นยิ้ม แต่ความโกรธท่วมฟ้า “อยู่เงียบๆ? ทำไม จะยัดฉันเข้าตุ๊กตาอีกเหรอ”

“น่าเสียดายที่แกทำไม่ได้ หนึ่งแกทำไม่เป็น สองอีกครึ่งของฉันไร้น้ำยาเกินไป โดนฉันกดไว้แน่น ถ้ายัยนั่นไม่ออกมา แกก็ส่งฉันไปไหนไม่ได้ ฉันอยากรู้นักว่าแกจะทำยังไง?!”

“อ้อ? เรื่องนี้แกไม่เข้าใจแล้วล่ะ จะให้อีกครึ่งนั้นออกมาง่ายจะตาย ฉันแค่ต้อง... ฆ่าคนคนหนึ่ง”

*

ตอนที่หมีเซี่ยวไป๋พูดประโยคนี้จบ เขาก็ไปโผล่ข้างเหอเถาแล้ว

ในมือเขาควงมีดสั้นที่เก็บมาจากเพื่อนร่วมทีม คว้าคอเสื้อหิ้วเหอเถาขึ้นมา พลิกปลายมีด แล้วปาดไปที่ข้างคอเหอเถาโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

ชั่ววินาทีหนึ่ง เหอเถาเย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขารู้สึกจริงๆ ว่าคนนี้ฆ่าเขาได้ และจะฆ่าเขาจริงๆ ถ้าไม่มีใครห้าม มีดเล่มนั้นจะตัดเส้นเลือดใหญ่ที่คอเขาขาดแน่ๆ

เขาอดกรีดร้องไม่ได้-

วินาทีต่อมา มือขาวเรียวข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากความว่างเปล่า ขวางมีดเล่มนั้นไว้!

เขาสะดุ้งเฮือก มองตามมือนั้นไป ก็เห็นหญิงสาวผมยาวสีดำคนนั้นหน้าแก่ลงไปชั่วพริบตา หางตาที่ตกลงเล็กน้อยมีเค้าหน้าของยายอยู่ลางๆ

เหอเถาหอบหายใจแรงๆ ไม่กี่ที ก็เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปอีก วิญญาณอีกครึ่งยังแข็งแกร่ง ทำท่าจะยึดการควบคุมไปได้

แล้วก็ได้ยินคนที่เกือบฆ่าเขาหัวเราะทีหนึ่ง พลิกปลายมีดกรีดปลายนิ้วเธอ แล้วเอานิ้วแตะเลือดสดกดลงบนกระหม่อมเธอ

เขาหรี่ตา พูดเสียงต่ำ “ตอนนี้ข้อสองทำได้แล้ว ทีนี้ฉันจะตอบข้อหนึ่งของแก”

“ไม่รู้ว่าแกเคยได้ยินข่าวลือนี้ไหม เทพกลืนกินกันเองแล้วจะได้ความสามารถของอีกฝ่ายมา”

“ซวยหน่อยนะ หลายปีก่อนคนที่ฆ่าแกก็คือฉันพอดี เพราะงั้นวิชาแยกวิญญาณของพวกแก...”

“ที่จริงฉันก็ทำเป็นแล้ว”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 28
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 29 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 27กลับหน้าเรื่อง
ตอน 27ตอน 29