“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 27 แดนคนตาย
หญิงชราชะงักไป
อาจเพราะเลนส์แว่นบังไว้ครึ่งๆ กลางๆ ดวงตาของเธอจึงดูเหมือนมีหมอกอบอวลอยู่เสมอ คนธรรมดาจ้องดวงตาคู่นี้นานๆ ก็หลงอยู่ในหมอกนั้นได้ง่ายๆ จนอ้าปากแล้วลืมว่าจะพูดอะไร
เธอคงทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ดวงตาหลังเลนส์โค้งขึ้น แฝงรอยยิ้มละมุน แวบแรกดูอ่อนโยนและใจดี
เธอมองอวี๋ชิง ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันเป็นใครเหรอ ฉันก็คือฉันน่ะสิ เธอยืนอยู่ในร้านบะหมี่เล็กๆ ของบ้านฉันแท้ๆ ทำไมถึงถามแบบนี้”
“เพราะแกพิรุธเยอะเกินไป” น้ำเสียงอวี๋ชิงเย็นชาแต่ชัดถ้อยชัดคำ สายตากวาดผ่านจุดน่าสงสัยทุกจุดของเธอ “เสียงเบาเกินไป ไม่เหมือนคนหูตึง ระดับเสียงค่อนข้างสูง พูดไม่ช้า ถือไม้เท้าแต่ไม่ลงน้ำหนักเลย แกไม่ใช่คนแก่ด้วยซ้ำ...”
อวี๋ชิงช้อนตาขึ้น มองเข้าไปในดวงตาเธออีกครั้ง “ทำไมต้องยึดร่างคนแก่”
เทพผีหนังวาดสวมหนังมาแล้วนับไม่ถ้วน จึงไวต่อเรื่องนี้ที่สุด วิญญาณที่ขดตัวอยู่ในร่างที่ไม่ใช่ของตัวเอง ก็เหมือนคนใส่เสื้อผิดตัว เขามองแวบเดียวก็รู้
คิ้วบางเรียวสวยของหญิงชราขมวดเล็กน้อย แต่ตาที่โค้งยิ้มยังไม่เปลี่ยน เธอถามอวี๋ชิงกลับ “แล้วเธอล่ะเป็นใคร”
อวี๋ชิงตอบ “เกี่ยวอะไรกับแก”
หญิงชรา: “...”
ใกล้กันขนาดนี้ ตัวเขากลับไม่มีไอผีให้เห็นสักนิด ภายใต้ข้อจำกัดของโมดูลดันเจี้ยน เขาก็เหมือนแขกคนอื่นที่เข้ามาในร้าน ดูเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
อย่างมากก็คนธรรมดาหุ่นดีคนหนึ่ง
แต่คนธรรมดาโดนเธอจ้องควรจะเลื่อนลอยไปนานแล้ว คนนี้กลับไม่ได้รับผลกระทบเลยสักนิด
นิ้วที่จับไม้เท้าของหญิงชราขยับ กำลังจะเอื้อมไปหาอวี๋ชิง-
จู่ๆ เหอเถาก็วิ่งออกมาจากครัว
“ไม่ใช่นะ... ยาย!” เหอเถาหน้างงเต็มที่ แต่ยังไม่ลืมพูดเสียงดัง “ทำไมขั้นตอนเคี่ยวซุปของยายไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย”
หญิงชราหันไปมองเขา
สีหน้าในชั่วขณะนั้นแปลกหน้าเกินไป เหอเถาขนลุกจนเงียบกริบ
“ขั้นตอนไม่เหมือนเมื่อก่อน? รู้ไหมทำไม” หญิงชราพูดเบาๆ “ก็เพราะที่แกเรียนมามันผิดน่ะสิ”
เหอเถาอึ้งไป
“ไม่เคยได้ยินคนเมืองเกาะว่าเหรอ ใครๆ ก็บอกว่าตั้งแต่แกรับช่วงต่อ รสน้ำซุปร้านบะหมี่ก็เปลี่ยนไป สู้เมื่อก่อนไม่ได้เลย” หญิงชรายังยิ้มออกมาได้ “ฉันก็แค่เปลี่ยนกลับไปใช้ขั้นตอนแรกสุด แค่นั้นเอง”
พอเธอพูดจบ เหอเถาที่ยืนอึ้งก็เริ่มเข้าใจในที่สุด ถอยหลังครึ่งก้าวอย่างตื่นกลัว “คุณ... คุณเป็นใคร คุณเป็นใครกันแน่?! ทำไมหน้าตาเหมือนยายผมเป๊ะเลย?!”
“ทำไมต้องเรียกว่าหน้าเหมือนเป๊ะล่ะ” หญิงชราส่ายหน้าเบาๆ “ฉันก็คือยายนั่นแหละ”
“คุณไม่ใช่!” เหอเถาร้อง “ยายผมไม่พูดแบบนี้ ยายผมปากร้ายใจดี ยายดีมาก ยายเป็นคนแก่ที่ใจดีที่สุดในโลก คุณไม่ใช่-”
“ใจดีที่สุดในโลก?” พอได้ยินประโยคนี้ ตาที่โค้งยิ้มมาตลอดของหญิงชราก็กลายเป็นราบเรียบ หลุบต่ำลงเล็กน้อย
พอไม่มีรอยยิ้ม เธอก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนในพริบตา พูดตัดบทเหอเถา “ยัยนั่นใจดีที่สุดในโลก? นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาเลย”
“คุณ...”
“ถ้ายัยนั่นใจดี ทำไมถึงทนให้ฉันมีอยู่ไม่ได้” มือที่กำไม้เท้าของหญิงชราเส้นเลือดปูดโปน
“ถ้ายัยนั่นใจดีสักนิด จะใจร้ายแล่ฉันออกมาทั้งเป็นได้ยังไง แล้วยังหา-” เธอฟาดตุ๊กตาผ้าบนตู้โชว์ใส่ตัวเหอเถาอย่างแรง “หาตุ๊กตาผ้าเน่าๆ ตัวนี้มายัดฉันเข้าไป!”
เหอเถากอดตุ๊กตาไว้ ทำอะไรไม่ถูก
ตั้งแต่ยายเก็บเขามาเลี้ยง ตุ๊กตาผ้าเก่าตัวนี้ก็วางอยู่บนตู้โชว์ หันหน้าไปทางเคาน์เตอร์ทุกวัน อยู่เงียบๆ มาหลายปี
เขาคิดมาตลอดว่ามันเป็นของเล่นวัยเด็กของยายหรือของใครสักคน ตั้งไว้ระลึกความหลังเท่านั้น
“รู้ไหมทำไมตุ๊กตาตัวนี้ไม่มีตา”
หญิงชราโค้งตายิ้มอีกครั้ง เสียงก็เบาลง แต่ลูกตาเธอกลับดำสนิทผิดปกติ เหมือนความแค้นที่ข้นคลั่ก
“ไม่รู้ล่ะสิ แต่ยายแกรู้ดี เพราะหุ่นหรือตุ๊กตาผ้าน่ะ แค่ใส่ตาให้ก็มีวิญญาณ พูดอีกอย่างก็คือ ยัยนั่นยัดฉันเข้าไปในนี้ แค่ตอกตาลงไป ฉันก็จะมีชีวิตอยู่ได้แค่ในสภาพตุ๊กตา กลับเข้าร่างยัยนั่นไม่ได้อีก”
หญิงชราพูดพลางก้าวเข้าไปหาเหอเถาอีกก้าว หน้าตาก็เปลี่ยนไปในพริบตา
รอยย่นรอบตาและมุมปากค่อยๆ จางหาย ไหล่หลังที่ค่อมค่อยๆ ยืดตรง หางตาที่ตกค่อยๆ ชี้ขึ้น
“แต่ฉันเป็นส่วนหนึ่งของยัยนั่นนะ ยัยนั่นใจร้ายได้ลงคอได้ยังไง แล้วฉันจะยอมได้ยังไง?! ฉันเลยออกมาเอง...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันน่ะ ควักตาที่ยัยนั่นตอกไว้ออกมาแล้ว รู้ไหมว่าควักตาออกมามันรู้สึกยังไง”
สายตาหลังเลนส์ของเธอกวาดมองตุ๊กตาอย่างรังเกียจ “เจ็บมากเลยนะ แต่แกดูสิ ร่องรอยที่เหลืออยู่บนหน้าตุ๊กตาตัวนี้ มีแค่ปลายด้ายน่าขำสองเส้นเท่านั้น”
“แกมาบอกฉันว่ายัยนั่นใจดี?” เธอหัวเราะเบาๆ แล้วก็เปลี่ยนเป็นแค้นเคืองในพริบตา
ความแค้นนั้นพรั่งพรูออกจากริมฝีปากทีละคำ “ถ้ายัยนั่นใจดีสักนิดเดียว ก็ต้องรับฉันกลับไป! กลับเข้าร่างยัยนั่น ไม่ใช่ปล่อยให้เทพชั่วตนหนึ่งกลืนกินฉันทั้งเป็น!”
วินาทีที่สิ้นเสียง หญิงชราผมเงินทั้งหัวก็กลายเป็นหญิงสาวไปแล้ว
เธอมีผมยาวตรงสีดำ ผิวขาวละเอียด ตาคมหวานชวนมอง ถ้ายิ้มออกมาจากใจจนถึงแววตา คงจะอ่อนหวานงดงามมาก
เหมือนกับรูปที่ส่งกลับมาไม่มีผิด
นี่ก็ไม่ได้ผิดคาดไปทั้งหมด แต่อวี๋ชิงก็ยังพูดเบาๆ “หมีเซี่ยวไป๋ ลูกสาวของยายก็คือ...”
“ยายเมิ่งเอง” หมีเซี่ยวไป๋บอก
ปกติเขาไม่ชอบพูดเรื่องความลับของคนอื่น ถ้าจะว่ากันจริงๆ ทุกคนในเมืองเกาะล้วนมีอดีตมากมาย
เสียงผีดังเกินไป เขาได้ยินมามากเกินไป ต่อให้ปกติใส่ที่ครอบหูอยู่ ก็ยังรู้เรื่องราวนับไม่ถ้วน
แต่เขาฟังอย่างเดียวไม่เคยพูด เพราะยังไงนั่นก็เป็นอดีตของคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเขา
แต่ก็ยังมีบางเรื่องที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าเอง
อย่างยายเมิ่ง
“ในเมื่อเธอพูดมาขนาดนี้แล้ว...” หมีเซี่ยวไป๋ว่า “ข่าวลือที่ว่ายายเมิ่งแต่แรกเป็นหนึ่งร่างสองวิญญาณ ที่จริงไม่ถูกต้อง”
“...”
อวี๋ชิงคิดในใจ ข่าวลือที่ไม่ถูกต้องนี่ก็นายเป็นคนบอกฉันเอง
“ยายน่าจะเคยสับสน หรือหวั่นไหวระหว่างเคี่ยวซุปปรุงซุปมานับครั้งไม่ถ้วน เลยเกิดตัวตนอีกคนหนึ่งขึ้นมา”
สถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นในสายตาพวกสามเค มักจะเรียกว่า “บุคลิกใหม่”
แต่ในเมืองเกาะ ทุกคนจะเรียกเรื่องแบบนี้ว่าวิญญาณแยกเป็นสอง ในร่างเดียวกัน มีวิญญาณสองดวงที่เห็นต่างกัน
บางครั้งพวกเธอก็อยู่ร่วมกันได้ เหมือนนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นเดียวกัน เถียงกันดุเดือด หรือนานๆ ทีก็คุยกันดีๆ
แต่ส่วนใหญ่ ฝ่ายหนึ่งจะหลับไหลอยู่ในร่างไม่ว่าจะเต็มใจหรือถูกบังคับ ให้ฝ่ายที่แข็งแกร่งกว่าในตอนนั้นคุมร่างแทน
ในเมืองเกาะ ยายเมิ่งเป็นหนึ่งในเทพผี ดูแลความทรงจำ แต่วิญญาณที่แยกออกมาจากเธอกลับดื้อรั้นควบคุมยาก ก่อเรื่องวุ่นวายไม่น้อยแบบไม่มีเหตุผล
เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องใหญ่กว่านี้ ยายเมิ่งจำต้องใจแข็งแยกเธอออกมา ผนึกเธอไว้ สุดท้าย... ก็ฆ่าเธอ
แต่เพราะเสียวิญญาณไปครึ่งหนึ่ง ก็ไม่ต่างจากแล่ตัวเองทั้งเป็น ยายเมิ่งจึงบาดเจ็บสาหัส จนกลายเป็นหญิงชราวัยไม้ใกล้ฝั่ง แล้วบอกคนภายนอกว่าหญิงสาวคนก่อนหน้าคือลูกสาวของเธอ ที่ประสบอุบัติเหตุดับสูญไป
จนถึงตอนนี้... ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว
“แต่ว่า... ตอนนั้นผมน่าจะฆ่าเกลี้ยงแล้วนะ” หมีเซี่ยวไป๋พึมพำ
เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าในรูปของร้านถ่ายรูปจะยังมีเศษวิญญาณหลงเหลืออยู่ แล้วเศษวิญญาณนั้นยังรอดมาได้จนถึงตอนนี้ แถมพักฟื้นจนแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย จนพอกลับมาก็ยึดอำนาจควบคุมร่างได้ทันที
คงเพราะร้านถ่ายรูปเก็บรูปไว้เยอะเกินไป ก็ต้องมีเศษวิญญาณเล็กๆ น้อยๆ หลงอยู่บ้าง แล้วถูกเธอดูดกลืนไปเป็นพลังของตัวเอง
วิญญาณครึ่งร่างนี้ตอนนี้คุมร่างของยายเมิ่งไว้แน่นหนา ระบายความแค้นที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในรูปมาหลายปี
“คนใจดีที่สุดในโลก? หน้าไหว้หลังหลอก” เธอทิ้งท้ายประโยคหนึ่งแล้วยื่นมือไปหาเหอเถา “ก็แค่คนขี้โกหกที่แกล้งทำเป็นสงบเสงี่ยม รู้ไหม คนเมืองเกาะเกือบทุกคนโดนยายแกหลอกมาแล้ว แม้แต่แกก็ด้วย แต่แกยังพองขนร้องเพลงสรรเสริญว่ายัยนั่นเป็นคนใจดีที่สุดในโลก ตลกชะมัด”
เหอเถาฟังใครว่ายายไม่ดีแม้แต่คำเดียวไม่ได้ กำลังจะพุ่งไปเถียง ก็เห็นมือหญิงสาวคนนั้นยื่นมาหาเขาทันที
เขาถอยหลบ แล้วก็สบเข้ากับดวงตาที่มีหมอกอบอวลคู่นั้น
ในชั่วพริบตา หัวเหอเถาก็อื้ออึง!
เห็นมือนั้นกำลังจะแตะหน้าผาก เหอเถาก็รู้สึกว่ามีแรงหนึ่งคว้าแขนเขาไว้แล้วกระชากแรงๆ
วินาทีต่อมา เขาก็เห็นแผ่นหลังสูงโปร่งของอวี๋ชิง-
เขาถูกอวี๋ชิงดึงไปไว้ข้างหลัง
*
หญิงสาวไม่คิดเลยว่าอวี๋ชิงจะเร็วกว่าเธอ ขมวดคิ้วนิดๆ แต่วินาทีต่อมาก็ยิ้มออกมา
“แกคิดว่าฉันต้องลงมือเองเหรอ” เธอพูดยิ้มๆ “ป่าเถื่อนเกินไป ไม่คุ้ม ฉันอยากให้เขารู้ว่ายายหลอกเขา ง่ายจะตาย แค่ซุปคำเดียวก็พอ ไม่ลองถามเขาดูล่ะ ว่าเมื่อกี้ตอนปรุงซุปได้ชิมไปคำหนึ่งหรือเปล่า”
สีหน้าอวี๋ชิงหม่นลง
วินาทีต่อมา เหอเถาที่อยู่ข้างหลังก็เซไปก้าวหนึ่ง แล้วกุมหัวทรุดเข่าลงกับพื้น “ซี้ด- เจ็บ...”
ขมับเขาเต้นตุบๆ หัวมึนตื้อ เหมือนมีอะไรนับไม่ถ้วนจะทะลักออกมาจากสมอง “ปวดหัว... ทรมานจัง...”
พื้นเย็นๆ เหอเถาเอาหน้าผากแนบพื้น เหมือนอยากบรรเทาความเจ็บปวดนั้น
แต่แนบไว้เฉยๆ ไม่ช่วยอะไร เขาเลยเริ่มโขกหน้าผากเบาๆ ทีละที
ภาพเหตุการณ์และเศษความทรงจำนับไม่ถ้วนพลิกย้อนกลับมาในทุกครั้งที่โขก-
เขาเห็นผนังขาวโพลนของโรงพยาบาล...
ที่นั่นน่าจะเป็นที่ที่เขาเกิด
เห็นเปลไกวหลากสีตอนเป็นเด็ก หัวเปลเหมือนจะแขวนลูกบอลไว้หลายลูก มีเสียงหนุ่มสาวคู่หนึ่งหัวเราะหยอกเขา “เฉินเฉินจ๋า เรียกแม่สิ เรียกพ่อสิ”
“ตั้งชื่อเล่นเฉินเฉินว่าเหอเถาดีไหม วอลนัตลูกเล็กๆ เอาไว้คลึงเล่นก็ดี แข็งแรง แถมบำรุงสุขภาพ”
“บำรุงสมองด้วย ต้องฉลาดแน่”
“จะฉลาดไม่ฉลาดไม่สำคัญ ขอแค่แข็งแรงสมบูรณ์ก็พอ”
ถ้อยคำนับไม่ถ้วนซ้อนทับกัน ดังไม่หยุด ทั้งหญิงชายเด็กผู้ใหญ่ เสียงทุ้มเสียงแหลม สำเนียงไหนก็มี
ครอบครัว เพื่อน เพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมชั้น ไปจนถึงคนแปลกหน้าตามตรอกซอกซอยที่เคยเจอกันแค่ครั้งเดียว
เขาเห็นกระจกตึกสูงสะท้อนแดดแสบตา ถนนมีผู้คนขวักไขว่ รถราไม่ขาดสาย
เห็นไฟท้ายสีแดงของรถติดยาวเหยียดกะพริบคดเคี้ยวไปบนถนนยาวหลายกิโลเมตร ปลายถนนคือแสงไฟสว่างไสวไม่มีวันดับกับแสงยามเย็นเต็มฟ้า
ที่นั่นฝนไม่ได้ตกตลอดเวลา...
ที่นั่นจริงๆ แล้วแดดออกบ่อย
หลังเศษภาพนับไม่ถ้วน เขาก็เห็นผนังขาวโพลนของโรงพยาบาลอีกครั้ง นอกหน้าต่างมีดอกไม้กำลังร่วงโรย
เขาได้ยินเสียงแรกสุดนั้นอีกครั้ง ยังเป็นหนุ่มสาวคู่เดิม แต่ในเสียงไม่มีรอยยิ้มอีกแล้ว
พวกเขากำลังร้องไห้...
เขาได้ยินเสียงร้องไห้ที่ยาวนานที่สุดในโรงพยาบาล คนที่เขาควรเรียกว่าแม่กำผ้าห่มของเขาแล้วร้องไห้ไม่หยุด
“ทำยังไงดี ลูกยังเล็กขนาดนี้ ลูกเพิ่งสิบสองเอง ทำไมกัน...”
เขาจำได้ว่าเคยยกมือที่เต็มไปด้วยรอยเข็มเขียวช้ำ ขึ้นลูบหัวแม่
เขาจำได้ว่าความคิดสุดท้ายก่อนหมดสติคือ แปลกจัง
คนเรานี่แปลกจริงๆ ชอบถามซ้ำๆ ว่าทำไม ทั้งที่รู้เหตุผลอยู่แล้ว
แล้วก็ชอบพูดซ้ำๆ ว่ารู้แล้ว ทั้งที่กำลังสับสนที่สุด
ภาพ เสียง และเศษเสี้ยวเหล่านั้นสุดท้ายก็จมหายไปในความมืดเงียบงัน
ไม่รู้ว่านานเท่าไร เขาลืมตาขึ้นในความมืด เห็นค่ำคืนฝนปรอยของเมืองเกาะ
เขาเดินข้ามสะพานโค้งในเขตเมืองล่างอย่างเลื่อนลอย ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่มีที่ให้ไป
เขาไม่ชอบฝนของเมืองเกาะ ฝนปรอยตกลงบนตัว แต่เหมือนตกลงไปในหัวใจ
เย็นเยียบ เปล่าเปลี่ยวมาก
เขาเลยมุดเข้าไปหลบฝนใต้สะพาน
แต่ฝนก็ไม่หยุดสักที เขาขดตัวอยู่นานแค่ไหนไม่รู้ ตอนที่กำลังสะลึมสะลือจะหลับ ก็ได้ยินเสียงหญิงชราคนหนึ่งพูดช้าๆ ยานๆ “ทำไมมานั่งอยู่ใต้สะพานล่ะ”
เขาเงยหน้าขึ้น แล้วส่ายหัว
หญิงชราบีบแขนเขาเบาๆ “ผอมแห้งตัวนิดเดียว หิวจนจะกลายเป็นตั๊กแตนแล้ว”
เขาคิดในใจว่าคุณยายคนนี้หน้าตาเรียบร้อยแท้ๆ แต่พูดไม่น่าฟังเลยจริงๆ
“ไปเถอะ กลับบ้านกับยาย กินอะไรก่อน” หญิงชรามองหน้าเขาครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะ “ร้องไห้จนมอมแมมเป็นปลาไหลเลย”
“มีชื่อไหม” หญิงชราจูงเขาออกจากใต้สะพาน เดินข้ามสะพานโค้ง ผ่านตึกแถว เข้าไปในร้านเล็กๆ ร้านหนึ่ง ต้มบะหมี่ร้อนๆ ให้เขาชามหนึ่ง ยังตอกไข่ดาวน้ำสีเหลืองทองใส่ให้ด้วย “ถ้าไม่มี ยายจะเรียกว่าเจ้าปลาไหลแล้วนะ”
เขาคิดแล้วตอบ “เหอเถาครับ ผมชื่อเหอเถาน้อย”
“เหอเถาเหรอ... ชื่อดีนี่ แข็งแรงดี”
ตอนที่เขาก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ หญิงชราลูบหัวเขาเบาๆ เหมือนที่เขาเคยลูบหัวแม่ในโรงพยาบาลตอนนั้น
เธอบอกว่า “กินเถอะ กินอิ่มแล้วจะได้ไม่ร้องไห้”
*
เหอเถาคุกเข่าอยู่บนพื้นนานแสนนาน พอเงยหน้าขึ้นมา ตาทั้งสองข้างก็แดงก่ำ
เขามองหญิงสาวคนนั้น แล้วมองอวี๋ชิง
สุดท้ายก็เงยหน้าพูดเสียงแหบ “ผมนึกออกแล้วหลายเรื่องเลย”
เยอะจริงๆ เยอะมากๆ...
เยอะจนเขาแทบรับไม่ไหว หายใจไม่ออก
เขาถามอวี๋ชิง “ถ้าอย่างนั้น... เมืองเกาะ... มันคือที่ไหนกันแน่”
อวี๋ชิงเงียบไปนาน แล้วตอบ “แดนคนตาย”
ที่ที่คนตายทั้งหลายใช้ชีวิตอยู่
กำลังโหลดความเห็น...