“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 26 ยาย
เหอเถาอ้วกจนฟ้าสะเทือน อ้วกเสร็จก็ดีดตัววิ่งเข้าครัวหลังร้าน หน้าซีดเป็นกระดาษ
“เกิดอะไรขึ้น... ทำไมมีของแบบนี้... เป็นไปได้ยังไง อย่ามาหลอกผมนะ...” เขาพึมพำไม่หยุด ท่าทางตื่นตระหนกไม่เหมือนแกล้งทำ
ม่านผ้าครึ่งผืนหน้าครัวกันได้แต่น้ำมันกระเด็น กันคนไม่ได้
อวี๋ชิงเลิกม่านเดินเข้าไป ก้าวเท้าเข้าไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ถอยออกมาครึ่งก้าว เคาะวงกบประตู “ก๊อกๆๆ” ชดเชยไปสามที
หมีเซี่ยวไป๋หลุดหัวเราะสั้นๆ ขึ้นมา
อวี๋ชิงไม่ต้องถามก็รู้ว่าเขาขำอะไร
หมอนี่แซวนิสัยแปลกๆ บางอย่างของเขามาไม่รู้กี่รอบแล้ว ต่อให้ไฟลนก้นแค่ไหน จะเข้าบ้านคนอื่นก็ต้องเคาะประตูก่อน แต่บางที่ กริ่งประตูอยู่ข้างๆ แท้ๆ เขากลับเลือกพังประตูเข้าไปดื้อๆ
“ผมแอบสังเกตมานานแล้ว พยายามหากฎอยู่ตลอด ยากจัง” หมีเซี่ยวไป๋ตอนวัยรุ่นก็พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เสียงต่ำ แต่เพราะจงใจลากหางเสียงยาว เลยฟังเหมือนจะแกล้ง “ผมอดไม่ได้จริงๆ ขอถามอย่างถ่อมตัวหน่อย คุณแบ่งยังไงกันแน่”
อวี๋ชิงตอนนั้นพูดน้อย อารมณ์ไม่น้อย เย็นชาจนออกจะทิ่มแทง ได้ยินน้ำเสียงหมีเซี่ยวไป๋ทีไรก็หงุดหงิด “เกี่ยวอะไรกับนาย ฉันมีตรรกะของฉัน”
แล้วอู๋ฉางในวัยรุ่นก็จะ “อ้อ” เบาๆ พยักหน้าจริงจัง พูดว่า “เข้าใจแล้วๆ” แต่หันหลังไปก็หัวเราะอีก
เคยมีช่วงเวลานานมากที่อวี๋ชิงไม่เข้าใจว่าเขาหัวเราะอะไรกันแน่
หลังๆ ก็ชินไปเองโดยไม่รู้ตัว ถึงขั้นเดาล่วงหน้าได้
เขาตอนนี้ไม่ถามคำถามประเภท “นายขำอะไร” แล้ว เพราะนั่นเท่ากับยื่นหน้าไปให้ไอ้คนเลวนั่นแซวถึงที่
อวี๋ชิงเดินเข้าไปลึกในครัว เจอถังไม้สูงเกินครึ่งตัวคนใบหนึ่ง ทรงกว้างจนกินที่เกือบครึ่งครัว ฝาถังปิดแน่นหนา มีแค่รูระบายไอเป็นวงรอบขอบ ไอน้ำชื้นๆ รวมตัวอยู่ตรงนั้น
ด้านล่างมีช่องคล้ายก๊อกน้ำ น่าจะเป็นที่รองน้ำซุปปกติ
“ในนี้คือน้ำซุปที่เคี่ยวไว้?” อวี๋ชิงถาม
“ใช่ครับ... ใช่” เหอเถายังขวัญกระเจิง
เขาตัวไม่สูง ปกติเวลาปรุงน้ำซุปต้องปีนบันไดเตี้ยข้างๆ ถึงจะออกแรงได้คล่อง ตอนนี้มือไม้สั่นเลยเกือบเปิดฝาถังไม่ออก
สุดท้ายอวี๋ชิงก็ยื่นมือไปช่วย
ฝาถังหล่นพื้นดัง “เคร้ง” เหอเถาแค่ชะโงกดูแวบเดียวก็ตาเหลือก ล้มลงไปกองตามฝาถัง
น้ำซุปอุ่นๆ ในถังแทบไม่มีไอ มองแวบเดียวก็เห็นคนสองคนนอนขดแช่อยู่ข้างใน เบียดกันเป็นแฝดตัวติดกัน มีแค่หัวสองหัวโผล่พ้นน้ำซุปกระดูกสีขาวข้นขึ้นมา
คนหนึ่งผมดำเปียกโชกปิดหน้า มองไม่เห็นหน้าตา หูข้างที่โผล่ออกมาเจาะรูไม่ต่ำกว่าสิบรู ต่างหูเพชรเรียงรอบใบหูเป็นวง
“...”
นาฬิกาพกฝังเพชรยังเรียงเพชรไม่แน่นเท่าเขา
อวี๋ชิงกวาดตามองแวบหนึ่ง เห็นว่าแถวติ่งหูหลุดหายไปหลายเม็ด ของในชามพวกสามเคคงมาจากตรงนี้
ส่วนอีกหัวคุ้นตากว่าเยอะ-
ผมเกรียน คิ้วขาด สันจมูกยังเห็นรอยพลาสเตอร์กับแผลเป็นจางๆ ผิวสีแทนแช่จนขาวขึ้นไปเบอร์หนึ่ง
ชัดเลยว่าเป็นเจ้าปากพล่อยคนนั้น
“จบแล้ว จบแล้ว จบแล้ว...” เหอเถากอดหัวจมอยู่ในความหวาดกลัว “ผมต้มคนเข้าให้แล้ว ต้องขึ้นพาดหัวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์กุหลาบรายวันแน่ๆ... ร้านบะหมี่ของยายพังเพราะผม กิจการที่ยายเหนื่อยมาทั้งชีวิตมาพังในมือผม ผมจบแล้ว...”
แน่นอนว่าอวี๋ชิงไม่กลัวคนตาย ศพสภาพไหนเขาก็เห็นมาหมดแล้ว และเพราะประสบการณ์โชกโชน เห็นมามาก เขาดูยังไงก็รู้สึกว่าสองคนที่แช่อยู่ในถังซุปไม่น่าจะตายสนิท อย่างมากก็แค่อบจนสลบ
เขายกมือดีดขอบถังไม้ทีหนึ่ง
ท่าทางเบาแต่แรงหนักมาก ได้ยินเสียง “ตุ้บ” ทั้งถังสั่นสะเทือนเสียงทึบ
หัวเกรียนที่สลบไม่ได้สติเอียงลงตามแรงสั่น แล้วค่อยๆ จมลงไปในน้ำซุปทีละนิด
วินาทีต่อมา น้ำซุปก็มีฟองอากาศผุดขึ้นมาหนึ่งฟอง
อวี๋ชิง: “...”
เขางอนิ้วดีดหัวเหอเถาทีหนึ่ง ไม่แรง แต่พอเรียกความสนใจได้
เหอเถาเงยหน้ามองเขา
อวี๋ชิงชี้ไปที่ถัง “เลิกจบได้แล้ว ลุกขึ้นมาช้อนคน ฉันไม่แตะของมัน”
เหอเถาได้ยินคำว่า “มัน” สมองก็จินตนาการภาพร้อยแปดขึ้นมาเอง ยิ่งสติแตก “ผมเคี่ยวซุปมานานมาก กระดูกเคี่ยวจนกลายเป็นมันหมดแล้ว ผมกลัวว่าตัวข้างล่างของพวกเขาจะเปื่อยละลายไปแล้ว ช้อนขึ้นมาเหลือแค่หัว”
ทำไมมีคนที่ทั้งขี้ขลาดทั้งชอบหลอกตัวเอง
อวี๋ชิงยอมแพ้
ประโยคที่เห็นภาพชัดแจ๋วของเหอเถาเกือบทำให้สามเคกับซ่านเป้ยที่วิ่งเข้ามาถอยกลับออกไป
ดีที่วินาทีต่อมาซ่านเป้ยได้สติ ร้องว่า “ไม่ใช่ๆ สองคนนั้นยังไม่ตายแน่! ถ้าตายจริง ช่องทีมต้องแจ้งข้อมูลการตายไปนานแล้ว”
“จริงด้วย! ฉันลืมไปได้ไง”
เหอเถาฟังไม่เข้าใจว่า “ช่องทีม” “ข้อมูลการตาย” คืออะไร แต่ได้ยินชัดเจนว่า “สองคนนั้นยังไม่ตายแน่”
เขาฟื้นชีพขึ้นมาทันที “จริงเหรอครับ?!”
ถึงจะไม่รู้จักอวี๋ชิง แต่อีกฝ่ายดูเป็นเสาหลักที่สุด เหอเถาเลยหันไปถามย้ำกับเขาโดยไม่รู้ตัว “ไม่ตายเหรอครับ”
อวี๋ชิงคิดในใจว่าถามบ้าอะไร “ไม่งั้นฉันจะให้นายช้อนคนทำไม”
*
ภายใต้การบงการของอวี๋ชิง พวกเขาช่วยกันเช็ดมันบีบน้ำให้เพื่อนร่วมทีมตัวลื่นปรื๊ดสองคนนั้น
ซูชิบาร์ไอโขลกอยู่พักหนึ่งแล้วค่อยๆ ฟื้น กวาดตามองคนที่ล้อมเขาอยู่ แล้วก็หันขวับไปมองถังซุปด้วยสายตาขวัญผวา
เหอเถาเจ้าของร้านผู้มีจิตสำนึกกำลังจะขอโทษ “ขอโทษนะครับ ถึงผมจะไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงไปแช่อยู่ในร้านเรา-”
คำขอโทษยังพูดไม่จบ ซูชิบาร์ก็ได้สติเต็มที่ อ้าปากด่าทันที “ไอ้เกม***หมาๆ นี่ เข้าดันเจี้ยนก็**บั๊กใส่ฉัน นึกว่าวาร์ปลงถังซาวน่า ที่ไหนได้**กลิ่นน้ำซุปกระดูกติดเต็มตัว เอาฉันไปเคี่ยวซุปเรอะ!?”
เสียง “ปี๊บๆๆ” ชุดใหญ่ซัดเข้าหน้า เหอเถาอึ้งไปเลย
ซ่านเป้ยตกใจกว่าเขาอีก “พวกนายเข้ามาที่นี่เพราะบั๊ก? ฉันนึกว่าแยกไปเล่นเนื้อเรื่องดันเจี้ยนคนเดียวแล้วโดนจับตัวไป”
“มั้ง ใครจะไปรู้” ซูชิบาร์ทั้งโกรธทั้งงง “ยังไงพอกดรับคำเชิญดันเจี้ยน โหลดแมปเสร็จก็เป็น*แบบนี้แล้ว ฉันยังกดขอ ‘หลุดจากจุดติด’ ไปหลายรอบ ไม่ได้ผลสักนิด! แล้วก็กดติดต่อฝ่ายบริการลูกค้าในมือถือรัวๆ ไม่รู้เพราะมือถือแช่น้ำหรือเปล่า***ติดต่อยังไงก็ไม่ได้ ทำไมมีบั๊กแบบนี้ด้วยวะ”
ซ่านเป้ยหัวเราะแห้งๆ สองที “เกมนี้บั๊กพิลึกๆ เยอะจะตาย ในบอร์ดเกมพูดกันทุกวัน ฉันเห็นจนชินแล้ว”
“ฉันคงดวงไม่สมพงศ์กับไอ้เกม**นี่ รอบหน้าเล่นอีกก็เป็นหมาแล้ว” ซูชิบาร์ถ่มน้ำลาย แล้วถาม “สรุปนี่ที่ไหน”
สามเค: “ร้านบะหมี่”
ซูชิบาร์: “...”
หน้าเขาเปลี่ยนจากเขียวเป็นซีด หาได้ยากที่จะเผยความกลัวย้อนหลังออกมาชั่ววูบ
“นี่เอาพวกฉันสองคนไปเคี่ยวซุปจริงๆ เหรอ?!” ซูชิบาร์ไม่อยากเชื่อ “ถ้าในถังนั่นร้อนกว่านี้อีกนิด อากาศถ่ายเทน้อยกว่านี้อีกหน่อย พวกเราไม่...”
“ก็ตายจริงๆ” สามเคบอก
ซูชิบาร์ไม่ใช่คนโง่ จับความแปลกของประโยคนี้ได้ทันที “ตายจริง? หมายความว่าไง”
สามเคใจดีไม่รู้เหนื่อย เล่าเรื่องเจ้าสัวซุปเผ็ดให้ซูชิบาร์ฟังอีกรอบ
หน้าซูชิบาร์แย่ลงไปสิบเท่า
เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองรอดอะไรมาหวุดหวิด รีบไปทุบอีกคนที่ช้อนขึ้นมาจากถังซุป พยายามตีให้ตื่น “**ตื่นได้แล้ว ต่อไปเราห้ามเข้าเกมนี้อีกเด็ดขาด”
อวี๋ชิง: “?”
เขาดูออกว่าสองคนนี้รู้จักกัน ฟังจากที่พูด นอกเกมก็เป็นเพื่อนกัน
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนคุยกับเพื่อน แล้ว “ปี๊บๆๆ” ตั้งแต่คำเรียกชื่อ
เขาเปิดมือถือดูข้อมูลเพื่อนร่วมทีมในช่องทีมแบบนานๆ ที ก็พบว่าเพื่อนร่วมทีมคนนั้นชื่อถั่วแดงกวนแล้ว
“ฉันนึกว่าเพื่อนร่วมทีมที่ไม่รู้จักคนนี้ดันเจี้ยนสุ่มจับคู่มาให้ ชื่อเข้าคู่กับนายขนาดนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ” สามเคว่า “ที่แท้พวกนายตั้งชื่อคู่รักกันนี่เอง?”
ซูชิบาร์อ้าปากก็สวน “ชื่อคู่รัก****”
สามเค: “...”
ซูชิบาร์ชี้ไปที่ถั่วแดงกวนแล้ว พูดเสียงขุ่น “บ้านเราสองบ้านคบกันมาหลายรุ่น เราสองคนก็นับเป็นเพื่อนเลวๆ ด้วยกัน ก่อนเข้าดันเจี้ยนก็กำลังตั้งตี้กันอยู่”
คนทั่วไปไม่ค่อยเรียกความสัมพันธ์ว่า “คบกันมาหลายรุ่น” อย่างมากก็ “เพื่อน” หรือ “เพื่อนสมัยเด็ก” คนที่ใช้คำแบบนี้มักมีฐานะทางบ้านดี ภูมิหลังไม่ธรรมดา
สามเคร้องว้าวยาว “คบกันหลายรุ่น? คนรวยนี่!”
อวี๋ชิงเลยกวาดตามองพวกเขาทีหนึ่ง สายตาไล่จากคิ้วขาดที่โกนไว้ของซูชิบาร์ ไปถึงหูเต็มไปด้วยเพชรของถั่วแดงกวนแล้ว ฟันธงว่าสองคนนี้ต่อให้อยู่ในเมืองเกาะก็นับเป็นพวกลูกคนรวยสายขบถวัยรุ่นเกรียน
ซูชิบาร์ไม่ชอบคำพูดแบบนี้ อยากจะบอกว่า “ไปไกลๆ” แต่ฟังน้ำเสียงของไอ้บื้อสามเคแล้ว ดูไม่มีแววแซวหรือดูถูกอะไรเลย
มีแต่ความปรารถนาต่อเงินทองอย่างจริงใจ
ซูชิบาร์: “...นายบูชาเทพองค์ไหน”
สามเคอายๆ “นางลู่”
ซูชิบาร์คิดในใจว่าก็ได้ ดูท่าจะไม่ได้แซวจริงๆ เป็นพวกบ้าเงินของแท้
สามเคกลับถามเขาบ้าง “แล้วนายล่ะ”
ซูชิบาร์: “...เฒ่าโซ่ว”
เขาคงกลัวจะเห็นหน้าคนอื่นทำท่า “คนรวยกลัวตายจริงด้วย” อะไรทำนองนั้น เลยเติมอีกประโยค “ดีนะที่ฉันบูชาเฒ่าโซ่ว! กระดาษอธิษฐานที่ได้จากดันเจี้ยนก่อนยังไม่ได้ใช้ ก่อนเข้าดันเจี้ยนฉันเผาไปใบหนึ่ง หลอดชีวิตยาวขึ้นมาหน่อย”
เขาเปิดข้อมูลส่วนตัวในมือถือให้ทุกคนดูหลอดเลือดที่เหลือไม่ถึง 10% “ไม่งั้นถ้าอบต่ออีกหน่อย เลือดแค่นี้ก็หมดแล้ว”
พูดจบเขาก็มองไปที่เพื่อนของเขา ถั่วแดงกวนแล้ว อย่างเป็นห่วง อีกฝ่ายดวงซวยกว่าเขาอีก ไม่มีกระดาษอธิษฐานเพิ่มหลอดเลือด ยังสลบไม่ได้สติอยู่
ด้วยเหตุนี้ สามเคกับซ่านเป้ยเลยตั้งใจจะพาเพื่อนร่วมทีมที่บาดเจ็บหนักสองคนนี้กลับไปพักที่โรงแรม แล้วค่อยไปหาร้านซื้อยา
อวี๋ชิงไม่ต้องใช้แล้วก็ไม่มีเงินซื้อยา เลยอยู่ที่ร้านบะหมี่ต่ออีกสักพัก
พูดไปก็บังเอิญ ไม่นานพวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังแกรกกรากอยู่นอกม่าน
เหอเถากำลังขัดถังซุปอย่างขะมักเขม้น ได้ยินเสียงก็เงยหน้า “มีลูกค้าเหรอ”
อวี๋ชิงเลิกม่านเอียงหน้าดู ก็เห็นหญิงชราผมขาวทั้งหัวยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ สวมแว่นเลนส์บางบนสันจมูก ผิวขาวละเอียด หน้าตาเรียบร้อยดูมีการศึกษา
มือหนึ่งของเธอจับไม้เท้าโลหะแบบยืดหดได้ อีกมือถือรูปที่พวกเขาเอามา เม้มปากไม่พูดอะไร เหมือนกำลังพินิจดู
“ฉันเดาว่าเป็นยายนาย” อวี๋ชิงว่า
เหอเถา: “?”
เขาสะบัดน้ำออกจากมือแล้วชะโงกดู ก็ใช่จริงๆ เขาตะโกนเสียงดัง “ยาย? วันนี้ยายมาเช้าจัง ตื่นเช้ากว่าเดิมตั้ง...”
เขาเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง “สิบนาที!”
หญิงชรามองรูปจนเหม่อไปนิด ชะงักไปครู่หนึ่งถึงหันกลับมา สายตาผ่านอวี๋ชิงไปแล้วถึงตกลงที่เหอเถา “อ้อ มาเช้าไปหน่อย”
ตอบเสร็จเธอก็มองอวี๋ชิงอีกครั้ง แล้วถามเหอเถา “ในครัวควันน้ำมันเยอะ ทำไมให้ลูกค้าเข้ามาล่ะ”
เหอเถาเป็นคนซื่อ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนยายมาให้ฟังหมดเปลือก
เหอเถายังพูดเสียงดัง “ลูกค้าคนนี้ดีมากเลย ไม่รีบกลับ ช่วยผมเก็บกวาดครัวที่เละเทะด้วย”
เขาพูดจบ สายตาแปลกๆ ของหญิงชราก็กวาดผ่านนิ้วมือสะอาดเอี่ยมกับสูทที่ไม่เปื้อนน้ำสักหยดของอวี๋ชิง
ส่วนหมีเซี่ยวไป๋ก็แก้คำพูดด้วยเสียงที่มีแค่อวี๋ชิงได้ยิน “ถึงจะมองไม่เห็น แต่ผมว่าน่าจะเป็นยืนดูเขาเก็บกวาดครัวที่เละเทะมากกว่า”
อวี๋ชิงกำลังจะไปบีบปีกผีเสื้อคราม ก็ได้ยินเขาเปลี่ยนเรื่อง “แต่พูดเรื่องจริงจังนะ ในเมื่อยายเมิ่งมาแล้ว คุณจะลองถามวิธีแยกผมออกไปจากเธอสักหน่อยไหม”
นานๆ ทีหมอนี่จะจริงจัง อวี๋ชิงชะงัก ชักมือกลับ ตัดสินใจทนให้เขาพูดน่ารำคาญข้างหูอีกสักพักเป็นครั้งสุดท้าย
ยังไงก็เป็นช่วงสุดท้ายแล้ว
หญิงชราถึงจะไม่ได้ตำหนิเหอเถาเรื่องเมื่อเช้า แต่ก็ยังไม่ค่อยวางใจ เลยอยู่ในครัวเคี่ยวน้ำซุปใหม่เอง
อวี๋ชิงออกจากครัวอย่างสุภาพ หามุมที่ไม่สะดุดตาในร้านยืนรอ
“ยายเมิ่งเคยแยกวิญญาณ อีกดวงหนึ่งโดนผมฆ่าไปแล้ว ดวงที่อยู่ในร่างตอนนี้บาดเจ็บ ตาไม่ค่อยดี หูก็ไม่ค่อยดี” หมีเซี่ยวไป๋กระซิบข้างหูเขา “คุยกับเธอต้องเข้าไปใกล้หน่อย หรือพูดเสียงดังขึ้น”
อวี๋ชิง: “...”
ถึงเขาจะรู้นิสัยหมีเซี่ยวไป๋ดี แต่ได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า “อีกดวงหนึ่งโดนผมฆ่าไปแล้ว” แบบไม่สะดุดเลยสักนิด ก็ยังจุกอยู่ดี
หมอนี่พูดหน้าตาเฉยจบแล้วถึงนึกได้ว่าต้องเติม “อ้อ จริงสิ เพื่อตัดความยุ่งยาก แนะนำว่าอย่าบอกว่าคนในตัวคุณคือผม”
อวี๋ชิงนิ่งเงียบพูดไม่ออก มีแต่ตัวจิ๋วหนังวาดมุมขวาบนที่กลอกตาใส่หมีเซี่ยวไป๋ตรงๆ
หญิงชราดูเหมือนจะปรุงเครื่องเสร็จแล้ว ทิ้งที่เหลือไว้ให้เหอเถา แล้วถึงเดินออกมาจากครัว
เธอเดินผ่านเคาน์เตอร์ กำลังจะไปหยิบตุ๊กตาเก่าในตู้โชว์ หางตาเห็นว่าอวี๋ชิงยังอยู่ ก็ชะงักไปนิด
เธอยิ้มให้อวี๋ชิง ถามเบาๆ “ยังมีธุระอะไรอีกเหรอ”
“มีจริงๆ” อวี๋ชิงตอบเรียบๆ เดินผ่านโต๊ะไม่กี่ตัวไปที่ข้างเคาน์เตอร์
บนเคาน์เตอร์มีของวางกระจัดกระจายไม่กี่อย่าง มีกรรไกร มีเข็มกับด้าย ดูเหมือนหญิงชราจะซ่อมรอยขาดบนตัวตุ๊กตา
เห็นอวี๋ชิงเดินมา เธอก็พูดกับเขา “งั้นรบกวนเธอช่วยหน่อยนะ ตาฉันไม่ดี ร้อยเข็มไม่เข้า”
เธอหยิบเข็มกับด้ายบนเคาน์เตอร์ยื่นให้อวี๋ชิง “ช่วยร้อยให้หน่อยได้ไหม”
อวี๋ชิงมองเธอแวบหนึ่ง แล้วเลื่อนสายตาไปที่เข็มกับด้ายในนิ้วมือเธอ
คุณชายใหญ่ที่ไม่เคยแตะงานจุกจิกใดๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ได้”
“แต่ก่อนหน้านั้น ฉันมีคำถามอยากถามแกก่อน” อวี๋ชิงรับเข็มกับด้ายมา ใช้ปลายนิ้วลูบปลายเข็มแหลมคมทีหนึ่ง แล้วกดเบาๆ ปลายเข็มก็งอทันที
คนที่หูไม่ดีมักจะพูดเสียงดังโดยไม่รู้ตัว แต่ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้ หญิงชราคนนี้พูดกับเขาทุกประโยคปกติเกินไป
อวี๋ชิงช้อนเปลือกตาบางๆ ขึ้นมองเธอ เอ่ยเสียงเย็น “แกเป็นใคร”
กำลังโหลดความเห็น...