คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 25

ตอน 25

ตอนที่ 25 บะหมี่น้ำ

“ยายไม่มีลูกสาว?” อวี๋ชิงได้ยินประโยคนี้ ฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้าร้านก็ชะงัก

“ไม่มี” หมีเซี่ยวไป๋คิดดู “แต่ก็มีคนตั้งเยอะที่คิดว่ายายมีจริงๆ”

เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ อวี๋ชิงก็เห็นเหอเถารับรูปไปพินิจดูอย่างอยากรู้ “ลูกสาวยายผมเหรอ หน้าตาแบบนี้นี่เอง ผมเคยได้ยินแต่เรื่องของเธอ ยังไม่เคยเห็นรูปเลย”

อวี๋ชิง: “...เห็นได้ชัดว่าหลานยายเองก็คิดว่ายายมี”

หมีเซี่ยวไป๋พูดครึ่งเล่นครึ่งจริง “งั้นยายก็ร้ายน่าดูนะ ขนาดหลานยังหลอก”

อวี๋ชิง: “...”

ที่จริงไม่ใช่แค่หลานของยาย ทั้งคนโรงแรม พนักงานร้านถ่ายรูป ไปจนถึงทุกคนในเมืองเกาะที่เคยได้ยินชื่อร้านบะหมี่นี้ ต่างก็คิดแบบนี้กันเกือบหมด

ตึกแถวบนถนนสะพานโค้งในเขตเมืองล่างมีร้านบะหมี่ไม่สะดุดตาอยู่ร้านหนึ่ง หน้าร้านไม่ใหญ่ ราคาไม่แพง แต่เครื่องโรยหน้ากับน้ำซุปอร่อยจนแทบกลืนลิ้น

ต่อมาลูกสาวที่เป็นแม่ครัวเสียชีวิตกะทันหัน ยายเศร้าแทบขาดใจ ร่างกายทรุดโทรม ร้านบะหมี่ก็เลยปิดไปนาน

จนกระทั่งยายรับเด็กเร่ร่อนที่นอนใต้สะพานมาเลี้ยงคนหนึ่ง สอนวิชาเคี่ยวน้ำซุปให้ ร้านถึงได้กลับมาเปิดอีกครั้ง

“ผมไม่มีอารมณ์ไปแฉใคร ในเมื่อยายบอกทั้งคนในคนนอกแบบนั้น ก็ถือว่ายายมีลูกสาวคนหนึ่งละกัน” หมีเซี่ยวไป๋พูดอย่างไม่ค่อยใส่ใจ

คนคนนี้ก็เป็นแบบนี้จริงๆ หลายปีที่อวี๋ชิงรู้จักเขามา กับเรื่องส่วนใหญ่เขาทั้งไม่แยแสทั้งไม่สนใจ ถ้าจะให้พูดจริงๆ ก็ดูเหมือนจะสนุกไม่รู้เบื่ออยู่เรื่องเดียวคือแกล้งคน

แล้วก็จริงดังคาด พูดจบเขาก็ต่ออีกประโยค “ขอแค่คุณหนังวาดผู้ฉลาดหลักแหลมไม่โดนหลอกไปด้วยก็พอ”

“...” อวี๋ชิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วอดถามไม่ได้ “นายช่วยทำความเข้าใจเรื่องหนึ่งหน่อยได้ไหม”

“หืม?” หมีเซี่ยวไป๋ขานรับ

เป็นไปได้ไหมว่าที่ฉันโดนหลอกมาเกือบทั้งหมดในอดีตน่ะมาจากนาย อวี๋ชิงอยากจะพูดแบบนี้ แต่คำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป

ยังไงการยอมรับเรื่องแบบนี้ก็ยากมากสำหรับคนปากแข็ง

สุดท้ายเขาก็แค่ขยับริมฝีปากเงียบๆ

ฝนยามเช้าของเมืองเกาะมักตกเงียบเชียบ ทำให้เสียงคุยที่ห่างไปไม่กี่ก้าวพร่าเลือนเหมือนอยู่ในหมอก ยิ่งขับให้ตรงนี้เงียบงัน

หมีเซี่ยวไป๋อยู่นิ่งๆ ในความเงียบครู่หนึ่ง ไม่พูดอะไร เหมือนกำลังสังเกตเขา

แปลกมาก ตามหลักแล้วตอนนี้หมีเซี่ยวไป๋ไม่น่าจะมองเห็นอะไร ทำได้แค่ฟัง แต่อวี๋ชิงก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจ้องมองอยู่

ไม่นานหมีเซี่ยวไป๋ก็ยืนยันความรู้สึกนี้

จู่ๆ เขาก็พูดเสียงต่ำข้างหู “จับได้แล้วนะ คุณแอบด่าผมอยู่ใช่ไหม”

อวี๋ชิง: “...”

นานๆ ทีที่เขาไม่เถียงและไม่ปริปาก

ตัวจิ๋วหนังวาดมุมขวาบนหันกลับมาจากท่าหันหลังในที่สุด ยังกอดอกหน้าตาย สายตาเฉยชามองไปทางอื่น ท่าทางง้อยากสุดๆ

ผ่านไปไม่กี่วินาที เหนือหัวตัวจิ๋วก็มีตัวเลขลอยขึ้นมา

+3

อวี๋ชิง: “...”

“หืม?”

หมีเซี่ยวไป๋ส่งเสียงสงสัยเบาๆ

อวี๋ชิงทำเหมือนไม่ได้ยิน ทำท่าเหมือนจู่ๆ ก็นึกได้ว่ามีธุระ ดีดผีเสื้อครามออกไปแล้วเดินตรงไปทางสามเค “นายห้ามพูด ฉันจะไปดูว่าพวกนั้นเป็นยังไง”

“ก็ได้” หมีเซี่ยวไป๋ลากเสียง “ผมให้ความร่วมมือสักพัก เป็นใบ้ไปก่อน”

*

คุณหนังวาดก็ไม่ได้หาข้ออ้างส่งเดช

ตั้งแต่หมีเซี่ยวไป๋บอกว่า “ยายเมิ่งไม่มีลูกสาว” เขาก็คอยจับตาดูทางสามเคมาตลอด กลัวว่าส่งรูปไปแล้วจะเกิดเรื่องไม่คาดคิด

ดีที่ตอนนี้ดูแล้วยังราบรื่น

เหอเถาไม่คุ้นกับคนในรูป รับรูปแล้วก็พยักหน้าให้พวกเขาอย่างสุภาพ “งั้นขอบคุณพวกคุณนะครับ”

แต่พอเขาถือรูปกลับเข้าร้าน การนับถอยหลังภารกิจในช่องทีมกลับยังเดินต่อ ไม่มีแจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จเด้งขึ้นมา

หรือเพราะเหอเถาไม่ได้เป็นญาติสายเลือด รูปนี้ต้องส่งถึงมือยายเอง?

ทุกคนงงไปหมด

เห็นเหลืออีกหนึ่งนาที สามเครีบร้อง “เฮ้ เหอเถา! นายจะเอารูปไปให้ยายไหม”

ร้องจบก็กลัวตัวเองจะดูหวังผลเกินไป เลยรีบเติมแบบยิ่งแก้ยิ่งโป๊ะ “ยายนายต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ได้รับข่าวดีนี้ภายในหนึ่งนาที!”

“...”

อวี๋ชิงนับถือวาทศิลป์อันน่าทึ่งของเขาจริงๆ

แต่เหอเถางงเป็นไก่ตาแตก “อะไรนะครับ?”

ซ่านเป้ยฟังอยู่ข้างๆ ทนไม่ไหว กระซิบเตือน “ระวัง NPC จะหาว่านายบ้านะ”

“บ้าก็บ้าสิ บ้าแป๊บเดียวไม่เป็นไร!” สามเคมองตัวนับถอยหลังจนร้อนรนเกาหัวเกาหู

เขาอยากจะพูดว่าคนปกติที่ไหนจะห่วงว่า NPC หาว่าบ้า หาก็หาไป วันๆ ทุกคนถือมือถือค้นอะไรต่ออะไร เคยกลัวมือถือหาว่าตัวเองเป็นโรคจิตไหม

ไม่เคยอยู่แล้ว

แต่พอนึกถึงเจ้าสัวซุปเผ็ดที่กลายเป็น NPC ไป ประโยคนี้ก็ไม่ได้หลุดออกจากปากในที่สุด

อีกอย่าง ตั้งแต่เขาเข้ามาเล่นจนถึงตอนนี้ ก็รู้สึกมาตลอดว่า NPC บางตัวในเกมนี้สมจริงจนน่าตกใจ เหมือนพวกเขาไม่ใช่ข้อมูลดิจิทัลเย็นชืด แต่มีชีวิตอยู่จริงๆ

คิดได้แบบนี้ สามเคก็พูดภาษาคนออกมาประโยคหนึ่ง “ฉันหมายถึง ยายนายก็น่าจะอยากเจอเธอเร็วๆ เหมือนกัน”

“ก็อาจจะครับ” คำพูดของเหอเถาดับความหวังเขาอย่างไร้ปรานี “แต่ยายผมยังนอนขี้เกียจไม่ยอมตื่นเลย”

สามเคแคะหู “ยายนายทำไมนะ?”

เหอเถาตอบเสียงขุ่น “นอนขี้เกียจยังไม่ตื่นครับ ยายนอนเยอะ บ่นทุกวันว่ามีเรื่องคิดมาก นอนไม่หลับ แต่ก็หลับต่อแล้วหลับต่ออีกทุกวัน”

สามเค: “...”

NPC ตัวนี้มันจะมีชีวิตชีวาเกินไปหน่อยไหม

เขาหัวเราะแห้งๆ สองที “บังเอิญจัง ยายฉันก็เป็นแบบนี้”

จุดที่เหมือนกันโดยไม่ตั้งใจประโยคเดียวทำให้เหอเถาเป็นกันเองขึ้นเยอะ เขายิ้มแล้วพูด “คงเป็นโรคประจำคนแก่มั้งครับ”

เดิมเขารู้สึกว่าแขกพวกนี้ออกจะบุ่มบ่าม ตั้งใจจะตอบปัดๆ สองคำแล้วไล่ไป ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจ “พวกคุณกินข้าวเช้ากันหรือยัง เข้ามานั่งก่อนสิครับ”

รูปนั้นเดิมเขาตั้งใจจะยัดใส่ลิ้นชัก รอยายมาแล้วถามเรื่องราวก่อนค่อยตัดสินใจว่าจะทำยังไง

แต่พอเห็นสายตากระตือรือร้นเปี่ยมความหวังของสามเค เหอเถาก็ปิดลิ้นชักลง หันไปวางรูปไว้ในตู้โชว์ข้างเคาน์เตอร์ พิงตุ๊กตาผ้าสีซีดตัวหนึ่งไว้

ดูแล้วเหมือนฉากในรูปถ่ายนั้นมาก

ติ๊ง-

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น หน้าจอโฮโลแกรมเด้งออกมาจนได้

ยินดีด้วย! ภารกิจจำกัดเวลา 【เส้นทางกลับบ้านของเธอ】 สำเร็จแล้ว ปลดล็อกเนื้อเรื่องดันเจี้ยน 17% การกระทำของคุณส่งผลต่อฉากจบแล้ว

แตะที่นี่เพื่อรับรางวัล

อวี๋ชิงกดเปิด ก็ยังเป็นเสียงเอฟเฟกต์กรุ๊งกริ๊งชุดเดิม

ค่าประสบการณ์ต่อสู้ของตัวละคร +1500

เลเวลตัวละคร +2

ทรัพย์สินตัวละคร +50000

ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมพิเศษ: กระดุมสีดำ x2 เข็มและด้าย x1 กระดาษอธิษฐาน x1

【กระดุมสีดำ】

กระดุมสีดำสองรูเก่าๆ สองเม็ด ขอบสีซีดไปบ้าง คุณพลิกดูอยู่พักหนึ่ง เดาว่ามันหลุดมาจากไหนกันแน่

【เข็มและด้าย】

ด้ายไหมแข็งแรงมากหนึ่งม้วน มีเข็มเงินปักอยู่หนึ่งเล่ม ใช้ทำอะไรก็เห็นๆ อยู่ คุณทำงานฝีมือเป็นไหม หวังว่าจะเป็น ฝีเข็มหยาบๆ ไม่เป็นที่ต้อนรับที่นี่ ถึงเวลาต้องลงมือก็พยายามทำให้ละเอียดประณีตหน่อยนะ

อวี๋ชิงมองคำอธิบายไม่กี่บรรทัดนี้เงียบๆ คิดในใจว่าไอเทมนี้ดูก็รู้จริงๆ-

ภารกิจข้างหน้าสักอันต้องให้เย็บกระดุมสองเม็ดนี่แน่ๆ

ใครบางคนที่ตกลงว่าจะเป็นใบ้ก็เห็นเหมือนกัน บังคับผีเสื้อครามกระพือปีกบินมา จนเกือบชนหน้าอวี๋ชิง

เสียงแซวตามมาติดๆ “ผมยังอยากพูดอยู่ดีนะ ใครมาดใหญ่ขนาดนี้ กล้าให้คุณเย็บกระดุม ไม่เอาชีวิตแล้วเหรอ”

ไสหัวไป

อวี๋ชิงพูดในใจ

ถึงที่จริงเขาจะเห็นด้วยกับประโยคนี้อยู่นิดหน่อยก็เถอะ

ตอนที่เขากำลังดูข้อมูลไอเทม เจ้าตะกละสามเคก็รอไม่ไหวควักคูปองที่คนโรงแรมให้ออกมาแล้ว

“ไม่ปิดบังนะน้องชาย” สามเคพยายามตีสนิทกับเหอเถาวัยสิบหก “ตอนแรกฉันก็ลังเลอยู่ เพราะคูปองนี่คนอื่นให้มา ฉันก็คิดว่าของฟรีจะมีอะไรดี ต้องมีปัญหาแน่”

ซ่านเป้ย: “?”

เมื่อคืนที่โรงแรมนายไม่เห็นระวังตัวขนาดนี้เลยนี่

“แต่นายดูหน้าซื่อมาก!” สามเคเอามือพาดไหล่เหอเถาเหมือนรู้จักกันมานาน ไม่กล้าหันไปหาอวี๋ชิง ได้แต่พูดกับซ่านเป้ย “ฉันว่าฉันกับเขาหน้าคล้ายกันด้วยซ้ำ นายว่าไหม”

ซ่านเป้ยพยักหน้าไป คิดไปว่าสงสัยฉันจะตาบอด

ตีสนิทเสร็จ สามเคก็หันไปพูดกับเหอเถาในที่สุด “บะหมี่กับน้ำซุปร้านนายไม่ได้ใส่อะไรแปลกๆ ใช่ไหม พูดจริงนะ ฉันหิวแล้วจริงๆ แล้วก็อยากกินจริงๆ ด้วย”

เหอเถารีบส่ายหัว “ไม่ใส่แน่นอนครับ! ร้านผมเปิดตรงนี้มาหลายปีแล้ว ใครๆ ก็ชม ถ้าใส่อะไรแปลกๆ จริง ไม่ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์กุหลาบรายวันไปแล้วเหรอครับ”

สามเคตบไหล่เขา “ฉันเชื่อนาย”

แน่นอนว่าอวี๋ชิงไม่คิดจะกินบะหมี่ที่นี่ แต่ภารกิจนำทางมาถึงตรงนี้ คูปองก็คงไม่ได้แจกมาเปล่าๆ เขาเองก็อยากดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เขาเลยหยิบคูปองออกมาวางบนโต๊ะ

“คูปองหมดเลยเหรอครับ ช่วงนี้แขกที่ใช้คูปองแทนเหรียญเมืองเกาะเยอะจัง...” เหอเถาพึมพำ เก็บคูปองสามใบแล้วเข้าครัวไป

เขามือไม้คล่องมาก ไม่นานก็ยกถาดเลิกม่านออกมา

“เร็วขนาดนี้?” อวี๋ชิงแปลกใจนิดหน่อย

“น้ำซุปเคี่ยวไว้ตั้งแต่เมื่อคืน อุ่นไว้ตลอด เข้าปากร้อนแต่ไม่ลวก รีบกินก็ไม่เป็นไรครับ” เหอเถาพูดพลางวางบะหมี่น้ำตรงหน้าทั้งสามคนทีละชาม

น้ำซุปในชามขาวข้นกลมกล่อม มีไข่ยางมะตูมสีส้มทองวางอยู่ โรยต้นหอมซอยเขียวสดกับเม็ดงา ส่งกลิ่นหอมกระดูกและเนื้อจนน้ำลายสอ

อวี๋ชิงคีบตะเกียบเรียวยาวเขี่ยดูสองที กำลังจะเตือนอีกสองคนว่าอย่าเพิ่งซดน้ำซุป “พวกนาย-”

เขาเพิ่งพูดได้สองคำ ก็ได้ยินเสียง “ซู้ด”

อวี๋ชิงหันไปมอง สามเคกำลังดูดปากอย่างเอร็ดอร่อยไปแล้ว

อวี๋ชิง: “...”

เขาสงสัยจริงๆ ว่าไอ้บื้อนี่ทำได้ยังไง เจ็บตัวในดันเจี้ยนมานับไม่ถ้วนแต่ไม่เคยจำ

หิวขนาดนั้นจริงๆ หรือว่าชอบของแบบนี้

สามเคซดน้ำซุปไปคำโตถึงได้ยินที่อวี๋ชิงพูด เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ “ทำไมเหรอครับบอสหน้ายิ้ม”

“ไม่มีอะไร กินไปเถอะ” อวี๋ชิงตอบเสียงขุ่น

แต่ที่เขาเตือนช้าก็ไม่ใช่เพราะช้าจริงๆ หรอก แต่เพราะเขาดมไอร้อนจากน้ำซุปแล้ว ไม่ได้กลิ่นอะไรแปลกเลย และก็ไม่รู้สึกถึงอาการ “งุนงง” กับ “เหม่อลอย” ที่น้ำแกงยายเมิ่งจะทำให้เกิด

สามเคกับเจ้าหอยเชลล์กินกันไปคนละชามก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรมาก

แค่ไม่รู้ว่าไอเทมภารกิจพาพวกเขามาที่นี่เพื่ออะไร

อวี๋ชิงวางตะเกียบ ถามเหอเถา “ปกติยายนายมาร้านกี่โมง”

“แปดโมงมั้งครับ” เหอเถาพูดพลางหันไปมองนาฬิกาบนผนัง “ใกล้แล้ว”

ระหว่างพูดกันอยู่ จู่ๆ สามเคก็ร้อง “โอ๊ย”

อวี๋ชิงหันไปมอง ก็เห็นเขาเอามือปิดปากพูดอู้อี้ “ในน้ำซุปมีเศษกระดูกเหรอ กัดโดนฟันฉันเลย”

“เศษกระดูก? ไม่น่ามีนะครับ” เหอเถาอธิบาย “น้ำซุปเราเคี่ยวนานมาก ปกติต้องเปื่อยละลายหมดแล้ว”

สามเค “ถุย” ของในปากออกมา เพ่งมองดูแล้วเกือบล้มก้นจ้ำเบ้า

ของนั้นไม่ใช่เศษกระดูกเลย แต่เป็นต่างหูเม็ดหนึ่ง

ซ่านเป้ยเห็นแล้วก็ช็อกไปเหมือนกัน เอาตะเกียบคุ้ยชามตัวเองทั้งคนทั้งพลิก ก็คุ้ยเจอของสองอย่างที่ก้นชามเหมือนกัน-

อย่างแรกก็เป็นต่างหู

อีกอย่างเหนียวเป็นก้อน เขาฝืนความคลื่นไส้เขี่ยดู ก็พบว่าเป็นพลาสเตอร์ปิดแผลก้อนหนึ่ง

ตะเกียบในมือซ่านเป้ยสั่น ก็ได้ยินสามเคร้องลั่น “พลาสเตอร์นี่ฉันจำได้! มันมีลาย! มะ-มะ-ไม่ผิดแน่ แผ่นที่ซูชิบาร์แปะขวางจมูกไว้!”

“ซูชิบาร์?” อวี๋ชิงจำชื่อคนไม่ได้ เลยนึกไม่ออก

“ก็เพื่อนร่วมทีมปากพล่อยคนนั้นไงครับ!”

สามเค “อ้วก-” ออกมาทีหนึ่ง กำลังจะสติแตก ก็ได้ยินเสียงของหนักๆ ตกพื้นดังตุบ

พวกอวี๋ชิงหันไปมอง ก็เห็นเหอเถาขวัญหนีดีฝ่อทรุดนั่งกับพื้น “อ้วก” เสียงดังกว่าพวกเขาอีก

อวี๋ชิง: “?”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 25
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 26 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 24กลับหน้าเรื่อง
ตอน 24ตอน 26