คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 24

ตอน 24

ตอนที่ 24 ลูกสาว

สามเครู้สึกว่าตัวเองถ้าไม่ได้โตขึ้นก็คงโดนหลอกจนจิตบิดเบี้ยวไปแล้ว บอสหน้ายิ้มทิ้งไว้แค่สัตว์เลี้ยงติดตัวตัวเดียว เขากลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะ

เขาตีสนิทกับแมวน้อยแบบสติไม่ค่อยอยู่กับตัว “แกหน้าเหมือนเต้าหู้ยี้เลยอะ ขนฟูๆ”

แมวน้อยชำเลืองมองเขา

“เจ้านายแกไปไหน รู้ไหม” สามเคกลัวแมวตกใจหนี พูดเสียงเบาหวิว ฟังดูล่องลอยในห้องที่ทั้งเงียบทั้งปิดทึบ “ในรูปของฉันมีผี ฉันกลัวนิดๆ ขอกอดแกได้ไหม ขอจับอุ้งเท้าข้างเดียวก็ได้ ฉันกลัวแกจะหนีไปอีกตัว-”

น้ำเสียงเหมือนพวกลักแมวของเขาปลุกซ่านเป้ยให้ตื่นจนได้

จู่ๆ ก็มีเสียงกลไกหมุนหึ่งๆ ดังมาจากข้างหลัง สามเคสะดุ้งโหยง หันขวับไปอย่างหวาดผวา

ซ่านเป้ยนั่งอยู่ในลิ้นชักโลหะที่ค่อยๆ เลื่อนออกมา ขอบตาดำคล้ำเป็นวง มองเขา “ขอร้องล่ะ เลิกใช้เสียงผีหลอกแบบนี้พูดได้ไหม”

สามเคเห็นมีเพื่อนฟื้นคืนชีพมาอีกคน ความกลัวก็ลดลงไปเยอะ รีบอธิบาย “ขอโทษที่ปลุกนาย ฉันก็ไม่อยากหรอก แต่รูปนี่มันน่ากลัวเกิน นายดูสิ จู่ๆ บนรูปก็มีเพิ่มมา-”

เขาชี้ไปที่รูปสองนิ้วใบนั้น แล้วเสียงก็ขาดหายไปกลางคัน

เงาผีผมยาวสยายที่จ้องเขาอยู่หายไปแล้ว ในรูปเหลือเขาคนเดียว ทุกอย่างปกติดี เหมือนเมื่อกี้เป็นแค่ความฝัน

ซ่านเป้ยชะเง้อมองรูป ไม่ใช่แค่ของสามเคกับของตัวเอง เขายังเผื่อแผ่ไปดูรูปของบอสด้วย ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรเพิ่มมาจริงๆ แต่ก็ไม่กล้าฟังด้วยว่า “เพิ่มอะไรมา” รีบตัดบทสามเค “เคยดูหนังผีไหม เคยเล่นเกมผีไหม รู้ไหมว่าคนแบบไหนตายง่ายที่สุด ก็คนที่ปีนออกจากห้องปลอดภัยส่งเดชแบบนายนี่แหละ”

“...”

ที่เขาพูดมามีเหตุผลเกินไป สามเคคิดดูแล้วก็ปิดประตูตู้ให้แมวน้อยอย่างรู้ใจ แล้วปีนกลับเข้าลิ้นชักตัวเองแหยๆ

เขาเพิ่งนอนลงก็ลุกพรวดขึ้นมาอีก กังวลใจ “แต่บอสหน้ายิ้มไม่รู้ไปไหนแล้ว-”

ซ่านเป้ยดูเหมือนจะเป็นห่วงเหมือนกัน แต่มีเหตุผลกว่าสามเคนิดหนึ่ง “ดูจากที่บอสทำที่ร้านถ่ายรูปแล้ว เรื่องสำคัญที่สุดของพวกเราคือเอาตัวเองให้รอดก่อน”

“ก็ได้...”

สามเคตั้งนาฬิกาปลุกใหม่ หลับตาลง สาบานว่ารอบนี้ยังไงก็จะไม่ออกไปแล้ว

ลิ้นชักโลหะนี้ถึงจะแคบ แต่ในฐานะห้องปลอดภัยกลับอุ่นใจมาก นอนอยู่ก็แตะผนังได้ทั้งสองข้าง ยกมือก็แตะเพดาน ไม่มีที่ว่างเหลือให้ผีซ่อนตัวได้เลยสักนิด

ในลิ้นชักเงียบสนิท มีแค่เสียงหึ่งๆ เบาๆ จากช่องลม กับเสียงหายใจที่เบากว่านั้นอีก

โดยเฉพาะเสียงหายใจ เบาและยาว ฟังแล้วชวนง่วงด้วยซ้ำ

สามเคหลับตาแน่น กลั้นหายใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะเคลิ้มหลับไป...

ในหัวก็เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยง!

เขากลั้นหายใจฟังอยู่แท้ๆ ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง แล้วเสียงหายใจนั่นมันของใคร

สามเคอยากกรีดร้องตามสัญชาตญาณ แต่ทำตามคำสอนของเจ้าหอยเชลล์นั่นอย่างเคร่งครัด เอามือปิดปากไว้แน่น

เขารู้สึกได้ชัดเจนว่ามีหน้าผีกำลังค่อยๆ เข้ามาใกล้ เกือบจะจมูกชนจมูก เส้นผมยาวสยายตกลงมาแตะหน้าเขาเบาๆ

ขอแค่เขาลืมตา ก็ต้องสบเข้ากับดวงตาโตกลวงคู่นั้นแน่ๆ

เหงื่อเย็นไหลลงมาตามไรผม สามเคไม่กล้าเช็ดเลย ได้แต่แกล้งหลับสุดชีวิต

ทว่า... นิ้วเย็นเฉียบนิ้วหนึ่งก็ยื่นมาเช็ดหยดเหงื่อนั้นให้เขา

สามเค: “.....”

เขาอดนึกถึงคืนนั้นที่โรงแรมบลูเบย์ไม่ได้ ผีเหมือนปีศาจแมงมุมเต้นแร้งเต้นกาอยู่ที่หัวเตียงเขา แต่เพราะห้องนั้นเป็นห้องปลอดภัย ผีเลยแตะต้องตัวเขาไม่ได้ ได้แต่หลอก

แต่ห้องปลอดภัยห้องนี้ดูจะไม่เหมือนกัน อีกฝ่ายแตะตัวเขาได้ ถ้าแตะตัวเขาได้ ก็แปลว่า...

ฆ่าเขาได้ด้วย

คราวนี้สามเคนอนต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ

ภาพเจ้าสัวซุปเผ็ดโดนฉีกหัวยังติดตา เขาไม่อยากเป็นผีตายโหงรายที่สอง

เขาสูดหายใจลึก เตรียมลืมตาแล้ววิ่ง! แต่กลับได้ยินเสียงเอี๊ยดๆ ดังขึ้น เป็นเสียงเล็บขูดโลหะ

สามเคเสียวฟันแปลบ ลืมตาพรวด

หน้าผีที่คิดไว้ไม่ได้โผล่มา เขาหยิบมือถือเปิดไฟฉาย ก็เห็นบนเพดานลิ้นชักมีตัวหนังสือที่ขูดด้วยเล็บเพิ่มมาแถวหนึ่ง

ขอโทษนะ ดูเหมือนจะทำให้คุณตกใจ แต่ฉันแค่อยากเรียกความสนใจจากพวกคุณ

สามเค: “?”

เขาคิดในใจว่านี่เห็นฉันเป็นคนโง่จริงๆ สินะ คำพูดผีใครจะไปเชื่อ

ผีตนนั้นเหมือนจะรู้ว่าเขาไม่เชื่อ เลยขูดเอี๊ยดๆ เพิ่มอีกท่อนหนึ่ง

ถ้าฉันจะฆ่าคุณจริงๆ เมื่อกี้คงไม่ช่วยเช็ดเหงื่อให้หรอก

◆ ◆ ◆

ก็มีเหตุผล

ในใจสามเคสู้กันนัวเนีย ผ่านไปนานถึงได้เค้นออกมาประโยคหนึ่ง “ฉันไม่อยากเป็นหลุมไอคิวต่ำ แกไปหลอกคนอื่นเถอะ”

เสียงเอี๊ยดๆ เสียวฟันดังขึ้นเป็นรอบที่สาม สามเคเอามืออุดหู เห็นข้างล่างมีตัวหนังสือเพิ่มมาอีกแถว

ไม่ได้หลอกจริงๆ ที่จริงฉันก็อยากเปลี่ยน แต่พวกคนต่างถิ่นอย่างพวกคุณ คนหนึ่งหายตัวไป อีกคนจั๊กจี้ยังไงก็ไม่ลืมตา มีแต่คุณที่ยังพอมีปฏิกิริยา

“...”

สามเคคิดในใจว่าดีนักนะเจ้าหอยเชลล์ นินจามาเกิดชัดๆ มิน่าขอบตาถึงดำกว่าผีอีก!

ผีที่มองไม่เห็นตนนั้นเห็นว่าเขาเริ่มใจอ่อน ก็ขูดเอี๊ยดๆ เขียนประโยคที่สี่

ฉันแค่อยากขอให้พวกคุณช่วยหน่อย

*

ตอนนี้อวี๋ชิงเองก็อยากขอให้ใครบางคนช่วยเหมือนกัน-

ช่วยเลิกเอาร่างเขาไปวิ่งเพ่นพ่าน แล้วยังพาเขาไปอยู่ในสถานการณ์ประหลาดๆ ทุกรอบได้ไหม???

อย่างตอนนี้...

เขาลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าประตูห้องมืดของร้านถ่ายรูป ในมือคีบตะขอเข็มโลหะเรียวยาวอันหนึ่ง

ไม่รู้ว่ากำลังจะงัดประตูเข้าไป หรือเพิ่งทำเรื่องไม่ดีเสร็จแล้วจะใช้ตะขอล็อกประตูคืน

เจ้าของร้านกับพนักงานดูเหมือนจะกลับไปแล้ว ในร้านเงียบสนิท เหลือแค่ไฟติดผนังดวงหนึ่งข้างทางเดินหน้าห้องแต่งตัว ที่เหลือมืดมิดหมด

อวี๋ชิงมองดูอย่างละเอียด หลังไฟติดผนังยังมีแสงสีแดงจุดหนึ่ง น่าจะเป็นกล้องวงจรปิดซ่อนอยู่ มุมนั้นถ่ายเขาได้เต็มๆ

บวกกับท่าทางที่เขามองซ้ายมองขวา... เรื่องอื่นไม่ต้องพูด ในกล้องต้องดูเหมือนขโมยแน่ๆ

อวี๋ชิง: “...”

ตะขอเข็มโลหะเรียวบางในมือแทบถูกบีบจนพัง แต่น้ำเสียงเขากลับนิ่งผิดปกติ “หมีเซี่ยวไป๋ นายออกมา”

แมวขาวตัวน้อยไม่ได้เกาะอยู่บนไหล่เขาเหมือนทุกที ไม่รู้ถูกทิ้งไว้ที่ไหน ส่วนผีเสื้อครามกลับตามติดแจ เหมือนจะคอยส่งสารให้ทัน

แต่เขาถามออกไปแล้วกลับไม่มีเสียงตอบ

กลัวโดนด่า?

อวี๋ชิงคิดด้วยสีหน้าพิลึก

แต่เขารู้ว่าคงไม่ใช่

อู๋ฉางคนนี้ทำอะไรถึงจะขี้เกียจอธิบาย แต่ถ้าอวี๋ชิงถามจริงๆ เขาก็จะยอมรับทั้งหมด แถมส่วนใหญ่ยอมรับแบบไม่ปิดบังสักนิด เปิดเผยเกินเหตุ ก็เพราะแบบนี้แหละ คนคนนี้ถึงดูหน้าด้านจนเกือบจะเป็นนักเลงในบางที

เห็นหมีเซี่ยวไป๋ไม่ตอบ เขากำลังจะถามอีกรอบ ก็ได้ยินเสียงเบาๆ ดังข้างตัว

อวี๋ชิงขมวดคิ้ว ไม่หันไปมองด้วยซ้ำ แค่ยกมือขึ้นก็คว้าคนที่พุ่งออกมาจากความมืดไว้ได้

ปลายนิ้วเขาออกแรงทีเดียว บีบลำคอคนนั้นลากเข้ามาใกล้ แล้วกระแทกตรึงเข้ากับผนัง!

อีกฝ่ายทำได้แค่ส่งเสียงลม “ฮึกๆ” แล้วก็เริ่มดิ้นอย่างบ้าคลั่ง

ถึงหายใจไม่ออก หน้าคนนั้นก็ยังขาวซีด ไม่มีเลือดคั่งเลยสักนิด ปากแดงฉานอ้ากว้าง เผยลิ้นเรียวแหลม

เรื่องอื่นไม่แน่ แต่ปากใหญ่ขนาดนี้ อวี๋ชิงมองแวบเดียวก็จำได้ ว่าเป็นพนักงานที่ถือสมุดแต่งหน้าคนนั้น

ในปากเจ้าของร้านถ่ายรูป พนักงานคนนี้ถูกเรียกว่า “เสี่ยวปา”

เสี่ยวปาดิ้นรนเค้นเสียงออกมาจากลำคอ “คะ-คืนนี้เวรฉันเฝ้าร้าน แก... แกมาด้อมๆ มองๆ ตรง... ตรงหน้าประตูห้องมืดทำไม”

อวี๋ชิงคิดในใจ ถามดี แกถามฉันแล้วฉันจะไปถามใคร

เขาไม่มีทางยอมรับคำว่า “ด้อมๆ มองๆ” เด็ดขาด กำลังหน้าบึ้งคิดหาข้ออ้าง ก็รู้สึกว่ามือถือในกระเป๋าซ้ายสั่นติดกันหลายที เลยหยิบออกมา

เสี่ยวปาเพิ่งเคยเจอแขกไร้ความเป็นคนขนาดนี้เป็นครั้งแรก พูดอย่างโกรธจัด “แก... แกบุกเข้ามาในร้านไม่มีเหตุผล บีบคอฉันไม่พอยัง... ยังจะเล่นมือถือ?!”

อวี๋ชิงช้อนตาขึ้นมองเขา

คงเพราะแววตานั้นเย็นยะเยือก เสี่ยวปาหนาวจนหดตัว เงียบไปชั่วคราว

อวี๋ชิงถึงได้ปลดล็อกหน้าจอ ข้อความมาจากช่องทีมในแอปแชท

ดึกดื่นเที่ยงคืน สามเคไม่รู้เป็นอะไรจู่ๆ ก็ส่งรูปเข้ามาในช่องหลายใบ

อวี๋ชิงใช้มือเดียวกดเปิด เลื่อนดูผ่านๆ

ในรูปเป็นแผ่นผนังโลหะ ดูเหมือนมีคนใช้เล็บเขียนข้อความไว้หลายประโยค เนื้อหาก็ไม่พ้น “ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายพวกคุณ แค่อยากขอให้พวกคุณช่วยหน่อย” อะไรทำนองนั้น

เขาไม่ได้อ่านละเอียด จำได้แค่ใบสุดท้าย ที่เขียนว่า

ฉันติดอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว ช่วยไปเอารูปของฉันคืนจากร้านถ่ายรูป แล้วพาฉันกลับบ้านได้ไหม

สรุปคำสำคัญ: ร้านถ่ายรูป

สามเคดูเหมือนอยากถามว่าควรทำยังไง แต่ในตาของคุณหนังวาดมีแต่คำว่า “ร้านถ่ายรูป” เขาเลยไม่พูดพร่ำทำเพลง พิมพ์ตอบในช่องทีมอย่างประหยัดคำสุดๆ

^ ^: มา

*

สองนาทีต่อมา สามเคกับซ่านเป้ยวิ่งหอบแฮ่กเข้ามาในร้านถ่ายรูป แล้วก็โดนฉาก “บอสอัดผี” ทำเอาถอยกรูดไปก้าวหนึ่ง

เสี่ยวปาโดนบีบคอจนแทบจะยอมรับชะตากรรม เห็นลางๆ ว่ามีคนมาก็รีบดิ้น “คนมาแล้วๆ... ฮึก... รีบปล่อยฉันลงไป”

อวี๋ชิงปล่อยมือ เสี่ยวปาล้มนั่งจุ้มปุ๊กกับพื้น กุมคอไอจนน้ำตาไหลพราก

เขาตาแดงๆ น้ำตาคลอจ้องคนที่มา ถามเสียงแหบ “มากันทีละคนสองคน ดึกๆ ดื่นๆ บุกเข้ามาจะเอาอะไรกันแน่”

สามเคได้รับคำฝากฝังมา เลยบอกเสี่ยวปา “เอ่อ... มีคนฝากให้พวกเรามาเอารูป”

เสี่ยวปางงหนัก “ใครให้พวกแกมาเอารูปกลางดึก”

สามเคกับซ่านเป้ยมองหน้ากัน แล้วอธิบาย “เล่าสั้นๆ ก็ยากอยู่ แต่เธอบอกฉันว่า เมื่อก่อนเธอเคยมาถ่ายรูปที่ร้านพวกนายใบหนึ่ง ต่อมาเสียชีวิตกะทันหัน เลยไม่ได้มาเอา รูปใบนั้นก็ฝากไว้ที่พวกนายมาตลอดหลายปี ได้ยินว่าบางทีรูปถ่ายก็ขัง... วิญญาณไว้ได้?”

สามเคยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าเพ้อเจ้อ แต่เสี่ยวปาฟังแล้วกลับไม่แปลกใจ เขาเลยพูดต่อ “สรุปคือเธอติดอยู่ที่ร้านพวกนาย อยากให้พวกเราช่วยเอารูปไปส่งเธอกลับบ้าน”

เสี่ยวปามองพวกเขาอย่างระแวง ผ่านไปนานถึงได้พูด “ถ้าจะว่าติด... ในร้านเรามีอะไรอยู่จริงๆ ชอบเดินไปมาระหว่างรูปถ่ายบ่อยๆ ลูกค้าบางคนก็บอกว่าในรูปที่ถ่ายบางทีมีคนเพิ่มมาคนหนึ่ง”

สามเคฟังแล้วน้ำตาแทบไหล “...ทำไมพวกนายไม่บอกแต่แรก เธอหลอกฉันมาทั้งคืนเลย”

คิดถึงตรงนี้ เขาก็หันไปถามอวี๋ชิง “เออ จริงสิ บอสหน้ายิ้มมาทำอะไรที่นี่ครับ”

พอได้ยิน เสี่ยวปาก็ถลึงตามองอวี๋ชิงทันที ทั้งกลัวทั้งโกรธ “นั่นสิ แกมาทำอะไรที่นี่”

อวี๋ชิงมองลงมาที่เขาจากมุมสูง “ฉันรู้ว่าพวกนี้จะมาเอารูปเลยมารอก่อน มีปัญหาอะไร”

เสี่ยวปา: “...”

ก็ได้

ถึงเขาจะรู้สึกว่าคำพูดนี้มั่วซั่วเหลือเกิน แต่ตอนนี้อีกฝ่ายมีคนมากกว่า อีกอย่างตัวหนังสือแถวใหญ่ที่แขวนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ร้านถ่ายรูปก็เขียนไว้ชัดเจนว่า ขอแค่เป็นรูปที่ถ่ายที่นี่ จะมาเอาเมื่อไรก็ได้

สามคนนี้ก็ “เมื่อไรก็ได้” สมใจจริงๆ

ร้านถ่ายรูปให้คนเฝ้ากะดึกทุกคืนก็เพราะเรื่องนี้ เสี่ยวปาถึงจะไม่เต็มใจ แต่ก็ยังรูดบัตรเปิดประตู ให้พวกเขาเข้าไปในห้องมืด “รูปที่เก็บเข้าแฟ้มกับรูปที่ยังไม่มีใครมาเอาอยู่ที่นี่ทั้งหมด”

พอประตูเปิด กลิ่นแปลกๆ ก็โชยออกมา เหมือนฝุ่นที่ถูกเก็บปิดตายอยู่ในหีบตู้โบราณมานาน

อวี๋ชิงถึงจะเป็นคนเมืองเกาะ แต่ก็เพิ่งเคยเห็นห้องมืดนี้เป็นครั้งแรก

หลังประตูแคบๆ นั้นกว้างเกินคาด ห้องนี้ใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก เหมือนกินพื้นที่ทั้งชั้นของตึกแถวไปหมด ส่วนห้องถ่ายรูป ห้องแต่งหน้า กับห้องแต่งตัวข้างนอกเป็นแค่ส่วนเล็กๆ ตรงมุม

เสี่ยวปาปลดโคมไฟมาจากไหนไม่รู้ เปิดให้สว่างแล้วถือไว้ ทำหน้าบึ้งถามพวกเขา “คนที่ให้พวกแกมาเอารูป บอกที่อยู่มาหรือเปล่า”

“ที่อยู่อะไร”

สามเคกำลังจะส่ายหัว อวี๋ชิงก็พูดขึ้น “เป็นรหัสตัวเลขชุดหนึ่ง ในรูปที่นายถ่ายมีอยู่ ฉันเห็นแล้ว”

เสี่ยวปาชะงัก มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

สามเครีบร้อง “อ้อ มีๆๆ!! ตัวเลขยาวๆ มีขีดคั่นเหมือนรหัสตู้พัสดุใช่ไหม”

ผีที่มองไม่เห็นตนนั้นทิ้งตัวเลขไว้ให้เขาชุดหนึ่งจริงๆ ดูคล้ายเลขที่แสดงอยู่บนลิ้นชักโรงแรมมาก

ที่แท้เป็นที่อยู่ในเกาะกุหลาบเหรอ

เสี่ยวปาไม่อธิบายอะไรมาก เร่งเขา “เอามาเร็วๆ”

สามเครีบเปิดรูปที่ถ่ายไว้ในมือถือให้ดู เสี่ยวปาพึมพำท่องจำไว้ แล้วถือโคมไฟเดินโงนเงนเข้าไปลึกในห้อง

ห้องนี้ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน มีแต่ตู้สี่เหลี่ยมเล็กๆ เรียงแน่นเอี๊ยด อวี๋ชิงกวาดตาดูแวบหนึ่ง หน้าตู้เขียนเลขกำกับตามแถวตามคอลัมน์

เขานึกขึ้นได้ว่าตอนลืมตาขึ้นมาตัวเองยืนอยู่หน้าประตูห้องมืดนี้ ไม่รู้ว่าตอนนั้นหมีเซี่ยวไป๋... อยากเข้ามาหารูปของใคร

ระหว่างที่เสี่ยวปาหารูป อวี๋ชิงกวักเรียกผีเสื้อครามที่บินวนอยู่

มันร่อนลงเกาะไหล่เขาอย่างว่าง่ายทันที ปีกพัดลมเบาๆ อยู่ข้างหู

ถึงการฟังเสียงผู้ศรัทธาจะไม่ค่อยเกี่ยวกับว่าผีเสื้อครามอยู่ใกล้หรือไกล แต่คุณหนังวาดกลับทำตัวเด็กอย่างที่หาดูได้ยาก ส่งสัญญาณให้ผีเสื้อน้อยเข้ามาใกล้อีกนิด จะได้ฟังว่าใครบางคนยังหายใจอยู่หรือเปล่า

ผ่านไปนานพอดู อวี๋ชิงถึงได้ยินเสียงหายใจเบามากๆ ของหมีเซี่ยวไป๋

“...”

แปลว่าที่หมอนี่ไม่ตอบเมื่อกี้ ไม่ใช่เพราะหายไป แต่เพราะฝืนแย่งที่นั่งคนขับจนเปลืองพลังเกินไป เลยไม่ค่อยมีสติ?

อวี๋ชิงกำลังคิดจะหามุมลับตาคนถามไถ่ว่ามันยังเป็นหรือตาย ก็ได้ยินเสี่ยวปาถือโคมไฟกลับมา “เจอแล้ว พวกแกจะเอารูปนี้จริงๆ เหรอ”

จริงๆ เหรอ?

อวี๋ชิงได้ยินน้ำเสียงเขาก็หันไปมอง

ในมือเสี่ยวปาถือรูปใบหนึ่ง ขอบเหลืองนิดๆ ดูเก่ามากแล้ว แต่คนในรูปกลับยังสดใสเหมือนใหม่

เป็นผู้หญิงสาวผมยาวตรงสีดำ กอดตุ๊กตาที่ใช้เป็นพร็อพ ยิ้มจนตาหยี

มุมปากข้างหนึ่งของเธอมีไฝเม็ดเล็ก ตรงตำแหน่งลักยิ้มพอดี ทำให้รอยยิ้มดูลึกและสดใสมาก

สามเคเห็นรูปแล้วก็ชะงักไป

ถึงบรรยากาศจะต่างกันลิบลับ แต่เขาไม่ได้ตาบอดหน้าคน มองแวบเดียวก็จำได้ว่าผู้หญิงในรูปกับผีที่หลอกเขาทั้งคืนเป็นคนเดียวกัน

ถ้าก่อนหน้านี้เขายังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ คิดว่าคำพูดผีเชื่อไม่ได้ พอเห็นรูปนี้ เขาก็เหลือแต่ความสะท้อนใจ

อวี๋ชิงตั้งใจจะถามเสี่ยวปาว่าแปลกใจอะไร

แต่พอเขาได้รูปมาแล้วเห็นหมายเหตุข้างหลัง ก็ชะงักไปเหมือนกัน เพราะข้างหลังรูปใบนี้ไม่ได้เขียนเป็นรหัสตัวเลข แต่เป็นที่อยู่แบบตัวหนังสือ

เขียนไว้ว่า ร้านบะหมี่ ตึกแถว 1-33 ถนนสะพานโค้ง เขตเมืองล่าง ลูกสาวเจ้าของร้าน รอรับ

อวี๋ชิงจำทางไม่เก่ง แต่ก็พอรู้ตำแหน่งคร่าวๆ ถ้าไม่ผิดคาด ที่อยู่นี้ก็คือร้านบะหมี่ของยายเมิ่งข้างล่างนั่นเอง

และตอนที่พวกเขารับรูปใบนี้มา หน้าจอโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมาอีก

ยินดีด้วย! ได้รับไอเทมเบาะแสเหตุการณ์ x1

【รูปถ่ายที่ยังไม่ได้รับ】

รูปถ่ายสีเหลืองซีดใบหนึ่ง ดูเก่ามากแล้ว เจ้าของรักมันมาก แต่ไม่ทันได้มารับ เมืองเกาะเคยมีตำนานว่ารูปถ่ายบางครั้งจะขังวิญญาณส่วนหนึ่งของเจ้าของไว้ แต่ตอนนี้ดูแล้ว การถูกขังวิญญาณก็อาจไม่ใช่เรื่องร้ายเสมอไป อย่างน้อยวิญญาณเสี้ยวนี้ก็ยังมีโอกาสได้เดินทางกลับบ้านอีกครั้ง

อวี๋ชิงเพิ่งปิดหน้าจอนี้ ภารกิจใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีก

เพราะความใจดีของพวกคุณที่รับปากคำขอเล็กๆ ของวิญญาณเร่ร่อน จึงเปิดภารกิจจำกัดเวลา 【เส้นทางกลับบ้านของเธอ】 แบบนี้จะไม่เรียกว่าทำดีได้ดีได้ยังไง

ในดันเจี้ยนนี้ ภารกิจจำกัดเวลาจะแชร์กันทั้งทีม นับถอยหลัง 30 นาที

“ครึ่งชั่วโมง?” สามเคหยิบมือถือออกมาดูนาฬิกาปลุก “ตอนนี้ตีห้าสามสิบห้า คนโรงแรมบอกว่าร้านบะหมี่ข้างล่างเปิดหกโมงเช้า”

เขาถึงได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้หกโมง

“งั้นถ้าคิดดู พวกเราต้องรอร้านเปิดตั้ง 25 นาที เวลาส่งรูปเหลือแค่ 5 นาทีเหรอ”

อวี๋ชิงกลับงง “5 นาทีไม่พอให้นายวางรูปบนโต๊ะเหรอ”

สามเคเกาหัว “พี่สาวคนนั้นบอกว่า-”

ซ่านเป้ยอดบ่นไม่ได้ “ตอนอยู่โรงแรมยังเรียกผีนั่นผีนี่ ตอนนี้กลายเป็นพี่สาวแล้วเหรอ”

สามเคเขินๆ “ก็เห็นหน้าเธอดูใจดี แถมยังน่าสงสารด้วยนี่ สรุปเธอบอกว่าขอแค่ส่งรูปถึงมือคนในบ้านก็พอ”

*

นี่ก็ยังไม่ใช่คำขอที่ทำยากอะไร

พวกอวี๋ชิงได้รูปมาแล้ว ก็ไปรอที่หัวมุมถนนชั้นล่างแต่เช้า

สามเคกับซ่านเป้ยกลัวว่าบอสหน้ายิ้มจะรำคาญการรอแบบนี้ ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะกอดอกยืนอยู่ในฝนปรอยๆ ที่ไม่ทำให้เสื้อเปียก ไม่ขยับไปไหนสักก้าว รอครบ 25 นาทีเต็ม

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ ใน 25 นาทีนี้ อวี๋ชิงลองดีดปีกผีเสื้อครามไปหลายรอบ

พูดไปก็บังเอิญ พอหมีเซี่ยวไป๋มีความเคลื่อนไหวในที่สุด ร้านบะหมี่เล็กๆ ของยายเมิ่งก็เพิ่งเปิดประตูใหญ่พอดี

คนที่มาเปิดประตูเป็นเด็กหนุ่ม ดูอายุสักสิบหกสิบเจ็ด

สามเคถือรูปพุ่งเข้าไป เห็นเด็กหนุ่มแล้วก็ชะงัก ชี้หน้าร้อง “อ้าว นี่มันเหอเถาในคลิปแนะนำตัวละครหนังวาดตอนเปิดเซิร์ฟนี่”

เหอเถาจับประตูไว้ งงเป็นไก่ตาแตก “คุณเป็นใคร คลิปแนะนำตัวละครอะไร คุณรู้ได้ไงว่าผมชื่อเหอเถา”

สามเคตื่นเต้นเหมือนเจอคนรู้จัก “ฉันไม่ได้รู้แค่ว่านายชื่อเหอเถานะ ฉันยังรู้จักยายนายด้วย!”

เหอเถา: “...”

ฟังแล้วเหมือนด่ากันยังไงไม่รู้

สามเครีบอธิบาย “อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่เคยเห็นพวกนาย เจอกันครั้งเดียว แบบเห็นอยู่ฝ่ายเดียว”

เหอเถาหาวหวอด มองแขกสามคนที่มาแต่เช้า พอเห็นอวี๋ชิงก็เกาแก้มอย่างงงๆ “ทำไมผมรู้สึกว่าคุณหน้าคุ้นๆ นะ”

อวี๋ชิงเดินรั้งหลังคนอื่นอยู่หลายก้าว ตั้งใจจะอาศัยช่วงนี้เค้นถามหมีเซี่ยวไป๋ที่มาก่อเรื่องกลางดึก แต่พอเหอเถาขัดจังหวะ ไอ้คนเลวบางคนก็ได้ทีเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย “เหอเถา? พวกคุณมาถึงร้านบะหมี่นั่นแล้ว เช้าขนาดนี้เลย?”

เขาคงเปลืองพลังไปไม่น้อยจริงๆ เสียงฟังเหมือนเพิ่งตื่น ยานคางกว่าปกติอีก แต่ผีเสื้อครามกลับกลัวอวี๋ชิงจะได้ยินไม่ชัด อยากจะเกาะติดกระดูกหูเขาเสียให้ได้

“นายถอยไปพูดห่างๆ” อวี๋ชิงดีดผีเสื้อครามออกไปนิ้วหนึ่งหน้าตาย แล้วตอบเสียงต่ำ “รับภารกิจจำกัดเวลามา มาส่งรูป”

“ส่งรูป? ภารกิจแปลกดีนะ” เขาเพิ่งตื่นก็เริ่มวิจารณ์ “ใครมาดใหญ่ขนาดนี้ รูปตัวเองไม่มาเอาเอง ให้คุณมาส่ง ใจกล้าดีจริ๊ง”

เขาลากเสียงยาวตรงคำว่า “จริ๊ง” แซวเต็มที่

ตอนนั้นเวลาภารกิจเหลือไม่ถึงสองนาที สามเคกับซ่านเป้ยหันไปมองอวี๋ชิงผู้เป็นเสาหลักแวบหนึ่ง แล้วรีบยัดรูปใส่มือเหอเถา “นี่เป็นรูปของลูกสาวยายนายที่ฝากไว้ในร้านถ่ายรูป ผ่านมาหลายปีแล้วไม่มีใครไปเอา พวกเราช่วยพาเธอกลับมา นายเก็บไว้ก็พอ”

วินาทีที่เหอเถารับรูปไป หมีเซี่ยวไป๋ก็ส่งเสียงสงสัยขึ้นมา “ผมฟังผิดหรือเปล่า เจ้าเด็กบื้อนั่นบอกว่ารูปของใครนะ”

อวี๋ชิง: “รูปลูกสาวยายร้านบะหมี่”

“คุณหมายถึงยายเมิ่ง?” หมีเซี่ยวไป๋เงียบไปชั่วอึดใจ “แกไปมีลูกสาวมาจากไหน”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 24
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 25 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 23กลับหน้าเรื่อง
ตอน 23ตอน 25