คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 23

ตอน 23

ตอนที่ 23 คูปองอาหาร

มุกนี้ของหมีเซี่ยวไป๋ที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวช่างหวาดเสียวจริงๆ!

ขนาดพนักงานที่ถ่ายรูปยังสะดุ้งโหยง นับประสาอะไรกับเพื่อนร่วมทีมสองคนที่เกาะขอบประตูมุงดูอยู่

สามเคถูกขู่จนขาอ่อนเป็นกุ้งต้ม ลากซ่านเป้ยถอยกรูดไปไกลลิบ ไปหยุดอยู่ข้างเท้าพนักงานปากอ่างเลือดพอดี

สามเคค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปากอ่างเลือดก็หลุบตาลงมอง

“...”

วินาทีที่สี่ตาสบกัน สามเคดีดตัววิ่งทันที! เจ้าปากกว้างคว้าเก้าอี้ทั้งไล่ทั้งฟาด!

สิบวินาทีต่อมา สามเคพ่ายแพ้อย่างน่าเสียดาย ถูกกดลงตรงหน้ากระจกแต่งหน้า

ส่วนซ่านเป้ยที่อยู่หน้ากระจกบานข้างๆ ก็ถูกบังคับลงรองพื้นเรียบเนียนไปแล้ว

สองคนนี้ไม่มีความสามารถลอกหนังโชว์กระดูก ชาดกับลิปสติกที่ต้องทาจึงขาดไม่ได้สักอย่าง

หมีเซี่ยวไป๋มันเลวจริงๆ เดินออกมาจากห้องถ่ายรูปเห็นสภาพเพื่อนร่วมทีมสองคนแล้วยังหลุดขำ ขำจนสามเคกับซ่านเป้ยคอตก ต่อแถวเข้าไปถ่ายรูป

พนักงานหลังกล้องพูดกับสามเค “ยิ้ม”

สามเคอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ฉีกปากยิ้มแหยๆ

“น่าเกลียด” พนักงานไม่พอใจชัดๆ ส่ายหัวไม่หยุด “โชว์ฟันให้หมด”

ปากฉันไม่ได้กว้างเท่าพวกแกนะ โชว์ไม่ได้หรอก!

สามเคกำลังคิดจะพูดแบบนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีแขนเย็นเฉียบสองข้างค่อยๆ พันรอบตัวมาจากข้างหลัง นิ้วเกี่ยวมุมปากเขาไว้ แล้วกระชากออกไปสองข้างอย่างแรง

เขาร้องลั่นด้วยความตกใจ รู้สึกเจ็บแปลบที่มุมปาก

ตอนที่เขารู้สึกว่าปากกำลังจะฉีกขาดจริงๆ พนักงานหลังกล้องก็พยักหน้าในที่สุด “ได้แล้ว 3 2 1”

แล้วก็แชะ กดชัตเตอร์

“ใครฉีกปากฉัน?!” สามเคเอามือปิดปาก ตะเกียกตะกายหนีออกมาจากห้องถ่ายรูป หันกลับไปมอง ก็เห็นว่าตรงที่เขาเพิ่งยืนว่างเปล่า...

ไม่มีใครเลยสักคน

ซ่านเป้ยก็ซวยไม่แพ้กัน เจอเหตุการณ์คล้ายๆ กัน

ผลก็คือ หมีเซี่ยวไป๋เพิ่งรับรูปชุดหนึ่งจากเคาน์เตอร์ ก็เห็นเพื่อนร่วมทีมสองคนร้องหาพ่อหาแม่ ถลาเข้ามาหาทีละคน

“อะไร เห็นผีเหรอ” หมีเซี่ยวไป๋เบี่ยงตัวหลบครึ่งก้าว “แนะนำด้วยความหวังดีนะ อย่าเอาแป้งชมพูๆ บนหน้าพวกคุณมาถูชุดนี้ ไม่งั้นผมไม่รอด พวกคุณก็จบเหมือนกัน”

“เห็นผี! เห็นผีจริงๆ! ในห้องถ่ายรูปมีอะไรอยู่!” สามเคพูดจาวกวน “บอสๆ เมื่อกี้ตอนบอสถ่ายรูป มีอะไรมาดึงปากบอสไหม”

หมีเซี่ยวไป๋เลิกคิ้ว กะพริบตามองเขา “คุณว่าไงล่ะ”

ผ่านไปไม่กี่วินาทีสามเคถึงคิดออก “...อ้อ จริงด้วย ผมโง่เอง”

ตอนบอสหน้ายิ้มถ่ายรูป เขาไม่มีแม้แต่ปากให้ดึง

เจ้าของร้านผมสั้นในชุดกี่เพ้ากลับมาที่เคาน์เตอร์ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลขายาวเรียวตัวเดิม

เธอรับซองกระดาษขาวเล็กๆ สองซองจากพนักงาน ยื่นให้สามเคกับซ่านเป้ย น้ำเสียงล่องลอย “นี่ ชุดหนึ่งเก็บเข้าแฟ้ม อีกชุดเอากลับไป ตอนนี้รูปยังไม่ขึ้น รอสักสองสามนาทีก็เห็นแล้ว”

“เก็บเข้าแฟ้ม?” สามเคขี้ขลาดแต่ช่างถาม

เขาจ่ายเงินไปตัวสั่นไป “ร้านถ่ายรูปจะเก็บรูปไว้ก็ต้องขออนุญาตลูกค้าก่อนไม่ใช่เหรอครับ ต้องเก็บด้วยเหรอ”

เจ้าของร้านถือพัดเล่มเล็กประณีต เคาะโต๊ะเบาๆ “ทุกคนที่มาที่นี่ต้องเก็บรูปไว้ที่ฉันทั้งนั้น คุณมีอะไรพิเศษกว่าคนอื่น?”

เธอพูดพลางคลี่พัดออก โบกเบาๆ แต่ใครมีตาก็ดูออกว่าซี่พัดของเธอแต่ละซี่บางคมเหมือนใบมีด

สามเครีบโบกมือ “เก็บได้ครับ อยากเก็บยังไงก็เก็บเลย”

คุณมีมีด คุณใหญ่

“เสี่ยวปา ส่งแขก” เธอโบกพัดพลางพูดอย่างไม่ไว้หน้า

เจ้าปากอ่างเลือดเดินมา ปิดประตูใส่หน้าพวกเขาหน้าตาย

คำว่า “ไสหัวไป” แทบจะเขียนอยู่บนหน้า

แต่พอประตูปิด แขกไม่กี่คนข้างนอกเพิ่งเดินจากไป หน้าสวยคมของเจ้าของร้านก็หุบลงทันที เธอขมวดคิ้วเรียว นิ่งคิดอยู่นาน แล้วบอกพนักงานที่ชื่อเสี่ยวปาว่า “คนนั้นแปลกจริงๆ”

เสี่ยวปาถามอย่างงงๆ แข็งทื่อเหมือนเครื่องจักร “ใครครับ เมื่อกี้มีแขกตั้งสามคนไม่ใช่เหรอ”

“แค่นี้ยังดูไม่ออก ตาบอดหรือไง” เจ้าของร้านไม่ไว้หน้าเลย

เสี่ยวปาพยายามถ่างเปลือกตา กลอกลูกตาดำสนิทของตัวเอง “สงสัยตาผมโตแต่ไม่มีแวว”

เจ้าของร้าน: “...”

เธอโบกพัดคมกริบเหมือนใบมีด พูดเสียงขุ่น “คนที่ใส่สูทนั่นไง”

เสี่ยวปาถึงบางอ้อ รีบเออออ “ใช่ครับ ตอนเขาลอกหนังนั่นน่ากลัวกว่าพวกเราอีก”

เจ้าของร้าน: “...”

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าไม่สู้ดี “บางมุมเขาทำให้ฉันนึกถึง... ยมบาลเดินดินที่ผียังผวาคนนั้น”

เสี่ยวปาถามอีก “ใครครับ”

ใครๆ ก็รู้ว่ายมบาลเดินดินที่ผียังผวาอันลือลั่นของเมืองเกาะที่จริงมีสองคน

เจ้าของร้านด่าเขาอีกรอบ “ก็หายไปคนหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ โง่หรือไง”

เสี่ยวปาถึงบางอ้ออีกรอบ เออออว่า “ใช่ครับ เหลืออยู่คนเดียวแล้ว”

เออออเสร็จ เขาก็ปลอบเจ้าของร้าน “แต่เจ๊วางใจเถอะครับ เมื่อกี้ผมอยู่ใกล้แขกใส่สูทคนนั้นที่สุด ถ้าเป็นคนนั้นมาจริงๆ ไอผีไม่พุ่งเสียดฟ้าเลยเหรอ แต่ผมดูแล้วตัวเขาไม่มีไอผีสักเท่าไร ผมยัดสมุดใส่มือเขา เขายังไม่ตีผมเลย”

เจ้าของร้าน: “...”

เสี่ยวปาพูดต่อ “ผมก็มีหัวคิดนะครับ แอบหยั่งดูแล้ว ไอผีบนตัวเขาก็แค่ระดับเดียวกับผม ไอ้ที่ลอกหนังนั่นเหมือนวิชาลวงตามากกว่า ฝีมือยังไม่คล่อง แถมคงสภาพได้แป๊บเดียว น่าจะไปเรียนมาจากแม่หมอข้างถนนสักคนสองสามกระบวนท่า”

คำพูดนี้ถึงจะฟังทื่อๆ แต่ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง เจ้าของร้านคิดทบทวนดูแล้วก็พยักหน้า “ก็จริง ฉันกังวลไปเอง”

*

ในโรงแรมเล็กๆ ซอมซ่อ พนักงานต้อนรับยกมือคว้าโคมไฟห้อยที่แกว่งไปมาไว้ แล้วแบมือออกหน้าตาย

หมีเซี่ยวไป๋ไม่มองด้วยซ้ำ วางซองรูปลงบนมืออีกฝ่าย สามเคกับซ่านเป้ยก็ส่งตามไป

พนักงานต้อนรับหยิบรูปออกมาตรวจทีละใบ พอถึงใบของหมีเซี่ยวไป๋ เขาก็เงยหน้าขวับ มองมาด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มหัว “คุณส่งอะไรมาเนี่ย”

หมีเซี่ยวไป๋มือหนึ่งเท้าเคาน์เตอร์ “ผมไง ดูไม่ออกเหรอ”

พนักงานต้อนรับคิดในใจ สงสัยฉันจะตาบอดจริงๆ

เขากำลังจะปฏิเสธไม่รับ ก็ได้ยินหมีเซี่ยวไป๋พูด “คุณขอแค่รูปเดี่ยวขนาดสองนิ้ว ผมยังแถมชุดทางการกับไม่สวมหมวกให้อีกสองข้อ จริงใจขนาดนี้แล้ว แค่ถ่ายออกมาเปรี้ยวไปหน่อยเท่านั้นเอง”

พนักงานต้อนรับ: “?”

หมีเซี่ยวไป๋ว่าต่อ “แน่นอน ถ้ามีตรงไหนไม่ผ่านเกณฑ์ก็บอกผมได้นะ”

“...”

ก็ไม่มีจริงๆ นั่นแหละ

พนักงานต้อนรับกลั้นจนหน้าเขียว ก็ยังคิดข้อกำหนดใหม่ไม่ออก ได้แต่รับรูปไว้แล้วพาทั้งสามคนขึ้นชั้นบน

ในลิฟต์เก่าคร่ำหนาวเย็นจนน่าตกใจ ผนังโลหะทั้งสี่ด้านถึงกับมีเกล็ดน้ำแข็งขาวๆ เกาะเป็นชั้นบาง ตัวลิฟต์แคบมาก ที่จริงยืนคนเดียวพอดีที่สุด แต่พนักงานต้อนรับยังจะเบียดเข้ามาส่งให้ได้

แขกสามคน เขาต้องขึ้นลงพาไปสามรอบ ตัวเขาไม่บ่นเหนื่อย แต่แขกรำคาญจะแย่แล้ว

แขกที่ถ่ายรูปโครงกระดูกคนนั้นถึงกับยิ้มขู่เขา “คุณแนบกำแพงไว้ดีที่สุด อยู่ห่างร่างนี้สักศอกหนึ่ง”

พนักงานต้อนรับมองไปอย่างเยียบเย็น คิดในใจว่าต่อให้ฉันเข้าไปใกล้แค่นิ้วเดียวแล้วจะทำไม

ผลคือแขกคนนั้นก็บอกให้รู้ว่าจะทำไม “แตะโดนผมตรงไหน ผมตัดตรงนั้นทิ้ง”

พนักงานต้อนรับ: “...”

เขาไม่เคยเจอแขกที่ทำตัวเป็นพ่อเจ้าประคุณแบบนี้มาก่อน ดีที่ลิฟต์ถึงจะช้าแต่ก็ผ่านไปได้แบบหวาดเสียวแต่ไม่เจ็บตัว พนักงานต้อนรับพาพวกเขามาถึงห้องสวีตอย่างปลอดภัย

พอเข้าไป สามเคก็เหมือนโดนโหมดปากพล่อยเข้าสิง พ่นคำด่าออกมาเป็นชุดด้วยเสียงเบาที่สุดแต่โกรธที่สุด “ว่าแล้วเชียว**! ลิ้นชัก***ไม่กี่แถวนี่ยังกล้าเรียกว่าห้องสวีต?!”

ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดไว้ว่าอาจต้องนอนโลง แต่ไม่นึกว่าในห้องนี้จะไม่มีแม้แต่โลงสักใบ มีแต่ลิ้นชักโลหะสีเทาหม่นห้าช่อง

หน้าลิ้นชักมีกรอบว่างเล็กๆ พอดีเสียบรูปสองนิ้ว ข้างๆ ยังมีจอเล็กๆ แสดงตัวเลขนีออนสีชมพูฟ้าแถวหนึ่ง ดูเหมือนเลขห้อง และก็เหมือนรหัสตู้ล็อกเกอร์พัสดุ

เขียนประมาณ 1933-1100-009-12 อะไรทำนองนั้น

ตรงที่จับลิ้นชักยังมีรูกลมเล็กๆ อีกรูหนึ่ง แวบแรกไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร แต่ไม่นานพวกเขาก็ได้คำตอบ

พนักงานต้อนรับหยิบกุหลาบสามดอกมาจากไหนไม่รู้ เสียบลงในรูทีละดอก ดอกสีแดงคล้ำวางชิดรูปสองนิ้วพอดี

“โอ้โห พอจัดแบบนี้ จะว่ายังไงดี รูปผมดูสงบสุขและเหมือนมีชีวิตขึ้นมาเลย” สามเครำพึงด้วยน้ำเสียงแบนราบ แล้วหัวเราะแห้งๆ “...นี่ผมได้ย้ายเข้าห้องเก็บอัฐิก่อนเวลาแล้วใช่ไหม”

“ห้องเก็บอัฐิอะไร” พนักงานต้อนรับผายมือไปทางลิ้นชักแล้วแนะนำ “นี่คือที่พักที่ถูกที่สุดในเมืองเกาะของเรา คนน่าสงสารบางคนที่เพิ่งมาเมืองเกาะแล้วไม่มีเงินจริงๆ ก็พักที่นี่”

“เป็นไปได้ไหมว่าถ้าไม่มีเงินจริงๆ ก็นอนข้างถนนได้ อย่างน้อยอากาศถ่ายเท” สามเคพูดเสียงแผ่ว

พนักงานต้อนรับขี้เกียจเถียง ทำหน้าแบบ “คุณไม่เข้าใจอะไรเลย” แล้วพูดว่า “ถ้าคุณเดินออกไปจากที่นี่ของเรา ร้านบะหมี่ข้างล่างจะไม่คิดเงินคุณแพงเลย ช่วงที่ถูกที่สุด เหรียญเดียวก็ได้บะหมี่น้ำชามหนึ่งแล้ว”

“ฟังก็รู้ว่าหมายถึงพวกจนกรอบ แต่ถ้าพูดแบบนี้ เจ้าของร้านบะหมี่ข้างล่างก็นิสัยดีใช้ได้นะ” ซ่านเป้ยว่า

“ดีสิ เมื่อก่อนรสชาติก็อร่อยจริงๆ คนแถวนี้ใครบ้างไม่เคยกิน ขนาดคนเขตอื่นยังถ่อมาไกลเพื่อลองชิม” พนักงานต้อนรับพูดพลางดูดปากจุ๊บจั๊บ ท่าทางคิดถึงรสชาตินั้นมาก

แต่คิดถึงอยู่พักหนึ่ง เขาก็พูดอีก “แต่ฝีมือลูกสาวยายแก่นั่นยังดีกว่า ตั้งแต่ลูกสาวตาย หลานชายตัวเล็กมารับช่วงต่อ รสชาติก็สู้เมื่อก่อนไม่ได้ อย่างน้อยน้ำซุปที่เคี่ยวก็หอมไม่พอ-”

สามเคพนมมือไหว้เขาปลกๆ “พอแล้วครับ ฟังจนหิวแล้ว พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะไปลองชิม”

ตอนนั้นหมีเซี่ยวไป๋ที่นานๆ ทีจะพูดน้อยหันมามองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

สามเคสังเกตเห็น ถามงงๆ “ทำไมครับ กินไม่ได้เหรอ”

หมีเซี่ยวไป๋ยักไหล่ “ถ้าคุณเป็นผีตะกละมาเกิดจริงๆ ก็พอได้ชิมสักคำสองคำ แต่คุณไม่ได้กินหรอก”

พนักงานต้อนรับมองหมีเซี่ยวไป๋อย่างแปลกใจ “คนต่างถิ่นอย่างคุณรู้ด้วยเหรอ”

สามเคยังงงอยู่ “หา?”

พนักงานต้อนรับบอก “ร้านบะหมี่ข้างล่างปกติรับแต่เหรียญ พวกที่สแกนจ่ายแบบพวกคุณเขาไม่ขายให้”

สามเคคิดในใจว่ามีด้วยเหรอแบบนี้ มีเงินแล้วไม่เอาก็บ้าแล้ว

คงเพราะเขาดูห่อเหี่ยวเกินไป พนักงานต้อนรับเลยขำออกมา แต่เสียงหัวเราะเขาก็ยังเหมือนเครื่องจักร เป็นเสียงกุ๊กๆ เหมือนไก่ขัน ขันจนทุกคนขนลุกไปทั้งตัว

เขากุ๊กเสร็จก็พูดว่า “เห็นแก่ที่คุณเป็นผีตะกละแถมยังจองห้องสวีต ฉันให้คูปองร้านบะหมี่พวกคุณสักสองสามใบละกัน”

สามเค: “?”

หมีเซี่ยวไป๋: “?”

พูดจบ พนักงานต้อนรับก็ล้วงคูปองอาหารยับยู่ยี่สองสามใบออกมาจากกระเป๋ายื่นให้

ตรงหน้าทั้งสามคนเด้งหน้าจอโฮโลแกรมขึ้นมาพร้อมกัน

ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมเบาะแสเหตุการณ์ x1

【คูปองอาหารยับยู่ยี่หนึ่งใบ】

พนักงานต้อนรับผู้อัธยาศัยดีคุยกับคุณถูกคอ จึงมอบคูปองอาหารร้านบะหมี่ชั้นล่างให้คุณหนึ่งใบ รอร้านเปิดแล้วไปลองชิมกันเลย! ขอให้อร่อยกับมื้ออาหาร

*

หมีเซี่ยวไป๋ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าคนซื่อบื้อเดินดินอย่างสามเคจะใช้ความตะกละหลอกเอาไอเทมมาได้

สามเคเองก็ไม่นึกเหมือนกัน

เขาไม่รู้ว่าร้านบะหมี่ข้างล่างมีอะไรแปลกๆ รู้แค่ว่าได้ทั้งเบาะแสได้ทั้งข้าวฟรีอีกมื้อ ได้สองเด้ง

ความรู้สึก “กำไรล้วนๆ” แบบนี้ดีงามมาก จนเขามองลิ้นชักห้องเก็บอัฐิพวกนี้แล้วยังสบายตาขึ้นเยอะ

พนักงานต้อนรับเพิ่งไป เขาก็มุดเข้าลิ้นชักที่เสียบรูปตัวเองไว้ ลองนอนดู

“ข้างในมีปุ่ม กดทีเดียวลิ้นชักก็เลื่อนเก็บเข้าไปเอง” สามเคกดปุ่ม เขานอนอยู่ในนั้นแล้วถูกเลื่อนเข้าไปในตู้ช้าๆ

เขาพูดเสียงอู้อี้ออกมาจากในตู้ “ไม่อึดอัด มีช่องลม นอกจากมืดหน่อย เย็นหน่อย ก็ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร ยังรู้สึกปลอดภัยกว่าห้องสวีตใหญ่ที่บลูเบย์คราวก่อนอีก ถูไถไปสักคืนก็ได้”

ซ่านเป้ยไม่เคยเจอใครอยู่ที่ไหนก็อยู่ได้ขนาดนี้ ทึ่งจนพูดไม่ออก แต่ตอนนี้นอกจากที่นี่ก็ไม่มีที่ไปจริงๆ เขาลังเลครู่หนึ่ง แล้วพูดกับหมีเซี่ยวไป๋อย่างสุภาพ “บอสครับ งั้นผมเข้าไปนะ”

หมีเซี่ยวไป๋ยืนพิงบานลิ้นชัก เอียงหัวไปทางตู้อย่างขี้เกียจ “เอาสิ ตามสบาย”

ซ่านเป้ยปีนเข้าลิ้นชักอย่างเก้ๆ กังๆ กดปุ่มทีหนึ่ง จัดตัวเองเข้าที่

แสงไฟสลัวถูกกั้นไว้ข้างนอก โลกมืดสนิทในทันที สองคนได้ยินเสียงเบาๆ แว่วมาจากข้างนอก แล้วก็เงียบไปอย่างรวดเร็ว เลยเดาว่าบอสหน้ายิ้มคงนอนแล้วเหมือนกัน

สะลึมสะลือไปนานแค่ไหนไม่รู้ สามเคก็ถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุกดังติ๊งต่องๆ

เขาจำได้ว่าตั้งนาฬิกาปลุกตามเวลาเปิดร้านบะหมี่ไว้ ก็นึกว่าคืนนี้ผ่านไปโดยไม่มีอะไร ฟ้าสางแล้ว

เขาคลำหาปุ่ม เลื่อนตัวเองออกจากตู้โลหะ แต่กลับเห็นเพียงโคมไฟฝุ่นเกาะแกว่งเบาๆ อยู่เหนือหัว นอกจากวงแสงใต้โคมแล้ว มุมอื่นๆ ยังจมอยู่ในความมืด

ทั้งตึกเงียบกริบ

ฉิบหายแล้ว ฉันตื่นผิดเวลา

สามเคหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

เขากำลังจะค่อยๆ ดันตัวเองกลับเข้าไป ก็รู้สึกว่ามีอะไรปัดผ่านหน้า เย็นๆ คันๆ

เขาเกาหน้าไปโดยไม่รู้ตัว แล้วก็นึกขึ้นได้ทันที

เส้นผม!

เส้นผมยาวๆ ปัดผ่านหน้าเขาเบาๆ เหมือนมีใครกำลังก้มลงมาจ้องเขานิ่งๆ

“!!!”

สามเคลืมตาพรวด ก็ยังเห็นแค่โคมไฟที่แกว่งเบาๆ กับเงาบนผนังที่วูบวาบ

หัวใจเขาเต้นรัว ไม่สนแล้วว่าจะเสียมารยาทหรือไม่ อยากไปเคาะตู้ของบอสหน้ายิ้มอย่างเดียว

แต่เพิ่งลุกขึ้นมา ก็เห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น

รูปที่เสียบอยู่บนหน้าตู้ควรเป็นรูปเดี่ยวสองนิ้ว แต่ในรูปกลับมีคนโผล่มาเพิ่มอีกคนตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

คนนั้นปล่อยผมยาวสยาย ลูกตาดำสนิทมองลอดช่องผมออกมา จ้องสามเคอย่างไร้อารมณ์

“เชี่ยยย-” สามเคกรีดร้องพลางดีดตัวออกจากลิ้นชัก วิญญาณแทบหลุดตามไปไม่ทัน พุ่งไปหน้าลิ้นชักของบอสหน้ายิ้มแล้วทุบรัวไม่ยั้ง

ทุบไปเกือบครึ่งนาที เขาแทบร้องไม่ไหวแล้ว บอสหน้ายิ้มก็ยังไม่มีปฏิกิริยา

สามเคพนมมือพูดว่า “ขอโทษครับ” แล้วดึงลิ้นชักออกทันทีไม่รอช้า

ข้างในไม่มีใครเลย มีแต่แมวขาวตัวเล็กหน้าตาเฉยชานั่งหมอบอยู่ตัวหนึ่ง

สามเค: “?”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 23
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 24 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 22กลับหน้าเรื่อง
ตอน 22ตอน 24