“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 22 สวมไอดี
หมีเซี่ยวไป๋มองไม่เห็นแบบแต่งหน้าในสมุด แต่กลับอินสุดๆ ถามอวี๋ชิงว่า “เป็นไงบ้าง เจอแบบที่ชอบไหม”
“...”
อวี๋ชิงอยากจับเพื่อนร่วมทีมปากพล่อยคนนั้นมัดมาด่าแทนตัวเองนัก
พนักงานที่ถือสมุดแบบแต่งหน้ารอคำตอบไม่ได้ ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้น รอบตาและคิ้วดำคล้ำ ลูกตาดำวาวไม่มีตาขาวเลยสักนิด จ้องเขม็งอยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองหม่น
บนหน้าขาวซีด ที่สะดุดตาที่สุดคือบลัชออนกลมๆ สองก้อนบนโหนกแก้ม กับ... ปากแดงกว้างอย่างกับอ่างเลือด
คิ้วอวี๋ชิงกระตุกวูบ
ไม่ได้มีคนหน้าตาแบบนี้กล้าเข้ามาใกล้เขาขนาดนี้นานแล้ว
แต่พนักงานคนนี้ก็ไม่ได้ทำอะไร แค่ยื่นสมุดมาให้ใกล้อีกนิดแล้วเร่ง “รีบเลือกสิ หน้าแบบคุณถ่ายรูปไม่ขึ้น”
อวี๋ชิงยังไม่ทันตอบ ใครบางคนที่ตามติดเขาเหมือนวิญญาณก็พูดขึ้น “ผมว่าผมคงหูฝาด เขาว่าใครถ่ายรูปไม่ขึ้นนะ”
“ว่าฉัน”
อวี๋ชิงต่อปากไปโดยไม่รู้ตัว พูดจบถึงเห็นว่าพนักงานกำลังอ้าปากอ่างเลือดมองเขาอยู่ “อะไรว่าคุณ คุณคุยกับใคร”
“...”
หมีเซี่ยวไป๋ไอ้ตัวสมควรโดนฟันพันดาบ
อวี๋ชิงหน้าตาย กระชากสมุดมาแล้วหันหลังเดินไปเลย พนักงานยิ่งงงหนัก “คุณจะเอาสมุดไปไหน”
ไปอุดปากคนที่พูดไม่หยุดไง
อวี๋ชิงคิดอย่างหงุดหงิด
เขาไม่กลัวบรรยากาศพิลึกของร้านถ่ายรูปนี้เลยสักนิด เลิกม่านประตูขึ้นแล้วก้าวยาวๆ เข้าห้องด้านใน
ข้างในมีห้องถ่ายรูปห้องหนึ่งที่แขวนป้ายไว้ อีกห้องเขียนว่าห้องมืด แสงแดงลอดออกมาจากช่องใต้ประตูเหมือนเลือดแดงฉาน
อีกสามห้องที่เหลือเป็นห้องแต่งตัว เสียงของสามเคกับเพื่อนร่วมทีมหอยขมแว่วออกมาจากห้องหนึ่ง
สามเคกำลังแหกปาก “ฉันไม่ใส่ตัวนี้ ชุดทางการบ้านใครเขียนคำว่าอายุยืนเต็มตัววะ!”
เจ้าหอยขมกำลังเกลี้ยกล่อมให้ยอม “อีกหลายตัวเขียนว่าตาย เทียบกันแล้วตัวนี้ดีกว่า”
อวี๋ชิงนึกถึงเสียงปกติของสามเคแล้วก็คิดว่าห้องแต่งตัวนี้เก็บเสียงได้พอใช้ เขาเปิดเข้าไปห้องหนึ่ง ปิดประตูแล้วกดเสียงต่ำ “นายออกมา”
คนที่วิจารณ์ไม่หยุดอยู่ข้างหูเขาเมื่อกี้ ตอนนี้กลับทำหูทวนลม เงียบกริบ
อวี๋ชิงเรียกชื่อเขาเสียงขุ่น “หมีเซี่ยวไป๋”
“เรียกผมเหรอ” ไอ้คนเลวทำเป็นเพิ่งรู้ตัวแล้วหลุดขำ “ถึงผมจะอยากออกไปมากแค่ไหน แต่ตอนนี้อาจจะยากหน่อย”
“...”
ตัวจิ๋วมุมขวาบนของสายตาเหมือนเป็นตัวแทนความในใจของเขา กลอกตาขึ้นฟ้าไปแล้ว แต่น้ำเสียงคุณหนังวาดยังนิ่ง “เดี๋ยวนายพูดกับฉันให้น้อยๆ หน่อย”
“อ้า...” ไอ้คนเลวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยอมตกลงแบบฝืนๆ “ก็ได้”
แต่คนคนนี้ไม่เคยอยู่สุข เบื่อเมื่อไรก็หาอะไรเล่น เขาเลยเริ่มเป่าหูอวี๋ชิง “จริงๆ ผมมีไอเดียอยู่อย่าง”
อวี๋ชิงคิดในใจ ไสหัวไป ฉันไม่ฟัง
แต่เขาเป่าหูต่อไปแล้ว “ผมรู้ว่าคุณหน้าบางมาตลอด คงรับการแต่งหน้าไม่ได้”
อวี๋ชิงคิดในใจว่าก็แหงสิ ทำไมฉันต้องยอมแต่งหน้า
“งั้นให้ผมสวมไอดีแทนดีกว่า”
“สวมอะไร” อวี๋ชิงงง
“ผมขอคุมร่างคุณแป๊บเดียว” เขาเน้นคำว่า “แป๊บเดียว” เป็นพิเศษ “ช่วยรับแทนคุณสักหน่อย ส่วนคุณก็หลับไปสักงีบ ทุกอย่างก็ผ่านไปแล้ว เป็นไง ลองคิดดูไหม”
อวี๋ชิง: “?”
เขาไม่อยากเชื่อหู จนลืมกดเสียงต่ำ “นายรับแทนฉัน แต่หน้าที่ถูกแต่งก็ยังเป็นหน้าฉันอยู่ดี มันต่างกันตรงไหน”
หมีเซี่ยวไป๋ส่งเสียง “อืม”
อวี๋ชิงตอบเสียงเด็ดขาด “ฝันไปเถอะ”
พูดจบเขาก็หันไปเปิดประตูห้องแต่งตัว แล้วก็เห็นสามเค เจ้าหอยขม พนักงานที่ลากพวกเขาไปเปลี่ยนชุด พนักงานที่โดนแย่งสมุดแต่งหน้า แม้แต่เจ้าของร้านผมสั้นในชุดกี่เพ้ายืนกันอยู่หน้าประตู
ทุกคนมองเขาอย่างงงๆ
ถ้าจะให้พูด สีหน้าสามเคก็ไม่ได้ตกใจขนาดนั้น แต่มันจะมีประโยชน์อะไร คนอื่นอ้าปากค้างกันหมดแล้ว
อวี๋ชิง: “...”
สำหรับหน้าตาศักดิ์ศรีของคุณหนังวาด วินาทีนี้ช่างยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด
หมีเซี่ยวไป๋ซุกตัวอยู่ใน “บ้านหลังเล็ก” ตอนนี้มองภาพข้างนอกไม่ค่อยชัด แต่เขามองเห็นตัวแจ้งเตือนค่าความชอบที่ย่อเล็กอยู่มุมขวาบนของสายตา
เห็นหัวตัวจิ๋วนั่นนิ่งค้างไปนาน แล้วก็เริ่มพ่นตัวเลขออกมาไม่หยุด
ค่าความชอบ -1
-1
-1
-1
หมีเซี่ยวไป๋: “?”
“-1” พุ่งออกมาไม่หยุดเหมือนน้ำพุ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย เขารีบยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มหัวตัวจิ๋วกลางอากาศ แต่ก็ไม่ช่วยอะไร
ในวินาทีนั้นเอง หมีเซี่ยวไป๋ฉวยจังหวะที่อวี๋ชิงสมองว่างเปล่า เล่นบทไอ้คนเลวไปหนึ่งที ชิงสวมไอดียึดการควบคุมมาดื้อๆ
“-1” ที่เด้งไม่หยุดในที่สุดก็หยุดลง ตัวจิ๋วทำหน้าตายจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ หันหลังไปเงียบๆ เหลือไว้แค่ท้ายทอยไร้หัวใจที่มัดผมหางหมาป่าสั้นๆ ให้เขาดู
หมีเซี่ยวไป๋ถอนหายใจโล่งอก
เขาหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า กดสองทีเร็วๆ สลับไปหน้าข้อมูลตัวละคร ในที่สุดก็เห็นยอดรวมค่าความชอบ
ก็เห็นบรรทัดล่างสุดเขียนไว้โจ่งแจ้งว่า
ค่าความชอบเทพ: -10
หมีเซี่ยวไป๋: “...”
*
ซ่านเป้ยสวมชุดทางการแบบจีนที่มีตัว “อายุยืน” เต็มตัว ยืนเบียดสามเคอยู่อย่างประหม่าและเกร็งๆ
ชุดนี้จับดูเป็นผ้า แต่พอใส่แล้วกลับแข็งเป็นเหลี่ยมเป็นมุม ทำให้ทั้งสองดูเหมือนไพ่สี่เหลี่ยมเป๊ะสองใบ ไม่ต้องออกกำลังกายก็ได้หุ่นตู้เย็นสองประตูมาฟรีๆ
เขาหดตัวอยู่ในชุดศพแบบนั้น มองบอสหน้าเย็นเป็นน้ำแข็งเปิดประตูออกมา แล้วเบือนหน้าหนีอย่างขุ่นเคือง
พอหันกลับมาอีกที แววตาและบรรยากาศรอบตัวก็ต่างไปคนละเรื่อง เหมือนเปลี่ยนเป็นอีกคนในพริบตาเดียว
บอสตอนนี้แผ่รังสีกวนประสาทไม่สนอะไรทั้งตัว เขาดูมือถือแล้วหัวเราะอย่างจนใจ จากนั้นก็หมุนนิ้วทีหนึ่ง มือถือก็ร่วงกลับลงไปในกระเป๋ากางเกง
เขากวาดตามองซ่านเป้ยกับสามเค เลิกคิ้วนิดหนึ่ง แล้วแบมือขอจากพนักงาน “สมุดแต่งหน้าล่ะ ขอผมดูหน่อย”
พนักงานตรงหน้าเขาทำหน้าเหมือนเห็นผีกันทั้งหมด ชี้ไปที่ห้องแต่งตัวข้างหลังเขา “คุณไม่ได้เอาเข้าไปแล้วเหรอ”
“อ้า...” บอสงอนิ้วเคาะหัวคิ้วตัวเอง ยอมรับว่า “ผมลืม งั้นรอเดี๋ยวนะ ผมดูอีกรอบ”
พนักงาน: “?”
พวกเขาคงเพิ่งเคยเจอแขกแบบนี้เป็นครั้งแรก ได้แต่มองหน้ากันไปมา
เจ้าของร้านในชุดกี่เพ้าทนดูไม่ไหวแล้ว เธอถือพัดเล่มหนึ่ง จ้องอีกฝ่าย “คุณนี่แปลกคนจริง สมุดแต่งหน้ามีอยู่แค่สามหน้า ดูยากนักเหรอ”
หมีเซี่ยวไป๋: “โรคเลือกไม่ได้น่ะครับ”
เขาแขนยาวขายาว ยื่นมือไปเกี่ยวสมุดเล่มนั้นมาเปิดดู แล้ววิจารณ์เสียงเบา “ทั้งสีจัดจ้านทั้งปากแดงเถือก มิน่าล่ะถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้”
“ใครหงุดหงิด” ซ่านเป้ยกระซิบถามสามเค “ฉันเริ่มงงไปหมดแล้ว นี่มันมายากลเสกคนหรือไง”
สามเคกระซิบตอบ “รอบก่อนฉันงงทั้งดันเจี้ยนเลย”
สองคนนี้ใส่ชุดศพ เดิมทีก็แทบจะโดนบรรยากาศในร้านหลอกจนตายอยู่แล้ว พอหมีเซี่ยวไป๋มาป่วนแบบนี้ก็พอหายใจหายคอได้อีกครั้ง
พนักงานปากอ่างเลือดยังถามไม่ลดละ “เลือกแบบแต่งหน้าได้หรือยัง”
“เลือกไม่ได้” หมีเซี่ยวไป๋โยนสมุดทิ้ง ปัดฝุ่นที่มือ “ขืนให้แต่งหน้าแบบนี้ เขาฆ่าคนจริงแน่ ถึงตอนนั้นพวกคุณไม่รอดสักคน”
พนักงาน: “?”
“เทียบกันแล้วผมคุยง่ายกว่าเยอะ ตอนนี้ยังไม่คิดจะพังร้านด้วย” หมีเซี่ยวไป๋พูดหน้าตาเฉย แล้วหันไปมองพนักงาน “ลองโน้มน้าวผมหน่อยสิ ทำไมถ่ายรูปต้องแต่งหน้าแบบนี้”
ลูกตาดำสนิทของพนักงานจ้องเขาไม่กะพริบ “หน้าจืดเกินไป กล้องถ่ายไม่ติด”
หมีเซี่ยวไป๋หันไปมองกระจกในห้องแต่งตัว เข้าดันเจี้ยนรอบนี้อวี๋ชิงก็ยังถูกเปลี่ยนเป็นหน้าธรรมดาสุดๆ เครื่องหน้าแบบนี้จะว่า “จืด” ก็ไม่เกินไปนัก
แต่ “จืด” ในปากพนักงานเห็นได้ชัดว่าไม่ได้หมายความแบบนั้น
หมีเซี่ยวไป๋หันกลับมา พูดกับพนักงานเบาๆ แบบไม่ใส่ใจ “ยังไม่เหมือนหน้าคนตายพอสินะ”
พนักงาน: “...”
สามเคกับซ่านเป้ยหดตัวเข้ามุมอีกนิด จนไปอยู่ข้างสมุดที่ถูกโยนทิ้ง ซ่านเป้ยลดตัวตนให้เหลือน้อยที่สุด ย่อตัวลงอย่างระวังแล้วค่อยๆ หยิบสมุดขึ้นมา
เขาหันไปเปิดดู ตั้งใจจะให้สามเคดูด้วย แต่ทันได้อุทานแค่คำว่า “แม่จ๋า” ก็โยนสมุดกลับไปที่เดิม!
ชุดศพ แต่งหน้าศพ...
รูปสองนิ้วนี่ถ่ายไปเพื่ออะไร ดูก็รู้
“นายแน่ใจนะว่าเดี๋ยวพวกเราจะได้นอนบนเตียง ไม่ใช่ในโลงศพ” ซ่านเป้ยถามสามเคเสียงโหยหวน
สามเคก็ไม่ได้โง่ พูดทั้งที่อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา “โอกาสเป็นโลงน่าจะเยอะกว่าเตียงหลายเท่า... แต่จะทำยังไงได้ ตอนนี้อยู่ในดันเจี้ยน ทำตามคำใบ้กับภารกิจของ NPC ไปก่อน น่าจะดีกว่ามั่วเองนิดนึงแหละ”
“ฉันไม่อยากตายตั้งแต่เปิดเกม...”
หมีเซี่ยวไป๋เหลือบมองมาทางพวกเขาแวบหนึ่ง เห็นพนักงานเงียบไม่ตอบ ก็พูดว่า “งี้ละกัน คุณบอกเงื่อนไขมา วาดหน้าแบบไหนถึงจะถ่ายติด”
พนักงานเหมือนถูกกดปุ่มคำสำคัญ พูดขึ้นเบาๆ “ตาต้องดำ ยิ่งดำกว้างยิ่งดี ห้ามเห็นตาขาว”
เขาพูดพลางแหวกเปลือกตาตัวเอง ลูกตาดำปี๋แทบหลุดออกมาจากเบ้า
“หน้าต้องขาวพอ ถึงจะถ่ายเห็นตาจมูกปากชัด” เขาพูดพลางค่อยๆ ฉีกปากยิ้ม เผยฟันขาวน่าขนลุกเรียงเป็นแถว “ฟันต้องโชว์ให้หมด แบบนี้ถึงจะดูเป็นมงคล”
สามเคฟังจนแทบร้องไห้ กระซิบกับซ่านเป้ย “ต่อให้เอากรรไกรมาตัดปากฉัน ฉันก็ยิ้มให้มงคลขนาดนั้นไม่ได้”
แต่หมีเซี่ยวไป๋กลับ “อ้อ” ออกมาคำหนึ่ง แล้วพยักหน้า “ไม่ยาก ไม่ต้องแต่งหน้า ถ่ายเลย”
อย่าว่าแต่พนักงานเลย สามเคกับซ่านเป้ยยังมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว
หมีเซี่ยวไป๋พูดจบก็เดินเข้าห้องถ่ายรูปไปเอง
ข้างหลังเป็นผนังขาวโพลน เขามองเส้นบนพื้นแวบหนึ่ง แล้วยืนบนเส้นอย่างให้ความร่วมมือดีมาก
พนักงานที่ทำหน้าที่ถ่ายรูปมองเขาหน้าตาย นั่งลงหลังกล้องอย่างระแวงแล้วปรับเลนส์
หน้าของหมีเซี่ยวไป๋ในเลนส์ถูกซูมเข้ามาใกล้มาก หน้าตาธรรมดาก็จริง แต่ก็กลบท่าทีสบายๆ ไม่ยี่หระนั่นไม่มิด
พนักงานเห็นเขาพึมพำเบาๆ อยู่ในเลนส์ “ไม่เคยลองแบบนี้ อาจจะไม่ค่อยคล่อง แต่ร่างนี้ทำแค่นี้น่าจะไม่มีปัญหา...”
พนักงานไม่มีอารมณ์จะสนใจเสียงพึมพำ เร่งว่า “เสร็จยัง ฉันจะกดชัตเตอร์แล้วนะ”
เขายังอุตส่าห์นับถอยหลังให้แขกด้วย “3 2 1”
วินาทีที่นับถึง 2 เขาเห็นชัดๆ ว่าแขกในเลนส์ขยับคอ เหมือนจะยิ้มให้เขาทีหนึ่ง
วินาทีต่อมา หนังทั้งผืนก็ถูกลอกหลุดออกจากหน้าธรรมดาๆ นั่นสดๆ เผยให้เห็นเบ้าตากลวงดำมืดกับกระดูกขาวเยียบเย็น
พนักงาน: “.....”
นิ้วเขาสั่นกึก กดชัตเตอร์ดังแชะ
พอเขาเงยหน้าขึ้นจากหลังเลนส์อย่างหวาดผวา ก็เห็นแขกคนนั้นกลับเป็นหน้าเดิมแล้ว หนังอยู่ครบไม่มีรอยเสียหาย ยิ้มถามเขา “ตาดำพอ หน้าขาวพอ ฟันก็โชว์ครบ เป็นไง ไม่หวาดเสียวกว่าแบบแต่งหน้าของพวกคุณเหรอ”
กำลังโหลดความเห็น...