“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 21 ถ่ายรูป
“หุบปาก นายไม่ต้องพูด” อวี๋ชิงว่า
ลุงหยวนหายไปไร้ร่องรอย คุณชายใหญ่แค่นึกถึงเรื่องจุกจิกทั้งหลายที่ต้องลงมือทำเองก็เริ่มหงุดหงิดใจ
บวกกับคำว่า “ฉิบหายแล้ว” ของหมีเซี่ยวไป๋ที่ฟังออกชัดเกินไปว่าจงใจแกล้ง หน้าจอโฮโลแกรมจึงเด้งขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย
ค่าความชอบ -1
อวี๋ชิงจงใจปล่อยหน้าจอค้างไว้ครู่หนึ่ง นานพอให้ใครบางคนอ่านออกชัดๆ แล้วค่อยกดปิด
แต่เพิ่งปิดไป การแจ้งเตือนอีกอันก็เด้งขึ้นมา
ค่าความชอบ +2
“?”
ค่าความชอบที่เพิ่มขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยครั้งนี้ทำเอาหมีเซี่ยวไป๋ยังแปลกใจ เขากำลังจะเพ่งดูให้ชัด อวี๋ชิงก็ปิดหน้าจอฉับ ไม่ยอมให้มันค้างอยู่แม้แต่วินาทีเดียว
ทั้งตัวเขาเหมือนเขียนคำว่าไม่พอใจเอาไว้ แผ่รังสีเย็นเยียบอยู่พักหนึ่งแล้วหันไปถามหมีเซี่ยวไป๋ “ไอ้แจ้งเตือนนี่มันปิดได้ไหม เด้งอยู่นั่นแหละ น่ารำคาญ”
“อยากปิดมากเลยเหรอครับ” หมีเซี่ยวไป๋ถาม
อวี๋ชิงคิดในใจว่าถามบ้าอะไร จะเก็บไว้ให้รกตาหรือไง
คนบางคนสันดานเลวจริงๆ ส่งเสียง “อ้า” ออกมาอย่างเสียดายสุดๆ
แต่เขากลัวว่าถ้าหน้าจอโฮโลแกรมยังเด้งต่อไป คุณชายใหญ่คนนี้จะคิดฆ่าคนเข้าจริงๆ จึงบอกว่า “ที่จริงผมเองก็ไม่ค่อยคล่องเท่าไร แต่ถ้าคุณอยากปิดจริงๆ ลองหยิบมือถือขึ้นมาหาหน้าตั้งค่าดูสิ”
คุณหนังวาดผู้ฉลาดหลักแหลมคล่องเรื่องนี้แล้ว เขาเจอหน้าตั้งค่าในมือถืออย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนการแจ้งเตือนค่าความชอบเป็น “ย่อเล็กสุด”
ตั้งค่าเสร็จก็ยังบ่นด่าพึมพำ “ทำไมไม่มีตัวเลือกปิดไปเลย ห่วยแตก”
สรุปคือหลังเขาเปลี่ยนการตั้งค่า ไอ้ของห่วยแตกนั่นก็กลายเป็นตัวการ์ตูนจิ๋วหน้าตาเหมือนหนังวาดมาก ลอยอยู่มุมขวาบนของสายตา
พอไม่ขยับไปสักพัก ตัวจิ๋วนั่นก็หดลงอีกรอบ เหลือแค่หัว
ถึงหัวนั้นจะทำหน้าตายไร้อารมณ์ ดูเย็นชาสุดขีด แต่ก็ยังทำลายมาดที่เทพผีควรมีไปหมดอยู่ดี
อวี๋ชิงจิ้มไปหลายที พบว่าปิดไม่ได้จริงๆ เลยต้องปล่อยมันไป
เขาเตือนหมีเซี่ยวไป๋ประโยคหนึ่งว่า “นายอย่าป่วน” แล้วก็เดินตรงไปหาห่านโง่สองตัวที่ยืนเหวออยู่หน้าร้านบะหมี่
*
สามเคเห็นอวี๋ชิงก็เหมือนเจอฟางเส้นสุดท้าย คว้าตัวซ่านเป้ยเขย่าไม่หยุด “มาแล้วๆ!”
ตัวที่ดุกว่าผีมาแล้ว
ซ่านเป้ยยังจมอยู่กับความผวาที่เห็นคนมหาลัยเดียวกันซึ่งไหลตายมาโผล่ในเกม พอเห็นอวี๋ชิงถึงฝืนดึงสติกลับมาได้ กระซิบถามสามเค “นี่ใครอะ”
สามเคงงไปหมด “ก็ไอ้หน้ายิ้มไง นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเขาเป็นบอสนาย ไอดีที่นายสร้างเองนายจำไม่ได้?”
ซ่านเป้ยงงหนักกว่า “ไอดีที่ฉันสร้างไม่ได้หน้าตาแบบนี้นะ”
ซ่านเป้ยได้อิทธิพลจากชื่อ ^ ^ ของบอส เลยเลือกโมเดลสำเร็จรูปแบบหล่อๆ ออกแนวเสเพลนิดๆ
ตอนนี้อวี๋ชิงกำลังเดินข้ามถนนมาทางนี้ สูทดำสนิทกลืนไปกับความมืดครึ่งตัว ร่างสูงโปร่งและเย็นชา มีรัศมีแบบคนเป็นห้ามเข้าใกล้ เห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวอะไรกับคำว่าเสเพลแม้แต่นิดเดียว
ซ่านเป้ยไม่กล้าเดินเข้าไปหาจริงๆ กระซิบว่า “ฆ่าฉันให้ตายฉันก็คิดไม่ถึงว่าบอสตัวจริงจะมาสไตล์นี้”
สามเคเสริม “งั้นคงต้องฆ่านายหลายรอบหน่อย เพราะบอสนายอาจไม่ได้มีสไตล์เดียว”
ซ่านเป้ย: “?”
พออวี๋ชิงเดินมาถึงใกล้ๆ ซ่านเป้ยก็ถอยไปครึ่งก้าวอย่างประหม่า แต่แล้วก็รู้สึกว่าเสียมารยาท จึงเป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน “บอสครับ ผมเป็นคนรับจ้างเล่นเกมคนนั้นไงครับ ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน”
อวี๋ชิงไม่รู้จักหอยขมหอยเชลล์อะไรทั้งนั้น กำลังจะบอกว่า “ไม่รู้จัก” ก็ได้ยินหมีเซี่ยวไป๋อธิบายเบาๆ ข้างหู “อ้อ คนที่ช่วยผมสร้างไอดีน่ะ”
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน
อวี๋ชิงเถียงในใจ แต่ปากกลับ “อืม” ไปคำหนึ่ง พอนับได้ว่ารับคำทักทายของซ่านเป้ยแล้ว
ฝั่งสามเคดูคุ้นเคยกันมากกว่านิดหน่อย
แรกๆ เขาตั้งใจจะเรียก “เพื่อนร่วมทีมหน้ายิ้ม” ต่อ แต่พอนึกถึงสิ่งที่เจอในดันเจี้ยนก่อนก็รู้สึกว่าเรียกแบบนี้ออกจะลบหลู่ไปหน่อย
เขาลังเลแค่วินาทีเดียวก็ตัดสินใจเรียกอวี๋ชิงว่าบอสตามซ่านเป้ย “สวัสดีครับบอสหน้ายิ้ม เจอกันอีกแล้ว”
ถึงจะทักทาย แต่สองคนนั้นก็ยังหน้าเสียไม่หายเพราะเรื่องการตายของเจ้าสัวซุปเผ็ด
อวี๋ชิงกวาดตามองหน้าพวกเขาแล้วขมวดคิ้ว “มองฉันเหมือนมางานศพทำไม”
“...”
ซ่านเป้ยคิดในใจว่าปากดีเหลือเกิน แต่ทำไมแม้แต่เสียงยังไม่เหมือนตอนสร้างไอดีล่ะ
สามเคกลับไม่ถือสาคำพูดเย็นชาแบบนี้ ยังไงดันเจี้ยนคราวก่อน คนคนนี้พูดจาเย็นชากว่านี้อีก แต่ก็ช่วยชีวิตเขาไว้
“ไม่ใช่งานศพครับ” เขารีบบอกอวี๋ชิง “บอสไม่รู้อะไร เมื่อกี้พวกเราเพิ่งเจอเรื่องน่ากลัวมากมา”
สามเคเล่าเรื่องเจ้าสัวซุปเผ็ดอย่างละเอียด ตอนแรกกลัวว่าอวี๋ชิงจะถามว่า “เจ้าสัวซุปเผ็ดคือใคร” ไม่นึกว่าอีกฝ่ายแค่คิดครู่เดียวสีหน้าก็มืดลง
“หมายความว่าพวกนายมาเล่นเกมนี้ ถ้าตายที่นี่ ข้างนอกเมืองเกาะก็จะรอดไม่ได้เหมือนกัน” อวี๋ชิงว่า “แล้วคนที่ตายแล้วยังจะถูกส่งมาที่นี่อีก?”
สามเคพยักหน้า “ใช่... ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้เพิ่งเจอแค่คนเดียว ยังฟันธงไม่ได้”
“ต่อให้ยังไม่แน่ก็น่ากลัวพอแล้ว” ซ่านเป้ยว่า “ใครจะกล้าเดิมพันกับความไม่แน่นี่”
ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกว่าคำพูดของอวี๋ชิงฟังแปลกๆ อีกฝ่ายใช้คำว่า “พวกนาย” มาตลอด ไม่ใช่ “พวกเรามาเล่นเกมนี้”
แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา
ขณะนี้เวลา 21:13 น. คุณอยู่นิ่งกับที่มาแล้ว 13 นาทีเต็ม หากครบ 15 นาทีจะถือว่าเล่นเกมเชิงลบ ระบบจะตัดสินว่าภารกิจดันเจี้ยนล้มเหลวโดยอัตโนมัติ ตายและตกรอบ
ดันเจี้ยนการผจญภัยสุดพิศวงมีเวลาจำกัด หากภายในเวลาที่กำหนดไม่สามารถปลดล็อกเนื้อเรื่องรองเกิน 50% และทำภารกิจฉากจบให้สำเร็จ จะยังคงถูกตัดสินว่าล้มเหลว
เวลาจำกัดของดันเจี้ยนเหลืออีก 47:46:13
ซ่านเป้ย: “!!!”
เขาดีดตัวพรวดแล้วเริ่มวิ่งวนรอบเสาเหมือนฉากหนีตายในหนังจีนโบราณ
เสาต้นนั้นคืออวี๋ชิงที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก
เขามองคนที่ไม่รู้ว่าชื่อหอยขมหรือหอยเชลล์อย่างสงสัย กำลังจะอ้าปาก ก็เห็นสามเคร้องเสียงหลงแล้ววิ่งเหยาะๆ มาร่วมขบวนวนเสาอีกคน
อวี๋ชิง: “?”
บ้าหรือไง
สามเคทั้งวิ่งทั้งร้อนรน “ไม่ใช่นะบอส เมื่อกี้พวกเรายืนอยู่ตรงนี้นานเกินไป เดี๋ยวตาย ต้องรีบเข้าภารกิจ ภารกิจ... ขอผมคิดก่อน! อ้อ! ที่พัก!”
“ไกด์ในดันเจี้ยนมือใหม่บอกไว้ว่าเข้าดันเจี้ยนไหนก็ตาม เรื่องแรกต้องหาที่พักก่อน เพราะเป็นห้องปลอดภัยเดียวที่มี”
พอสามเคโวยวายขึ้นมา อวี๋ชิงก็นึกออกเหมือนกัน หน้าบึ้งขึ้นมาทันที
ก็เพราะเช็กอินคราวก่อน คุณชายใหญ่โดนหยามเกียรติมาแบบสุดจะทน
“ฉันไม่พัก พวกนายไปกันเอง” อวี๋ชิงไล่ตัดบทเด็ดขาด แล้วเดินผ่านเพื่อนร่วมทีมทั้งสองตรงไปที่ร้านบะหมี่เล็กๆ ซึ่งปิดประตูหน้าต่างสนิท
สามเคกับเจ้าหอยขมอาจไม่รู้ว่าร้านบะหมี่ร้านนี้พิเศษยังไง แต่อวี๋ชิงรู้ดี
เขากับหมีเซี่ยวไป๋ตั้งใจมาที่นี่อยู่แล้ว
เขาไปหยุดหน้าร้าน ตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง ข้างในเงียบสนิทราวกับไร้ชีวิต เหมือนพอปิดร้านแล้วก็ไม่มีกลิ่นอายของคนเป็นหลงเหลือเลย
เขาพินิจขอบประตู อิฐกับโลหะประกบกันแน่นจนไม่มีช่องว่างแม้แต่นิด เขากำลังจะรวบนิ้วเป็นใบมีดพังประตูเข้าไปเหมือนตอนอยู่ตึกเช่าราคาถูก แต่วินาทีที่แตะขอบประตูก็มีข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา
การทำลายฉากภารกิจโดยไม่มีเหตุอันควรจะถือว่าเล่นเกมเชิงลบเช่นกัน ระบบจะตัดสินว่าภารกิจดันเจี้ยนล้มเหลวโดยอัตโนมัติ ตายและตกรอบทั้งทีม
อวี๋ชิง: “...”
ระบบเหมือนจะรู้นิสัยเขาดี เลยจงใจเติมคำว่า “ทั้งทีม” เข้ามา
เขานึกถึงที่สามเคกับเจ้าหอยขมนั่นบอก ตายในเกมแล้ว ข้างนอกเมืองเกาะก็อาจรอดไม่ได้
วิญญาณเขาดิ้นรนอย่างหงุดหงิดอยู่สองที สุดท้ายก็ชักมือกลับมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
โคมกระดาษไหวเบาๆ ในสายฝนปรอย ส่องให้เห็นกระดิ่งทองเหลืองข้างประตู
อวี๋ชิงงอนิ้วดีดกระดิ่งทีหนึ่ง เสียงกริ๊งแผ่วเบาก้องวังเวงไปตามตรอกแคบยาว แล้วข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาอีก
ร้านบะหมี่ปิดแล้ว เจ้าของร้านไม่รับแขกตอนกลางคืน โปรดมาใหม่พรุ่งนี้
พรุ่งนี้...
ต่อให้ร้านนี้เปิดเจ็ดโมงเช้า ก็ต้องรออีกเกือบสิบชั่วโมง
คำถามก็คือ เขาไม่มีเงินสักแดง หนี้ท่วมหัว สิบชั่วโมงนี้จะไปรอที่ไหน
อวี๋ชิงดีดปีกผีเสื้อครามทีหนึ่งอย่างหัวเสีย แล้วลอดเสียงออกมาทางไรฟันเบาๆ “พูดมา”
หมีเซี่ยวไป๋กระแอมเบาๆ แล้วกระซิบเลียนเสียงต่ำแบบเขา “น่าเสียดายที่ตึกแถวตรงนี้ไม่สูงพอ ถนนก็ไม่ค่อยมีไฟ ไม่งั้นนั่งมองลงมาจากดาดฟ้า วิวก็ไม่เลวเลยนะ”
อวี๋ชิง: “...”
ไอ้สารเลว
นี่มันนอนข้างถนนชัดๆ???
เขากำลังจะด่า หางตาก็เห็นสามเคกับเจ้าหอยขมรีบเดินมาทางนี้
เขาเลยเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไรอีก
เสียงทุ้มต่ำข้างหูบรรยายต่ออีกพักหนึ่ง ในที่สุดก็หลุดหัวเราะเหมือนยอมแพ้ “ช่างเถอะ ขืนแก้ตัวต่อผมเองยังรู้สึกว่าหน้าด้านไปหน่อย”
อวี๋ชิงแค่นเสียงหึ
แต่ก็ยังไม่ยอมปริปาก
สามเควิ่งมาถึงแล้วยกมือพนมไหว้เขาปลกๆ “บอสครับ เมื่อกี้พวกผมไปดูมาแล้ว ข้างบนมีโรงแรมเล็กๆ ยังเปิดอยู่ ราคาถูกมาก คุณจะไม่พักจริงๆ เหรอ”
อวี๋ชิงแค่นหัวเราะ “เอาเงินที่ไหนพัก กู้เอาเหรอ”
สามเค: “...”
อ้อ จริงด้วย เกือบลืมทรัพย์สินอันน่าตกตะลึงของบอสไปแล้ว
สามเค: “ผมเลี้ยงเอง”
อวี๋ชิง: “ไม่”
เขาไม่เคยมีความคิดจะใช้เงินคนอื่น ยิ่งเป็นคนไม่ใช่ญาติไม่ใช่มิตรยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ผลคือสามเคทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วพูดกับเขา “ขอร้องล่ะครับ พวกผมสองคนไม่กล้า”
อวี๋ชิง: “...”
*
สามนาทีต่อมา อวี๋ชิงซึ่งฆ่าหมีเซี่ยวไป๋ตัวการหนี้สินไปแปดร้อยรอบในใจ ก็มายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์โรงแรมเล็กๆ นั่นจนได้
โรงแรมเล็กๆ นี้ดูแย่กว่าโรงแรมบลูเบย์คราวก่อนไม่ใช่น้อย หน้าร้านโลหะขึ้นสนิมเป็นดวงๆ ลิฟต์เหมือนไม่ได้ซ่อมบำรุงมาหมื่นปี แคบจนยืนได้คนเดียว
ที่สำคัญคือโรงแรมนี้เล็กเกินไป กินพื้นที่ในตึกแถวทั้งหลังแค่สามสี่ห้อง
แต่สามเคกลับถามพนักงานต้อนรับในที่แบบนี้ว่า “มีห้องสวีทไหมครับ ผมอยากให้พวกเราสามคนพักด้วยกัน”
พูดจบเขาคิดอีกนิดแล้วตัดสินใจเรื่องที่กล้ากว่าเดิม “ถ้าพักรวมกันได้ห้าคนจะดีที่สุด ยังมีเพื่อนอีกสองคนที่ยังมาไม่ถึง”
หมีเซี่ยวไป๋ถอนใจ “กล้าคิดดีนี่”
เขาวิจารณ์ไม่หยุด อวี๋ชิงก็ตอบโต้ไม่ได้ เลยยกมือขึ้นบีบปีกผีเสื้อไว้ซะเลย
ปรากฏว่าซ่านเป้ยเห็นเข้า ชี้ไปที่ผีเสื้ออย่างระมัดระวัง “บอสครับ ผีเสื้อตัวนี้ก็เป็นสัตว์เลี้ยงติดตัวเหมือนกันเหรอครับ ดูเหมือนจะโดนบีบตายอยู่แล้ว”
อวี๋ชิงคลายมือออกหน้าตาย แล้วก็ได้ยินใครบางคนหัวเราะเบาๆ
“...”
บีบให้ตายไปเลยก็ได้
การเจรจาของสามเคได้ผล พนักงานต้อนรับกวาดสายตาเหมือนปลาตายมองพวกเขา แล้วพยักหน้าจริงๆ “มีห้องที่นอนได้ห้าคน”
สามเคถอนหายใจโล่งอก กำลังจะประกาศข่าวดี หันไปเจอสายตาอวี๋ชิงเข้าก็รีบหันไปถามพนักงานอย่างว่าง่าย “ไม่ใช่เตียงรวมยาวๆ ใช่ไหมครับ”
พนักงานตอบด้วยน้ำเสียงแบนราบเหมือนเครื่องจักร “ไม่ใช่ แยกกัน”
สามเคถึงได้วางใจ
เขาหยิบมือถือออกมา กำลังจะสแกนคิวอาร์ข้อมูลส่วนตัวจ่ายเงิน แต่พนักงานกลับแบมือบอก “เข้าพักต้องส่งรูปเดี่ยวขนาดสองนิ้วหนึ่งใบ”
สามเคเพิ่งเคยได้ยินข้อกำหนดแบบนี้ “เอารูปไปทำอะไรครับ”
พนักงานยังแบมือค้างไว้ท่าเดิม แล้วพูดซ้ำอย่างกับเครื่องจักร “เข้าพักต้องส่งรูปเดี่ยวขนาดสองนิ้วหนึ่งใบ”
เขากำลังจะพูดซ้ำเป็นรอบที่สาม สามเคเริ่มขนลุกเลยรีบพูดตัดบท “ได้ๆๆ เอารูป แต่พวกเราไม่ได้พกรูปมาจะทำยังไง”
พนักงานชี้ไปทางซ้าย “ออกประตูเลี้ยวซ้าย ขึ้นไปอีกชั้นหนึ่งมีร้านถ่ายรูป คนที่นี่ไปถ่ายรูปที่นั่นกันหมด”
สามเคถามเหมือนต่อราคา “ผมเป็นคนเปิดห้อง ส่งแค่รูปผมได้ไหม”
พนักงานแบมืออีกรอบ “ทุกคน”
พูดจบเขายังย้ำอีกประโยค “รับเฉพาะรูปเดี่ยว”
สามเคกังวลจนใจไม่ดี กลัวว่าบอสหน้ายิ้มได้ยินว่าต้องถ่ายรูปแล้วจะโยนมาอีกประโยคว่า “ไม่มีเงิน ไม่ถ่าย”
โชคดีที่ไม่
ตั้งแต่พวกเขาเล่าเรื่อง “เจ้าสัวซุปเผ็ด” บอสหน้ายิ้มคนนี้ก็คุยง่ายขึ้นมานิดนึง...
แค่ร้องไห้บอกเขาว่า “ผมยังหนุ่มอยู่เลย ผมกลัวตาย ขอร้องล่ะ” เขาก็จะทำหน้าบึ้งแล้วยอมตกลงแบบไม่เต็มใจ
*
ยุคนี้ “ร้านถ่ายรูป” หายสาบสูญไปนานแล้ว สามเคกับซ่านเป้ยเคยเห็นแต่ในหนังย้อนยุค
พวกเขาคลำทางขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง เจอหน้าร้านมอซอพอกัน ป้ายไฟข้างประตูไฟติดๆ ดับๆ เขียนตัวใหญ่เหลี่ยมๆ ว่า ถ่ายรูป
ข้างป้ายไฟยังมีรูปถ่ายสีซีดแปะไว้เต็มไปหมด ไม่มีการจัดวางอะไรเลย แปะแน่นเอี๊ยดตั้งแต่โคนผนังขึ้นไปจนสุด
อวี๋ชิงกวาดตามองแวบเดียวก็รู้สึกว่าผนังโชว์รูปนี้รกจนน่ารำคาญ
เขากำลังจะก้าวเข้าร้าน แต่ถอยกลับมามองอีกที ก็เห็นว่าคนในรูปพวกนั้นถึงจะยิ้มกันหมด แต่มุมปากยกขึ้นเป็นองศาเดียวกันเป๊ะ เหมือนเอาไม้บรรทัดกับวงเวียนวัดมา
เสียงขี้เกียจของหมีเซี่ยวไป๋ดังขึ้น “เมื่อกี้ผมใจลอยไปหน่อย ฟังไม่ชัด เจ้าของโรงแรมอยากได้รูปเดี่ยวใช่ไหม”
ได้ยินประโยคนี้ แววตาอวี๋ชิงก็ไหววูบ เขากวาดตามองจากบนลงล่างอีกรอบ พบว่าทั้งผนังมีรูปหมู่ทุกแบบ แต่ไม่มีรูปเดี่ยวเลยสักใบ
เจ้าของร้านถ่ายรูปเป็นผู้หญิงผมสั้นสวมกี่เพ้า นั่งบนเก้าอี้สตูลขายาวเรียว เธอปรายตาขึ้นมองแขกที่มา “ทำไมป่านนี้ยังมีคนมาถ่ายรูปอีก”
ตอนอวี๋ชิงเดินเข้าประตู สายตาง่วงงุนของเธอตกลงบนตัวเขา แล้วหันไปมองคนอื่นๆ ก่อนจะหาวแล้วบอก “ข้างในเป็นห้องลองชุด เลือกชุดทางการไปเปลี่ยนสักชุด เดี๋ยวแต่งหน้าให้”
“ต้องเปลี่ยนชุดแล้วยังต้องแต่งหน้าอีก?!”
สามเคกับซ่านเป้ยยังไม่ทันเข้าใจอะไร ก็โดนพนักงานคนหนึ่งดันเข้าห้องลองชุดไปแล้ว
ผู้หญิงชุดกี่เพ้าหันมามองอวี๋ชิงอีกครั้ง แล้วบอกคนในห้องด้านใน “อีกคนใส่ชุดทางการมาเองแล้ว ไม่ต้องเปลี่ยน แต่งหน้าเลย”
อวี๋ชิง: “?”
หมีเซี่ยวไป๋ลากเสียงยาวพูดเบาๆ “ว้าว”
อวี๋ชิง: “...”
ว้าวอีกทีตายแน่
แต่ใครบางคนยังพูดต่ออย่างไม่กลัวตาย “ผมเคยเห็นแต่คุณเปลี่ยนหนัง ยังไม่เคยเห็นคุณแต่งหน้าเลย”
อวี๋ชิง: “...”
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางแต่งหน้าอะไรทั้งนั้น กำลังจะขู่ แต่พนักงานในห้องด้านในก็ถือสมุดเล่มหนึ่งออกมา แล้วยื่นมาเปิดตรงหน้าอวี๋ชิงใต้แสงไฟสีเหลืองหม่นที่ไหวไปมา
“แบบแต่งหน้ามีหลายแบบ เลือกมาสักแบบ” พนักงานพูดเบาๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย
อวี๋ชิงหลุบตามอง ก็เห็นว่าแบบแต่งหน้าที่เรียงอยู่ในสมุดล้วนมีรองพื้นขาวซีด คิ้วกับรอบตาดำคล้ำ ริมฝีปากกับแก้มเป็นสีชาดชมพูไม่มีเว้นสักแบบ...
ทั้งหมดเป็นการแต่งหน้าศพ
กำลังโหลดความเห็น...