คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 33

ตอน 33

ตอนที่ 33 ผืนดินสามศอก

“กำจัดผู้เล่น?!” ทุกคนสะดุ้งเฮือก “กำจัดยังไง? กำจัดใคร?!”

ไม่นานระบบเกมก็ให้คำตอบ

ยังไม่ทันสงสัยจบ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงก็เด้งขึ้นตรงหน้าทุกคน แถบแสงกะพริบวูบวาบเต็มไปด้วยความหมายของคำเตือน บนนั้นเขียนว่า

วิธีกำจัด: ขบวนร้อยผีท่องราตรี ไล่ฆ่าจนกว่าจะมีผู้เล่นตายหนึ่งคน หรือจนกว่าดันเจี้ยนจะสิ้นสุด

โปรดทราบ: ระหว่างการสังหารหมู่ ห้องปลอดภัยจะใช้การไม่ได้

“!!!”

“สังหารหมู่?”

“สังหารหมู่หมายความว่ายังไง?!”

“ห้องปลอดภัยใช้ไม่ได้? งั้นก็ซวยแล้วสิ?!” สามเคร้องลั่น “แถมแมวของบอสหน้ายิ้มยังอยู่ในห้องเก็บศพ... ไม่ใช่ ในโรงแรมอยู่เลย!!”

“เพื่อนฉันด้วย!” ซูชิบาร์ตะโกน

วินาทีที่สิ้นเสียง พวกเขารู้สึกแค่ว่ามีลมเบาๆ พัดผ่านหน้าไปวูบหนึ่ง!

อวี๋ชิงหายไปแล้ว

*

แถวตึกแถวนี้ร้านรวงเยอะ ยังดีที่ในดันเจี้ยนมีร้านเปิดอยู่น้อยมาก ตอนไปโรงแรมก่อนหน้านี้ หมีเซี่ยวไป๋เป็นฝ่ายคุมร่างมาตลอด อวี๋ชิงเลยจำทางไม่ได้

เขาเคลื่อนตัวราวกับภูตผี วาร์ปไปมาในตึกแถวสี่รอบ ในที่สุดก็หาโรงแรมเจอ

เขาเห็นรูปหน้าผีน่าเกลียดที่พวกสามเคถูกบังคับให้ถ่ายติดอยู่บนลิ้นชักเหล็ก และพอเห็นรูปโครงกระดูกของหมีเซี่ยวไป๋ หน้าเขาก็เขียวไปทั้งหน้า

เขากระชากลิ้นชักเปิด ก็เห็นเจ้าเหมียวโครงกระดูกนั่งหมอบอยู่ข้างในอย่างว่าง่าย

ขนขาวทั้งตัวถูกช่องลมในลิ้นชักเป่าจนยุ่งเหยิงดูน่าสงสาร มันร้องเสียงน้อยใจทีหนึ่งแล้วกระโดดขึ้นไหล่อวี๋ชิง

อวี๋ชิงบีบหน้าตุ๊กตา หิ้วมันแกว่งต่องแต่งตรงหน้าเจ้าโครงกระดูกน้อย “ไอ้สารเลวที่ทิ้งแกไว้อยู่นี่ เมื่อกี้เพิ่งถีบขาไปทีเดียวก็แกล้งตายต่อ เดี๋ยวฉันแก้แค้นให้”

เจ้าโครงกระดูกน้อยร้องเสียงยาว อยากจะยกอุ้งเท้าตบมันสักทีใจจะขาด

ตุ๊กตากางขาสั้นๆ เป็นรูปตัว A ไม่รู้ว่าเพราะช็อกจนรับไม่ได้หรือยังไง มันเบิกตาโต ปล่อยให้อวี๋ชิงแกว่งไปมาอย่างสงบเสงี่ยม

ตอนนี้เวลาบีบ ไม่มีเวลาพูดมาก

อวี๋ชิงกวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วดึงลิ้นชักอีกช่องเปิด เพื่อนร่วมทีมที่ชื่อ “ถั่วแดงกวนแล้ว” หลับอยู่ในนั้น

เขาหิ้วเพื่อนร่วมทีมที่แทบไม่รู้จักคนนี้ขึ้นมา กำลังจะลากไปที่ประตู ก็เห็นซูชิบาร์หน้าแดงหน้าดำพุ่งพรวดเข้ามา

“เชี่*!” ซูชิบาร์ไม่คิดว่าอวี๋ชิงจะจำได้ว่าต้องพาเพื่อนเขามาด้วย เขาจับขอบประตูเบรกตัวเองไว้ แล้วพูดอย่างประหลาดใจ “ขอบ... ขอบใจนะ”

“เอ่อ ฉันแบกเอง” ซูชิบาร์หมุนจี้เครื่องรางที่คอไปไว้ข้างหลัง พับแขนเสื้อยืดขึ้นถึงไหล่ รับถั่วแดงกวนแล้วมาแบกขึ้นหลัง แล้วรีบเดินตามอวี๋ชิงออกไป

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงยังกะพริบอยู่ในสายตาพวกเขา ตัวเลขนับถอยหลังเหลือสองวินาทีสุดท้าย

แล้วตัวอักษรสีแดงเลือดก็ขึ้นมาแถวหนึ่ง:

เริ่มกระบวนการกำจัดแล้ว!

ซูชิบาร์แบกเพื่อนเบียดเข้าลิฟต์ได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงปังดังสนั่น มีอะไรบางอย่างตกลงบนหลังคาลิฟต์

น้ำหนักที่ทิ้งลงมากะทันหันทำให้ลิฟต์ยวบลงอย่างแรง ร่วงลงไปครึ่งชั้น แล้วเริ่มโยกเยกดังเอี๊ยดอ๊าด

ซูชิบาร์เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

ก็เห็นใบหน้าขาวซีดโผล่ลงมาจากเพดานลิฟต์ จ้องเขาเงียบๆ แล้วยืดยาวลงมาเรื่อยๆ...

เกือบจะหน้าชนหน้ากับเขา

“...”

“เชี่*!!!” ซูชิบาร์สบถลั่น แล้วเอาส่วนที่แข็งที่สุดของกะโหลกโขกใส่มันเต็มแรง

ผีแค่โยกไปทีหนึ่ง ไม่เป็นอะไรเลย ส่วนหน้าผากซูชิบาร์บวมปูดขึ้นมาทันที

เขาดื้อสุดๆ สบถไปพลางจะโขกอีกรอบ ทันใดนั้นก็เห็นมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาในลิฟต์ นิ้วเรียวยาวถือมีดสั้นคมกริบเล่มหนึ่ง

ปลายมีดวาบประกายเย็นเยียบ ตวัดทีเดียว! คอที่ยืดยาวของผีก็ขาดกระเด็น

เสียง “ตุบ” ดังขึ้น หัวขาวซีดของผีตกลงในลิฟต์ เลือดพุ่งรดหัวซูชิบาร์เต็มๆ

“คลานออกมา!” เสียงอวี๋ชิงดังมาจากนอกลิฟต์

ซูชิบาร์ปาดเลือดออกจากหน้า ลากถั่วแดงกวนแล้วคลานออกจากลิฟต์อย่างทุลักทุเล

“ผีหลอกห้ามขึ้นลิฟต์ ไม่เคยได้ยินเหรอ” อวี๋ชิงดึงเขาขึ้นมาทีหนึ่ง

“ฉันว่าชั้นมันไม่สูง นึกว่าจะชิงเวลาได้ อีกอย่างก็ประหยัดแรงไปได้บ้าง” ซูชิบาร์สะบัดหัวไปข้างหลังอย่างหงุดหงิด เชิดคางไปทางถั่วแดงกวนแล้วบนหลัง “ไอ้นี่ดูผอมๆ แต่จริงๆ แม่*หนักโคตร!!!”

บ่นยังไม่ทันจบ เขาก็เห็นผีฝูงใหญ่ทะลักมาตามทางเดินข้างหลังอวี๋ชิง ตาเบิกโพลงทันที “เชี่* ระวัง!”

อวี๋ชิงไม่หันไปมองด้วยซ้ำ คว้าตัวที่วิ่งมาเร็วที่สุดไว้ได้ บีบคอมันแน่น แล้วหมุนตัวฟาดมันลงกับพื้นเต็มแรง

หน้าผีกระแทกพื้นแข็ง กระเบื้องแตกกระจาย ตัวมันก็เละเป็นเนื้อปนเลือด

ซูชิบาร์: “...”

“ลงข้างล่าง” อวี๋ชิงกดหัวที่แตกยับของผีไว้ แล้วพูดเสียงเย็น

ซูชิบาร์ไม่กล้าชักช้าแม้แต่นิด แบกเพื่อนแล้ววิ่งลงบันไดทันที

ยังดีที่ทั้งห้องพักกับเคาน์เตอร์โรงแรมอยู่ชั้นไม่สูง เขาวิ่งลงไปตลอดทาง หัวผีก็ร่วงลงมาตลอดทาง

“...”

ตกลงแม่*ใครสังหารหมู่ใครกันแน่วะ

ซูชิบาร์วิ่งลงมาถึงชั้นล่างสุดถึงได้มีเวลาหันกลับไป ก็เห็นว่าอวี๋ชิงมาอยู่ข้างหลังเขาแล้ว

พูดจริง... เงียบกริบแบบนี้น่ากลัวกว่าผีอีก

แต่ชั่วพริบตาเดียวเขาก็รู้ว่า ที่เรียกว่า “กำจัดผู้เล่น” ไม่ได้ล้อเล่น

เพราะไม่ใช่แค่ทางเดินบันไดข้างหลังพวกเขา แต่บนถนนคนเดินนอกตึกแถว ในพุ่มไม้หลังแปลงดอกไม้ ทุกมุมมืดที่สายตามองเห็น ล้วนมีผีฝูงใหญ่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

อวี๋ชิงมองสิ่งที่วิ่งกรูเข้ามาจากทุกทิศ สีหน้ามืดลง

“ทางนี้...”

ทันใดนั้น มีคนตะโกนเรียกพวกเขาจากข้างบน

อวี๋ชิงเงยหน้าขึ้นมอง เป็นยายเมิ่ง

เธอยืนอยู่หน้าร้านถ่ายรูป ชะโงกตัวพาดราวระเบียงทางเดิน กวักมือเรียกพวกเขาไม่หยุด

ซูชิบาร์แบกเพื่อนจนเหงื่อท่วมหัว: “...ต้องขึ้นบันไดอีกแล้วเหรอวะ?!”

*

ครึ่งนาทีต่อมา ร้านถ่ายรูปก็ปิดประตูลงกลอน ทุกคนมารวมตัวกันพร้อมหน้าอยู่ข้างใน

เสี่ยวปาที่เข้าเวรวันนี้นั่งยองๆ อยู่ข้างกำแพง กุมหัวอย่างสติแตก อ้าปากกว้างยังกับอ่างเลือดร้องไห้พร่ำบ่น “ฉันจบแล้ว เจ้าของร้านไม่อยู่วันเดียว ฉันก็ปล่อยโจรบุกเข้าบ้านแล้ว ฉันจบแล้ว...”

ยายเมิ่งใจเย็นกับเขามาก เธอกอดตุ๊กตาพิงกำแพง ปลอบด้วยน้ำเสียงเนิบๆ “โธ่ ไม่เป็นไรหรอก จะกุมหัวทำไม พวกเขาแค่มาพักเท้าตรงนี้ ไม่ได้จะปล้นของ ไม่ได้จะพังร้านพวกเธอสักหน่อย เดี๋ยวก่วนหลิงหลิงมา ฉันจะคุยกับเธอเอง”

เสี่ยวปา: “ถ้าแค่พักเท้า ทำไมไม่ไปพักที่ร้านบะหมี่ของยายล่ะ”

ยายเมิ่งยังยิ้มตาหยีปลอบต่อ “โธ่เอ๊ย ประตูร้านบะหมี่ของฉันพังไปแล้ว ตอนนี้ปิดไม่ได้น่ะสิ”

เสี่ยวปา: “...”

เขายิ่งสติแตกหนัก กุมหัวบ่นต่อ “จบแล้วจบกัน มาพังร้านจริงด้วย ฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครเป็นคนดีสักคน...”

ยายเมิ่งกำลังจะปลอบต่อ เหอเถาก็เดินมาปิดปากยายตัวเองไว้ แล้วเตือน “ยาย ผมดูมาตั้งนานแล้ว ยิ่งยายปลอบเขายิ่งสติแตก ไม่ไหวก็ปล่อยเขาไปเถอะ”

อวี๋ชิงขอยืมอ่างล้างมือของร้านถ่ายรูป ล้างคราบสกปรกกับเลือดที่ติดนิ้วออก เจ้าเหมียวโครงกระดูกเกาะอยู่บนไหล่ ช่วยคาบตุ๊กตาขนแกะตัวนั้นไว้... ด้วยนิ้วของมัน

ตุ๊กตาขนแกะห้อยต่องแต่งอยู่ในท่าที่ดูจะหล่นแหล่ไม่หล่นแหล่ เพราะหน้าตามันเปลี่ยนไม่ได้ เลยยิ้มแป้นอยู่ตลอดเวลา

ดูแล้วยิ่งน่าตบ

อวี๋ชิงเช็ดมือจนแห้ง ก้มมองตุ๊กตาแกว่งไปมาอยู่สักพัก จู่ๆ ก็ยกมือดีดมันทีหนึ่ง

เห็นเจ้าตัวเล็กยังไม่มีปฏิกิริยา อวี๋ชิงจึงสั่งเจ้าโครงกระดูกน้อยว่า “แกคาบหัวมันแทนก็ได้”

ตุ๊กตาน้อย: “...”

แมวโครงกระดูกครุ่นคิดครู่หนึ่ง กำลังจะเปลี่ยนท่า

ก็รู้สึกว่าตุ๊กตาขยับ มันดึงนิ้วออกจากปากเจ้าโครงกระดูกน้อย แล้วกระโดดลงบนไหล่อวี๋ชิง

เพราะแขนขาทั้งสั้นทั้งนิ่ม ขยับไม่ค่อยสะดวก เลยเกือบลื่นตกไปทีหนึ่ง

อวี๋ชิงเหลือบมองมัน ดูท่าทางทั้งหมดนั้นอย่างพอใจ ในที่สุดเสียงทุ้มต่ำของหมีเซี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นข้างหู “เป็นไง สนุกไหม”

อวี๋ชิงเอียงหัวหลบ ไม่ให้ขนฟูๆ ของตุ๊กตามาโดน

เขาไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าเจ้าตัวเล็กนี่จับแล้วนุ่มมือ เล่นสนุกจริงๆ จึงเก็บสีหน้าแล้วแค่นเสียงเย็นชา “เฉยๆ”

แค่นเสียงเสร็จก็หันไปมองตุ๊กตา “ไม่แกล้งตายต่อแล้วเหรอ”

ตุ๊กตาประคองหัวตัวเอง ส่งน้ำเสียงขี้เกียจตามสไตล์หมีเซี่ยวไป๋ออกมา “ไม่ดีกว่า ผมพบว่าเจ้าตัวเล็กนี่หัวหนักเท้าเบาแถมไม่แข็งแรง กลัวว่าจะมีคนเล่นติดใจ จับเขย่าอีกสองสามทีหัวคงหลุด”

เขาลองขยับแขนขาตุ๊กตาดู แขนสั้นขาสั้นก็ช่างเถอะ นี่งอยังงอไม่ได้เลย

ยังดีที่หมอนี่นิสัยสบายๆ ตามใจตัวเองมาแต่เกิด เจอสถานการณ์แย่แค่ไหนก็ปรับตัวได้ไว พอทำใจรับรูปร่างที่ขยับลำบากของตัวเองได้ ก็นั่งแปะลงบนไหล่อวี๋ชิงอย่างไม่เกรงใจใคร

ด้วยหน้าตาที่ติดมากับตุ๊กตา เลยดูทะเล้นกวนตีนสุดๆ

อวี๋ชิง: “...”

เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับ ก็ได้ยินเสียงโครมดังสนั่น

ซูชิบาร์ที่นอนแผ่หอบอยู่บนพื้นตะกายลุกพรวด จ้องเขม็งไปนอกประตูร้าน แล้วหันมาบอกทางอวี๋ชิง “มันมาพังประตูแล้ว!”

ผีที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสายพวกนั้นมารวมกันอยู่หน้าร้านถ่ายรูป กระแทกประตูบานนั้นอย่างแรง เล็บแหลมคมตะกุยร่องประตูร่องหน้าต่าง ไม่นานก็ข่วนจนเศษปูนร่วงกราว เศษไม้ปลิวว่อน

ดูท่าคงต้านได้อีกไม่นาน

“เมื่อกี้คำเตือนว่าไงนะ” สามเคถาม

“ไล่ฆ่าพวกเราไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมีคนตายหนึ่งคนหรือดันเจี้ยนสิ้นสุด” ซ่านเป้ยตอบ

“ตอนนี้เหลืออีกนานแค่ไหนกว่าดันเจี้ยนจะจบ”

“เมื่อคืนพวกเราเข้ามาตอนสามทุ่มกว่า ดันเจี้ยนนี้อยู่ได้นานสุด 48 ชั่วโมง ถ้ารอให้มันจบเองก็ต้องถึงสามทุ่มพรุ่งนี้”

“...”

พวกเขาเงียบไปทันที เพราะรู้ดีแก่ใจว่าโดนไล่ล่าแบบนี้ ไม่มีใครทนไหวไปอีกทั้งวันแน่

เสียงที่ค่อนข้างแปลกหูดังแทรกขึ้นมา “นี่มันก็แค่เกมเกมหนึ่งไม่ใช่เหรอ ตายสักคนก็จบ”

ทุกคนชะงัก หันไปมอง ก็พบว่าเพื่อนของซูชิบาร์ฟื้นขึ้นมาแล้ว หน้าซีดและดูอ่อนแรง

เขาคงได้ยินที่ทุกคนคุยกันไม่กี่ประโยคหลัง เลยเสนอขึ้นมา พอเห็นหน้าทุกคนไม่ค่อยดี ก็เสริมอีกว่า “ดันเจี้ยนนี้ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่ ไม่ต้องลำบากใจเลือกคนหรอก ฉันไปเอง”

ซูชิบาร์ตบเขาทีหนึ่ง “แม่*นายจะไปรู้อะไร!”

ถั่วแดงกวนแล้ว: “?”

“นายพลาดไปเยอะ อาจจะยังไม่รู้ คนที่ตายในเกมนี้ โลกจริงก็ตายด้วย” สามเคอธิบาย “ถึงข้อสรุปนี้จะยังไม่ได้พิสูจน์แน่ชัด แต่อย่าเพิ่งเสี่ยงพิสูจน์ตอนนี้ดีกว่า”

ไม่ไกลนัก เหอเถาฟังพวกเขาคุยกันแบบรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ส่วนยายเมิ่งกลับดูครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

*

“แล้วจะทำยังไงดี”

เสียงกระแทกนอกประตูดังหนักขึ้นเรื่อยๆ จนร้านถ่ายรูปทั้งร้านสั่นไหวจะพังมิพังแหล่ มุมกำแพงในร้านเริ่มมีรอยร้าว เสี่ยวปาทึ้งผมจนแทบหัวล้าน

“ถ้าอยากให้ดันเจี้ยนจบ นอกจากนั่งรอหมดเวลา พวกคุณลืมหรือเปล่าว่ายังทำภารกิจสุดท้ายให้สำเร็จได้” เสียงของหมีเซี่ยวไป๋ดังขึ้นมาทันที

พวกสามเคหันขวับไปมองอวี๋ชิง แต่ไม่เห็นอวี๋ชิงอ้าปากเลย

แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้นแล้ว ตบหน้าผากตัวเองอย่างเจ็บใจ “จริงด้วย! เมื่อกี้ลนเกินจนสมองตื้อ ทั้งที่วิธีที่เร็วที่สุดก็คือทำภารกิจสุดท้ายให้จบ”

อวี๋ชิงไม่ได้ลืม เขาแค่ไม่คุ้นกับขั้นตอนของดันเจี้ยนเท่าพวกผู้เล่น

พอได้ยินแบบนั้น เขาก็กดเปิดภารกิจสุดท้าย【ผืนดินสามศอก】ดูรายละเอียด

【ผืนดินสามศอก·ภาคต้น】

ห่างจากตึกแถวไปหนึ่งถนนแคบๆ มีศาลเจ้าที่คนมาไหว้มากที่สุดแห่งหนึ่งของเกาะกุหลาบตั้งอยู่ นั่นคือศาลเฒ่าโซ่ว

หน้าประตูศาลเฒ่าโซ่วมีต้นไม้เก่าแก่ขนาดห้าคนโอบ ร่มเงาแผ่กว้างเป็นหลังคา กิ่งก้านใบดกหนา นอกจากโต๊ะบูชาของผู้ศรัทธาที่ภักดีแล้ว ใต้ต้นไม้เก่าต้นนั้นยังเป็นที่ที่ดีที่สุดสำหรับขอพรจากเฒ่าโซ่ว

คุณลองไปที่ใต้ต้นไม้ แล้วขุดหลุมกว้างยาวด้านละสามศอกดู

แถวตึกแถว ยายเมิ่งรู้จักดีที่สุด

เธอได้ยินเด็กหนุ่มพวกนั้นอ่านเนื้อหาคร่าวๆ ก็ถามอย่างแปลกใจ “ไปขุดหลุมใต้ต้นไม้หน้าศาลเฒ่าโซ่วเหรอ”

“ใช่ครับ อันตรายไหม”

“ก็ไม่อันตรายหรอก...” ยายเมิ่งว่า “คนเมืองเกาะไปไหว้ขอพรเฒ่าโซ่วใต้ต้นนั้นกันเยอะจริงๆ ส่วนใหญ่ก็ตอนคนที่เราห่วงมากๆ ป่วย ไปขอให้เขาปลอดภัยอายุยืน ตอนขอก็จะขุดหลุมใต้ต้นไม้ฝังอะไรไว้สักอย่าง ส่วนใหญ่เป็นของติดตัว”

ขอพรที่ศาลเฒ่าโซ่วขึ้นชื่อว่าศักดิ์สิทธิ์มาก ควันธูปจึงไม่เคยขาด คนมาไหว้ไม่ขาดสาย

ฟังแบบนี้แล้ว ยังไงก็ดีกว่าต้องมีคนถูกกำจัด

ตอนนั้นเอง ประตูร้านถ่ายรูปก็ต้านจนถึงขีดสุด ภายใต้การกระแทกของผีนับไม่ถ้วน ขอบประตูด้านข้างเริ่มแตกหัก

อวี๋ชิงรื้อห้องแต่งตัวหลายห้องในร้านถ่ายรูปไปรอบหนึ่ง อยากหาอาวุธฟรีที่ใช้ถนัดมือสักชิ้น แต่น่าเสียดายที่นอกจากกรรไกรกับคัตเตอร์ ที่นี่มีแต่เครื่องสำอาง

ตุ๊กตา แว่นกันแดด หมวก วิกผม เต็มตะกร้าในกล่องพร็อป ไม่มีอะไรใช้ได้สักอย่าง

สุดท้ายก็เป็นสามเคที่ดูทิศทางลมเป็น รู้ตัวดีว่าควรทำอะไร ถวายแส้ที่ตัวเองเสียเงินซื้อมาให้ฮ่องเต้

วินาทีที่ประตูร้านถ่ายรูปถูกกระแทกเปิดผัวะ อวี๋ชิงก็หน้าเย็นชาตวัดแส้ยาวออกไป

ไอควันสีเขียวทองม้วนพันรอบแส้เป็นสายๆ บนแส้งอกกระดูกขาวแหลมเหมือนหนามขึ้นมาทันที

แส้ตวัดผ่านตรงไหน ก็ได้ยินเสียง “เพียะ” แตกดังกังวาน ผีฝูงที่พุ่งมาเร็วที่สุดหัวขาดกระเด็น เลือดพุ่งจากคอ หัวกลิ้งเกลื่อนพื้น

มีหลายหัวกลิ้งไปหยุดตรงปลายเท้าเสี่ยวปาพอดี

เสี่ยวปาเหลือบมอง พลันเอวก็หายเคล็ด ขาก็หายปวด ไม่ด่าว่าพวกเขาเป็นโจรอีกแล้ว ตะเกียกตะกายหนีเข้าไปซ่อนห้องในสุด!

ข้างนอกมีผีแน่นขนัดราวคลื่นทะเล แส้ของอวี๋ชิงเหมือนโมเสสแหวกทะเล ตวัดผ่านตรงไหนก็เปิดทางขึ้นมาได้ตรงนั้น

ทุกคนวิ่งตามทางไปสุดชีวิต

ถั่วแดงกวนแล้วอ่อนแรงที่สุดในกลุ่ม วิ่งไปก็ต้องทนให้ซูชิบาร์เพื่อนซี้แขวะไป

“แม่*นายมีแรงแค่นี้เองเหรอ” ซูชิบาร์คงกลัวเขาวิ่งไม่ไหว เลยยั่วสุดแรง ยิ่งพูดยิ่งเว่อร์ “ขนาดยายเขายังแม่*วิ่งเร็วกว่านายอีก!”

ถั่วแดงกวนแล้วเป็นเพื่อนกับเขามาตั้งแต่เกิดในห้องผู้ป่วยเดียวกัน รู้ดีว่าปากหมาๆ ของหมอนี่พูดจาไม่น่าฟัง ปกติเขาใจดีไม่ถือสา แต่ตอนนี้ หมอนี่แม่*พูดเกินไปแล้ว!

เขากำลังจะบอกให้อีกฝ่ายหุบปาก เลิกพูดเพ้อเจ้อแล้วเก็บแรงไว้ ผลคือหันไปมอง ยายแม่*วิ่งเร็วกว่าเขาจริงๆ!!!

ถั่วแดงกวนแล้ว: “???”

เหอเถาก็แทบบ้า เขาไม่เคยคิดเลยว่ายายตัวเองจะวิ่งปร๋อได้ขนาดนี้

ยายสู้การวาร์ปของอวี๋ชิงไม่ได้ แต่ทิ้งพวกหนุ่มๆ อย่างพวกเขาได้สบาย จนพวกเขาตกใจต้องจ้ำอ้าวสุดขา

ผีหลายร้อยตนไล่ตามมาข้างหลังไม่หยุด! แต่พวกเขาก็วิ่งมาถึงหน้าศาลเฒ่าโซ่วแบบยังมีชีวิตอยู่ได้จริงๆ

มันเป็นศาลเจ้าสีแดงที่ควันธูปอบอวล ตั้งอยู่ท่ามกลางฝนพรำไม่หยุดหย่อนของเมืองเกาะ

หน้าศาลมีต้นไม้ใหญ่ลำต้นหนาต้นหนึ่งจริงๆ รูปทรงบิดคดเหมือนสนโบราณ ไม่ได้สูงมาก แต่ร่มเงาแผ่กว้าง บนต้นผูกริบบิ้นแดงไว้เต็มไปหมด โอบสายลมอ่อนๆ ไว้ทั้งต้น

พื้นดินหน้าต้นไม้ไม่รู้ถูกคนขุดแล้วกลบใหม่มาแล้วกี่ครั้ง ในสายฝนจึงดูดำเป็นโคลนเละ

เท้าของสามเคโดนโคลนเปียกดูดไว้ วิ่งเร็วๆ อยู่ก็เสียหลัก ล้มคว่ำอย่างแรง

ผีตามทันในพริบตา!

พวกมันเหมือนเมฆผืนใหญ่ที่ม้วนตัว โถมใส่เขาเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย แรงกดดันพุ่งถึงขีดสุดในชั่วพริบตา

สามเคหน้าถอดสี ไม่มีโอกาสวิ่งอีกแล้ว ได้แต่เบือนหน้าหลับตาตามสัญชาตญาณ

ทว่ากรงเล็บกับเขี้ยวคมที่คิดว่าจะมาถึงกลับไม่ได้ลงมาบนตัวเขา!

ไม่มีผีมากัดคอ ไม่มีผีมาฉีกท้อง แม้แต่ความเจ็บปวดสักนิดก็ไม่ได้มาตามที่คาด

เขาลืมตาขึ้นอย่างงงงัน ก็เห็นยายร้านบะหมี่ที่หน้าเหมือนย่าของเขายืนอยู่ตรงหน้า สองมือไพล่หลัง รองเท้าปักลายสวยเรียบร้อยย่ำลงพื้นเบาๆ ทีหนึ่ง

ไม้เท้าของเธอหักไปตอนวิญญาณอีกครึ่งปะทะกับอวี๋ชิงก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้ถึงหลังจะค่อมนิดๆ ร่างผอมเล็กและชรา เธอกลับยืนมั่นคงราวเสาค้ำทะเล

ตรงที่เท้าเหยียบลง ฝุ่นดินกระเพื่อมออกเป็นวงเหมือนระลอกน้ำ แล้วแผ่ออกไป กวาดผีที่โถมใส่สามเคกระเด็นไปหมด

เธอหันมา คว้าสามเคไว้แล้วลากเขาไปที่ใต้ต้นไม้

มือของคนแก่สัมผัสแล้วต่างจากคนหนุ่มสาวมาก ผิวค่อนข้างเย็น แต่กระดูกกลับแข็ง

ตอนเด็กๆ ทุกครั้งที่เขาซนเหมือนลิงจนเหงื่อโชก ย่าก็จะลากเขาไปล้างมืออาบน้ำแบบนี้...

แต่นั่นก็เป็นเรื่องนานมาแล้วจริงๆ

สามเคเอาหลังมือปาดตา เหมือนตอนเด็กที่ปาดเหงื่อบนหน้า

พวกซูชิบาร์วิ่งไปถึงใต้ต้นไม้แล้ว ใช้มีดสั้นหรืออะไรก็ตามที่มีขุดหลุมกันสุดแรง

แม้แต่เหอเถาที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ช่วยพวกเขาขุดด้วย สามเคสูดจมูกฟึดหนึ่ง คุกเข่าลงกับพื้น ตาแดงๆ เริ่มใช้มือเปล่าโกยดิน

*

หญิงชรากับอวี๋ชิงคอยตรึงผีที่แห่กันมาเป็นฝูง แต่เพราะมันมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองก็ยังต้องถอยไปหลายก้าว

อวี๋ชิงเหลือบเห็นว่ายายเมิ่งดูจะเริ่มหมดแรง จึงโยนแส้ในมือไปให้

เขาใช้การวาร์ปและการฟันฆ่าจนถึงขีดสุด ราวกับหยดหมึกเข้มที่ละลายไปในม่านฝน

ผ่านไปทางไหน ศพเกลื่อนทางนั้น ส่วนเขาแค่ทำหน้าเย็นชาสะบัดเลือดออกจากมือ

ถึงอย่างนั้น แนวปะทะก็ยังรุกเข้าใกล้ต้นไม้ใหญ่เรื่อยๆ

ในที่สุดพวกเขาก็ได้ยินซูชิบาร์ตะโกน “เสร็จแล้วๆ ขุดเสร็จแล้ว!”

การแจ้งเตือนบนหน้าจอโฮโลแกรมตามมาทันที:

ยินดีด้วย! พวกคุณร่วมแรงร่วมใจทำ【ผืนดินสามศอก·ภาคต้น】สำเร็จ เปิดภารกิจสุดท้าย【ผืนดินสามศอก·ภาคปลาย】

ต้นไม้เก่าหน้าศาลเฒ่าโซ่วต้นนี้เป็นหนึ่งในที่ขอพรศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเกาะกุหลาบ เล่ากันว่าแค่ขุดหลุมกว้างยาวด้านละสามศอก แล้วฝังสิ่งของที่มีวิญญาณลงไป ก็จะขอพรให้คนคนหนึ่งผ่านพ้นอันตรายไปได้อย่างปลอดภัย

ใครๆ ก็ว่าตุ๊กตามีวิญญาณสิงง่ายที่สุด โดยเฉพาะตุ๊กตาที่ตอกกระดุมเป็นตา ของแบบนี้เก็บไว้ในบ้านนานๆ มักกลายพันธุ์ เจ้าของร้านบะหมี่มีตุ๊กตาแบบนี้อยู่ตัวหนึ่ง โปรดเอาผ้าแดงห่อตุ๊กตา แล้วฝังลงในหลุมสามศอกหน้าต้นไม้ แค่ 3 วินาที มันก็จะสลายหายไปเป็นควันแล้วล่ะ

ช่วยเจ้าของร้านบะหมี่หน่อยนะ

อวี๋ชิงแบ่งสมาธิมากวาดตาอ่าน: “?”

เขาหันไปมองยายเมิ่งที่กำลังสู้ดุเดือดอยู่ข้างๆ แล้วเลื่อนสายตาไปที่ตุ๊กตาในมือเธอ

เจ้าของร้านบะหมี่ผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่: “?”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 33
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 34 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 32กลับหน้าเรื่อง
ตอน 32ตอน 34