“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 32 การแก้ไข
ยายเมิ่งมองตุ๊กตาขนแกะสักหลาดแขนสั้นขาสั้นตรงหน้า นึกภาพไม่ออกเลยว่าวิญญาณของอู๋ฉางจะไปขดอยู่ในนั้นได้ยังไง “นี่... ตุ๊กตาตัวนี้ได้มาจากไหน”
อวี๋ชิงชี้ไปที่ชั้นบน “ยืมมาจากร้านถ่ายรูป”
ยายเมิ่งคิดในใจว่าเอามาแล้วไม่คืนก็เรียกว่ายืมด้วยเหรอ แล้วถามอย่างแปลกใจ “ก่วนหลิงหลิงขี้เหนียวจะตาย มีแต่เข้าไม่มีออก จะยอมให้ยืมของได้ยังไง”
“ก่วนหลิงหลิง ใคร” อวี๋ชิงตามไม่ทัน
“เจ้าของร้านถ่ายรูปไง เด็กสาวผมสั้นใส่กี่เพ้า”
อวี๋ชิงนึกออก “เจ้าของร้านไม่อยู่ พนักงานที่ปากวาดไปถึงโคนหูเป็นคนหยิบให้”
“อ๋อ คนปากกว้างๆ นั่นเหรอ เสี่ยวปา เขาชื่อเสี่ยวปา” ยายเมิ่งอยู่แถวตึกแถวนี้มาไม่รู้กี่ปี รู้จักคนแถวนี้ทะลุปรุโปร่ง “แต่เด็กนั่นก็หัวทื่อ นอกจากคำสั่งเจ้าของร้านแล้วไม่ฟังใครทั้งนั้น ขี้เหนียวถอดแบบก่วนหลิงหลิงมาเป๊ะ ยอมให้เธอยืมได้นี่ก็แปลกแล้ว”
อวี๋ชิงคิดในใจว่า อ้อ งั้นเหรอ
แต่ถ้าเคยข่มขู่กันมาก่อน อะไรก็คุยง่ายขึ้นเยอะ เขาไม่ต้องอ้าปากด้วยซ้ำ แค่ไปยืนเฉยๆ ที่หน้าร้านถ่ายรูป เสี่ยวปาก็ร้องเสียงแหลม “มาอีกแล้วเหรอ นายจะเอาอะไรกันแน่!”
จากนั้นอวี๋ชิงก็ได้ตุ๊กตาขนแกะมาอย่างง่ายดาย
“คงเป็นพร็อปถ่ายรูปของร้าน ดูแลไว้สะอาดดีนะ” ยายเมิ่งพลิกดูตุ๊กตา ยังลังเลอยู่ “แต่สะอาดก็ส่วนสะอาด... เธอแน่ใจนะว่าถ้าฉันแยกอู๋ฉางมาใส่ในนี้ เขาจะไม่โกรธ!”
ขนาดวิญญาณอีกครึ่งของเธอเองยังแค้นมาตั้งนาน
“หลายปีมานี้สภาพฉันไม่ค่อยดีนะ” หญิงชราชี้ตาที่บอดไปครึ่งกับหูที่หนวกไปครึ่ง แล้วเริ่มลากเสียงทำทีเป็นคนแก่ “ขนาดอีกครึ่งของตัวเองฉันยังแทบกดไว้ไม่อยู่ ถ้าอู๋ฉางโมโหจนคลั่งขึ้นมาอีก...”
เธอชะงักไปนิด รู้สึกว่าใช้คำว่าคลั่งกับอู๋ฉางไม่ค่อยเหมาะ กำลังจะเปลี่ยนคำ ก็ได้ยินอวี๋ชิงพูดเรียบๆ “ไม่ต้องห่วง ถ้าไม่แยก ฉันจะโมโหก่อนเขาแน่”
ยายเมิ่ง: “...”
หญิงชราไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือทันที
เธอให้เหอเถาไปหยิบมีดเล่มเล็กมา แล้วบอกอวี๋ชิง “งั้นกรีดนิ้วเธอสักแผล ไม่โกรธนะ”
อวี๋ชิงยื่นนิ้วให้อย่างไม่ลังเล
ยายเมิ่งกรีดปลายนิ้วอวี๋ชิงเป็นแผล แล้วเอาเลือดที่ซึมออกมาป้ายเต็มมือตัวเอง “ถ้าฉันเอามือเปื้อนเลือดนี่ไปแตะหัวเธอ เธอจะโกรธไหม”
อวี๋ชิง: “...”
โกรธ
แต่ถ้าการแยกวิญญาณต้องทำแบบนี้ เขาก็คงต้องทนเอา...
อวี๋ชิงจุ๊ปากในใจทีหนึ่ง
ยายเมิ่งรีบเสริม “ฉันจะพยายามไม่ให้เลือดเปื้อนหน้าเธอ”
อวี๋ชิงเหลือบมองนิ้วเธอ ผ่านไปพักใหญ่ถึงเค้นออกมาคำเดียว “อืม”
สีหน้าเขาคงดูไม่จืด แต่หญิงชรากลับยิ้มจนตาหยี ยิ้มจนอวี๋ชิงงงไปหมด
เขารู้สึกว่านิ้วของยายเมิ่งแตะลงบนกระหม่อม วินาทีต่อมา ในหัวก็ดังวิ้ง...
รูปร่างของหญิงชราพร่าเลือนไปทันที เสียงพูดก็ไม่ชัดอีกต่อไป เขาได้ยินแว่วๆ ว่าเธอพูด “เธอนี่นะ จริงๆ นิสัยก็ไม่ได้แย่หรอก แค่ปากแข็งจริงๆ”
อวี๋ชิง: “?”
ไม่ทันให้เขาได้แขวะหรือเถียง ยายเมิ่งก็รีบพูดต่อ “ปกติการแยกวิญญาณจะเจ็บมาก เหมือนฉันเอามีดเฉือนวิญญาณผ่าเป็นสองซีก แต่พวกเธอน่าจะไม่เป็นไร เพราะพวกเธอเป็นสองวิญญาณอยู่แล้ว ไม่ได้ติดพันเกี่ยวโยงกัน เลยไม่น่าจะรู้สึกเหมือนถูกฉีกหรือใกล้ตาย ไม่เจ็บใช่ไหม”
ว่ากันอย่างนั้น แต่ไม่รู้ทำไม อวี๋ชิงก็ยังรู้สึกไม่สบายอยู่นิดๆ ไม่ถึงขั้นเหมือนถูกถลกหนังทั้งเป็น แค่มีแรงดึงรั้งบางๆ เป็นสายๆ
ความรู้สึกนั้นผ่านไปแวบเดียว อวี๋ชิงไม่ได้ขมวดคิ้วด้วยซ้ำ ก็เห็นยายเมิ่งยกมือออก แล้วเอานิ้วเปื้อนเลือดป้ายรอยไว้บนตัวตุ๊กตาขนแกะ
วินาทีถัดมา ภาพตรงหน้าอวี๋ชิงก็กระเพื่อมเป็นวงเหมือนผิวน้ำที่ถูกแตะ
ตัวหนังวาดจิ๋วที่มุมขวาบนหายไป ตรงนั้นว่างเปล่าลงทันที
อวี๋ชิงรู้ตัวว่า หน้าจอผู้เล่นของหมีเซี่ยวไป๋ถูกแยกออกจากตัวเขาไปแล้ว
แยกวิญญาณสำเร็จ
*
สัมผัสของตุ๊กตาขนแกะประหลาดมาก ไม่เหมือนอู๋ฉางตัวจริงที่เป็นคนตัวโตแข็งโป๊กเลยสักนิด
อวี๋ชิงที่เพิ่งผ่านการแยกวิญญาณรู้สึกเพลียนิดหน่อย นอกนั้นก็ไม่มีอาการอะไร
เขารับตุ๊กตามาจากยายเมิ่ง ลองเอานิ้วจิ้มแก้มมัน แล้วจับตัวมันเขย่าหัวไปมา “หมีเซี่ยวไป๋”
หัวตุ๊กตาโยกเยกไปมา แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง ไม่ขยับเลยสักนิด
อวี๋ชิงเลิกคิ้วขึ้น
เขาบีบมือตุ๊กตาแรงๆ อีกที แล้วถามยายเมิ่ง “คุณแน่ใจนะว่าเขาอยู่ในนี้”
ยายเมิ่งมองสิ่งที่เขาทำแล้วเสียวไส้ คิดในใจว่าอู๋ฉางนี่เอามาเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ
แต่เธอก็ยังพยักหน้า “อยู่ในนั้นแหละ ฉันแน่ใจ แค่เรื่องก่อนหน้านี้อาจทำให้เขาเสียแรงไปมาก ตอนนี้เลยยังไม่ตื่นมั้ง แต่ฉันก็เดาเอานะ รออีกหน่อย เดี๋ยวก็คงตื่น”
อวี๋ชิงพยักหน้า แล้วชี้รอยเลือดบนตัวตุ๊กตา “ป้ายรอยนี้ไว้ทำไม”
ถึงยายเมิ่งจะเสียงค่อนข้างแหลม แต่พูดช้าๆ เนิบๆ ฟังแล้วยังนุ่มนวลอยู่ “อันนี้เหรอ ถือเป็นการคุ้มครองอย่างหนึ่ง ตราบใดที่รอยเลือดยังอยู่ ตุ๊กตาตัวนี้ก็จะไม่ถูกใครแย่งร่างไปง่ายๆ วิญญาณข้างในก็จะไม่ถูกเบียดออกมากลายเป็นผีเร่ร่อนไปทั่ว”
เธอคิดแล้วว่าต่อ “ถึงจะซอมซ่อ แต่ก็เป็นที่พักพิงได้ แล้วรอยเลือดนี่ก็นับเป็นพันธสัญญาอย่างหนึ่งด้วย”
อวี๋ชิง: “พันธสัญญาอะไร”
“กรณีของพวกเธอพิเศษ แต่สำหรับฉัน การแยกวิญญาณครึ่งหนึ่งออกไปเป็นเรื่องจำใจ เหมือนตัดเลือดเนื้อเชื้อไขให้ขาดจากกัน วิญญาณที่ถูกแยกออกไปยังไงก็ต้องรู้สึกว่าถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว รอยเลือดนี้เลยเหมือนสายใยผูกกันไว้...”
พูดไปพลาง หญิงชราก็ก้มมองตุ๊กตาที่ขังวิญญาณครึ่งหนึ่งของตัวเองไว้ ลูบเปียของมันเบาๆ “ก็คือบอกให้มันรู้ว่า ถึงจะแยกออกไป ก็ยังเจ็บด้วยกัน”
อวี๋ชิงชะงัก มองดวงตาหลังเลนส์แว่นของยายเมิ่ง “งั้นที่ตาคุณบอดไปครึ่ง ก็ไม่ใช่แค่เพราะแยกวิญญาณออกไปครึ่งหนึ่งเหรอ”
ยายเมิ่งส่ายหน้า ชี้ไปที่ตาของตุ๊กตาที่ตัวเองควักออกไปกับมือ แล้วทำท่า “ชู่ว” ใส่อวี๋ชิง
ถึงวิญญาณครึ่งดวงในตุ๊กตาจะเงียบกริบเหมือนยังไม่ตื่น เธอก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้มากนัก แค่ยิ้มตาหยีให้อวี๋ชิง “จะว่ายังไงมันก็เกิดจากตอนที่ฉันหลงทางไปชั่วขณะ จะแยกออกมาหรือขังไว้ในตุ๊กตาก็เป็นแค่วิธีหักดิบเพื่อหยุดความเสียหาย แต่ฉันจะโยนทุกอย่างให้มันแล้วตัวเองลอยตัวสบายๆ ไม่ได้หรอก”
ชั่วพริบตานั้น ตุ๊กตาเหมือนจะขยับนิดหนึ่ง
ยายเมิ่งรีบก้มลงบีบมัน แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรอีก เหมือนที่เห็นเมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงตา
อวี๋ชิงยังติดอยู่กับบทสนทนาเมื่อครู่
เขาคิดทบทวนแล้วพยักหน้า ก่อนจะถามยายเมิ่งอย่างจริงจัง “พวกคุณเดิมทีเป็นวิญญาณเดียวกัน ต้องมีสายใยแบบนี้ฉันเข้าใจได้ แล้วฉันกับเขาจะป้ายรอยนี่ทำไม”
“...”
ยายเมิ่งเงยหน้าขึ้น อ้าปากค้าง หน้าว่างเปล่า
“จริงด้วยแฮะ” หญิงชราคงอาศัยว่าหนังวาดไม่ตีคนแก่ เลยกะพริบตาปริบๆ “ตายจริง...”
อวี๋ชิงคิดในใจว่าตายจริงบ้าอะไร
ยังดีที่ยายเมิ่งเป็นคนยอมรับผิดง่าย เธอยื่นมือออกมา “งั้น... งั้นฉันลบรอยเลือดแล้วทำใหม่อีกรอบไหม”
ยังจะทำใหม่อีกรอบ?
“ช่างเถอะ” อวี๋ชิงหน้าบึ้ง
ยายเมิ่งหัวเราะแห้งๆ สองที แล้วรีบก้มหน้าทำเป็นยุ่ง เธอเขี่ยๆ ตรงตาของตุ๊กตาตัวเองสองสามที จัดกระดุมที่เพิ่งเย็บให้ตรงแล้วดึงให้แน่น ผูกปมสุดท้าย แล้วเล็มเศษด้ายส่วนเกินทิ้ง
ทันทีที่เธอเก็บเศษด้ายเสร็จ หน้าจอโฮโลแกรมที่หายไปนานก็เด้งขึ้นมาพร้อมเสียง “ติ๊ง” ในที่สุด
พวกคุณค้นพบประโยชน์ของกระดุมสองเม็ดนั้นได้สำเร็จ งานเย็บปักยังทำได้สวยงามประณีต ภารกิจซ่อน【ต่างมีที่ทาง】สำเร็จ ปลดล็อกเนื้อเรื่องดันเจี้ยน 37% เกิน 35% สามารถปลดล็อกภารกิจสุดท้าย【ผืนดินสามศอก】ได้ก่อนกำหนด การกระทำของคุณส่งผลต่อฉากจบแล้ว
ค่าประสบการณ์ต่อสู้ของตัวละคร +1500
เลเวลตัวละคร +2
ทรัพย์สินตัวละคร +50000
ยินดีด้วย คุณได้รับไอเทมพิเศษ: ผ้าแดงปักอักษร x1 กระดาษอธิษฐาน x1
เสียง “ติ๊ง” ดังติดกันหลายที ในที่สุดก็ปลุกพวกสามเคที่โดนมนตร์สะกดให้ตื่นได้
ซ่านเป้ยได้สติเป็นคนแรก ตบหน้าตัวเองป้าบๆ พยายามทำความเข้าใจหน้าจอโฮโลแกรมที่จู่ๆ ก็เด้งขึ้นมา
ซูชิบาร์ที่อยู่ข้างๆ สบถออกมาแล้ว “เชี่*! ไม่ได้ทำอะไรเลย ภารกิจแม่*สำเร็จอีกแล้ว? ขอดันเจี้ยนที่ได้เล่นแบบปกติสักดันได้ไหมวะ”
เขาแทบจะยอมแพ้เกมนี้แล้ว
เข้าดันเจี้ยนมาสองรอบ เล่นแย่สุดๆ ทั้งสองรอบ ทุกครั้งเขาจะสลบไปแบบงงๆ ตอนช่วงสำคัญ ไม่ถูกมัดก็ติดบั๊ก สรุปคือเขาไม่ได้เล่นอะไรเลย
ซ่านเป้ยไม่รู้ว่ารอบที่แล้วพวกเขาเจออะไรมา เลยปลอบ “อย่าโมโหเลย พวกเราก็ไม่ได้เล่นอะไรเหมือนกัน เจอแต่ผีกับกรี๊ด แต่มองแง่ดีสิ อย่างน้อยเราก็ยังไม่ตายนะ”
“นายไม่เข้าใจ” ซูชิบาร์กลอกตา “ฉันแม้แต่เจอผียังไม่ทันเลย อยู่ๆ ก็เข้ามาแบบงงๆ เดี๋ยวก็ออกไปแบบงงๆ เพื่อนที่ฉันลากมาด้วยก็ไม่ได้อะไรเลย เกมนี้ดวงไม่สมพงศ์กับฉันหรือไงวะ”
“มันยังไม่จบซะทีเดียวนะ ยังเหลือภารกิจสุดท้ายอยู่ไม่ใช่เหรอ” ซ่านเป้ยว่า
ในสามคนนี้ ซูชิบาร์ตัวสูงที่สุด ซ่านเป้ยรองลงมา สองคนยืนติดกันคุยโต้ไปมาได้ไม่กี่ประโยค ก็เพิ่งสังเกตว่าสามเคที่ปกติพูดมากที่สุดกลับไม่แทรกเลยสักคำ
พวกเขามองสามเคอย่างงงๆ ก็เห็นเจ้านั่นจ้องเขม็งไปที่ข้างเคาน์เตอร์
“มองอะไรวะ สติแม่*ยังไม่กลับมาอีกเหรอ” ซูชิบาร์ดีดนิ้วตรงหน้าสามเค
แต่กลับเห็นว่าเจ้าบ๊องที่ปกติเอาแต่หัวเราะคิกคัก กะพริบตาทีเดียว น้ำตาเม็ดโตก็กลิ้งหล่นลงมา
เจ้าเครื่องเสียงบี๊บตกใจจนไม่กล้าสบถ “เอ๊ะ ฉันไม่ได้พูดแรงนี่ ร้องไห้ทำไมเนี่ย”
“อ๋อ เปล่าๆ” สามเครีบเอาหลังมือป้ายหน้าลวกๆ พยายามกลบเกลื่อนว่าเพิ่งร้องไห้ แต่สายตาก็ยังเหลือบไปทางข้างเคาน์เตอร์
ซ่านเป้ยกับซูชิบาร์มองตามไปอย่างงงๆ ก็เห็นแค่ยายร้านบะหมี่กับหลานชายที่ชื่อ “เหอเถา” สองยายหลานไม่ได้ทำอะไร แค่ยืนคุยกันยิ้มตาหยี
ซ่านเป้ยตบไหล่สามเค “เห็นอะไรถึงน้ำตาไหลขนาดนี้”
“เฮ้ย ไม่มีอะไร แค่เมื่อกี้ใจลอยไปหน่อย” สามเคเกาหัว “ยายคนนั้นหน้าเหมือนย่าฉันน่ะ”
ซ่านเป้ย “อ๋อ” เบาๆ
“ย่าฉันเสียไปหลายปีแล้ว” สามเคคงกลัวโดนล้อ เลยอธิบายต่อ “ตอนเด็กๆ ย่าเลี้ยงฉันกับน้องสาวมา”
ผลคือแม้แต่ซูชิบาร์ที่ดูเป็นพวกหัวขบถยังไม่ล้อเขา กลับพูดว่า “อ้อ งี้นี่เอง งั้นก็ปกติ แต่แม่*เอ๊ย ตกใจหมด นึกว่าฉันดีดนิ้วโดนหน้านาย หรือพูดแรงไปจนนายร้องไห้”
สามเค: “...”
ซ่านเป้ยช่วยเปลี่ยนเรื่องได้จังหวะ “ว่าแต่... ทำไมเราสามคนมานั่งเอ๋ออยู่ตรงมุมกำแพงล่ะ”
ถึงก่อนหน้านี้จะโดน “มนตร์สะกด” แต่พวกเขาก็ไม่ได้ความจำเสื่อมไปหมด พอซ่านเป้ยทักขึ้นมา สามคนลองนึกย้อนดูนิดเดียวก็นึกออก
สามเคหน้าซีดเผือด “เหมือนพวกเรา... จะเอาแส้ฟาดบอสหน้ายิ้มให้ตายใช่ไหม”
ซ่านเป้ย: “...”
ซูชิบาร์: “เชี่*”
พวกเขาเด้งตัวลุกพรวด ยิ่งคิดยิ่งเสียวสันหลัง
อวี๋ชิงไม่ฟาดพวกเขากลับจนตาย ก็ต้องนับว่าใจบุญสุดๆ แล้ว
สามคนเดินคอตกไปหาอวี๋ชิง ก้มหน้าขอโทษ เสียง “ขอโทษครับ” ดังสลับกันไม่หยุด แต่ไม่ได้ยินอวี๋ชิงตอบสักคำ
สามเคคิดในใจว่าจบเห่ ไม่ได้รับการให้อภัย!
แต่พอเงยหน้าขึ้นมา กลับเห็นอวี๋ชิงขมวดคิ้วครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ในมือยังถือตุ๊กตาขนแกะไว้ บางทีมันอาจจับแล้วนุ่มมือจริงๆ เพราะตอนอวี๋ชิงใจลอย นิ้วเรียวยาวก็บีบมันเล่นไปโดยไม่รู้ตัว
เจ้าตัวเล็กนั่นหัวกลมหน้ากลม แขนสั้นขาสั้น ดูเหมือนตุ๊กตาส่ายหัวหน้ารถพวกนั้นไม่มีผิด
สรุปคือ... ไม่เข้ากับบอสหน้ายิ้มบุคลิกไหนเลยสักนิด!
“บอสหน้ายิ้ม เป็นอะไรหรือเปล่า” สามเคพูดเสียงดังขึ้นนิดหนึ่ง
อวี๋ชิงสะดุ้งได้สติ แต่คิ้วที่ขมวดอยู่ยังไม่คลาย
ตอนนี้เขารู้สึกแปลกจริงๆ ทั้งที่ยายเมิ่งแยกหมีเซี่ยวไป๋ออกจากตัวเขาไปแล้ว ทำไมเขายังได้รับการแจ้งเตือนบนหน้าจอโฮโลแกรมที่มีแต่ผู้เล่นถึงจะได้รับ
กำลังสงสัยอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรในมือขยับ
ก้มลงมองก็เห็นตุ๊กตาขนแกะถีบขาทีหนึ่งเหมือนฝันร้าย แล้วลืมตากลมโตขึ้นมา
หมีเซี่ยวไป๋ตื่นแล้ว?
ความรู้สึกนี้แปลกใหม่ดี อวี๋ชิงบีบตุ๊กตาแล้วเขย่าหัวมันอีกที
หน้าตาตุ๊กตาเย็บติดตายตัว ที่จริงไม่น่าจะมีสีหน้าอะไรได้ แต่วินาทีนั้น คุณหนังวาดมั่นใจมากว่าตาของตุ๊กตาเบิกกว้างกว่าเดิม
ซึ่งอาจหมายถึงความตกตะลึงและไม่อยากเชื่ออะไรบางอย่าง
เสียดายที่เขายังไม่ทันได้เล่นต่อ ไม่สิ ได้ศึกษาต่ออีกสักพัก หน้าจอโฮโลแกรมแจ้งเตือนของเกมก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง
Error! รหัสข้อผิดพลาด 222999!
ตรวจพบจำนวนผู้เล่นในดันเจี้ยน 6/5 เกินขีดจำกัด เริ่มการแก้ไขอัตโนมัติ
จำนวนผู้เล่นที่ต้องกำจัด: 1
กำลังโหลดความเห็น...