คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 31

ตอน 31

ตอนที่ 31 บูเมอแรง

อวี๋ชิงตอนยังเป็นเด็กหนุ่มแอบด่าอู๋ฉางคนนั้นอยู่ในใจบ่อยๆ

ทว่าอีกฝ่ายกลับทำตัวสบายๆ ไม่สะทกสะท้าน ไล่ยังไงก็ไม่ไป

อย่างที่เขาว่า ตลอดฤดูร้อนปีนั้น อีกฝ่ายมาปีนขอบหน้าต่างของอวี๋ชิงบ่อยจริงๆ

อู๋ฉาง เทพผีที่ชาวเมืองเกาะลือกันว่าไปมาไร้ร่องรอยที่สุด พออยู่นอกหน้าต่างของอวี๋ชิงกลับเหมือนบอสในดันเจี้ยนที่รีสปอนตรงจุดเดิม เว้นไม่กี่วันก็โผล่หัวมาอีกเหมือนหน่อไม้หลังฝน

จะว่าเขาหน้าด้านก็ไม่เชิง เพราะทุกครั้งที่มา เขาไม่ได้บุกเข้ามาเงียบๆ แต่จะเคาะกระจกหน้าต่างสองสามที บอกอวี๋ชิงอย่างมีมารยาทว่าเขาอยู่ข้างนอก

แต่จะว่าเขามีมารยาทจริงๆ ก็...

เวลาเคาะกระจกหน้าต่าง เขาก็ชอบจงใจเลียนจังหวะเคาะประตูของอวี๋ชิงทุกที

ซึ่งก็ยังดูเหมือนยั่วโมโหอยู่ดี

อวี๋ชิงยอมรับว่าตัวเองนิสัยไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่เคยเป็นคนอารมณ์ขึ้นลงง่าย ทว่าพออยู่ต่อหน้าอู๋ฉาง เขากลับเสียฟอร์มซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เพราะหมอนี่มันน่าตบจริงๆ

หลายครั้งวินาทีก่อนเขายังคิดว่าวันนี้หมอนี่ดูพอเข้าตาอยู่ วินาทีถัดมากลับโมโหจนต้องกระชากม่านปิด

แต่ต่อให้ลงกลอนประตูหน้าต่าง ดึงม่านทึบแสงปิดจนมิดก็ไม่ช่วยอะไร ขอแค่อู๋ฉางยังนั่งอยู่ที่มุมไหนสักมุมนอกหน้าต่าง ก็ยากจะทำเป็นไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น

บางครั้งอวี๋ชิงกระชากม่านเปิดพรวด ขมวดคิ้วจ้องเขา อีกฝ่ายก็จะชูสองนิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงขี้เกียจปนใสซื่อว่า “ผมสาบาน เมื่อกี้ผมเงียบมาก ไม่ได้ส่งเสียงออกมาเลยสักแอะ”

ข้อนี้ไม่ผิด เขาไม่ได้ส่งเสียงจริงๆ

อวี๋ชิงเองก็อธิบายไม่ถูกว่าจู่ๆ หงุดหงิดขึ้นมาทำไม แต่จะให้ทบทวนตัวเองยิ่งเป็นไปไม่ได้ จึงพูดเย็นชาว่า “ฉันแค่เตือนไว้ก่อน”

อู๋ฉางฟังแล้วก็หัวเราะออกมา

“...”

อวี๋ชิงทำหน้าบึ้งแล้วดึงม่านปิดอีกรอบ

แรกๆ อวี๋ชิงไม่ค่อยเปิดหน้าต่าง จนกระทั่งครั้งหนึ่งเขาบังเอิญเห็นว่าอู๋ฉางจะเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วยกมือขีดเส้นแนวนอนสั้นๆ บนกระจกหน้าต่างที่ปิดสนิท

อวี๋ชิง: “?”

กระจกหน้าต่างมีฝ้าไอน้ำบางๆ เกาะอยู่ ส่วนหัวของเขาก็ขมุกขมัวเป็นฝ้าไปด้วยเพราะพฤติกรรมไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้

ครั้งที่สามที่เห็นอู๋ฉางขีดเส้น ในที่สุดเขาก็อดไม่ไหว ถามขึ้นว่า “นายทำอะไรของนายกันแน่”

เจ้าหน้าด้านนั่นตอบว่า “ผมว่าสิบกว่าวันมานี้คุณดูเหมือนจะสูงขึ้นนิดนึง พอดีตอนนี้รอผีอยู่แล้วเบื่อ เลยขีดไว้พิสูจน์ดู”

อวี๋ชิง: “?”

ประสาทหรือไง

“ฉันสูงอยู่แล้ว” อวี๋ชิงทนไม่ไหว เลื่อนหน้าต่างบานนั้นเปิดออก จะได้ไม่ถูกใครบางคนเอาไปใช้แทนไม้วัดความสูง

และพอหน้าต่างบานนั้นเปิดออกแล้ว มันก็ไม่ได้ปิดลงอีกเป็นนาน

ยังดีที่เมืองเกาะฝนชุกฝุ่นน้อย คืนฤดูร้อนที่นี่ถึงจะชื้น แต่ยุงแมลงกลับไม่มาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการบินขึ้นมาถึงตึกสูงขนาดนี้

อู๋ฉางพูดถูกอยู่เรื่องหนึ่ง ที่นี่คือจุดสูงสุดของเมือง จึงไม่ค่อยอึกทึก ลมยามบ่ายหรือยามเย็นจะพัดม่านโปร่งให้ปลิวขึ้นแล้วตกลง เสียงของเมืองเกาะที่ลอยมากับลมฟังเลือนรางและห่างไกล

ดังนั้นเสียงทั้งหมดที่อวี๋ชิงได้ยิน จึงมาจากคนคนเดียว

ตั้งแต่เปิดหน้าต่าง เทพหนุ่มผู้นั้นก็ได้คืบจะเอาศอก เขามักเท้าศอกกับกรอบหน้าต่าง ชวนอวี๋ชิงคุยแบบเรื่อยเปื่อย...

ถ้าไม่นับขอบฟ้าไกลลิบด้านหลังกับตึกสูงลิ่วใต้เท้า เขาก็ดูเหมือนแค่พิงราวกันตกธรรมดาหรือระเบียงชมวิวที่มีอยู่ทั่วไป

แถมที่ว่าคุยกัน ส่วนใหญ่ก็เป็นเขาที่หาเรื่องโดนตบอยู่ฝ่ายเดียว

ปลายฤดูร้อนที่อบอ้าวลากยาวอยู่นาน ก่อนจะจบลงเมื่อต้นเดือนกันยายน

วันนั้นไอฝนนอกหน้าต่างเริ่มมีความเย็นของฤดูใบไม้ร่วงเจือมา อู๋ฉางพาดตัวอยู่บนกรอบหน้าต่าง เท้าคางมองอวี๋ชิงเรียงหนังสือบนชั้นตามสีและขนาดอย่างละเอียด

ดูไปสักพัก เขาก็วิจารณ์อย่างน่าโดนตบว่า “รู้ไหมเจ้าหนังวาดน้อย คุณเรียงแบบนี้ คนอย่างผมจะคันมือเป็นพิเศษเลย”

“คันไม้คันมืออะไร”

“อยากเอาเล่มที่ไม่เข้าพวกแทรกเข้าไปป่วนสักสองสามเล่ม”

อวี๋ชิงกลอกตาใส่ชั้นหนังสือเงียบๆ พูดโดยไม่หันกลับไปว่า “ตัดมือทิ้งซะ จะได้เลิกคิด”

“ดุจัง” เขาวิจารณ์อีกประโยค

อวี๋ชิง: “...”

เขากระแทกหนังสือสองเล่มสุดท้ายเข้าชั้นแรงๆ เพื่อบอกว่าไม่พอใจ แล้วเดินไปที่หน้าต่าง ทำหน้าเย็นชาขู่อีกฝ่าย

เทพผีหนังวาดวัยสิบห้ายังมีความเป็นเด็กหนุ่มอยู่มาก ต่อให้ทำหน้าเย็นชาไม่พูดไม่จา ก็ไม่ได้ดูสูงส่งน่าเกรงขามจนคนต้องกลัวเหมือนในภายหลัง

สรุปก็คือ ขู่ไม่ค่อยขึ้น

เจ้าหน้าด้านไม่แม้แต่จะขยับเปลี่ยนท่า ยังคงยิ้มแบบขี้เกียจๆ อยู่อย่างนั้น แล้วชี้ไปที่ไหนสักแห่งข้างหลังอวี๋ชิง “สีหน้าคุณตอนนี้ เหมือนเจ้าตัวเล็กนั่นเปี๊ยบเลย”

อวี๋ชิงหันกลับไปมองตามที่เขาชี้...

แล้วก็เห็นตุ๊กตาตัวหนึ่งวางอยู่บนชั้นหนังสือ

มันเป็นของขวัญที่ผู้ศรัทธาคนหนึ่งซึ่งโชคดีรอดตายเพราะเขาช่วยไว้ ยัดใส่มือเขามา

ผู้ศรัทธาคนนั้นเป็นเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดแปดขวบแต่มือเป็นงานมาก เธอใช้ขนแกะสักหลาดทำตุ๊กตาตัวเล็กๆ ขึ้นมาตัวหนึ่ง

แล้วยืนกรานว่าทำตามหน้าตาของเขา

เหลวไหลสิ้นดี

นอกจากเสื้อผ้ากับทรงผม ทั้งตัวไม่มีตรงไหนเหมือนเขาเลยสักนิด อย่างน้อยอวี๋ชิงก็มองไม่ออก

ผู้ศรัทธาของเขาตายไปไม่น้อย ที่ยังรอดอยู่มีไม่มาก ส่วนที่กล้ายัดของขวัญใส่มือเขายิ่งนับหัวได้

คนอื่นยังพอปฏิเสธได้ แต่เด็กคนนี้ร้องไห้เก่งเกินไป เอะอะก็ร้องจะเป็นจะตาย สะอึกสะอื้นจนพูดไม่เป็นคำ ร้องจนเทพผีหนังวาดวัยหนุ่มปวดหัวตึบ สุดท้ายต้องทำหน้าตึงรับตุ๊กตาขนแกะตัวนั้นไว้

ไม่เหมือนก็ส่วนไม่เหมือน พอกลับมาอวี๋ชิงก็ยังเอาตุ๊กตาวางไว้บนชั้นหนังสืออยู่ดี

ใครจะคิดว่ามันจะกลายเป็นช่องให้เจ้าหน้าด้านบางคนเอาไปกุเรื่อง

“นายนั่นแหละเหมือนมัน” อวี๋ชิงพูดเสียงเย็น

เจ้าหน้าด้านยิ้มพลางยืดตัวขึ้นจากกรอบหน้าต่าง ชี้ที่ท้ายทอยตัวเอง แล้วหาเรื่องโดนตบต่อ “ตุ๊กตานั่นทำตามหน้าคุณชัดๆ ผมเห็นข้างหลังหัวมันมีหางผมกระจุกนึงเหมือนของคุณเลย”

อวี๋ชิง: “...”

เขาหาเรื่องต่อไม่หยุด “น่ารักดีออก”

อวี๋ชิง: “.....”

“รู้ไหม ที่เมืองเกาะมีคนรู้วิธีหนึ่ง ทำให้คนเข้าไปสิงในตุ๊กตาได้ชั่วคราว ผมว่าคุณน่าลองนะ ตุ๊กตาตัวนี้ก็เหมาะ-”

ยังไม่ทันได้พูดคำว่า “เหมาะเจาะ” จบ อวี๋ชิงก็อุ้มแมวโครงกระดูกมาแล้ว เขายกก้นแมวขึ้น ส่งแรงให้มันถีบอู๋ฉางไปทีหนึ่ง

เทพผีอู๋ฉางที่ลืมจับกรอบหน้าต่างเลยพลาดท่าเรือล่มในคลอง โดนแมวโครงกระดูกถีบตกขอบหน้าต่างไปเต็มๆ

เทพผีหนังวาดวัยหนุ่มที่ได้ดั่งใจเสียทีเลิกคิ้วขึ้น แล้วยิ้มบางๆ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาเมืองเกาะ...

รอยยิ้มที่แฝงความเจ้าเล่ห์ของคนแกล้งสำเร็จอยู่นิดๆ

หลังจากนั้นในวันเดียวกัน อู๋ฉางก็ปีนกลับขึ้นขอบหน้าต่างมาพร้อมรอยยิ้ม เขารออยู่ท่ามกลางฝนปรอยๆ อยู่นาน จนในที่สุดก็ได้ยินความเคลื่อนไหวของผีเร่ร่อนตัวที่เขาตามจับ

เขาสวมที่ครอบหูกลับเข้าไป ก่อนไปเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันมายิ้มโบกมือให้อวี๋ชิง “ผมคงมาไม่ได้สักพัก คุณจะได้อยู่สงบๆ ไปอีกนานเลยเจ้าหนังวาดน้อย เจอกันปีหน้า”

พูดจบเขาก็กระโดดลงไป หายลับไปในม่านฝน

◆ ◆ ◆

*

อาจเพราะเศษเสี้ยวพวกนี้กินพื้นที่ความทรงจำไปเกินครึ่ง หรือไม่ก็เพราะเวลาผ่านมานานเกินไปแล้ว

พออวี๋ชิงพยายามนึกย้อนถึงปีแรกที่มาเมืองเกาะ จึงนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าตัวเองเจอยายเมิ่งตอนไหน และดื่มน้ำแกงถ้วยนั้นไปตอนไหน

พอเขาหลุดจากห้วงความคิด ก็เห็นยายเมิ่งมองเขาด้วยสีหน้างุนงง “เรื่องตอนที่เธอมาเมืองเกาะเหรอ”

“ใช่”

อวี๋ชิงจับมือหญิงชราไว้ครู่หนึ่ง เปิดให้อีกฝ่ายสัมผัสข้อมูลของตัวเองเอง

ในฐานะเทพผีเหมือนกัน อีกฝ่ายรับรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ในร่างของเขามีวิญญาณอยู่สองดวง

ยายเมิ่งเบิกตากว้าง “เธอ... พวกเธอ?”

หญิงชราขยับปากไร้เสียงอยู่นาน ก่อนจะหลุดออกมาคำเดียว “หา?”

ตอนรู้ว่าคนตรงหน้าคืออู๋ฉาง เธอก็ตกใจไปรอบหนึ่งแล้ว ตอนนี้ยังมารู้อีกว่าในร่างนี้มีวิญญาณอยู่สองดวง และอีกดวงดันเป็นหนังวาด

“พวกเธอสองคน... สนิทกันถึงขั้นอยู่ร่างเดียวกันได้เลยเหรอ???”

หญิงชรามองอวี๋ชิง สีหน้ายิ่งงงหนักกว่าเดิม

“...”

อวี๋ชิงคิดในใจว่าเหอเถาพูดถูก ยายคนนี้พูดจาไม่น่าฟังจริงๆ

ยังดีที่หญิงชราผ่านโลกมามาก ตกใจได้ครู่เดียวก็กลับมาจริงจัง “ขอมือเธออีกทีสิ”

อวี๋ชิงยื่นมือไปให้

คราวนี้หญิงชราไม่ได้จับมือเขา แต่ใช้นิ้วโป้งกดตรงชีพจรใกล้หัวใจ แล้วนิ่งเงียบนึกย้อน

ผ่านไปนาน หญิงชราก็ส่ายหน้า ยิ้มเจื่อนๆ อย่างขอโทษ “เมื่อกี้ฉันไม่น่าคุยโวว่า ‘จำได้เกือบหมด’ เลย ในนี้ไม่มีภาพตอนที่เธอมาเมืองเกาะ”

คำตอบนี้ไม่ได้เหนือความคาดหมาย

หญิงชราพูดต่อ “ถึงฉันจะเคยดื่มน้ำแกงที่ตัวเองต้มแค่ไม่นาน ผลก็ไม่ได้แรงมาก แต่ก็ยังมีบางช่วงที่ลืมไปตอนนั้นอยู่ดี”

สีหน้าของเธอยิ่งรู้สึกผิด “เป็นไปได้ว่าเรื่องของเธอบังเอิญเป็นหนึ่งในนั้น หรืออาจจะ...”

เธอก้มมองตุ๊กตาในมือ บีบแขนมันเบาๆ “ความทรงจำส่วนนั้นอยู่ที่มัน”

อวี๋ชิง: “...”

นี่ไม่ใช่คำตอบที่ดีเลยสักนิด

เพราะวิญญาณครึ่งดวงที่ถูกยัดเข้าตุ๊กตาดูทั้งบ้าทั้งดื้อ นอกจากยายเมิ่งเองที่ใส่ฟิลเตอร์หนาแปดหมื่นเมตร ก็ไม่มีใครเรียกมันว่า “ผลผลิตจากความใจอ่อน” ได้ลงคอ

ยายเมิ่งลองจิ้มตุ๊กตาตัวนั้น แล้วเขย่าหัวมัน ตุ๊กตาไม่มีปฏิกิริยาเลย แม้แต่คำโวยวายหรือคำด่าสักคำก็ไม่มี ดูท่าจะยังไม่ตื่นจริงๆ

ยายเมิ่งเงยหน้ามองอวี๋ชิงอย่างจนใจ “ปลุกไม่ตื่น”

“ช่างเถอะ ไม่เป็นไร” อวี๋ชิงว่า

“ส่วนอู๋ฉางน่ะเหรอ...” ยายเมิ่งส่ายหน้า “ยิ่งไม่รู้ใหญ่”

อวี๋ชิงคิดในใจว่าอย่าบอกนะว่าลืมอีก

แล้วก็ได้ยินหญิงชรารีบแก้ตัว “แต่เรื่องนี้ไม่รู้ไม่ใช่ความผิดฉันนะ ไม่ใช่ฉันลืม แต่ฉันไม่เคยรับเขาเข้ามาเลยต่างหาก”

อวี๋ชิง: “?”

“ไม่เคยรับเข้ามาหมายความว่ายังไง” เขาถาม

ยายเมิ่ง: “ก็ตอนที่ฉันมาถึงเมืองเกาะ เขาอาจจะอยู่ที่นี่แล้ว ช่วงปีแรกๆ ฉันได้ยินแต่ข่าวลือเกี่ยวกับเขา ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่”

อวี๋ชิงฟังแล้วชะงักไป

เขารู้อยู่แล้วว่าหมีเซี่ยวไป๋มาเมืองเกาะนานมาก แต่ไม่คิดว่าอาจมาก่อนยายเมิ่งด้วยซ้ำ เพราะครั้งแรกที่เขาเจอหมีเซี่ยวไป๋ อีกฝ่ายก็เป็นแค่เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขา

“ฉันเห็นเมื่อกี้เธอทำท่าอยากพูดแล้วไม่พูด เหมือนมีธุระกับฉัน” ยายเมิ่งถามอวี๋ชิง “ที่จะถามคือเรื่องนี้เหรอ”

“ไม่ใช่”

อวี๋ชิงพิจารณาสีหน้าของยายเมิ่ง หญิงชราได้พักไปสักพักแล้ว สีหน้าดูดีขึ้นมาก ไม่ซีดขาวเป็นกระดาษเหมือนก่อนหน้านี้

เขาจึงพูดว่า “อยากขอให้ช่วยอะไรหน่อย”

“อย่ามาใช้คำว่า ‘ขอ’ กับฉันเลย” หญิงชราไม่ถือตัวสักนิด “เดี๋ยวฉันอายุสั้นพอดี”

อวี๋ชิง: “...”

หญิงชรายิ้มตาหยีอีกครั้ง “ว่ามาๆ”

“แยกอู๋ฉางออกจากร่างฉัน” ปากเขาพูดว่า “แยก” แต่น้ำเสียงฟังเหมือน “ไล่” มากกว่า

ยายเมิ่งตอบ “อ๋อๆ” สองที กำลังจะพยักหน้า แต่จู่ๆ ก็ชะงัก “ไม่ใช่สิ”

“ทำไม” อวี๋ชิงถามอย่างระแวง

หลังจากถามสองเรื่องแล้วได้คำตอบว่าไม่รู้ทั้งสองเรื่อง ตอนนี้แค่ได้ยินยายพูดว่า “ไม่ใช่” อวี๋ชิงก็ปวดหัวแล้ว กลัวว่าจะมีปัญหาอะไรโผล่มาจนบอกว่าทำไม่ได้อีก...

จะให้ตบคนแก่ก็ไม่ได้

ผลคือยายเมิ่งมองเขาด้วยสีหน้างงกว่าเดิมหลายเท่า “เธอจะแยกวิญญาณ ไม่เห็นต้องถ่อมาหาฉันเลย อู๋ฉางเองก็ทำเป็นไม่ใช่เหรอ”

อวี๋ชิง: “?”

ชั่วขณะหนึ่ง เขานึกว่าตัวเองหูฝาด

“คุณบอกว่าใครทำเป็นนะ”

“อู๋ฉางไง”

อวี๋ชิง: “...คุณพูดจริงเหรอ”

ดวงตาหลังเลนส์แว่นของหญิงชรากะพริบปริบๆ สองที ตบตัวเองทีหนึ่ง แล้วตบตุ๊กตาอีกที “แน่นอนสิ วิญญาณสองซีกของฉันเมื่อกี้ก็เขานี่แหละแยก”

เหอเถาที่อยู่ข้างๆ กลัวอวี๋ชิงไม่เชื่อยายตัวเอง เลยรีบเป็นพยาน “ผมเห็นกับตาเลย คุณ ‘ฟิ้ว’ ทีเดียว อ๊ะ ไม่ใช่ เขา ‘ฟิ้ว’ ทีเดียว ก็แยกไอ้นั่นออกจากร่างยายผมแล้ว”

หญิงชรารีบปิดปากเขา

แต่สายไปแล้ว

อวี๋ชิงหลับตา “...”

หน้าเขียวแล้วซีด ซีดแล้วก็เขียว

ไอ้สารเลวสมควรตาย ปากไม่มีคำไหนจริงสักคำ

เขาหันกลับมาด้วยสีหน้าเหมือนพายุกำลังจะเข้า แล้วกวักมือเรียกผีเสื้อคราม

ผีเสื้อครามผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่บินร่าเริงเข้ามา พอเห็นสีหน้าเขาก็ถอยกรูดไปไกล สุดท้ายภายใต้สายตากดดันของเขา มันก็ค่อยๆ บินลงมาเกาะบนไหล่เขาอย่างระวัง

เป็นครั้งแรกที่คุณหนังวาดไม่สนภาพลักษณ์ ไม่หลบสายตาใครเลย พูดใส่ผีเสื้อครามตรงๆ ว่า “หมีเซี่ยวไป๋ ไสหัวออกมา”

ยายเมิ่ง: “...”

ผีเสื้อครามร้อนใจจนกระพือปีกรัวๆ แต่ส่งเสียงออกมาไม่ได้สักแอะ

หน้าของคุณหนังวาดที่เย็นชาอยู่แล้วยิ่งบึ้งหนักกว่าเดิม

“แกล้งตายเหรอ”

“...”

ยังคงไม่มีใครตอบ

คุณหนังวาดดูเหมือนจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ

ผีเสื้อครามกระพือปีกพึ่บพั่บสุดชีวิต อยากจะมีปากงอกขึ้นมาเดี๋ยวนั้น จะได้ส่งเสียงแทนไอ้สารเลวบางคนสักแอะ

อวี๋ชิงพยักหน้าทีหนึ่ง แล้วพูดเสียงเยียบ “ได้”

เขาหันไปมองยายเมิ่ง “คุณแยกวิญญาณเป็นใช่ไหม”

หญิงชราเหลือบมองสีหน้าเขาแวบหนึ่ง สงสัยว่าถ้าตอนนี้ตอบว่า “ไม่เป็น” หัวคงได้หลุดจากบ่าแน่

“เป็นๆ อย่าโกรธเลยนะ” หญิงชราปลอบ “เขาไม่ยอมส่งเสียง ฉันช่วยเธอเอง”

พูดจบ หญิงชราก็มองซ้ายมองขวา แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามอวี๋ชิง “กรณีของพวกเธอไม่เหมือนของฉันนะ ฉันมีร่างอยู่ร่างเดียว พอแยกวิญญาณออกไปครึ่งหนึ่งก็ต้องหาภาชนะหน้าตาคล้ายคนมาใส่ แต่พวกเธอนี่...”

หญิงชราถามอวี๋ชิงอย่างลังเล “จะหาร่างคนให้เขาก่อนไหม”

“คนขี้โกหกไม่สมควรได้หน้าตาเป็นคน” อวี๋ชิงตอบ

ยายเมิ่งไม่กล้าด่าอู๋ฉางตาม เม้มปากอยู่นานกว่าจะเค้นออกมาได้คำเดียว “เอ่อ”

“แล้วจะแยกวิญญาณเขาไปใส่ในอะไรดีล่ะ” ยายเมิ่งถาม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หญิงชราก็ได้รู้คำตอบ

อวี๋ชิงหิ้วตุ๊กตาขนแกะสักหลาดตัวกลมป้อม แขนสั้น ขาสั้นมาโยนลงตรงหน้าหญิงชรา แล้วพูดสั้นๆ ได้ใจความ “อันนี้เหมาะกับเขา แยก”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 31
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 32 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 30กลับหน้าเรื่อง
ตอน 30ตอน 32