คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

สิบวันสิ้นสูญ ตอนที่ 1

ตอน 1

ตอนที่ 1 ห้องว่างเปล่า

หลอดไฟไส้ทังสเตนเก่าคร่ำคร่าดวงหนึ่งห้อยด้วยสายไฟสีดำอยู่กลางห้อง กะพริบส่องแสงสลัว

ความเงียบสงัดค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ราวกับหยดหมึกที่ซึมกระจายในน้ำใส

กลางห้องมีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตัวหนึ่ง ดูเก่าจนผิวลอกด่างไปหมด กลางโต๊ะมีนาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนเล็กลวดลายวิจิตรซับซ้อน ตอนนี้กำลังเดินดังติ๊กต็อก

รอบโต๊ะมีคนสิบคนในชุดที่แตกต่างกันนั่งล้อมอยู่ เสื้อผ้าของพวกเขาดูเก่าและขาดอยู่บ้าง ใบหน้าก็เปรอะฝุ่นไม่น้อย

บางคนฟุบอยู่บนโต๊ะ บางคนเอนหลังพิงเก้าอี้ ทุกคนต่างหลับสนิท

ข้างๆ คนทั้งสิบ มีชายคนหนึ่งสวมหน้ากากหัวแพะและชุดสูทสีดำยืนนิ่งอยู่

สายตาของเขาลอดออกมาจากหน้ากากหัวแพะเก่าๆ นั้น จ้องมองคนทั้งสิบอย่างสนอกสนใจ

นาฬิกาบนโต๊ะดังขึ้น เข็มนาทีกับเข็มชั่วโมงชี้ไปที่ “สิบสอง” พร้อมกัน

จากที่ไกลแสนไกลนอกห้อง มีเสียงระฆังทุ้มต่ำดังแว่วมา

ในเวลาเดียวกัน ชายหญิงสิบคนที่นั่งล้อมโต๊ะกลมก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา

พอสติเริ่มกลับมา พวกเขาก็มองไปรอบๆ อย่างงุนงง แล้วหันไปมองหน้ากันอย่างสงสัย

ดูเหมือนไม่มีใครจำได้เลยว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

“อรุณสวัสดิ์ครับ ทั้งเก้าท่าน” หัวแพะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “ยินดีมากที่ได้พบพวกคุณที่นี่ พวกคุณหลับอยู่ตรงหน้าผมมาสิบสองชั่วโมงแล้วครับ”

การแต่งตัวของชายตรงหน้าช่างประหลาดพิกล ใต้แสงไฟสลัวๆ ทำเอาทุกคนสะดุ้งไปตามๆ กัน

หน้ากากของเขาดูเหมือนทำจากหัวแพะของจริง ขนหลายส่วนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองคล้ำปนดำ พันกันเป็นก้อนเกรอะกรัง

ตรงดวงตาของหน้ากากแพะถูกเจาะเป็นรูสองรู เผยให้เห็นดวงตาเจ้าเล่ห์ของเขา

ทุกครั้งที่เขาขยับตัว ไม่เพียงมีกลิ่นสาบเฉพาะตัวของแพะโชยออกมา แต่ยังมีกลิ่นเน่าเหม็นจางๆ ปนอยู่ด้วย

ชายที่มีรอยสักเต็มแขนชะงักไปหลายวินาที กว่าจะรู้ตัวว่าเรื่องนี้มันไม่ชอบมาพากล เขาถามหัวแพะอย่างลังเล “แก... เป็นใคร”

“ผมเชื่อว่าพวกคุณคงสงสัยกันอยู่ งั้นขอแนะนำตัวกับทั้งเก้าท่านหน่อยนะครับ” หัวแพะโบกไม้โบกมืออย่างอารมณ์ดี ดูเหมือนเตรียมคำตอบไว้นานแล้ว

ชายหนุ่มชื่อฉีเซี่ยนั่งอยู่ไกลจากหัวแพะที่สุด เขากวาดตาสำรวจทั่วห้องอย่างรวดเร็ว ครู่ต่อมาสีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้น

แปลก ห้องนี้แปลกเกินไปแล้ว

ที่นี่ไม่มีประตู ทั้งสี่ด้านล้วนเป็นกำแพง

พูดอีกอย่างก็คือ ผนังทั้งสี่ด้าน เพดาน และพื้นของห้องนี้ล้วนปิดตาย แต่กลางห้องกลับมีโต๊ะวางอยู่ตัวหนึ่ง

ถ้าอย่างนั้น พวกเขาเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

หรือว่าจะจับคนเข้ามาไว้ก่อน แล้วค่อยก่อกำแพงปิดทีหลัง

ฉีเซี่ยกวาดตามองรอบๆ อีกครั้ง ไม่ว่าพื้น ผนัง หรือเพดาน ล้วนมีเส้นแนวตั้งแนวนอนตัดกันไปทั่ว แบ่งผนังและพื้นออกเป็นช่องสี่เหลี่ยมใหญ่ๆ จำนวนมาก

อีกเรื่องที่ฉีเซี่ยติดใจ คือคำว่า “เก้าท่าน” ที่หลุดจากปากหัวแพะ

คนที่นั่งรอบโต๊ะกลมนับยังไงก็มีสิบคน พอรวมหัวแพะเข้าไปด้วย ห้องนี้ก็มีทั้งหมดสิบเอ็ดคน

“เก้าท่าน” หมายความว่ายังไง

เขาล้วงมือคลำกระเป๋าตัวเอง ไม่ผิดคาด มือถือถูกเก็บไปตั้งแต่แรกแล้ว

“ไม่ต้องแนะนำตัวหรอกค่ะ” หญิงสาวท่าทางเย็นชาคนหนึ่งพูดกับหัวแพะ “ฉันขอเตือนให้คุณหยุดการกระทำนี้เสียแต่เนิ่นๆ ฉันสงสัยว่าคุณกักขังพวกเรามาเกินยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ซึ่งเข้าข่าย ‘ความผิดฐานกักขังหน่วงเหนี่ยวผู้อื่น’ ทุกคำที่คุณพูดตอนนี้จะถูกบันทึกไว้ และจะกลายเป็นหลักฐานมัดตัวคุณเอง”

เธอพูดไปพลางปัดฝุ่นบนแขนอย่างรังเกียจ ราวกับว่าเทียบกับการถูกจับขังแล้ว เธอเกลียดการที่ตัวเองสกปรกมากกว่า

คำพูดของหญิงสาวคนนี้ช่วยให้ทุกคนได้สติขึ้นมาไม่น้อย ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร การกล้าลักพาตัวคนสิบคนเพียงลำพังก็ถือว่าล้ำเส้นกฎหมายไปแล้วไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

“เดี๋ยวก่อน...” ชายวัยกลางคนในเสื้อกาวน์สีขาวพูดขัดขึ้น เขาค่อยๆ หันไปมองหญิงสาวท่าทางเย็นชาคนนั้นแล้วถาม “พวกเราทุกคนเพิ่งจะฟื้น คุณรู้ได้ยังไงว่าเราถูกขังมา ‘ยี่สิบสี่ชั่วโมง’ แล้ว”

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่หนักแน่น และถามได้ตรงจุดที่สุด

หญิงสาวท่าทางเย็นชาชี้ไปที่นาฬิกาบนโต๊ะอย่างไม่ร้อนรน แล้วตอบว่า “นาฬิกาตรงนี้ชี้ที่เลขสิบสอง แต่ฉันเป็นคนนอนดึก ครั้งสุดท้ายที่ดูนาฬิกาที่บ้านก็เที่ยงคืนไปแล้ว แปลว่าเราถูกขังมาอย่างน้อยสิบสองชั่วโมงค่ะ”

พูดจบเธอก็ชี้ไปที่ผนังรอบห้อง แล้วพูดต่อ “พวกคุณน่าจะสังเกตแล้ว ห้องนี้ไม่มีประตู แปลว่าคนคนนี้ต้องลงแรงไม่น้อยกว่าจะพาเราเข้ามาในห้องนี้ได้ เขาบอกว่าเราหลับไปสิบสองชั่วโมง ตอนนี้นาฬิกาชี้เลขสิบสองอีกครั้ง แปลว่าเข็มหมุนไปแล้วอย่างน้อยสองรอบ ฉันถึงสงสัยว่า ‘เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง’ มีปัญหาอะไรไหมคะ”

ชายเสื้อกาวน์ฟังคำตอบแล้วก็มองเธออย่างเย็นชา แววตายังคงเต็มไปด้วยความระแวง

เพราะในสถานการณ์แบบนี้ ผู้หญิงคนนี้ใจเย็นเกินไปแล้ว

คนปกติที่เจอเรื่องถูกลักพาตัวแบบนี้ จะพูดออกมาได้นิ่งขนาดนั้นเชียวหรือ

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มร่างกำยำในเสื้อยืดสีดำก็ถามขึ้น “หัวแพะ ที่นี่มีสิบคน ทำไมนายถึงบอกว่ามีเก้า”

หัวแพะนิ่งเงียบ ไม่ตอบในทันที

“ระยำเอ๊ย ฉันไม่สนว่าที่นี่จะมีกี่คนหรอก...” ชายแขนลายสบถ เขายันโต๊ะหมายจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่าขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกไม่มีแรง จึงได้แต่ชี้หน้าหัวแพะแล้วพูดต่อ “ไอ้สวะ ฉันว่าแกรู้จักที่ต่ำที่สูงไว้หน่อยดีกว่า แกคงไม่รู้ว่ามีเรื่องกับฉันแล้วจะเจออะไร ฉันเอาชีวิตแกแน่”

พอเขาพูดแบบนี้ สีหน้าของผู้ชายทุกคนในห้องก็ค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้น ตอนนี้ต้องมีใครสักคนเป็นแกนนำจริงๆ ถ้าช่วยกันจับหัวแพะนี่ไว้ได้ สถานการณ์ก็ยังพอควบคุมได้

แต่ทุกคนกลับพบว่าขาของตัวเองไม่มีเรี่ยวแรงเลยสักนิด ราวกับถูกใครฉีดอะไรบางอย่างเข้าไป

ชายแขนลายจึงทำได้แค่ใช้คำพูดข่มขู่หัวแพะ ตะโกนด่าทอเสียงดังลั่น

ฉีเซี่ยไม่พูดอะไร เขาเอามือลูบคางเบาๆ สายตาจับจ้องนาฬิกาบนโต๊ะอย่างครุ่นคิด

ดูท่าเรื่องนี้จะไม่ง่ายอย่างที่คิด

เขารู้ว่าหัวแพะหมายถึง “ผู้เข้าร่วมเก้าคน” ถ้าที่นี่มีสิบคน ก็แปลว่าหนึ่งในนั้นไม่ใช่ผู้เข้าร่วม

แล้วคนนั้นคือใคร

ในห้องนี้มีผู้ชายหกคนผู้หญิงสี่คน หรือว่าหนึ่งในนั้นจะเป็น “คนลักพาตัว”

หัวแพะไม่พูดอะไรอีก เขาค่อยๆ เดินมาทางฉีเซี่ย แล้วไปหยุดยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่มคนหนึ่ง

ทุกคนมองตามสายตาเขาไป ถึงได้เห็นว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่เหมือนใครในห้องเลย ใบหน้าเขาก็สกปรกเหมือนคนอื่น แต่กลับเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข

หัวแพะค่อยๆ ยกมือขึ้น วางลงบนท้ายทอยของชายหนุ่ม

รอยยิ้มของชายหนุ่มยิ่งดูวิปริต เขามองทุกคนด้วยท่าทางตื่นเต้น ราวกับรู้อะไรบางอย่างมาตั้งแต่แรก

เสียงทึบดังขึ้นครั้งหนึ่ง ชายหัวแพะกดหัวชายหนุ่มกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง

ของเหลวสีขาวอมชมพูสาดกระจายไปทั่วโต๊ะในชั่วพริบตาราวกับสีที่ถูกเทหก ละอองเลือดกระเซ็นติดหน้าทุกคน

กะโหลกของชายหนุ่มคนนั้นถูกกระแทกจนแหลกละเอียดบนโต๊ะ

นอกห้อง เสียงระฆังที่อยู่แสนไกลดังขึ้นอีกครั้ง

ฉีเซี่ยอยู่ใกล้ผู้ตายมาก เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกระเด็นมาติดหน้า อุ่นๆ และเหนียวเหนอะ

เขาคิดมาตลอดว่าจิตใจตัวเองแข็งแกร่งพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าตอนนี้ตัวเองจะเริ่มสั่นเหมือนกัน

หญิงสาวที่นั่งทางขวาของผู้ตายนิ่งค้างไปสามวินาที ก่อนใบหน้าจะบิดเบี้ยวแล้วกรีดร้องออกมาสุดเสียง

เสียงกรีดร้องนั้นฉีกกำแพงในใจของทุกคนจนพังทลาย

คนที่ใช้มือกดกะโหลกซึ่งเป็นกระดูกที่แข็งที่สุดของมนุษย์จนแหลกคาโต๊ะได้ หัวแพะนั่นยังเป็น “มนุษย์” อยู่อีกหรือ

ร่างกายผอมบางแบบนั้น ระเบิดพลังมหาศาลขนาดนี้ออกมาได้ยังไง

หัวแพะเอ่ยขึ้นช้าๆ “ที่ผมเตรียมคนไว้สิบคน ก็เพราะต้องใช้หนึ่งคนในนั้นทำให้พวกคุณเงียบลงครับ”

สิบวันสิ้นสูญจบตอน 1
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 2 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
กลับหน้าเรื่อง
ตอนแรกตอน 2