ตอนที่ 2 โกหก
เสียงกรีดร้องของหญิงสาวขาดหายไป ความคิดของทุกคนก็หยุดชะงักตาม
ผู้ชายหลายคนที่เมื่อครู่ยังโวยวายด่าทอ ตอนนี้ก็เงียบกริบ
ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่อง “ผิดกฎหมาย” อีกแล้ว ไอ้ตัวประหลาดตรงหน้าฆ่าคนได้จริงๆ
ทั้งห้องเงียบงันไปนานกว่าหนึ่งนาที หัวแพะถึงพยักหน้าน้อยๆ “ดีมาก ทั้งเก้าท่าน ดูเหมือนพวกคุณจะเงียบกันแล้วนะครับ”
ทุกคนหน้าซีดเผือด แต่ไม่มีใครกล้าปริปาก อย่างที่เขาพูด ตอนนี้เหลือ “เก้าท่าน” จริงๆ แล้ว
ฉีเซี่ยยื่นมือที่สั่นเทาออกไป หยิบก้อนสีเหลืองอมชมพูก้อนหนึ่งออกจากใบหน้า
ก้อนสมองที่แตกกระจายนั้นยังอุ่นอยู่ แถมยังกระตุกตุบๆ เบาๆ แต่ผ่านไปไม่กี่วินาที มันก็แฟบลงเหมือนลูกบอลรั่วแล้วหมดลมหายใจไป
“ต่อไปขออนุญาตแนะนำตัวหน่อยนะครับ...” หัวแพะยกนิ้วที่ชุ่มเลือดขึ้นชี้หน้ากากของตัวเอง “ผมคือ ‘แพะมนุษย์’ ส่วนพวกคุณคือ ‘ผู้เข้าร่วม’”
ทุกคนชะงักไป ก่อนจะรู้สึกงุนงง “แพะมนุษย์” “ผู้เข้าร่วม” อะไรกัน
“ที่รวบรวมพวกคุณมาไว้ด้วยกันในครั้งนี้ ก็เพื่อให้มาร่วมเล่นเกมเกมหนึ่ง และสุดท้ายจะได้สร้าง ‘เทพ’ ขึ้นมาองค์หนึ่ง” หัวแพะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
สองประโยคที่ต่อกันนี้ทำเอาทุกคนพากันขมวดคิ้ว
หลายนาทีที่ผ่านมา ทุกคนพอจะรู้แล้วว่าชายตรงหน้าเป็นคนบ้า แต่คนบ้าคนนี้กลับบอกว่าจะสร้าง “เทพ” ขึ้นมาเนี่ยนะ
“สร้าง... เทพอะไร” ชายหนุ่มร่างกำยำถามอย่างประหม่า
“เทพแบบเดียวกับ ‘หนี่วา’ ไงล่ะ!” หัวแพะพูดพลางโบกไม้โบกมือ ตัวเขาส่งกลิ่นสาบคาว น้ำเสียงแฝงความบ้าคลั่ง “วิเศษแค่ไหนกันเชียว! พวกคุณจะได้เป็นสักขีพยานประวัติศาสตร์ไปพร้อมกับพวกเรา หนี่วาเคยสร้างมนุษย์ขึ้นมา แต่กลับกลายเป็นสายรุ้งตอนปะท้องฟ้า... เราจะเสียหนี่วาไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นต้องสร้างหนี่วาขึ้นมาใหม่! มีภารกิจยิ่งใหญ่ภารกิจหนึ่งรอให้ ‘เทพ’ ไปทำอยู่!”
เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ทั้งตัวดูฮึกเหิมราวกับคนเพิ่งถูกฉีดยากระตุ้น
“หนี่วา...” ชายหนุ่มร่างกำยำขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าเรื่องนี้มันเกินจะรับได้จริงๆ เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งแล้วถาม “พวกนายเป็นลัทธิอะไรหรือเปล่า”
“ลัทธิ?” หัวแพะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปหาชายหนุ่มคนนั้น “พวกเรายิ่งใหญ่กว่า ‘ลัทธิ’ เยอะครับ พวกเรามี ‘โลก’ ทั้งใบ!”
พอได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็กลับไปเงียบอีกครั้ง
คำถามของชายร่างกำยำตรงประเด็นมาก สิ่งที่หัวแพะทำไม่ต่างอะไรกับลัทธินอกรีต แต่ลัทธินอกรีตส่วนใหญ่มักจะแต่งเทพองค์ใหม่ขึ้นมาเอง ไม่ได้ใช้วีรสตรีในตำนานอย่างหนี่วา
“ถ้างั้น...” ชายร่างกำยำถามต่อ “นายจะให้พวกเรามา ‘ร่วม’ อะไรที่นี่”
“ผมบอกแล้วไง ก็แค่เกมเกมหนึ่ง” หัวแพะตอบแทบไม่ต้องคิด “ถ้าชนะ หนึ่งในพวกคุณจะได้กลายเป็น ‘เทพ’”
“ระยำเอ๊ย...” ชายแขนลายดูเหมือนจะใจเย็นลงแล้ว เขาสบถพลางพูด “‘ห้องสิน’ งั้นสิ แล้วถ้าพวกเราชนะไม่ได้ล่ะ”
“ชนะไม่ได้...” หัวแพะมองคราบเลือดบนมือตัวเอง แล้วพูดเสียงผิดหวังนิดๆ “ถ้าชนะไม่ได้ก็น่าเสียดายแย่เลย...”
ถึงเขาจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมาย
ชนะไม่ได้ก็ตาย
ในตัวเลือกที่เขาให้มา ไม่มีทางที่เรียกว่า “ออกไปแบบมีชีวิต”
ถ้าไม่ได้เป็น “เทพ” อย่างที่เขาว่า ก็ต้องตายอยู่ที่นี่เหมือนชายหนุ่มหัวแตกคนนั้น
“ถ้าทุกคนเข้าใจแล้ว... ‘เกม’ ครั้งนี้ก็เริ่มอย่างเป็นทางการ เกมนี้มีชื่อว่า ‘คนโกหก’” หัวแพะค่อยๆ ล้วงกระดาษปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วเดินไปวางให้ทุกคนคนละแผ่นอย่างไม่รีบร้อน
จากนั้นเขาก็หยิบปากกาออกมาหลายด้ามแจกให้ทุกคน
บนโต๊ะเต็มไปด้วยคราบเลือด กระดาษขาวของทุกคนพอวางลงบนโต๊ะก็เปื้อนสีแดง พอพลิกกระดาษแล้วเอามือเช็ด เลือดก็ยิ่งแผ่ออกเหมือนสีน้ำ ทำให้กระดาษแดงยิ่งกว่าเดิม
“ต่อไป ผมอยากให้พวกคุณทุกคนเล่าเรื่องสุดท้ายที่เกิดขึ้นก่อนจะมาอยู่ที่นี่” หัวแพะพูดต่อ “แต่ระวังด้วยนะครับ ในบรรดาคนที่เล่าเรื่องทั้งหมด จะมีอยู่หนึ่งคนที่โกหก พอทั้งเก้าท่านเล่าจบ พวกคุณต้องเริ่มโหวต ถ้าทั้งแปดคนเลือก ‘คนโกหก’ ได้ถูกต้องทั้งหมด คนโกหกจะตกรอบ ส่วนที่เหลือรอดทุกคน แต่ถ้ามีใครคนใดคนหนึ่งเลือกผิด คนโกหกจะรอด ส่วนที่เหลือตกรอบทั้งหมด”
“คนโกหก...?”
ทุกคนงุนงงอยู่บ้าง ในสถานการณ์เป็นตายแบบนี้จะมีคนโกหกจริงๆ หรือ
“เดี๋ยวก่อน พวกเราขอปรึกษา ‘แผน’ กันได้ไหม” ชายร่างกำยำถามขึ้นมากะทันหัน
“ตามสบาย” หัวแพะพยักหน้า “ก่อนเกมเริ่ม พวกคุณมีเวลาหนึ่งนาทีให้ปรึกษาแผนกัน จะใช้ตอนนี้... หรือจะเก็บไว้ใช้ทีหลังครับ”
“ขอใช้ตอนนี้เลย” ชายร่างกำยำตอบโดยไม่ต้องคิด
“เชิญครับ”
หัวแพะถอยหลังไปหนึ่งก้าว ออกห่างจากโต๊ะ
ชายร่างกำยำเม้มปาก กวาดตามองทุกคน พยายามเลี่ยงไม่มองศพไร้หัวที่ฟุบอยู่บนโต๊ะ แล้วพูดขึ้น “ผมไม่รู้ว่าเดี๋ยวใครในพวกเราจะต้องโกหก แต่ ‘กฎ’ นี้มันฟังดูมัดมือชกเกินไป แค่มีคนโหวตผิดคนเดียว พวกเราทุกคนก็ตายหมด ต่อให้เราเลือกถูก คนโกหกคนนั้นก็ต้องตายอยู่ดี ดูยังไงก็ต้องมีคนตาย แต่ตอนนี้ผมคิดวิธีที่ทุกคนจะรอดได้ขึ้นมาวิธีหนึ่ง...”
พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนต่างหันไปมองชายร่างกำยำ
ให้ทุกคนรอดชีวิตงั้นหรือ เรื่องแบบนี้ทำได้ด้วยหรือ
“ก็คือพวกเราทุกคนไม่ต้องโกหก” ชายร่างกำยำไม่รอให้ใครคิดออก เฉลยคำตอบทันที “พวกเราเก้าคนพูดความจริงทั้งหมด แล้วสุดท้ายก็เขียนลงบนกระดาษว่า ‘ไม่มีใครโกหก’ แบบนี้ก็ไม่ผิดกฎ แล้วพวกเราก็รอดกันหมด”
ชายเสื้อกาวน์ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น “แผนของคุณดีมาก แต่มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง คือ ‘ตัวคุณเองต้องไม่ใช่คนโกหก’ แล้วพวกเราจะเชื่อคุณได้ยังไง ถ้าคุณเป็นคนโกหกอยู่แล้ว พอพวกเราทุกคนเขียนว่า ‘ไม่มีใครโกหก’ สุดท้ายคนที่รอดก็มีแค่คุณคนเดียว”
“พูดแบบนี้หมายความว่าไง” สีหน้าชายร่างกำยำเริ่มฉุน “ถ้าผมเป็นคนโกหก จะเสนอวิธีแบบนี้ทำไม ผมแค่เอาตัวเองให้รอดก็พอแล้ว”
หัวแพะโบกมือเบาๆ “หมดเวลาหนึ่งนาทีแล้ว กรุณาหยุดคุยกันด้วยครับ”
ชายทั้งสองต่างแค่นเสียงฮึ แล้วไม่พูดอะไรอีก
“ต่อไป เชิญทุกท่านจับการ์ดครับ” หัวแพะดึงการ์ดปึกเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกงอีกปึก การ์ดมีขนาดราวไพ่ป๊อก ด้านหลังเขียนคำว่า “เกมหนี่วา”
ชายร่างกำยำชะงัก ก่อนถาม “นี่มันอะไร”
“นี่คือ ‘การ์ดสถานะ’” หัวแพะหัวเราะลั่น “ถ้าใครจับได้ ‘คนโกหก’ ก็ต้องโกหก”
ชายร่างกำยำกัดฟันกรอด “แกปั่นหัวพวกเราเหรอ มีกฎแบบนี้แล้วทำไมไม่บอกก่อน!”
“นี่เป็นบทเรียนให้คุณ” หัวแพะหัวเราะเยาะ “ผมยังพูดกฎไม่จบ คุณก็รีบถามว่าขอปรึกษาแผนได้ไหม พวกคุณเองที่ทำให้เวลาหนึ่งนาทีอันมีค่าเสียเปล่า ไม่ใช่ผมที่ไม่บอกก่อน”
สีหน้าชายร่างกำยำดูไม่ดีนัก แต่พอนึกถึงวิธีฆ่าคนของหัวแพะ เขาก็จำต้องกลืนความโกรธลงไป
ภายในหนึ่งนาที ทั้งเก้าคนต่างจับการ์ดจากมือหัวแพะได้คนละใบ แต่ไม่มีใครกล้าพลิกดู
ถ้าบนการ์ดเขียนว่า “คนโกหก” มันก็จะกลายเป็นเรื่องที่ว่าจะให้ตัวเองรอด หรือให้คนอื่นรอด
มือของผู้หญิงทั้งสี่คนสั่นเทาเล็กน้อย ส่วนสีหน้าของพวกผู้ชายก็ไม่สู้ดีนัก
สิ่งที่จับขึ้นมาไม่ใช่ “สถานะ” แต่คือ “ความเป็นความตาย”
ฉีเซี่ยสูดหายใจลึก ใช้มือครอบการ์ดของตัวเองไว้อย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วเลื่อนมาไว้ตรงหน้า
ค่อยๆ พลิกเปิดดู
บนนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า “คนโกหก”
กำลังโหลดความเห็น...