ตอนที่ 3 คนมีฝีมือ
“คนโกหก...”
ฉีเซี่ยทวนคำนี้ในใจอยู่หลายรอบ พอแน่ใจในสถานะของตัวเองแล้ว เขาก็คว่ำการ์ดลงตามเดิมโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
เมื่อนาทีก่อน เขาเองก็เคยเพ้อฝันว่า “ทุกคนจะรอดออกไปได้”
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ถึงเขาจะไม่รู้จักคนทั้งแปดตรงหน้าเลย แต่รอบนี้ คนที่ต้องตายก็มีแค่พวกเขาเท่านั้น
“ถ้าทุกท่านไม่มีข้อโต้แย้ง โปรดจำกฎให้ขึ้นใจ เกมนี้ ‘มีคนโกหกเพียงคนเดียวเท่านั้น’...” หัวแพะยื่นนิ้วชี้ไปที่หญิงสาวเซ็กซี่ทางซ้ายของฉีเซี่ย “ถ้าอย่างนั้นเริ่มจากคุณ แล้ววนตามเข็มนาฬิกาครับ”
“หา ฉันเหรอ” หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นปากงอน
ฉีเซี่ยหันไปมอง ถ้าเริ่มจากหญิงสาวทางซ้ายมือแล้ววนตามเข็มนาฬิกา แบบนี้ไม่ค่อยเป็นผลดีกับเขาเท่าไร
เพราะเขาจะกลายเป็นคนเล่าคนสุดท้าย
ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดและกดดันสุดขีด คนเรามักจำได้แค่คนเล่าคนแรกกับคนเล่าคนสุดท้าย
แต่ถ้าจะทักท้วงตอนนี้ก็ดูผิดสังเกตเกินไป ทำได้แค่ดูสถานการณ์ไปทีละก้าว
หญิงสาวเซ็กซี่ขมวดคิ้วแน่น ดวงตากลมโตกลอกไปมา สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ก็ได้...ฉันเล่าก่อนก็ได้ แต่ฉันเล่าเรื่องไม่เก่งมาตั้งแต่เด็ก ถ้าเล่าไม่ดีก็อย่าว่ากันนะ...”
ตอนนี้ทุกคนไม่รู้จะพูดอะไร ทำได้แค่นั่งฟังเงียบๆ
หญิงสาวเซ็กซี่ใช้นิ้วเรียวทัดผมปอยหนึ่งไว้หลังหู แล้วพูดว่า
“ฉันชื่อเถียนเถียน เป็น...เอ่อ...เป็น ‘คนทำงานสายเทคนิค’ พวกเราหาเงินด้วยฝีมือตัวเอง ฉันไม่เห็นว่ามันน่าอายตรงไหน”
ทุกคนเพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่าหญิงสาวที่ชื่อเถียนเถียนแต่งตัวน้อยชิ้นมาก เธอใส่แค่ชุดกระโปรงสั้นคอลึกเนื้อผ้าเปรอะเปื้อน ส่วนที่ควรปิดก็ไม่ได้ปิดสักเท่าไร
แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย
“เรื่องของฉันส่วนใหญ่ไม่ค่อยสะดวกจะเอามาเล่าให้ใครฟัง...เอาเป็นว่าให้ฉัน ‘ลงมือทำ’ น่ะได้ แต่ให้ ‘เล่า’ นี่ไม่รู้จะเริ่มยังไงจริงๆ ก็ถ้ามีการศึกษาสักหน่อยใครจะมาทำอาชีพแบบฉันล่ะ...”
“เอาเป็นว่าก่อนมาที่นี่ฉันกำลังทำงานอยู่ แต่ลูกค้าคนนั้นพิลึกจริงๆ...ร้านเราก็มีห้องให้บริการอยู่แล้วแท้ๆ แต่เขายืนกรานจะไปทำในรถของเขาให้ได้ บอกว่าแบบนั้นมันตื่นเต้นกว่า...เพื่อเงินฉันก็เลยต้องตามเขาไป...”
“นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันทำงานในรถ ไม่นึกเลยว่ารถที่ดูหรูขนาดนั้นข้างในจะแคบขนาดนี้ ทำได้ไม่นานเหงื่อก็ท่วมตัวแล้ว ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าที่ซอมซ่อแบบนั้นมันจะ ‘ตื่นเต้น’ ตรงไหน ระหว่างนั้นมือถือของลูกค้าก็ดังไม่หยุด เขาไม่ยอมรับสายเด็ดขาด ฉันรำคาญจะแย่อยู่แล้ว...”
ดูเหมือนเถียนเถียนยังอยากด่าลูกค้าคนนั้นต่ออีกสักสองประโยค แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นศพบนโต๊ะ เธอสะดุ้งเฮือกทันที แล้วสูดหายใจลึกก่อนพูดต่อ
“เฮ้อ ช่างเถอะ อาชีพนี้ฉันเลือกเอง ฉันก็ยอมรับ แค่ไม่นึกว่าจะเกิด ‘แผ่นดินไหว’ ขึ้นมาเฉยๆ ตอนแรกฉันยังนึกว่าพวกเราขยับกันแรงไปรถถึงได้โยกขนาดนั้น ใครจะรู้ว่าแผ่นดินไหวจริงๆ”
พอได้ยินคำว่า “แผ่นดินไหว” สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
“รถเราจอดอยู่ในซอยเล็กๆ...ข้างบนพอดีเป็นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่...ตอนนั้นหัวฉันโผล่ออกไปนอกรถ เลยเห็นพอดี” เถียนเถียนชี้นิ้วขึ้นเหนือหัวตัวเองประกอบท่าทาง เสียงสั่นเครือ “ป้ายโฆษณาอันใหญ่นั่นไม่รู้เป็นอะไร ดัง ‘โครม’ ทีเดียวก็หักลงมาทับรถเลย แล้วฉันก็หมดสติไป...”
เธอถอนหายใจยาวอีกครั้งแล้วพูดว่า “พอตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว ฉันกลัวจะตายอยู่แล้ว...”
เถียนเถียนทำหน้าน้อยอกน้อยใจ สีหน้าแบบนี้ดูออกว่าฝึกมาโดยเฉพาะ ผู้ชายเห็นแล้วก็อดใจอ่อนไม่ได้
ชายแขนลายที่นั่งข้างเธอชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วพูดว่า “ทุกคน เรายังต้องเล่ากันต่ออีกเหรอ”
ชายเสื้อกาวน์ชะงัก หันไปมองชายแขนลาย “หมายความว่ายังไง”
“‘คุณผู้หญิง’ คนนี้โกหกไปแล้ว พวกเราโหวตกันเลยก็ได้” ชายแขนลายพูดอย่างมั่นใจเต็มที่
“แก...! แกพูดอะไรนะ” เถียนเถียนตกใจ “ฉันโกหกตรงไหน”
ชายแขนลายปรายตามองเถียนเถียนอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “ชื่อไง เธอบอกว่าชื่อ ‘เถียนเถียน’ แต่สาวนั่งดริ๊งก์ทุกคนก็ใช้ชื่อปลอมทั้งนั้น ชื่ออย่าง ‘เถียนเถียน’ ‘เสี่ยวฟาง’ ‘ลี่ลี่’ มีให้เห็นเกลื่อน เธอปิดชื่อจริงของตัวเองไว้ แค่นี้ก็โกหกแล้ว”
ประโยคนี้ทำเอาหน้าเถียนเถียนแดงก่ำ
“แก...แกพูดเหลวไหลอะไร ฉันชื่อเถียนเถียนจริงๆ ชื่อจริงฉันไม่ได้ใช้มาตั้งหลายปีแล้ว!” พูดจบเธอก็กวาดตามองทุกคนแล้วพูดเสริม “ที่ที่ฉันทำงาน ต้องเรียกว่า ‘เถียนเถียน’ เท่านั้นถึงจะหาฉันเจอ ถ้าบอกชื่อจริงไปไม่มีใครรู้จักหรอก!”
ตอนนี้ทุกคนเริ่มครุ่นคิด สีหน้าของฉีเซี่ยเองก็เคร่งขรึมขึ้น
จากที่เถียนเถียนเล่าเมื่อครู่ ฉีเซี่ยไม่รู้สึกเลยว่าเธอโกหก ตอนเล่าเรื่องจังหวะของเธอสม่ำเสมอ น้ำเสียงก็ผ่อนคลาย
การเล่าเหมือนคุยกับเพื่อนแบบนี้พิสูจน์ได้แค่สองอย่าง อย่างแรก เรื่องที่เธอเล่าถูกแต่งไว้นานแล้วและซ้อมเล่าให้ตัวเองฟังมาหลายรอบ อย่างที่สอง เธอพูดความจริง
แต่ตอนนี้ชายแขนลายกลับเปิดมุมคิดใหม่ให้ฉีเซี่ย
นั่นคือ “โกหกเรื่องชื่อ”
การโกหกเรื่องชื่อไม่ต้องอาศัยตรรกะหรือความสมเหตุสมผล คนทั่วไปแทบจับพิรุธไม่ได้
เพราะทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่เคยเจอกันมาก่อน ชื่อของแต่ละคนก็รู้ได้จากปากเจ้าตัวเท่านั้น
ฉีเซี่ยนึกทบทวนคำพูดของหัวแพะอีกครั้งอย่างละเอียด เขาบอกว่า “ในบรรดาคนที่เล่าเรื่องทั้งหมด มีคนหนึ่งที่โกหก” กฎข้อนี้ไม่ได้บอกว่าคนโกหกต้องโกหกด้วย “เรื่องปลอม” เท่านั้น “ชื่อปลอม” ก็ใช้ได้เหมือนกัน
พอเห็นว่าตัวเองถูกสงสัย เถียนเถียนก็เบิกตาโพลง ดูตื่นตระหนกมาก “ถะ-ถ้าพวกคุณยังไม่เชื่อ ชื่อจริงของฉันคือจางลี่จวน...ฉันเป็นคนส่านซี...ลองเรียกชื่อจริงฉันดูก็ได้ ถ้าเรียกชื่อจริงฉันไม่ขานรับหรอก ฉันขานรับแค่ชื่อ ‘เถียนเถียน’ เท่านั้น...ฉะ-ฉัน...”
ได้ยินถึงตรงนี้ ฉีเซี่ยก็ส่ายหน้าเงียบๆ
ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ฉลาดอย่างที่คิด
หมายความว่าเธอไม่มีทางแต่งเรื่องโกหกนี้ไว้ล่วงหน้า และยิ่งไม่มีทางคิดแผน “โกหกเรื่องชื่อ” ขึ้นมาได้ทันที
หัวแพะบอกว่า “มีคนโกหกเพียงคนเดียวเท่านั้น” คนคนนั้นก็มีแต่ฉีเซี่ยเอง
ถ้าคนอื่นไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเรื่อง “เถียนเถียน” นี้ร้ายแรงแค่ไหน เขาก็เจอวิธีที่ชนะได้แน่นอนแล้ว
ถ้าจะแต่งชื่อ แซ่ “ฉี” ไม่ใช่แซ่ที่ดีนัก ถึงจะไม่ใช่แซ่หายาก แต่ก็ไม่ได้พบบ่อย ต้องเลี่ยงแซ่ที่คนจำได้ง่ายแบบนี้
พูดอีกอย่างคือ ทุกอย่างที่เขาเล่าต้องไม่ดึงดูดความสนใจให้มากที่สุด
เขาจึงตั้งใจจะเรียกตัวเองว่า “หลี่หมิง”
เรื่องที่เหลือเขาเล่าตามปกติได้ แบบนี้ต่อให้เป็นคนเก่งแค่ไหนก็จับพิรุธไม่ได้
เกมใกล้จะจบแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...