คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

สิบวันสิ้นสูญ ตอนที่ 4

ตอน 4

ตอนที่ 4 ภัยพิบัติ?

ตอนนั้นเอง ชายแขนลายก็ยกมือขึ้น หันไปมองหัวแพะ “เฮ้ กรรมการ แบบที่ใช้ชื่อปลอมนี่จะนับยังไง นับว่าโกหกไหม”

หัวแพะไม่พยักหน้าและไม่ส่ายหน้า แค่พูดเรียบๆ ว่า “จากนี้ไปผมจะไม่เข้าไปยุ่งในทุกขั้นตอนแล้วครับ พวกคุณแค่เขียนชื่อตามที่พวกคุณคิดก็พอ ขอแค่จำไว้ว่า ‘กฎคือสิ่งเด็ดขาด’ สุดท้ายผมจะ ‘ลงโทษ’ ผู้แพ้ด้วยตัวเองครับ”

คำว่า “ลงโทษ” ฟังหนักแน่นจนทุกคนอดขนลุกไม่ได้

“นะ-นี่ก็แปลว่าฉันไม่ได้โกหกไง!” เถียนเถียนร้องอย่างร้อนรน “ถ้าฉันโกหก ตอนนี้ฉันก็ตายไปแล้วใช่ไหมล่ะ ต่อให้เป็นชื่อปลอม ชื่อปลอมของฉันก็ชื่อ ‘เถียนเถียน’ จริงๆ!”

ไม่มีใครตอบเธอ ตอนนี้มาถึงช่วงสำคัญที่ต้องแลกกันด้วยชีวิตแล้ว จุดน่าสงสัยแค่ไหนก็ปล่อยผ่านไม่ได้

“งั้นต่อไปถึงตาฉันเล่าแล้ว” ชายแขนลายเบ้ปาก สีหน้าไม่เต็มใจสุดๆ “ถ้าเรื่องของคุณผู้หญิงคนนี้ไม่นับว่าโกหก ของฉันก็ต้องไม่นับเหมือนกัน”

“ฉันชื่อเฉียวเจียจิ้ง อยู่กวางตุ้ง ไม่ได้มีอาชีพอะไร ก่อนมาที่นี่ฉันกำลังทวงหนี้อยู่”

ภาษาจีนกลางของเฉียวเจียจิ้งไม่ค่อยชัด ทุกคนต้องตั้งใจฟัง

“คนสมัยนี้นี่ตลกดีนะ ตอนยืมเงินรับปากทุกอย่าง พอถึงเวลาต้องคืนกลับเริ่มบีบน้ำตา”

“ระยำเอ๊ย พวกมันด่าคนทวงหนี้อย่างพวกเราว่าเป็นปีศาจ เลือดเย็น”

“แต่ไอ้สวะนั่นก็น่าจะลองคิดอีกมุมบ้าง ตอนที่มันสิ้นหนทางที่สุดและต้องการเงินที่สุด ฉันนี่แหละที่ยื่นมือเข้าไปช่วย ตอนที่ไม่มีที่ไหนยอมให้มันยืมเงิน ฉันนี่แหละที่ให้มันยืม สำหรับมันฉันไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นผู้ช่วยให้รอดต่างหาก”

“แล้วมันทำกับผู้ช่วยให้รอดอย่างฉันยังไง”

“มันเที่ยวบีบน้ำตาไปทั่ว บอกว่าตัวเองลำบากแค่ไหน โดนคนหลอกเอาเงินไปสองล้าน แล้วยังด่าว่าคนทวงหนี้อย่างพวกเราเลือดเย็นแค่ไหน คิดจะใช้ความเห็นใจของเพื่อนบ้านมาแก้ปัญหาให้ตัวเอง แต่ตอนยืมเงินเราเซ็นสัญญากันแล้ว ดอกเบี้ยทุกบาททุกสตางค์ก็บอกมันไว้ชัดเจน ตอนนี้มันจ่ายคืนไม่ได้ จะกลายเป็นความผิดของพวกเราเหรอ”

“เมื่อคืน ฉันตั้งใจจะสั่งสอนมันสักหน่อย เลยพามันขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกสูง ไม่คิดว่าจู่ๆ จะเกิดแผ่นดินไหว ฉันไม่ได้คิดจะเอาชีวิตมันเลย แต่ไอ้สวะนั่นดันฉวยจังหวะชักมีดออกมาจะฆ่าฉัน!”

“ในตอนที่วุ่นวายอยู่นั้น มันผลักฉันตกดาดฟ้า ฉันกระแทกเข้ากับป้ายโฆษณา หลังจากนั้น...ฉันนึกอะไรไม่ออกแล้ว”

ฟังเรื่องของผู้ชายคนนี้จบ ทุกคนก็พากันขมวดคิ้ว

ส่วนเถียนเถียนเหมือนจะจับอะไรได้ เธอหัวเราะอย่างเดือดดาลแล้วพูดว่า “เห็นไหมล่ะ! ฉันว่าแล้วทำไมแกถึงมาสาดโคลนใส่ฉัน ที่แท้แกนี่เองที่เป็นคนโกหก!”

“อะไรนะ เธอเอาอะไรมาพูดว่าฉันโกหก” เฉียวเจียจิ้งพูดเสียงดุดัน

“ฉันอยู่ส่านซี แกอยู่กวางตุ้ง!” เถียนเถียนชี้หน้าเขา “เรื่องของแกก็แต่งตามเรื่องของฉันชัดๆ! ที่ฉันแผ่นดินไหว ที่แกก็ดันแผ่นดินไหว ฉันโดนป้ายโฆษณาหล่นทับ แกก็ดันกระแทกป้ายโฆษณาด้วย แบบนี้ไม่เรียกว่าโกหกแล้วจะเรียกว่าอะไร”

“ฉันไม่สนว่าเธออยู่ไหน ฉันเจอแผ่นดินไหวจริงๆ” ชายแขนลายถลึงตา “ถ้าฉันปิดไว้ไม่พูดสิถึงจะเรียกว่าโกหก! ส่วนป้ายโฆษณา ทั้งโลกคงไม่ได้มีป้ายโฆษณาอยู่อันเดียวหรอกมั้ง”

“ยังไงแกก็โกหก!” เถียนเถียนชี้หน้าเฉียวเจียจิ้ง “อาชีพแกมันก็คนเลวทำกันทั้งนั้น จะโกหกก็ไม่แปลก!”

“หึ แล้วอาชีพเธอมันดีกว่าฉันตรงไหน”

ฉีเซี่ยมองสองคนที่เถียงกันดุเดือด รู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรแปลกๆ อยู่จริงๆ

ไม่ใช่เพราะในสองคนนี้มีใครพูดเท็จ แต่เพราะเขาเองก็เจอแผ่นดินไหวเหมือนกัน

เขาไม่ได้อยู่ทั้งส่านซีและกวางตุ้ง แต่อยู่ซานตง

บนโลกนี้มีแผ่นดินไหวที่กินพื้นที่กว้างขนาดนี้ด้วยเหรอ

แผ่นดินไหวครั้งนี้กินพื้นที่ครึ่งประเทศ ครอบคลุมสามมณฑล

ถ้าทุกคนพูดความจริง นี่ก็คือหายนะที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไม่ใช่เหรอ

“เลิกเถียงกันได้แล้ว รีบจบเร็วๆ เถอะ” ชายร่างกำยำที่นั่งฝั่งตรงข้ามตวาดห้ามทั้งสองคน แล้วหันไปมองผู้หญิงคนถัดไป “ตาคุณแล้ว ถ้าจะตัดสินกันจริงๆ ว่าใครโกหก รอให้ทุกคนเล่าจบก่อนค่อยว่ากันดีกว่า”

ได้ยินแบบนี้ทั้งสองคนก็แค่นเสียงหึ แล้วไม่พูดอะไรอีก

ผู้หญิงข้างเฉียวเจียจิ้งพยักหน้าอย่างขลาดๆ แล้วเริ่มพูด “อืม...ฉะ-ฉันชื่อเซียวหราน เป็นครูอนุบาลค่ะ”

ดูเหมือนผู้หญิงที่ชื่อเซียวหรานจะกลัวมาก เสียงของเธอเบาและสั่นเครือ

“ก่อนมาที่นี่ ฉันกำลังอยู่เป็นเพื่อนเด็กคนหนึ่งรอผู้ปกครองค่ะ ปกติแม่ของเด็กคนนั้นจะเป็นคนมารับ แต่ทีหลังได้ยินว่าแม่เขาป่วยหนัก มีก้อนอะไรขึ้นในสมอง ต้องผ่าตัด...ช่วงนี้ก็เลยเปลี่ยนเป็นพ่อมารับแทน แต่ดูเหมือนพ่อเขาจะลืมมาบ่อยๆ...”

“เมื่อวานตอนนั้นก็หกโมงเย็นกว่าแล้ว ที่จริงเลยเวลาเลิกงานฉันมานานแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม พ่อของเด็กคนนั้นไม่รับโทรศัพท์เลย...”

“ฉันไม่รู้ที่อยู่บ้านเด็ก เลยพาเขากลับบ้านไม่ได้ ได้แต่ยืนรอกับเขาอยู่ตรงหัวถนน”

“จริงๆ คืนนั้นฉันก็มีธุระเหมือนกัน...ฉันนัดนักจิตวิทยาไว้ ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยชอบงานที่ทำอยู่ตอนนี้ เลยอยากให้นักจิตวิทยาช่วยแนะนำหน่อย”

“แต่ไม่คิดเลยว่าจะรอนานเป็นหลายชั่วโมง นัดตอนกลางคืนก็เลยล่ม”

“ตอนที่ฉันกำลังใจลอยอยู่ จู่ๆ พื้นทั้งหมดก็สั่นขึ้นมา ฉันตกใจแทบแย่...ผ่านไปตั้งหลายวินาทีกว่าจะรู้ตัวว่าแผ่นดินไหว...”

“ความรู้สึกตอนแผ่นดินไหวไม่เหมือนที่เคยได้ยินมาเลย...พื้นดินไม่ได้เด้งขึ้นลง แต่โยกไปซ้ายทีขวาที เหมือนฉันยืนอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง แล้วมีคนเขย่าโต๊ะไม่หยุด...”

“ฉันรีบดึงเด็กที่อยู่ข้างๆ เข้ามากอดทันที แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ฉันเห็นเจดีย์สามองค์ของวัดฉงเซิ่งที่อยู่ไกลออกไปแตกร้าวหมด...ยังดีที่พวกเรายืนอยู่บนลานโล่ง”

“แล้วฉันก็เห็นรถเก๋งคันหนึ่งเสียการควบคุมพุ่งตรงมาหาพวกเราอย่างเร็ว...ฉันได้แต่อุ้มเด็กวิ่งโซซัดโซเซหลบไปด้านข้าง แต่พื้นที่โยกไปมาทำให้ฉันวิ่งได้ก้าวเดียวก็ล้ม”

“ล้มครั้งสุดท้ายหัวฉันกระแทกพื้น...แล้วก็สลบไปเลย พอตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้วค่ะ”

นี่เป็นเรื่องเล่าที่ไม่มีอะไรโดดเด่น

สิ่งเดียวที่ฉีเซี่ยรู้สึกว่าแปลกคือ “เจดีย์สามองค์วัดฉงเซิ่ง”

เจดีย์สามองค์นี้อยู่ที่ต้าหลี่ มณฑลยูนนาน

ฉีเซี่ยลูบการ์ดบนโต๊ะเบาๆ ถึงมือจะปิดคำนั้นไว้ แต่เขารู้ดีว่าบนนั้นเขียนว่า “คนโกหก”

ถ้าอย่างนั้น จะมีคนโกหกหลายคนได้ไหม

ถ้า “กฎคือสิ่งเด็ดขาด” ที่หัวแพะพูดเมื่อกี้ว่า “มีคนโกหกเพียงคนเดียวเท่านั้น” ก็ต้องเด็ดขาดด้วย

ในเมื่อเขาจับได้ “คนโกหก” ก็พิสูจน์ได้ว่าคนอื่นไม่มีทางเป็นคนโกหก คนโกหกมีแค่คนเดียว

ที่พวกเขาพูดล้วนเป็นความจริง

แต่เรื่องเล่าที่กินพื้นที่สามมณฑลนี้กลับเชื่อมโยงกันอยู่ลางๆ

ไม่ใช่แค่แผ่นดินไหว แม้แต่เนื้อหาที่พวกเขาเล่าก็ยังเชื่อมกันได้ แบบนี้ไม่แปลกเกินไปหน่อยเหรอ

ตอนนี้สายตาของทุกคนหันไปที่คนถัดไป ชายวัยกลางคนในเสื้อกาวน์

สิบวันสิ้นสูญจบตอน 4
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 5 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 3กลับหน้าเรื่อง
ตอน 3ตอน 5