คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

สิบวันสิ้นสูญ ตอนที่ 5

ตอน 5

ตอนที่ 5 หมอ

“ผม...” ชายเสื้อกาวน์ดูใจเย็นกว่าคนอื่น แม้แต่ศพบนโต๊ะก็ไม่ทำให้เขาหวั่นไหว “ผมชื่อจ้าวไห่ป๋อ เป็นหมอ ดูจากที่ผมแต่งตัวพวกคุณน่าจะรู้อยู่แล้ว”

เขาดึงเสื้อกาวน์มอมแมมของตัวเองแล้วพูดต่อ “ก่อนมาที่นี่ ผมกำลังผ่าตัดคนไข้ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นเนื้องอกในโพรงสมอง เนื้องอกโตเร็วมาก ครึ่งปีมานี้ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้เกิดภาวะน้ำคั่งในสมองเล็กน้อยแล้ว ถ้าไม่รีบผ่าเปิดกะโหลกจะอันตรายถึงชีวิต”

“ผมเลือกเข้าทางสมองกลีบหน้า ใช้ CT ระบุตำแหน่งแล้วเจาะตรงเข้าโพรงสมอง ที่จริงการผ่าตัดแบบนี้ทุกครั้งมีความเสี่ยงสูงมาก แต่เธออยากอยู่กับลูกชายตัวเล็กไปนานๆ เลยเลือกเสี่ยง”

“ปกติแล้ว ห้องผ่าตัดต้องรักษาสภาพแวดล้อมให้นิ่ง แม้แต่ลมอ่อนๆ ก็ห้ามมี แต่ไม่มีใครคิดว่าจะมีสิ่งที่ร้ายกว่าลมมาเยือน”

“ตอนแผ่นดินไหวมาถึง ผมเพิ่งยกกะโหลกของคนไข้ออก กำลังตัดเยื่อหุ้มสมองชั้นนอก ขั้นตอนนี้ถ้าพลาดนิดเดียวจะทำให้สมองฟกช้ำได้ง่ายมาก และทิ้งผลข้างเคียงร้ายแรงไว้”

“ผมตัดสินใจทันที ยุติการผ่าตัดแล้วปิดกะโหลกของคนไข้กลับไปก่อน ไม่อย่างนั้นในสภาพที่ฝุ่นตลบไปทั่ว ชีวิตของเธอจะตกอยู่ในอันตราย”

“แต่ไม่คิดเลยว่าขั้นตอนนี้จะยากกว่าที่คิด ผมยืนยังไม่อยู่ แล้วจะปิดกะโหลกชิ้นเล็กๆ กลับเข้าที่ได้แม่นยำได้ยังไง”

“พยาบาลข้างตัวชนผมจนเซไปเซมา ทุกคนทรงตัวไม่อยู่ ในความโกลาหลผมทำได้แค่เอาผ้าปลอดเชื้อคลุมศีรษะคนไข้ไว้ก่อน แล้วรีบหันไปสั่งให้ทุกคนอพยพ แต่ตอนนั้นเองรถเข็นอุปกรณ์การแพทย์คันเล็กก็พุ่งมาชนขาผม จนผมล้มลงไปกับพื้น”

“ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น เพดานห้องผ่าตัดก็แตกร้าวลงมา แล้วผมก็หมดสติไปทันที”

ฟังหมอเล่าจบ สีหน้าของทุกคนก็ดูไม่ค่อยดีนัก

ในเรื่องนี้เขาใช้ศัพท์การแพทย์เยอะมาก

ถ้าในศัพท์พวกนี้มีสักคำที่แต่งขึ้นมาเอง ก็ไม่มีใครจับได้

“หมอจ้าว คุณเป็นคนที่ไหน” ชายร่างกำยำถามขึ้นอย่างไม่ค่อยใส่ใจ

“ผมไม่คิดว่ามีหน้าที่ต้องตอบคำถามคุณ” หมอจ้าวตอบ “เรื่องของผมเล่าจบแล้ว”

ชายร่างกำยำอ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ถะ-ถึงตาผมแล้วเหรอ” ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งตาวูบไหวอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูด “ผมชื่อหานอีโม่ ผมเป็น...”

“เดี๋ยวก่อนครับ” จู่ๆ หัวแพะก็พูดขัดหานอีโม่ขึ้นมา

การกระทำนี้ทำเอาหานอีโม่สะดุ้ง เขาหันกลับไปมองอย่างไม่เข้าใจ

“มะ-มีอะไรเหรอ”

“ถึง ‘เวลาพักครึ่ง’ แล้วครับ” หัวแพะยิ้มแห้งๆ “ต่อจากนี้พักยี่สิบนาที”

ทุกคนต่างทำตัวไม่ถูก

สถานการณ์แบบนี้ยังมี “เวลาพักครึ่ง” อีกเหรอ

ฉีเซี่ยเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะกลางโต๊ะ ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจนถึงตอนนี้ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

ตอนนี้เที่ยงครึ่ง

“แปลว่า ‘การพัก’ นี้เป็นการบังคับ” ฉีเซี่ยพึมพำในใจ “พอถึงเที่ยงครึ่ง ไม่ว่าใครกำลังเล่าอยู่ ก็ต้องหยุดพักยี่สิบนาที...”

แต่เกมเพิ่งเล่นไปได้สามสิบนาที ตอนนี้แค่พักอย่างเดียวก็ปาเข้าไปยี่สิบนาทีแล้ว

ฉีเซี่ยขมวดคิ้ว เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องมาคิด

คนจัดเกมนี้เป็นคนบ้าอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ความคิดแบบคนปกติไปทำความเข้าใจ

เขาทำได้แค่ล้างสมองตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ผมชื่อหลี่หมิง เป็นคนซานตง”

ต้องย้ำประโยคนี้ใส่หัวตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ถึงตาเล่าเมื่อไหร่จะได้พูดออกไปได้ทันที

ทุกคนต่างทำหน้าลำบากใจและรออยู่เงียบๆ

ปากบอกว่าเป็น “เวลาพักครึ่ง” แต่บรรยากาศกลับยิ่งอึดอัดกว่าเดิม

“ขอถามหน่อย...พวกเราคุยกันได้ไหม” ชายร่างกำยำหันไปถามหัวแพะ

“อ้อ ได้แน่นอนครับ ตอนนี้เป็นเวลาอิสระของพวกคุณ ผมไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย”

ชายร่างกำยำพยักหน้า แล้วหันไปมองหมอจ้าวอีกครั้ง “หมอจ้าว ตกลงคุณเป็นคนที่ไหน”

สีหน้าของหมอจ้าวขรึมลง “นี่ ดูเหมือนคุณจะไม่พอใจผมมาตั้งแต่แรกนะ ทำไมผมต้องบอกคุณด้วยว่าผมเป็นคนที่ไหน”

“อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย” ชายร่างกำยำพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ยิ่งคุณพูดมาก เรื่องก็ยิ่งน่าเชื่อถือ ในเมื่อทุกคนบอกบ้านเกิดของตัวเองแล้ว คุณก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังหรอกใช่ไหม”

“ยิ่งพูดมาก ยิ่งน่าเชื่อถืองั้นเหรอ” หมอส่ายหน้าอย่างไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ “ผมรู้แค่ว่า ‘ยิ่งพูดมาก ยิ่งพลาดมาก’ ถ้ากฎเป็นสิ่งเด็ดขาด สิ่งที่ผมเล่าไปก็ไม่มีปัญหาอะไร อีกอย่าง ผมไม่ไว้ใจพวกคุณเลยสักคน”

“คำพูดนี้ลำเอียงไปหน่อย” ชายร่างกำยำพูด “ที่นี่มีทั้งหมดเก้าคน มีศัตรูแค่คนเดียว ถ้าคุณยอมร่วมมือกับทุกคน พวกเราก็ช่วยกันลากตัวคนโกหกออกมาได้ ตอนนี้ยิ่งคุณปิดบังก็ยิ่งน่าสงสัย ผมถามคุณเป็นรอบที่สองแล้ว คุณยังจะปิดบังอีกเหรอ”

ชายร่างกำยำดูถนัดการซักถามมาก แค่ไม่กี่ประโยคก็ต้อนหมอจ้าวจนจนมุมทางตรรกะ

ความหมายในคำพูดของเขาชัดเจนมาก

มีแต่ “คนโกหก” เท่านั้นที่ไม่จำเป็นต้องไว้ใจใคร เพราะเขารู้สถานะของตัวเองอยู่แล้ว

ตอนนี้ถ้าหมอยังปิดบังต่อ กลับจะกลายเป็นเป้าให้ทุกคนรุมสงสัย

แต่คนที่ได้เป็นหมอผ่าตัดสมองจะธรรมดาได้ยังไง เขาแค่นเสียงหึแล้วถามกลับ “งั้นคุณตอบผมก่อน คุณเป็นใคร ทำอาชีพอะไร”

“ผมเหรอ” ชายร่างกำยำไม่คิดว่าหมอจะสวนกลับมาแบบนี้ สีหน้าเลยดูไม่เป็นธรรมชาตินัก

“ใช่ ในเมื่อหลังผมเล่าจบคุณยังตามจี้ถามผมไม่เลิก ผมก็ถามคุณก่อนคุณเล่าได้เหมือนกัน” หมอจ้าวยิ้มนิดหนึ่ง “ยุติธรรมดีใช่ไหม”

ชายร่างกำยำคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “คุณพูดถูก ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง ผมชื่อหลี่ซั่งอู่ เป็นตำรวจสืบสวน”

พอพูดประโยคนี้ออกไป ทุกคนก็หันไปมองเขาเป็นตาเดียว

ในเวลาแบบนี้ คำว่า “ตำรวจสืบสวน” ทำให้ทุกคนรู้สึกปลอดภัยขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

“คุณเป็นตำรวจเหรอ” หมอชะงักไป

มิน่าตั้งแต่แรกถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้คอยสืบเสาะอะไรอยู่ตลอด เขายังเป็นคนแรกที่บอกว่า “ต้องให้ทุกคนรอด” บางทีเขาอาจอยากช่วยทุกคนออกไปจริงๆ

ท่าทีของหมอเปลี่ยนไปเห็นได้ชัด “ถ้าเป็นแบบนี้ ผมขอโทษสำหรับท่าทีเมื่อกี้ ผมเป็นคนเจียงซู”

ตอนนี้สีหน้าของเฉียวเจียจิ้งชายแขนลายดูไม่ค่อยดี “นี่ หมอจ้าว คุณจะเชื่อตำรวจหลี่คนนี้จริงๆ เหรอ”

“หืม” หมอจ้าวมองเฉียวเจียจิ้งอย่างไม่เข้าใจ “คุณจะพูดอะไร”

เฉียวเจียจิ้งเอานิ้วเคาะโต๊ะ แล้วพูดเรียบๆ “ตอนนี้ไม่ใช่ ‘เวลาเล่าเรื่อง’ นะ พูดอีกอย่างก็คือ...ตอนนี้ทุกคนโกหกได้หมด”

สิบวันสิ้นสูญจบตอน 5
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 6 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 4กลับหน้าเรื่อง
ตอน 4ตอน 6