ตอนที่ 6 นายตำรวจ
“แกอย่ามายุแยงให้แตกคอกัน” ตำรวจหลี่ถลึงตาใส่เฉียวเจียจิ้ง พูดเสียงเข้มมาก “แกเป็นคนปล่อยกู้ ส่วนผมเป็นตำรวจ แกคิดว่าทุกคนจะเชื่อใคร”
ฉีเซี่ยมองทุกคนที่กำลังทะเลาะกัน เขารู้ว่าตำรวจหลี่น่าจะไม่ได้โกหก เขาเป็นตำรวจสืบสวนจริงๆ
แต่เขามาผิดทาง
อาจเป็นสัญชาตญาณจากอาชีพ หรืออาจเป็นเพราะความยุติธรรมในใจ เขาถึงพยายามจัดระเบียบทุกคนอยู่ตลอด
เวลาพักครึ่งผ่านไปกว่าครึ่งแล้ว ทุกคนค่อยๆ เงียบเสียงลง
ช่วงนี้ฉีเซี่ยท่องในใจว่า “ผมชื่อหลี่หมิง” ไปนับครั้งไม่ถ้วน จนตัวเองเริ่มรำคาญ
เพราะข้างตัวเขามีศพหัวแหลกฟุบอยู่ตลอด ทำให้ใจสงบไม่ได้
เลือดไหลตามโต๊ะหยดติ๋งๆ ลงพื้น ทุกคนอยู่ห้องเดียวกับศพนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว กลิ่นเหม็นประหลาดเริ่มลอยฟุ้ง
ฉีเซี่ยเหลือบมองศพข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ กางเกงของมันสกปรกเลอะเทอะไปหมด
หลังคนเราตาย อวัยวะต่างๆ จะหลุดจากการควบคุมของกล้ามเนื้อในเวลาสั้นๆ ทำให้ขับถ่ายออกมาเอง
ก่อนกลิ่นศพจะมา กลิ่นเหม็นเน่าก็ตีขึ้นจมูกก่อนแล้ว
ฉีเซี่ยกับผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่คนละฝั่งของศพ ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะทนกลิ่นนี้ไม่ไหว เอามือปิดปากปิดจมูกตลอด
ผ่านไปอีกสิบนาที หัวแพะก็พูดขึ้นในที่สุด “เวลาพักครึ่งยี่สิบนาทีหมดแล้ว เริ่มเกมต่อได้ครับ”
ชายหนุ่มที่ชื่อหานอีโม่เมื่อครู่ตั้งสติ สูดหายใจลึกแล้วพูดว่า “ผมชื่อหานอีโม่ เป็นนักเขียนนิยายออนไลน์”
“ก่อนมาที่นี่ ผมกำลังเขียนตอนจบของนิยายเรื่องหนึ่งอยู่ในห้องเช่า ในเรื่องมีตัวละครออกมาเป็นร้อยตัว ตอนจบเกือบทุกตัวต้องออกฉาก ผมเลยตั้งใจเขียนมาก ไม่ได้ยินเสียงอะไรข้างนอกเลย”
“ผมไม่รู้ด้วยซ้ำ...ว่าแผ่นดินไหวตอนไหน แล้วผมหมดสติไปตอนไหน...”
เรื่องที่หานอีโม่เล่าไม่เหมือนของคนอื่นเลย ตอนนี้ดูเหมือนเรื่องของเขาจะ “แยกเดี่ยว” ออกมาโดยสิ้นเชิง และเล่าแค่สามสี่ประโยคก็จบลงดื้อๆ
“แค่นี้เหรอ” ชายร่างกำยำชะงักไปเล็กน้อย “พูดว่า ‘ไม่รู้’ คำเดียวแล้วก็จบเลยเหรอ”
“เพราะผมโกหกไม่ได้ ผมก็เลยไม่จำเป็นต้องแต่งคำตอบขึ้นมาเพื่อเอาใจทุกคน” เสียงของหานอีโม่ไม่ดังนัก แต่กลับน่าเชื่อถืออย่างประหลาด
“ก็ได้...งั้นคนต่อไป” ตำรวจหลี่ยังมีแววสงสัยอยู่บนหน้า แล้วพูดต่อ “ถึงตาคุณผู้หญิงคนนั้นแล้ว”
“เฮ้ ไอ้ตำรวจ” เฉียวเจียจิ้งไม่ค่อยพอใจท่าทีของตำรวจหลี่ตรงหน้า “ทุกคนก็เป็น ‘ผู้เข้าร่วม’ เหมือนกัน แกอย่ามาทำตัวเป็นหัวหน้าทีมนักเลย”
“ก็ต้องมีคนออกมาจัดการทุกคนบ้างสิ” ตำรวจหลี่แย้ง “ผมบอกแล้วว่าในพวกเรามีศัตรูแค่คนเดียว อีกแปดคนที่เหลือต้องสามัคคีกัน”
“ก็ไม่ใช่แกที่จะมาสั่งการอยู่ตรงนี้” เฉียวเจียจิ้งไม่เก็บคำพูดของตำรวจหลี่มาใส่ใจเลย “ถ้าอยู่ข้างนอกฉันอาจจะกลัวแก แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีใครรู้หรอกว่าแกเป็น ‘คนโกหก’ หรือเปล่า”
“ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกันได้แล้วค่ะ” หญิงสาวท่าทางเย็นชาพูดขัดทั้งคู่
หญิงสาวท่าทางเย็นชาคนนี้เป็นคนที่กล่าวหาหัวแพะว่ากักขังทุกคนไว้ยี่สิบสี่ชั่วโมงมาตั้งแต่แรก ดูมีเหตุผลเป็นลำดับขั้นและใจเย็นมาก
พอเห็นทั้งสองคนสงบลง เธอก็พูดต่อ “ ‘เกม’ ครั้งนี้ ไม่ว่าสุดท้ายใครชนะ คนที่เหลืออาจถูกมองว่าเป็น ‘การฆ่าคนทางอ้อม’ เพราะพวกเราโหวตกันเองให้แพะมนุษย์ฆ่าเขา นี่ต่างหากคือเรื่องที่พวกคุณควรคิด”
ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของฉีเซี่ยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ถ้าเขารอดออกจากห้องนี้ไปได้จริงๆ ก็เท่ากับเขา “ฆ่า” อีกแปดคนจริงๆ
แต่แล้วจะทำยังไงได้
การ์ดตรงหน้าเขาเป็น “คนโกหก” ของแท้ ใครจะยอมสละชีวิตตัวเองให้คนอื่นรอด
“ฉันชื่อจางเฉินเจ๋อ เป็นทนายความค่ะ” หญิงสาวท่าทางเย็นชากอดอก พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “น่าเสียดายที่ต้องมาเจอทุกคนในที่ประหลาดแบบนี้ ไม่อย่างนั้นฉันคงยื่นนามบัตรให้แล้ว”
ไม่มีใครเข้าใจมุกตลกของจางเฉินเจ๋อคนนี้เลย แต่ดูเหมือนตัวเธอเองก็ไม่ได้ใส่ใจ
“ก่อนมาที่นี่ ฉันกำลังเตรียมเอกสารขึ้นศาล ลูกความของฉันถูกหลอกเอาเงินไปสองล้านหยวน เป็นคดีมูลค่าสูงและมีลักษณะร้ายแรงค่ะ”
ตอนพูดถึงตัวเลข “สองล้าน” ทุกคนยังทำหน้าปกติ แต่เฉียวเจียจิ้งกลับตกใจอย่างเห็นได้ชัด เขาถามว่า “สองล้านเหรอ”
“ใช่ค่ะ สองล้าน ใครๆ ก็ว่าทนายความเป็นคนที่เที่ยงธรรมที่สุด แต่พวกเราก็มีความรู้สึกส่วนตัวเหมือนกัน ผู้ชายคนนั้นยอมกู้เงินนอกระบบเพื่อเลี้ยงครอบครัว น่าเป็นห่วงมาก แต่การปล่อยกู้ผิดกฎหมายเป็นอีกคดีหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“ตอนเกิดแผ่นดินไหว ฉันกำลังขับรถไปพบลูกความ อยู่บนถนนชิงหยาง เพิ่งผ่านกระท่อมตู้ฝู่ไป กำลังจะผ่านแถวศาลเจ้าอู่โหว ฉันจำได้ว่า...ตอนนั้นฉันขับไม่เร็ว ราวๆ สี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง จู่ๆ ก็เห็นพื้นถนนข้างหน้าไม่ไกลแยกออก”
“ฉันเหยียบเบรกทันที รถหยุดนิ่งอยู่หน้ารอยแยกพอดี แต่ไม่นึกว่ารถคันหลังจะหลบไม่ทัน เลยชนท้ายกันเป็นทอดๆ”
“ฉันได้ยินแค่เสียงดังสนั่นหลายครั้ง รถถูกดันตกลงไปในรอยแยก จากนั้นฉันก็หมดสติ แล้วก็มาอยู่ที่นี่ค่ะ”
เรื่องเล่าจบไปอีกเรื่อง ตอนนี้เหลือแค่สามคนที่ยังไม่ได้เล่า
“ศาลเจ้าอู่โหว...” หมอจ้าวครุ่นคิดแล้วพูด “ศาลเจ้าอู่โหวที่เฉิงตูใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ ฉันทำงานที่เฉิงตู”
ดูท่าแผ่นดินไหวครั้งนี้จะเกิดทั่วประเทศ
ถ้าอาศัยแค่เรื่องเล่าแปลกหน้าทีละเรื่องแบบนี้ จะเดาว่าใครโกหกมันยากเกินไปจริงๆ
“ต่อไปตาผม” ตำรวจหลี่มองทุกคน “เมื่อกี้ผมบอกชื่อไปแล้ว ผมชื่อหลี่ซั่งอู่ เป็นตำรวจสืบสวน เป็นคนมองโกเลียใน”
“ก่อนมาที่นี่ ผมกำลังซุ่มรอจับนักต้มตุ๋นคนหนึ่ง ตามข่าวที่เชื่อถือได้ พวกเรารู้ความเคลื่อนไหวที่แน่ชัดของผู้ต้องสงสัยแล้ว”
“ผู้ต้องสงสัยคนนี้ฉ้อโกงเงินไปจำนวนมาก สูงถึงสองล้านหยวน เป็นคดีฉ้อโกงมูลค่าสูงคดีแรกที่เมืองของเรารับแจ้งในปีนี้”
“ผมกับเพื่อนร่วมงานเฝ้าดูอยู่ในรถตลอด รอแค่ให้นักต้มตุ๋นคนนั้นโผล่มา”
“แต่ผู้ต้องสงสัยคนนั้นฉลาดกว่าที่พวกเราคิด เหมือนเขาจะได้กลิ่นอันตรายอะไรบางอย่าง สามวันติดกันก็ไม่โผล่หน้ามาเลย”
“สามวันนั้นพวกเรากินดื่มขับถ่ายอยู่ในรถหมด จนประสาทแทบพัง”
“แต่พวกคุณรู้ไหมว่าสำหรับผู้ชายคนหนึ่ง อะไรทรมานยิ่งกว่าไม่มีอะไรจะกินจะดื่ม”
“คือไม่มีบุหรี่”
“พวกเราสองคนไม่เหลือบุหรี่ติดตัวสักมวน ตามหลักแล้วพวกเราห้ามทิ้งจุดเฝ้าเด็ดขาด แต่ไม่มีบุหรี่มันทรมานเกินไป”
“ผมเลยให้เพื่อนร่วมงานวิ่งไปซื้อบุหรี่ ส่วนผมจ้องทางเข้าออกที่พักของผู้ต้องสงสัยไม่วางตา”
“แต่ไม่คิดเลยว่าเพื่อนผมไปได้ไม่นาน พื้นดินทั้งหมดก็เริ่มโยกอย่างรุนแรง ผมตั้งใจจะลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆ ก็มีคนเอาเชือกเส้นเล็กรัดคอผมจากข้างหลัง”
“ถึงพวกเราจะถนัดการต่อสู้ระยะประชิด แต่เชือกเส้นเล็กที่รัดมาจากเบาะหลังรับมือยากมาก ผมเอื้อมไปไม่ถึงคนข้างหลังเลย และแกะเชือกออกจากคอก็ไม่ได้ด้วย”
ตอนนี้ทุกคนจ้องมองตำรวจหลี่ แล้วก็เห็นว่าที่คอของเขามีรอยแดงอยู่เส้นหนึ่งจริงๆ
“ผมเลยปรับเบาะเอนลงทันที ถึงได้กลับมาหายใจได้ แต่ผมหันตัวไม่ได้ เพราะตัวผมสูงใหญ่ ขาสองข้างติดอยู่ใต้พวงมาลัย”
“คนข้างหลังฉวยจังหวะที่ผมนอนราบ เอาอะไรไม่รู้ฟาดหัวผมอย่างแรง แล้วผมก็หมดสติไป”
ฟังตำรวจหลี่เล่าจบ ทุกคนก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
เขาเล่าสถานการณ์ที่ต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง ก่อนหน้าเขา ผู้เข้าร่วมทุกคนบาดเจ็บและหมดสติเพราะอุบัติเหตุ
มีแต่เขาคนเดียวที่ถูกคนลอบทำร้ายจนมาอยู่ที่นี่
ถ้าจำเป็นต้องเลือกคนที่น่าสงสัยที่สุดในกลุ่ม ก็ต้องเป็นเขาไม่ใช่เหรอ
กำลังโหลดความเห็น...