คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

สิบวันสิ้นสูญ ตอนที่ 7

ตอน 7

ตอนที่ 7 โอกาสชนะ

“ไอ้ตำรวจ แกโกหก” เฉียวเจียจิ้งตวาดเสียงเย็น

“หึ ผมรู้อยู่แล้วว่าแกต้องพูดแบบนี้ แต่แกมีหลักฐานอะไรพิสูจน์ว่าผมโกหก แค่เพราะผมถูกลอบทำร้ายเหรอ”

“ไม่ใช่อยู่แล้ว” เฉียวเจียจิ้งยิ้มบางๆ “ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เรื่องที่ทุกคนเล่ามาก่อนหน้านี้ล้วนเกี่ยวโยงกันไม่มากก็น้อย ในเรื่องพวกนี้มีตัวละครที่ซ้ำกันเยอะ ถ้าไม่นับเรื่องสถานที่ เรื่องที่ทุกคนเล่าก็สมเหตุสมผลหมด”

“แล้วยังไง”

“ปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละ” เฉียวเจียจิ้งชี้ไปที่จางเฉินเจ๋อทนายความ “ในเรื่องของแกกับของทนายมีตัวละครร่วมกันอยู่คนหนึ่ง นั่นคือ ‘นักต้มตุ๋นที่โกงเงินไปสองล้าน’ แต่เรื่องของพวกแกขัดกันเอง แปลว่าในพวกแกต้องมีคนหนึ่งพูดเท็จ”

ตำรวจหลี่ชะงักไปเหมือนกัน แล้วถามว่า “ขัดกันตรงไหน”

เฉียวเจียจิ้งส่ายหน้า มองตำรวจหลี่แล้วพูดว่า “ทนายจางกำลังจะขึ้นศาลแล้ว แปลว่าในเรื่องของเธอ ‘จับผู้ต้องสงสัยได้แล้ว’ แต่แกยังซุ่มรออยู่ แปลว่าในเรื่องของแก ‘ผู้ต้องสงสัยยังจับไม่ได้’ แบบนี้ไม่ขัดกันเหรอ”

ตำรวจหลี่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ต้องยอมรับว่าที่แกพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ผมว่าแกโดน ‘เกม’ นี้ชักนำไปแล้ว อย่างแรกแกต้องเข้าใจหลักใหญ่ข้อหนึ่งก่อน คือทุกคนที่เล่าเรื่องมาก่อนหน้านี้ไม่ได้อยู่เมืองเดียวกันเลย พูดอีกอย่างคือ ต่อให้ประสบการณ์ของพวกเราจะคล้ายกันแค่ไหน ก็ไม่มีทางเป็นเรื่องเดียวกันแน่นอน ในเมื่อเป็นคนละเรื่อง ผลลัพธ์ก็ย่อมต่างกัน”

ฉีเซี่ยมองสองคนที่เถียงกันไม่เลิกอย่างเงียบๆ ไม่ได้ออกปากห้าม

ใช่แล้ว เถียงกันไปเลย ยิ่งเถียงกันรุนแรงยิ่งดี

ขอแค่สองคนนี้มีใครโหวตให้อีกฝ่ายสักคน คนโกหกก็ชนะ

เพราะกฎเป็นสิ่งเด็ดขาด นอกจากคนโกหกแล้ว ถ้ามีใครโหวตผิดแม้แต่คนเดียว คนที่เหลือทั้งหมดจะต้องตายตามกันไป

ถึงตำรวจหลี่จะอธิบายไปแล้ว แต่คำพูดของเฉียวเจียจิ้งก็ยังฝังอยู่ในใจทุกคน

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเจอเนื้อเรื่องที่ขัดกันในเรื่องเล่าของสองคน

ฉีเซี่ยอดมองนักเลงที่ชื่อเฉียวเจียจิ้งคนนี้ด้วยสายตาที่ดีขึ้นไม่ได้

ถึงหมอนี่จะดูเป็นคนเสเพลไม่ยี่หระอะไร แต่ก็ฉลาดกว่าที่คิด

“อืม...ถึงตาฉันแล้ว...” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

ทุกคนถึงได้เก็บความคิดแล้วหันไปมองเธอ

ผู้หญิงคนนี้กรีดร้องสุดเสียงตอนที่มีคนตายครั้งแรก

ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะสงบลงแล้ว แต่ก็ยังไม่กล้ามองไปข้างตัวเลย

“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อหลินฉิน เป็นนักจิตวิทยาให้คำปรึกษาค่ะ”

ฉีเซี่ยชะงักไปนิดหนึ่ง เพราะชื่อ “หลินฉิน” นี้น่าสนใจมาก

ก่อนสมัยราชวงศ์ถัง คำว่า “หลินฉิน” หมายถึง “แอปเปิล”

ชื่อนี้เต็มไปด้วยความเป็นกวี ทำให้คนจดจำได้ง่าย

พ่อแม่ของคุณหลินคนนี้อาจอยากให้ลูกสาวมีชื่อที่ไม่เหมือนใคร แต่เห็นได้ชัดว่าชื่อนี้จะทำให้เธอตายที่นี่

ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ มีทั้งนักเขียน ครู ทนาย หมอ ตำรวจ พวกเขาทุกคนมีโอกาสรู้ความหมายของ “หลินฉิน”

ขอแค่ชื่อนี้วนอยู่ในหัวสักสองสามรอบ เรื่องที่หลินฉินเล่าก็จะติดอยู่ในความจำของทุกคน

หลินฉินเห็นว่าทุกคนไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร เลยเอามือปิดปากปิดจมูกแล้วเล่าต่อ “ฉันเป็นคนหนิงเซี่ย ก่อนมาที่นี่ ฉันกำลังรอผู้มาขอรับคำปรึกษาคนหนึ่ง เธอเป็นครูอนุบาลค่ะ”

ทุกคนเหลือบมองเซียวหรานครูอนุบาลอย่างไม่แปลกใจแล้ว รอบนี้เรื่องก็เชื่อมโยงกันอีก

“เธอบอกว่าทุกวันนี้อาชีพครูอนุบาลทำยากมาก ตีเด็กก็ไม่ได้ ดุก็ไม่ได้ ผู้ปกครองมองครูอนุบาลเป็นพี่เลี้ยง เด็กมองครูเป็นคนรับใช้ ทุกห้องเรียนติด ‘ระบบมอนิเตอร์’ ไว้ ผู้ปกครองดูได้ตลอดเวลา ถ้าน้ำเสียงเข้มขึ้นนิดเดียว ผู้ปกครองก็โทรไปฟ้องครูใหญ่ทันที”

“แต่ผู้ปกครองส่งลูกมาโรงเรียนอนุบาล ก็เพื่อให้ลูกได้สร้างมุมมองต่อชีวิตและโลกไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าครูสั่งสอนเข้มงวดไม่ได้ เด็กจะรู้ตัวว่าทำผิดได้ยังไง”

“เธอรู้สึกว่าตลอดมาตัวเองจมอยู่กับความสับสนและความอึดอัด”

“ฉันเลยวางแผนการรักษาให้เธอราวหนึ่งเดือน”

“แต่ไม่รู้ทำไม ผู้ขอรับคำปรึกษาคนนั้นไม่มาตามนัดเลย ฉันก็เลยรออยู่ในห้องทำงานตลอด”

“พอแผ่นดินไหวมาถึง ฉันไม่มีโอกาสหนีออกไปเลย เพราะห้องทำงานของฉันอยู่ชั้นยี่สิบหก”

“ยิ่งอยู่ชั้นสูง แรงสั่นก็ยิ่งรุนแรง ฉันรู้สึกเหมือนทั้งตึกโยกไปมา”

“เมื่อก่อนฉันไม่เคยรู้เลยว่าหนิงเซี่ยก็มีแผ่นดินไหวได้ ครั้งนี้ได้รู้ซึ้งเลยค่ะ”

“หลังจากนั้นฉันจำได้ลางๆ ว่าเพดานถล่มลงมา ตาฉันมืดไป แล้วก็ไม่รู้อะไรอีกเลย”

ฟังเรื่องของหลินฉินจบ ทุกคนก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้อีก

เฉียวเจียจิ้งพูดขึ้นก่อน “ฉันมีสองคำถาม”

“ว่ามาค่ะ” หลินฉินปิดปากปิดจมูกพลางถาม

“ที่เธอบอกว่าทุกห้องเรียนติด ‘ระบบมอนิเตอร์’ ไว้ มันหมายความว่ายังไง”

ไม่มีใครคิดว่าเฉียวเจียจิ้งจะสนใจเรื่องนี้ แต่หลินฉินก็สมกับเป็นนักจิตวิทยา เธออธิบายอย่างใจเย็นมาก “ฉันคิดว่าที่ติด ‘ระบบมอนิเตอร์’ ก็เพื่อให้ผู้ปกครองดูภาพในห้องเรียนได้จากทุกที่ค่ะ”

“อ๋อ ที่แท้ก็ ‘ทีวีวงจรปิด’...โรงเรียนอนุบาลของคนรวยสินะ...” เฉียวเจียจิ้งพึมพำกับตัวเอง แล้วถามต่อ “แล้วครูอนุบาลที่เธอนัดไว้ ก็คือเซียวหรานที่อยู่ข้างๆ นี่เหรอ”

“อันนี้ฉันไม่รู้ค่ะ” หลินฉินส่ายหน้า “ฉันกับคนคนนั้นแค่แอดวีแชตกันไว้ เรื่องอื่นตั้งใจว่าเจอกันแล้วค่อยคุย”

“วีแชตเหรอ” เฉียวเจียจิ้งชะงักไป เหมือนจะไม่เข้าใจ

ตำรวจหลี่ยกมือขัดทั้งสองคนแล้วพูดว่า “ไอ้นักเลง แกมาอีกแล้วนะ เซียวหรานอยู่ยูนนาน ส่วนหลินฉินคนนี้อยู่หนิงเซี่ย ใครจะเดินทางไกลขนาดนั้นเพื่อไปหานักจิตวิทยาคนหนึ่ง”

เฉียวเจียจิ้งก็ไม่ยอมแพ้ “ฉันแค่รู้สึกว่ามีจุดน่าสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่เรื่องของใครสักคนพูดถึงผู้เข้าร่วมคนอื่น”

รอบนี้หมอจ้าวรู้สึกว่าเฉียวเจียจิ้งพูดมีเหตุผล เลยพยักหน้าตามแล้วถามว่า “เซียวหราน เหตุผลที่คุณไปหานักจิตวิทยา เหมือนกับที่คุณหลินฉินเล่าไหม”

“อืม...” เซียวหรานลังเลอย่างขลาดๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ค่อยเหมือนค่ะ...ฉันโดนผู้ปกครองคนหนึ่งต่อว่ามานาน เลยรู้สึกซึมเศร้านิดหน่อย...”

“งั้นก็พิสูจน์ได้ว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ” หมอจ้าวพยักหน้า “ยังไงก็เป็นเรื่องของคนละพื้นที่ เราไม่จำเป็นต้องฝืนโยงมันเข้าหากัน”

ตอนนี้ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง แต่จู่ๆ ทนายจางก็พูดขึ้น “คุณหลิน เรื่องที่คุณเล่าครึ่งหนึ่งเป็นเรื่องของ ‘ครูอนุบาล’ คนนั้น แบบนี้ไม่ผิดกติกาเหรอคะ”

“หา” หลินฉินชะงักไปนิดหนึ่ง “ที่ฉันเล่าเรื่องครูอนุบาลคนนั้น ก็เพื่อให้พวกคุณเข้าใจงานของฉันมากขึ้น...”

“อย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่น” จางเฉินเจ๋อยิ้มนิดหนึ่ง “ฉันแค่จะบอกว่า ถ้าประสบการณ์ของครูอนุบาลคนนั้นเป็นเรื่องที่คุณแต่งขึ้น มันก็ต้องไม่ตรงกับเรื่องของเซียวหราน แบบนั้นก็พิสูจน์ได้ว่าคุณโกหก”

“คุณ...!” หลินฉินไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะจี้หนักขนาดนี้ ได้แต่แก้ตัวว่า “เมื่อกี้หมอจ้าวกับตำรวจหลี่ก็บอกแล้วว่าพวกเราอยู่คนละมณฑล มันก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น!”

“บังเอิญงั้นเหรอคะ” จางเฉินเจ๋อกอดอกแล้วพูดต่อ “พวกคุณลองคิดดีๆ สิคะ ทำไมถึงเลือกพวกเราเก้าคนมารวมกันที่นี่ อย่าลืมว่าพวกเราเป็นคนแปลกหน้าเก้าคน ถ้าจะให้จับพิรุธจากเรื่องของกันและกันได้ ก็ต้องให้เบาะแสพวกเราสักหน่อย และ ‘เบาะแส’ นั้นก็คือเรื่องของทุกคนเชื่อมโยงกัน ฟังเรื่องของทุกคนแล้ว ฉันรู้สึกว่าพวกเราเป็นคนที่ถูกคัดเลือกมาโดยเจาะจง แบบนี้พวกเราถึงจะจับพิรุธจากเรื่องของทุกคนแล้วหาตัวคนโกหกเจอได้ ไม่อย่างนั้นเกมนี้ก็ไร้สาระเกินไป เพราะ ‘คนโกหก’ มีโอกาสชนะสูงเกินไปค่ะ”

สิบวันสิ้นสูญจบตอน 7
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 8 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 6กลับหน้าเรื่อง
ตอน 6ตอน 8