คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

สิบวันสิ้นสูญ ตอนที่ 10

ตอน 10

ตอนที่ 10 จบแล้ว?

ความเงียบรอบนี้กินเวลาอยู่หลายนาที ทุกคนกำลังทำใจยอมรับความจริงที่ไม่น่าเชื่อนี้

ครู่ต่อมา ตำรวจหลี่เป็นคนแรกที่พลิกการ์ดสถานะของตัวเอง บนนั้นเขียนว่า “คนโกหก” จริงๆ

ทุกคนพลิกการ์ดของตัวเองทีละใบ ทุกใบเป็น “คนโกหก” หมด

“นายเก่งมาก...” ทนายจางมองฉีเซี่ยด้วยสายตายอมรับ “แต่นายรู้ได้ยังไงว่าพวกเราตายกันหมดแล้ว”

ฉีเซี่ยชี้ไปที่กระดาษทดของตัวเองแล้วพูดว่า “ไม่ยากหรอก ฉันคิดมาตลอดว่าทำไมห้องนี้ถึงปิดตาย ทำไมต้องขีดเส้นบนผนังกับพื้น ทำไมต้องวางนาฬิกาตั้งโต๊ะไว้กลางโต๊ะ แล้วทำไมหัวแพะถึงบังคับให้พวกเรา ‘พักครึ่ง’”

“คนปกติใช้อากาศนาทีละ 0.007 ลูกบาศก์เมตร ชั่วโมงหนึ่งก็ 0.42 ลูกบาศก์เมตร ห้องนี้มีทั้งหมดสิบคน แปลว่าชั่วโมงหนึ่งจะใช้อากาศถึง 4.2 ลูกบาศก์เมตร”

“ตามที่หัวแพะบอก พวกเราไม่ได้แค่หลับอยู่ในห้องนี้ 12 ชั่วโมง แต่ยังเล่นเกมไปเกือบ 1 ชั่วโมงด้วย ถ้าเอา 4.2 ลูกบาศก์เมตรคูณ 13 ก็จะได้ตัวเลข ‘54.6’”

ฉีเซี่ยใช้ปากกาวงตัวเลข “54.6” บนกระดาษทด แล้วพูดว่า “นี่คือปริมาตรอากาศเป็นลูกบาศก์เมตรที่พวกเราควรใช้ไปแล้ว”

เขากวาดตามองไปรอบห้องอีกครั้ง แล้วพูดว่า “แต่ห้องของพวกเรานี้มีกี่ลูกบาศก์เมตรล่ะ”

ทุกคนมองตามสายตาของเขา

“คนจัดเกมทิ้งเบาะแสไว้ให้พวกเรา พวกเขาขีดเส้นบนผนังกับพื้น แบ่งผนังกับพื้นออกเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสหลายช่อง แต่ละช่องยาวด้านละราว 1 เมตร” ฉีเซี่ยชี้ไปที่รอยบนผนัง “สี่เหลี่ยมบนผนังมี 3 คูณ 4 ช่อง พื้นกับเพดานมี 4 คูณ 4 ช่อง ห้องนี้จึงกว้างยาวสูง 4 คูณ 4 คูณ 3 รวมเป็น 48 ลูกบาศก์เมตร”

“แล้วห้องขนาด 48 ลูกบาศก์เมตร จะจุอากาศ 54.6 ลูกบาศก์เมตรได้ยังไง” ฉีเซี่ยขมวดคิ้ว สีหน้าหม่นหมอง “ผ่านไปนานขนาดนี้ ตามหลักแล้วอากาศต้องเบาบางลงเรื่อยๆ แต่พวกเรากลับไม่รู้สึกขาดออกซิเจนเลย...”

หมอจ้าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบกระดาษทดของฉีเซี่ยไป ชี้ที่ตัวเลข “49.14” แล้วถามว่า “แล้วตัวเลขนี้หมายความว่ายังไง”

ฉีเซี่ยมองหมอจ้าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแล้วตอบ “นี่ก็เป็นปริมาณอากาศที่ต้องใช้เหมือนกัน แค่คิดเป็นของ ‘เก้าคน’”

“เก้าคน?”

หมอจ้าวชะงักไป ในห้องนี้มีคนสิบคนที่ใช้อากาศอยู่ชัดๆ แต่เขากลับคิดเป็นของ “เก้าคน”

“ฉันตั้งสมมติฐานที่กล้าอยู่ข้อหนึ่ง” ฉีเซี่ยพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ถ้าหัวแพะ ‘ไม่ใช่คน’ อากาศของพวกเราจะพอไหม เห็นได้ชัดว่าก็ยังไม่พอ”

“นายมันบ้าอะไรเนี่ย” หมอจ้าวพึมพำ “ถึงได้ตั้งสมมติฐานประหลาดแบบนี้”

“เข้าใจยากเหรอ” ฉีเซี่ยชี้ไปที่ศพไร้หัวทางขวามือของตัวเอง “หมอจ้าว นายน่าจะรู้เรื่องกะโหลกดีมาก ปกติแล้วคนเราใช้มือข้างเดียวทุบกะโหลกให้แตกได้ไหม”

หมอจ้าวไม่ตอบ เพราะเขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย

ไม่ต้องพูดถึงกะโหลกคน ต่อให้เป็นกะโหลกกระต่ายสักตัว จะใช้มือข้างเดียวทุบให้แตกบนโต๊ะก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ฉีเซี่ยละสายตากลับมา มองทุกคนอีกครั้งแล้วพูดว่า “เวลาเหลือไม่มากแล้ว ฉันเขียนชื่อคนที่ฉันเลือกไปแล้ว ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับพวกแก แต่จำไว้ ขอแค่มีคนเดียวที่คำตอบไม่ตรงกับฉัน ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้จะถูก ‘ลงโทษ’”

ทุกคนดูหวาดหวั่นอยู่บ้าง

สัตว์ประหลาดที่ฆ่าคนได้ตามใจชอบ ตอนนี้กำลังจะถูกพวกเขา “โหวตคัดออก”

เขาจะยอมเหรอ

เฉียวเจียจิ้งชำเลืองมองหัวแพะ ก็เห็นว่าเขายังไม่ขยับเลย สายตาลึกล้ำลอดออกมาจากหน้ากากแพะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ระยำเอ๊ย สู้ตายโว้ย!” เฉียวเจียจิ้งโบกมือใหญ่ แล้วเขียนคำว่า “แพะมนุษย์” ลงไปเช่นกัน

ทุกคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพากันเขียนคำตอบลงไป

ฉีเซี่ยกวาดตามอง ทุกคนเขียนว่า “แพะมนุษย์” ไม่มีข้อยกเว้น

เข็มนาฬิกาชี้บ่ายโมง เกมจบลง

หัวแพะค่อยๆ เดินเข้ามา แล้วพูดว่า “ยินดีด้วยครับทุกท่าน พวกคุณรอดชีวิตจากเกม ‘คนโกหก’ แล้ว ต่อจากนี้ผมจะ ‘ลงโทษ’ ผู้แพ้ด้วยตัวเองครับ”

ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว หัวแพะก็ชักปืนพกออกมาจากอกเสื้อ หันปากกระบอกจ่อตรงหัวใจตัวเอง แล้วเหนี่ยวไกทันที

เสียงดังสนั่นอย่างเหลือเชื่อก้องไปทั่วห้องแคบ

ในพื้นที่ปิดแบบนี้เสียงไม่มีที่ระบาย ทุกคนรู้สึกหูอื้อไปหมด

จากนั้น หัวแพะก็กุมอกแล้วเริ่มกรีดร้อง

เสียงร้องโหยหวนกลบเสียงปืนที่ยังสะท้อนอยู่อย่างรวดเร็ว ก้องไปมาในห้องไม่หยุด ฟังแล้วทุกคนรู้สึกหนาวเยือกไปถึงใจ

หัวแพะร้องโหยหวนไปพลางสำรอกเลือดไปพลาง ผ่านไปนานกว่าหนึ่งนาทีเสียงถึงค่อยเบาลง กลายเป็นเสียงครางอู้อี้อย่างทรมาน

“อะ...อะไรวะเนี่ย...” เฉียวเจียจิ้งมองหัวแพะตาค้าง “มันเอาจริงเหรอ”

ผ่านไปอีกหลายนาที เสียงครางก็เงียบหายไป

ทั้งเก้าคนที่นั่งอยู่พลันรู้สึกว่าขาสองข้างกลับมามีแรงแล้ว

หมอจ้าวลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก เดินไปข้างตัวหัวแพะ ยื่นมือไปคลำชีพจรที่คอ ก็พบว่ามันหยุดเต้นไปแล้ว

“เฮ้!” หมอจ้าวตะโกนใส่หัวแพะ “เกมจบแล้ว พวกเราจะออกไปยังไง!”

แต่ศพที่นอนนิ่งไม่อาจให้คำตอบอะไรกับหมอจ้าวได้

คนที่เหลือก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเหมือนกัน

ห้องนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย นอกจากมีศพเพิ่มขึ้นมาอีกศพ

“แปลกจัง...พวกเราตายแล้วจริงๆ เหรอ” เถียนเถียนดูเหมือนยังติดใจคำถามนี้อยู่ เธอยกฝ่ามือเรียวขึ้นมา แล้วตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

“โอ๊ย!” เถียนเถียนร้องออกมา “ยังเจ็บอยู่เลย...ทำไมตายแล้วยังรู้สึกเจ็บได้”

เฉียวเจียจิ้งส่ายหน้าอย่างจนใจ “ทำไม เธอเคยตายมาก่อนเหรอ”

“ฉัน...” เถียนเถียนชะงักไปนิดหนึ่ง “ก็...ไม่เคยตายจริงๆ แหละ...”

“ก็นั่นไง ใครจะไปรู้ว่าตายแล้วจะเป็นยังไง ดูจากสภาพแล้ว ที่นี่อาจเป็นนรกก็ได้” เฉียวเจียจิ้งมองศพสองศพในห้อง รู้สึกไม่สบายตัวไปหมด “ฉันไม่ได้แค่รู้สึกเจ็บนะ ยังได้กลิ่นเหม็นด้วย”

“แล้วพวกเราเป็นอะไรล่ะ วิญญาณเหรอ” หานอีโม่นักเขียนถาม

หมอจ้าวได้ยินแล้วก็ตรวจร่างกายตัวเองดู พบว่าทั้งการเต้นของหัวใจ อุณหภูมิร่างกาย และชีพจรล้วนปกติ ตัวเขาเองก็หายใจตามปกติ แต่กลับไม่ใช้ออกซิเจนเลย

ดูท่าความตายจะเป็นเรื่องลึกลับจริงๆ ความรู้ทางการแพทย์ข้อไหนก็อธิบายไม่ได้

“ไม่ว่าพวกเราจะเป็นอะไร ผมก็ไม่อยากติดอยู่ในห้องเล็กๆ นี้ไปตลอดหรอกนะ” ตำรวจหลี่พูด “หาทางออกกันเถอะ”

ตำรวจหลี่เดินไปข้างตัวหัวแพะ แล้วหยิบปืนที่ตกอยู่ข้างมือขึ้นมา

การกระทำนี้ทำเอาทุกคนสะดุ้ง พากันถอยห่างจากเขาโดยไม่รู้ตัว

ตำรวจหลี่ดึงลำเลื่อนเปิดดูอย่างคล่องแคล่ว แล้วถอดแม็กกาซีนออก พบว่าปืนกระบอกนี้มีกระสุนแค่นัดเดียว และตอนนี้ก็หมดแล้ว

นี่เป็นทั้งข่าวดีและข่าวร้าย

ข่าวดีคือไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครเอาปืนกระบอกนี้ไปทำร้ายคนอื่นอีก ข่าวร้ายคือถ้าเจออันตรายอื่น พวกเขาก็ป้องกันตัวไม่ได้

ส่วนเฉียวเจียจิ้งใจกล้ามาก เขายื่นมือไปค่อยๆ ถอดหน้ากากของหัวแพะออก แล้วก็พบว่าใต้หน้ากากเป็นชายคนหนึ่งที่ใบหน้าเน่าเปื่อยไปทั้งหมด

ตาสองข้างของเขาเหลือกขึ้น ไม่มีสัญญาณชีพแล้ว

“หน้าน่ากลัวชะมัด...”

ทนายจางที่อยู่ข้างๆ พูดเห็นด้วย

สิบวันสิ้นสูญจบตอน 10
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 11 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 9กลับหน้าเรื่อง
ตอน 9ตอนล่าสุด