ตอนที่ 9 ความจริงที่ยากจะยอมรับ
ทุกคนเห็นคำนั้นแล้วก็ตะลึงไปตามๆ กัน
“ฉันจับได้ ‘คนโกหก’” ฉีเซี่ยพูดช้าๆ “แต่จะพลิกการ์ดใบนี้หรือไม่พลิกก็ไม่ต่างกัน เพราะมันไม่สำคัญเลย”
เขาหยิบการ์ดขึ้นมา แล้วโยนลงกลางโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด การ์ดในมือพวกแกทุกคนก็เป็น ‘คนโกหก’ ทั้งนั้น”
ได้ยินแล้วไม่มีใครขยับเลย ผ่านไปครู่หนึ่งตำรวจหลี่ถึงถามขึ้น “งั้น...นายหมายความว่าเมื่อกี้ทุกคนโกหกกันหมดเหรอ”
“ใช่” ฉีเซี่ยพยักหน้า “ทุกคนฉลาดกว่าที่ฉันคิด พวกแกต่างใส่คำโกหกเล็กๆ ไว้ในเรื่องของตัวเอง ให้เรื่องยังสมบูรณ์ได้โดยไม่กระทบตรรกะของเนื้อเรื่อง”
ตำรวจหลี่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ดูเหมือนจะนึกอะไรออกเหมือนกัน
“ถ้าที่นายพูดถูก...” ตำรวจหลี่ถอนหายใจอย่างมีนัย “ปัญหาก็ยิ่งยุ่งยากเข้าไปใหญ่”
ทุกคนหันไปมองตำรวจหลี่อีกครั้งอย่างไม่เข้าใจ
ตำรวจหลี่พูดต่อ “ตามกฎแล้ว ต้องให้ทุกคนเลือกคนโกหกตรงกันเท่านั้น พวกเราถึงจะรอดไปด้วยกันได้ แต่แบบนั้นคนโกหกก็จะแพ้ ฉะนั้นพวกเรา...”
หมอจ้าวเข้าใจความหมายของตำรวจหลี่ก่อนใคร “คุณหมายความว่า...พวกเราโหวตยังไงก็ได้ เพราะทุกคนโกหก เกมนี้เลยกลายเป็น ‘เกมที่ชนะแน่นอน’ มีแค่คนที่ถูกโหวตเท่านั้นที่ต้องตาย?”
“ใช่” ตำรวจหลี่พยักหน้า “ทางที่ดีที่สุดตอนนี้คือรวมคะแนนโหวตทั้งหมดไว้ที่คนคนเดียว แบบนี้จะลดความสูญเสียให้น้อยที่สุด อย่างน้อยคนที่เหลือก็รอด...”
ประโยคนี้ทำให้บรรยากาศอึดอัดถึงขีดสุดอีกครั้ง แต่หัวแพะกลับไม่มีท่าทีอะไรเลย
ถ้าพูดแบบนี้...พวกเขาก็แค่กำลังโหวตให้คนคนหนึ่งไปตายงั้นเหรอ
ฉีเซี่ยถอนหายใจอย่างจนใจ มองตำรวจหลี่แล้วพูดว่า “คุณตำรวจ ชอบพูดขัดคนอื่นนี่เป็นงานอดิเรกของนายเหรอ ทำแบบนี้แล้วรู้สึกภูมิใจหรือไง”
“นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” ตำรวจหลี่ขมวดคิ้วตอบ “ผมกำลังช่วยนายคิดหาทางอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“ฉันไม่ต้องการให้นายช่วย” ฉีเซี่ยพูดโดยไม่ต้องคิด “ความคิดของนายจะทำให้ทุกคนตายกันหมด”
“อะไรนะ” ตำรวจหลี่ชะงัก “ทำไมผมจะทำให้ทุกคนตาย หรือที่ผมพูดมันผิด ถ้าทุกคนโกหกหมด โหวตยังไงก็ใช้ได้ไม่ใช่เหรอ”
“ตำรวจหลี่ หัวแพะเคยบอกว่า ‘กฎคือสิ่งเด็ดขาด’ และ ‘มีคนโกหกเพียงคนเดียวเท่านั้น’ นายยังจำได้ไหม”
“นี่...” ตำรวจหลี่ลังเลไปนิดหนึ่ง นึกขึ้นได้ว่าหัวแพะเคยพูดสองประโยคนี้จริงๆ
“ฉันจะเรียบเรียงความคิดให้ทุกคนฟัง” ฉีเซี่ยพูดเสียงเย็น “ในเกมนี้ ดูเหมือน ‘คนโกหก’ จะมีโอกาสชนะสูง เพราะทุกคนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะชนะ แต่ถ้าพวกเราโหวตส่งเดช สุดท้ายคนที่ตายจะเป็นพวกเราทุกคน”
เฉียวเจียจิ้งที่นั่งข้างฉีเซี่ยลูบแขนลายของตัวเอง พึมพำกับตัวเอง “เพราะพวกเราทำผิด ‘กฎ’...”
“ใช่” ฉีเซี่ยพยักหน้า “แต่ที่น่าสนใจของเกมนี้คือ พวกเราไม่มีทางอนุมานได้เลยว่าอีกฝ่ายโกหกหรือเปล่า อย่างที่ทนายจางพูด พวกเราทำได้แค่ดูว่าประสบการณ์ของแต่ละคนขัดกันไหม แต่พวกเราไม่ได้อยู่พื้นที่เดียวกันเลย ต่อให้เรื่องที่เกิดขัดกันแค่ไหน ก็ไม่มีทางมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอีกฝ่ายโกหก”
ฉีเซี่ยมองทุกคนที่จมอยู่กับความคิด แล้วพูดต่อ “ ‘คนจัดเกม’ จงใจเลือกพวกเราเก้าคนมานั่งที่นี่ ต้องมีจุดประสงค์แน่ นั่นคือให้พวกเราหาพิรุธจากเรื่องเล่าที่ดูเหมือนเชื่อมโยงกันเรื่องแล้วเรื่องเล่า ด้วยความคิดว่าตัวเองฉลาด”
“แต่แบบนั้นถูกจริงเหรอ พวกเรามีอะไรมั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายโกหกแน่ๆ” ฉีเซี่ยแค่นหัวเราะ “ในเกมนี้ ‘คนโกหก’ ที่พวกเรายืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์จากเบาะแสที่มีอยู่ มีแค่คนเดียวเท่านั้น คำพูดของเขาไม่ตรงกับสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้เลยสักนิด”
ฉีเซี่ยหยิบปากกามาเขียนลงบนกระดาษดังแกรกๆ เป็นคำว่า “แพะมนุษย์”
“ฉันสงสัยมาตั้งแต่แรกแล้วว่าทำไมหัวแพะถึงแนะนำชื่อแปลกๆ อย่าง ‘แพะมนุษย์’ ให้พวกเรารู้ตั้งแต่ต้น ดูเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นเลย ตอนนี้มาคิดดูแล้ว นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของเกมเหมือนกัน”
ทุกคนค่อยๆ หันไปมอง “แพะมนุษย์” เขายังไม่ขยับเลยสักนิด
ตำรวจหลี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า “ไอ้ต้มตุ๋น ผมมีข้อสงสัยข้อหนึ่ง กฎที่หัวแพะบอกคือ ‘ในบรรดาคนที่เล่าเรื่องทั้งหมด มีคนโกหกเพียงคนเดียวเท่านั้น’ แต่เขาไม่ได้เล่าเรื่องนะ”
“ไม่ได้เล่าเหรอ” ฉีเซี่ยยักไหล่อย่างไม่ยืนยันไม่ปฏิเสธ “ฉันจำได้ชัดเลยว่าหัวแพะบอกว่าเขาพาพวกเรามารวมกันที่นี่ เพื่อสร้าง ‘เทพ’ ขึ้นมาองค์หนึ่ง นี่ไม่ใช่เรื่องเล่าที่เหลือเชื่อเหรอ”
ตำรวจหลี่ก้มหน้าลงเงียบๆ เขารู้สึกว่าที่ฉีเซี่ยพูดมีเหตุผลมาก แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ อยู่
“แต่ว่า...” หมอจ้าวพูดขึ้น “สมมติฐานทั้งหมดของนายตั้งอยู่บนข้อแม้ว่า ‘ทุกคนเป็นคนโกหก’ แต่ทำไมนายถึงฟันธงว่าพวกเราเป็นคนโกหก ถ้าพวกเราพลิกการ์ดแล้วมีแค่นายคนเดียวที่เป็น ‘คนโกหก’ จะทำยังไง”
“พวกนายไม่มีทางพูดความจริง” ฉีเซี่ยยิ้มขื่น สีหน้าดูสิ้นหวังอยู่บ้าง “ฉันเองก็ใช้เวลาพิสูจน์เรื่องนี้อยู่พักหนึ่ง ฉันไม่ได้รู้แค่ว่าพวกนายโกหก แต่ยังรู้ด้วยว่าพวกนายโกหกตรงไหน”
เขาดันกระดาษทดไปข้างหน้า แล้วหันไปมองเถียนเถียนที่อยู่ข้างตัว “เถียนเถียน ตอนนั้นคุณกำลัง ‘ทำงาน’ อยู่ในรถ แล้วโผล่หัวออกไปข้างนอก ป้ายโฆษณาที่หล่นลงมาแค่ทับรถจนคุณหมดสติจริงๆ เหรอ”
เถียนเถียนเม้มปาก ไม่กล้าพูดอะไร
“เฉียวเจียจิ้ง นายตกจากที่สูงขนาดนั้นลงมากระแทกป้ายโฆษณา แค่ ‘หมดสติ’ จริงๆ เหรอ”
เฉียวเจียจิ้งเงียบ
“ครูเซียวหราน คุณพาเด็กคนนั้นหลบรถที่พุ่งเข้ามาได้จริงๆ เหรอ”
แววตาของเซียวหรานวูบหลบไปชั่วขณะ
“หมอจ้าว ห้องผ่าตัดต้องรักษาความมั่นคง เลยสร้างแข็งแรงกว่าห้องทั่วไปมาก แต่นายบอกว่าเพดานห้องผ่าตัดถล่ม นายแค่ถูกกระแทกจนสลบจริงๆ เหรอ”
หมอจ้าวหันหน้าไปทางอื่น
“หานอีโม่ นายบอกว่าไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนตั้งใจเขียนหนังสือ สิ่งที่กลัวที่สุดคือการถูกรบกวน นายไม่รู้จริงๆ เหรอว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
หานอีโม่ถอนหายใจเบาๆ
“ทนายจาง รถของคุณถูกดันตกลงไปในรอยแยก รอยแยกนั้นลึกแค่ไหน”
ทนายจางกอดอก สีหน้าเรียบเฉย
“ตำรวจหลี่ นายขับรถยี่ห้ออะไร ถึงปรับเบาะเอนลงได้ในพริบตา จนหลุดจากการรัดของคนข้างหลังได้”
ตำรวจหลี่ลูบรอยแดงที่คอตัวเอง อ้าปากจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูด
“หลินฉิน เพดานของคุณก็ถล่มลงมาเหมือนกัน แต่คุณบอกว่าห้องทำงานอยู่ชั้นสูง ถ้าชั้นสูงเริ่มถล่มเมื่อไหร่ ทั้งตึกก็คงไม่เหลือแล้วล่ะ”
หลินฉินก้มหน้าลงต่ำ
ฉีเซี่ยเห็นสีหน้าของทุกคนแล้ว ก็ยื่นมือเคาะโต๊ะแล้วพูดว่า
“ทุกคน ยอมรับเถอะ รวมถึงฉันด้วย พวกเราทุกคนตายไปแล้ว”
กำลังโหลดความเห็น...