“ถ้าอย่างนั้น เหตุผลที่มาหาในวันนี้คือเพื่อจะบอกเรื่องนั้นเหรอคะ”
“เมื่อวานนี้ มีเลดี้ผมสีบลอนด์คนหนึ่งหายตัวไป ชื่อ ‘ราฟี วิโอเล็ต’ เป็นเลดี้แห่งตระกูลไวเคานต์วิโอเล็ต”
“…….”
“มีการแจ้งความคนหายหลังจากที่เธอทะเลาะกับพ่อแม่แล้วออกจากบ้านไปโดยไม่กลับมา แม้จะมีคนที่คิดว่าเป็นแค่การหนีออกจากบ้านธรรมดาๆ แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้น”
“อย่างนั้นเหรอคะ”
โรดี้ตอบรับพลางจมดิ่งสู่ห้วงความคิด
‘ราฟี วิโอเล็ต’
เป็นบุคคลที่ถูกเอ่ยถึงในเกมอย่างแน่นอน
เธอสนิทสนมกับซิโมเน่ ทว่าก็เป็นเพียงหนึ่งในตัวประกอบนับไม่ถ้วนที่ถูกฆาตกรสังหาร
‘เอาไงดีล่ะเนี่ย’
อีกไม่กี่วันข้างหน้า ราฟี วิโอเล็ตที่ถูกลักพาตัวจะถูกฆ่าตาย
‘จะให้ยืนดูคนตายไปต่อหน้าต่อตาทั้งที่รู้ก็คงไม่ได้ด้วยสิ’
ตอนนั้นเอง ริเคนส์ก็เอ่ยถามขึ้นมา
“เธอพอจะนึกอะไรออกบ้างไหม”
“ทำไมถึงถามคำถามแบบนั้นกับฉันล่ะคะ”
โรดี้แย้มยิ้มบางๆ
“ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่ไม่รู้อะไรเลยแท้ๆ”
“เพราะไม่รู้ทำไม ฉันถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่าเธอน่าจะรู้อะไรบางอย่าง”
คำพูดนั้นทำให้โรดี้มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เจือความระแวดระวังเล็กน้อย
‘คิดอะไรอยู่กันแน่นะ’
เธอยังจับทางไม่ได้เลยว่าริเคนส์คิดอย่างไรกับตัวเอง
‘รู้สึกดีด้วย หรือว่ามุ่งร้าย หรือแค่ลองหยั่งเชิงดูงั้นเหรอ’
ไม่ว่าจะเป็นทางไหน ในเมื่อเปิดเผยที่มาของข้อมูลที่ตนมีไม่ได้ ก็จำเป็นต้องระมัดระวังตัวเอาไว้
‘ริเคนส์น่ะเซนส์ดี แต่กลับไม่ยอมแสดงอารมณ์ออกมาเลยทำให้อ่านยากชะมัด’
“ยิ่งกว่านั้น… ท่านเซอร์คะ”
โรดี้เปลี่ยนประเด็นสนทนาไปอย่างเป็นธรรมชาติ
“พอจะเดาได้ไหมคะว่าคนร้ายคือใคร”
ริเคนส์นิ่งเงียบไปด้วยสีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“คิดว่าพอบีบขอบเขตของผู้ต้องสงสัยให้แคบลงได้อยู่”
‘อย่าบอกนะว่ารู้แล้วน่ะ’
โรดี้ถามย้ำด้วยความแปลกใจ
“ยังไงเหรอคะ”
“พอลองค้นย้อนอดีตไปไกลขึ้นและตรวจสอบข้อมูลคดีตลอด 20 ปีดู ก็พบคดีที่เป็นจุดเริ่มต้นทำให้คดีค้างคาที่เกี่ยวกับคนผมบลอนด์หายสาบสูญเพิ่มขึ้นน่ะ”
“คดีอะไรเหรอคะ”
“คดีที่พ่อแม่ของฉันเสียชีวิต”
“…หมายถึงท่านผู้สืบทอดตำแหน่งดยุค โจเอน มักเซตา สินะคะ”
“ใช่ หลังเกิดคดีนั้น จำนวนคนผมบลอนด์ที่หายสาบสูญก็เพิ่มขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ยิ่งไปกว่านั้น”
“ยิ่งไปกว่านั้น?”
“พ่อของฉันเองก็มีผมสีบลอนด์เหมือนกัน”
โรดี้ทึ่งเมื่อตระหนักได้ว่าเขาเข้าใกล้ความจริงมากเพียงใดแล้ว
‘สุดยอดเลยแฮะ’
การจะคาดเดาได้ถึงขนาดนี้จากแค่คำใบ้ที่ให้ไปไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแท้ๆ
“ถ้าอย่างนั้น คนร้ายก็อาจเป็นหนึ่งในคนที่เกี่ยวข้องกับท่านผู้สืบทอดตำแหน่งดยุคโจเอนในตอนนั้นก็ได้นะคะ”
“ถูกต้อง ถึงตอนนี้จะยังหาความเชื่อมโยงอื่นเพิ่มเติมไม่ได้ก็เถอะ…”
“แค่นั้นก็ถือว่าคืบหน้าไปมากแล้วนี่คะ”
ริเคนส์ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง
“ก็จริง ตอนนี้ฉันกะว่าจะตามหาท่านหญิงราฟี วิโอเล็ตที่หายตัวไปให้เจอก่อนอยู่หรอก…”
ราวกับหมดเรื่องจะคุยแล้ว ริเคนส์จึงลุกขึ้นจากที่นั่ง
“ถ้าเธอนึกอะไรขึ้นมาได้อีกก็ช่วยบอกทันทีทีนะ”
โรดี้เอียงคอสงสัย
“ก็ดีทุกอย่างหรอกนะคะ แต่คิดจะเชื่อคำพูดของฉันจริงๆ เหรอคะ”
“หืม……”
ริเคนส์เผยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“เอาจริงฉันก็ไม่แน่ใจนักหรอก ตอนนี้เธอให้ความรู้สึก…… เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนนิดหน่อยน่ะ”
‘เซนส์ดีชะมัด’
โรดี้เดาะลิ้นในใจ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วจึงถามต่อไป
“เปลี่ยนไปยังไงกันแน่คะ”
“รูปแบบการกระทำเปลี่ยนไป เธอไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองถูกชักนำด้วยความปรารถนาและอารมณ์เหมือนเมื่อก่อน”
เขาจ้องมองเธอเขม็ง
“ฉันก็เลยคิดว่าถ้าเป็นเธอในตอนนี้น่าจะพอเชื่อใจได้อยู่บ้าง”
เป็นคำตอบที่ผิดคาดอย่างยิ่ง
‘เชื่อใจเนี่ยนะ’
ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากเขา
โรดี้ตกอยู่ในห้วงความคิด
‘เอาไงดีล่ะ’
หากมัวแต่อยู่เฉยๆ แบบนี้ ปัญหาไหนก็คงไม่ได้รับการคลี่คลาย
‘ถึงจะไม่มีโอกาสเป็นไปได้ แต่ลองเสี่ยงดูสักตั้งดีไหม’
“ที่ผ่านมา……”
เธอค่อยๆ เปิดปากพูด
“ท่านบอกว่ารู้สึกเหมือนฉันรู้อะไรบางอย่างใช่ไหมคะ”
“ใช่”
“ถ้าอย่างนั้น ให้ฉัน”
แม้จะรู้ว่าเป็นคำขอที่โง่เง่า แต่ก็ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องลองดู
“―ร่วมเดินทางไปสืบสวน ‘คดีการหายสาบสูญของราฟี วิโอเล็ต’ ในฐานะผู้ช่วยจะได้ไหมคะ”
“……!”
ดวงตาของริเคนส์เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจกับคำพูดที่คาดไม่ถึง
“ผู้ช่วย งั้นเหรอ……”
เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดปากอันหนักอึ้ง
“ทำไมถึงอยากเป็นผู้ช่วยล่ะ”
ริเคนส์ส่งสายตาที่เจือความกังขามาให้
“ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเธอเลยสักนิด”
“เพราะมีคนตายไงคะ แล้วก็อาจจะมีคนตายเพิ่มอีกด้วย”
“แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงไม่สนใจหรอกจริงไหม”
“ก็อาจจะจริงค่ะ”
เขากวาดสายตามองสำรวจโรดี้
“อะไรทำให้เธอเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้กัน”
คำตอบนั้นแสนเรียบง่าย
“อิสรภาพค่ะ”
“อิสรภาพ……? ไม่ใช่ว่าโดนขับไล่ออกจากตระกูลหรอกเหรอ”
“ค่ะ อิสรภาพที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจ”
ริเคนส์มองตรงไปที่โรดี้
‘แววตาคู่นั้นอีกแล้วสินะ’
ดวงตาที่โอบกอดแสงประกายดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
“แต่เหมือนคุณจะเข้าใจผิดอะไรอยู่นะคะ ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว”
“……หมายความว่ายังไง”
“ฉันก็ยังเหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ”
มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเฉียงๆ
“สิ่งใดที่ต้องการก็ไม่มีวันยอมแพ้ โลภมาก แล้วก็เจ้าเล่ห์”
“…….”
“แค่ทิศทางในการแสดงมันออกมาเปลี่ยนไปเท่านั้นเอง”
โรดี้แย้มยิ้มอย่างผ่าเผย
“ตอนนี้มีแค่สองทางเลือกเท่านั้นที่ท่านเซอร์เลือกได้ค่ะ”
“……อะไรล่ะ”
“จะปัดคำขอของฉันตกไปว่าเป็นเรื่องไร้สาระแล้วเพิกเฉยอย่างสิ้นเชิง หรือไม่อย่างนั้น”
เธอยื่นมือขาวผ่องออกมา
“ก็เชื่อสัญชาตญาณของตัวเองแล้วจับมือกับ ‘นางร้าย’ เพื่อจับกุมคนร้าย”
“…….”
ริเคนส์มีสีหน้าประหลาดราวกับกำลังนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้
ในที่สุด เขาก็เอ่ยปาก
“……ตกลง”
จากนั้นจึงค่อยๆ ยื่นมือไปกุมมือของโรดี้ไว้
“ในฐานะหัวหน้าอัศวิน ฉันจะออกบัตรผ่านเข้าออกชั่วคราวของกองอัศวินให้เธอ”
“……!”
“ตั้งแต่พรุ่งนี้ เธอจะมาที่ห้องทำงานของหัวหน้าอัศวินได้ไหม”
เธอคลี่รอยยิ้มกว้าง
“ได้สิคะ!”
เช้าวันรุ่งขึ้น
หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าอาคารกองอัศวินหลวง
เจ้าหน้าที่ซึ่งเฝ้าทางเข้ากองอัศวินมองสลับไปมาระหว่างบัตรผ่านในมือตนกับใบหน้าของหญิงสาว
“ขะ ของจริงหรือครับเนี่ย”
หญิงสาวตอบกลับคำถามโง่ๆ นั้นอย่างกวนประสาท
“แล้วเห็นเป็นของปลอมหรือไง”
เจ้าหน้าที่ขยี้ตาแล้วจ้องมองบัตรผ่านตาแทบไม่กะพริบอีกครั้ง
……มองมุมไหนก็เป็นบัตรผ่านที่ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการไม่ผิดแน่
“ชะ เชิญเข้าไปได้เลยครับ”
หญิงสาวที่รับบัตรผ่านซึ่งเจ้าหน้าที่ยื่นคืนมาให้เอ่ยถาม
“ห้องหัวหน้าอัศวินไปทางไหน”
‘ผู้หญิงคนนี้ คิดจะไปห้องหัวหน้าอัศวินจริงๆ หรือเนี่ย!?’
“ท่านหัวหน้าอัศวินไม่สามารถเข้าพบได้โดยไม่มีการนัดหมายล่วงหนะ―”
“มีนัดล่วงหน้าไว้แล้ว”
เจ้าหน้าที่รีบส่งเจ้าหน้าที่อีกคนไปตรวจสอบอย่างเร่งด่วน
ผลลัพธ์คือ ‘มีนัดล่วงหน้าไว้แล้ว’
“……เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวา จากนั้นก็เข้าไปทางประตูสีทองได้เลยครับ”
“เข้าใจแล้ว ขอบใจนะ”
หญิงสาวที่ตอบกลับอย่างแจ่มใสเดินผ่านหน้าเจ้าหน้าที่ไปด้วยท่วงท่าหยิ่งผยอง
เขาได้แต่มองตามแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างเหม่อลอย ชายกระโปรงชุดเดรสสีดำสะบัดพลิ้วไปมา
‘นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่’
เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่
‘นางร้ายในข่าวลือเนี่ยนะมาเยือนกองอัศวินหลวง!’
แน่นอนว่าโรดี้ไม่สนใจปฏิกิริยาของเจ้าหน้าที่ เธอเดินไปตามระเบียงทางเดินของกองอัศวินอย่างสง่าผ่าเผย
เหล่าสมาชิกที่เดินผ่านระเบียงต่างตกใจและหันมามองเธอเป็นตาเดียว
“โร โรดี้ เอวองต์?”
“นี่ฉันกำลังฝันไปอยู่หรือเปล่า……?”
“ผู้หญิงชั่วร้ายพรรค์นั้นเข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน?”
สมาชิกสองสามคนรีบวิ่งไปที่ห้องหัวหน้าอัศวินเพื่อรายงานเรื่องนี้ให้ริเคนส์ทราบ
“…….”
โรดี้ปล่อยให้เสียงซุบซิบนินทาเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เธอมายืนอยู่หน้าห้องหัวหน้าอัศวินแล้วเคาะประตู
“เข้ามาได้”
เมื่อเสียงทุ้มต่ำสุขุมดังแว่วมาจากหลังบานประตู เธอจึงหมุนลูกบิดประตูเปิดเข้าไป
ด้านในมีสมาชิกไม่กี่คนที่เพิ่งวิ่งแจ้นเข้ามากำลังร้องเรียนอย่างไม่พอใจ
“ทะ ท่านหัวหน้าครับ! เรื่องนี้มันไร้เหตุผลสิ้นดีเลยนะครับ!”
“จริงด้วยครับ ผู้หญิงพรรค์นั้นจะไปมีประโยชน์อะไรกับการสืบสวนคดีกัน!”
“นี่มันเป็นการทำให้เกียรติของกองอัศวินมัวหมองชัดๆ!”
พอได้ยินแบบนั้นแล้วก็ชวนให้อึ้งจนพูดไม่ออก
“ให้ตายสิ เกียรติยศที่มัวหมองได้ด้วยคนคนเดียวอย่างฉันเนี่ยนะ”
โรดี้ยิ้มเยาะอย่างบิดเบี้ยว
“นั่นสิคะถึงจะเป็นการลบหลู่เกียรติกองอัศวินหลวงอย่างแท้จริง?”
“…….”
เหล่าอัศวินพากันจ้องเขม็งมาที่เธอ ทว่าโรดี้หาได้ใส่ใจไม่และหันไปมองริเคนส์
“ฉันมาตามสัญญาแล้วค่ะ”
ริเคนส์พยักหน้าช้าๆ
“……ลำบากเธอแย่ที่ต้องเดินทางมา”
จากนั้นเขาก็มองไปยังเหล่าสมาชิกกองอัศวินที่กรูเข้ามาคัดค้าน
“อย่างที่ฉันเพิ่งบอกไป คุณโรดี้ที่อยู่ที่นี่คือผู้ช่วยคนสำคัญในคดีของท่านหญิงวิโอเล็ตครั้งนี้ ขอให้ทุกคนร่วมมือกับเธอเพื่อคลี่คลายคดีซะ”
“ท่านหัวหน้าครับ―”
ริเคนส์ตวาดลั่นอย่างเด็ดขาด
“ฉันไม่รับฟังคำคัดค้านใดๆ ทั้งสิ้น เลิกแถว”
“…….”
สมาชิกกองอัศวินจำต้องหุบปากลงด้วยสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
“เอาเถอะ ก็ดีค่ะ”
โรดี้มองไปยังพวกเขา
“ฉันชื่อ ‘โรดี้’ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคงได้ร่วมงานกันสักระยะหนึ่งค่ะ”
ริมฝีปากสีแดงสดของเธอยกยิ้มขึ้น
“ทุกคนคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
กำลังโหลดความเห็น...
ลูมอนโซ่