โรดี้กลั้นหัวเราะพลางตอบอย่างสุภาพ
“ฉันยังมีข้อบกพร่องอยู่อีกมากจนไม่อาจเคียงข้างท่านเซอร์มักเซตาได้หรอกค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้ริเคนส์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองโรดี้
“…….”
วิลเลียมที่ไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของหลานชายเอ่ยตอบอย่างหงอยเหงา
“……งั้นหรือ”
ดูเป็นคุณหนูที่ฉลาดและแสนดีไม่เหมือนข่าวลือในแวดวงสังคมแท้ๆ
……แม้จะอยากพูดอะไรมากกว่านี้ แต่วิลเลียมที่ถูกหลานชายจ้องเขม็งด้วยสายตาน่าสะพรึงกลัวก็จำต้องถอดใจ ได้แต่เดาะลิ้นด้วยความเสียดาย
ในตอนนั้นเอง โรดี้ที่กำลังจิบชาก็หันไปมองวิลเลียมราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ท่านดยุคคะ ฉันขอรบกวนสักเรื่องได้ไหมคะ”
“หืม เรื่องอะไรหรือ”
“หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ฉันอยากจะขอเวลาสักครู่ได้ไหมคะ”
มันคือคำขอพูดคุยกันตามลำพัง
แม้วิลเลียมจะรู้สึกแปลกใจ แต่ก็พยักหน้ารับแต่โดยดี
“เข้าใจแล้ว ฉันจะเตรียมที่ไว้ให้”
วิลเลียมเดินกะเผลกไปตามระเบียงทางเดิน
“โอย…… คราวนี้หัวเข่าดันมีปัญหาอีกจนได้”
ระยะนี้ไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ปกติเลยสักแห่ง
ทั้งหัวเข่า ไหล่ คอ เอว และอื่นๆ……
แม้ในวัยหนุ่มวิลเลียมจะเคยโลดโผนและแข็งแรงเพียงใด แต่ก็ไม่มีใครเอาชนะกาลเวลาได้
‘ถ้าเจ้าริเคนส์ยอมสืบทอดตำแหน่งดยุคเร็วๆ ก็คงดี’
ข้อเสนอนี้เขาเคยพูดกับหลานชายมาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน ทว่าอีกฝ่ายกลับปฏิเสธมาโดยตลอด
โดยอ้างว่าตนเองยังมีข้อบกพร่องอยู่อีกมาก
‘ฉันว่าเขามีความสามารถเพียบพร้อมพอแล้วแท้ๆ ทำไมถึงปฏิเสธกันนะ’
แม้จะเป็นเด็กที่ขยันขันแข็งและไร้ที่ติ แต่สีหน้าบึ้งตึงไร้อารมณ์อยู่เป็นนิจก็ทำให้เขารู้สึกกังวลใจ
‘ถ้าล่วงรู้ได้ว่าเจ้าหลานชายกำลังคิดอะไรอยู่ก็คงจะดีหรอก’
วิลเลียมมุ่งหน้าไปยังห้องรับรองที่โรดี้กำลังรออยู่พลางครุ่นคิดเรื่องต่างๆ นานา
ในคราวนี้เขาบีบนวดหัวเข่าที่ฝืดตึงพลางนึกถึงหญิงสาวที่เพิ่งพบกันในมื้ออาหาร
‘มีธุระอะไรกันแน่นะ’
มันอาจจะเป็นเรื่องที่เรียบง่ายอย่างคาดไม่ถึงก็ได้
‘จะมาเรียกร้องรางวัลตอบแทนสำหรับเรื่องในครั้งนี้หรือเปล่า’
เป็นเรื่องที่มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว
เขาได้ยินมาว่าเธอมีส่วนช่วยอย่างมากในการเปิดโปงตัวคนร้ายที่แท้จริงซึ่งสังหารลูกชายและลูกสะใภ้ของเขา
วิลเลียมเองก็รู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง และตั้งใจจะมอบผลตอบแทนให้อย่างสาสมในนามของตระกูล
‘ขอแค่หญิงสาวคนนั้นไม่ละโมบโลภมากจนเกินพอก็เป็นพอ’
วิลเลียมเดินเข้าไปในห้องรับรองด้วยท่วงท่าที่เหยียดตรงสง่างามกว่าผู้ใดโดยไม่แสดงอาการเจ็บหัวเข่าออกมาให้เห็น
“มาแล้วหรือคะ”
โรดี้ลุกขึ้นจากที่นั่งพลางกล่าวทักทายอย่างเรียบร้อย
“ขอบพระคุณที่สละเวลาอันมีค่าให้นะคะ ท่านดยุค”
“ไม่เป็นไรหรอก สำหรับผู้มีพระคุณแล้ว เรื่องแค่นี้ฉันทำให้ได้อยู่แล้ว”
วิลเลียมนั่งลงบนเก้าอี้ทันทีเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นอาการเสียวแปลบที่หัวเข่า
โรดี้ก็นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเช่นกัน
‘หืม……?’
เขาเงยหน้าขึ้นและสังเกตเห็นกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดที่วางอยู่ข้างตัวเธอ
“คุณโรดี้ นั่นคืออะไรหรือ?”
“อ๋อ สิ่งนี้หรือคะ”
เธอแย้มรอยยิ้มที่มีเลศนัยเล็กน้อย
“ความจริงแล้ว ฉันขอเข้าพบท่านดยุคก็เพื่อมอบสิ่งนี้ให้ค่ะ”
วิลเลียมชี้นิ้วมาที่ตัวเองด้วยสีหน้างุนงง
“สิ่งนี้ ให้ฉันรึ?”
เขาคาดไว้ว่าเธอคงจะมาเรียกร้องอะไรบางอย่าง ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะกลายเป็นฝ่ายได้รับของขวัญเสียเอง
“มันคืออะไรกันรึ?”
โรดี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแจ่มใส
“สินบนค่ะ”
“สินบน……?”
วิลเลียมมองเธอด้วยความฉงน
แน่นอนว่าที่ผ่านมามีคนพยายามจะติดสินบนเขาอยู่มากโข
ทว่าคนที่ป่าวประกาศออกมาโต้งๆ เช่นนี้เพิ่งจะเคยเจอเป็นคนแรก
“หากมีเรื่องจะขอร้องก็พูดมาตามสบายเถิด มีบุญคุณต่อกันอยู่แล้ว ช่วยเหลือสักครั้งหนึ่งจะเป็นไรไป”
“ไม่ค่ะ ฉันอยากให้ท่านดยุครับสิ่งนี้ไว้จริงๆ ค่ะ”
โรดี้กล่าวด้วยน้ำเสียงดื้อดึง
“เพราะนี่เป็นของล้ำค่ามากน่ะค่ะ”
“…….”
ได้ยินคำพูดเช่นนี้ก็เป็นครั้งแรกอีกเหมือนกัน
ปกติแล้วพวกที่คิดจะให้สินบนมักจะแอบยื่นให้พลางเอ่ยว่า ‘ท่านดยุคครับ ของเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเองครับ……’ แท้ๆ
“ตกลงมันคืออะไรกันแน่?”
“เป็นของที่ล้ำค่า มาก มาก จริงๆ ค่ะ มีเพียงชิ้นเดียวในโลกเท่านั้นนะคะ”
……พอพูดถึงขนาดนั้น ความอยากรู้อยากเห็นก็เริ่มผุดขึ้นมาทีละน้อย
“คะ แค่ก!”
วิลเลียมกระแอมไอเพื่อดึงสติกลับมา
“คุณโรดี้ ฉันไม่รับสินบนหรอกนะ”
เธอยิ้มละไม
“ถ้าเช่นนั้นไม่จำเป็นต้องรับไว้ก็ได้ค่ะ เพราะเป็นของล้ำค่า เพียงแค่ช่วยดูสักนิดก็พอ แค่นั้นก็เป็นเกียรติแล้วค่ะ”
ข้อเสนอนี้ชวนให้รู้สึกหวั่นไหวอยู่ไม่น้อย
“แค่ดูก็พออย่างนั้นรึ……?”
โรดี้อ้อนวอนด้วยสีหน้าเว้าวอน
“ค่ะ แค่ดูไม่ใช่การรับสินบนสักหน่อย จะเป็นอะไรไปล่ะคะ?”
วิลเลียมเหลือบมองกล่องของขวัญ
‘แค่ดูเฉยๆ นี่นะ แถม…… การจะปฏิเสธคำขอของผู้มีพระคุณโดยสิ้นเชิงก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไร……’
หลังจากหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองอย่างเต็มที่ เขาก็เอ่ยขึ้น
“ตกลง! ฉันจะแค่ดูเท่านั้นนะ”
วิลเลียมกล่าวสำทับไว้ล่วงหน้าด้วยเกรงว่าเธอจะคาดหวังลมๆ แล้งๆ
“แต่เธออย่าได้ฝันเลยนะว่าพอฉันเห็นสิ่งนี้แล้วจะยอมรับฟังคำขอที่ไม่ถูกต้องของเธอ คุณโรดี้”
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ฉันไม่คิดเช่นนั้นแน่นอนค่ะ”
ก่อนที่อีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ โรดี้ก็รีบวางกล่องของขวัญลงบนตักของวิลเลียมทันที
เขาปลดริบบิ้นสีแดงออกด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
‘ดูจากขนาดกล่องแล้วคงเป็นของชิ้นเล็กๆ สินะ’
เมื่อแกะริบบิ้นออกแล้ว เขาก็สอดนิ้วเข้าไปตามรอยประกบของกล่อง
‘บอกว่าเป็นของล้ำค่า หรือว่าจะเป็นพวกอัญมณีกันนะ’
วิลเลียมคิดพลางเปิดกล่องของขวัญออก
“…….”
หลังจากเหม่อมองสิ่งที่อยู่ข้างในอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“……นี่มัน”
“จำได้ใช่ไหมคะ”
“จำได้สิ”
วิลเลียมหยิบตุ๊กตาไม้ที่อยู่ในกล่องขึ้นมาอย่างทะนุถนอม
“ตุ๊กตาไม้ที่ริเคนส์…… เหลาขึ้นมากับโจเอนสินะ”
แววตาของเขาจมดิ่งลงสู่อดีตอันแสนไกล ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงความทรงจำที่ลึกซึ้ง
“ยังจำได้อยู่จริงๆ ด้วยสินะคะ”
“ใช่ เพราะตอนนั้นริเคนส์วิ่งเอามาอวดฉันนี่นา……”
ภาพของหลานชายตัวน้อยที่กอดตุ๊กตาวิ่งรี่เข้ามาพร้อมดวงตาเป็นประกายยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ
“แต่ฉันในตอนนั้นกลับโง่เขลาที่ไม่ยอมเอ่ยปากชมริเคนส์สักคำ”
วิลเลียมมองดูตุ๊กตาไม้ด้วยแววตาหม่นหมอง
ยามที่ริเคนส์มาอวดตุ๊กตาตัวนี้ เขากลับบันดาลโทสะใส่หลานชายและลูกชาย
[คิดจะสอนเรื่องต่ำช้าแบบนี้ให้ริเคนส์ด้วยหรือไง!]
เสียงของริเคนส์ที่หลบอยู่ด้านหลังโจเอนพลางเอ่ยซ้ำๆ ว่า ‘ขอโทษครับ ขอโทษครับ……’ ยังคงดังก้องอยู่ในหูอย่างชัดเจน
วิลเลียมทอดถอนใจ
“ฉันมันโง่เขลาเอง”
“…….”
“เด็กตัวแค่นั้นจะไปรู้อะไร…… แค่เอ่ยปากชมสักคำว่าเก่งมากก็สิ้นเรื่องแท้ๆ”
โรดี้จ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง
“กำลังนึกเสียใจภายหลังอยู่สินะคะ”
วิลเลียมแย้มยิ้มขื่นขม
“นับตั้งแต่ลูกชายกับลูกสะใภ้ตายจากไป ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันจะไม่นึกเสียใจ คุณโรดี้”
เขาที่คุดคู้อยู่กับที่จรดตุ๊กตาไม้แนบหน้าผากพลางพึมพำอย่างทรมานใจ
“วันเวลาอันงดงามเหล่านั้น ฉันกลับทำลายมันจนพังพินาศด้วยความเขลาของตัวเอง…….”
เอาแต่คอยเคี่ยวเข็ญลูกชายอยู่ตลอดเวลา
ทำไมถึงทำได้ไม่ดีกว่านี้
แกเป็นผู้สืบทอดของมักเซตา อย่าได้แสดงช่องโหว่ออกมาให้เห็นเด็ดขาด
จงสะสางงานให้สมบูรณ์แบบและยอดเยี่ยมกว่านี้เสีย
‘เอาเวลาที่พล่ามเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นไปบอกรักสักครั้งยังดีเสียกว่า’
ทั้งที่เป็นลูกชายคนสำคัญที่สุดในโลก แต่เพราะความเคยชินที่มีเขาอยู่เคียงข้างเสมอจึงไม่เคยตระหนัก
ว่าจะต้องสูญเสียไปในชั่วพริบตาเช่นนั้น
“……คุณโรดี้”
วิลเลียมที่เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งมีขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย
“เจตนาที่ส่งสิ่งนี้ให้ฉันคืออะไรหรือ?”
โรดี้ประสานสายตากับเขาตรงๆ
“เพื่อจะบอกให้ท่านทราบว่ายังมีสิ่งที่ยังไม่สายเกินไปอยู่ค่ะ”
“สิ่งที่…… ยังไม่สายงั้นหรือ?”
“โปรดปลดปล่อยท่านเซอร์ริเคนส์จากคำสาปในอดีตด้วยเถอะค่ะ”
“คำสาป งั้นหรือ”
วิลเลียมมองโรดี้ด้วยความประหลาดใจ
“หมายความว่าอย่างไรกันแน่?”
“ตอนนี้เขากำลังเก็บกดทุกความรู้สึกเอาไว้ และกำลังหวาดกลัวอยู่ค่ะ”
“เด็กคนนั้นกำลังกลัวอยู่เนี่ยนะ……?”
จินตนาการไม่ออกเลยสักนิด
หลานชายที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าอยู่เสมอเนี่ยนะจะรู้สึกกลัว
“ค่ะ ท่านเซอร์กำลังหวาดกลัว เขากลัวว่าจะไม่สามารถกลายเป็นผู้สืบทอดแห่งมักเซตาที่สมบูรณ์แบบได้”
คำพูดที่เหนือความคาดหมายทำให้วิลเลียมยกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ
“……เด็กคนนั้นเป็นผู้สืบทอดแห่งมักเซตาที่ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว”
“เคยพูดแบบนั้นให้เขาฟังบ้างหรือยังคะ แม้แต่ครั้งเดียว?”
เขาที่กำลังย้อนนึกถึงความทรงจำได้แต่ส่ายหน้า
พอนึกดูแล้ว ตัวเองก็เอาแต่คอยจู้จี้บ่นใส่ริเคนส์อยู่ตลอด
‘เพราะอยากให้หลานชายพัฒนาขึ้น และไม่อยากให้ทำผิดพลาดเหมือนฉันแท้ๆ’
คำพูดเหล่านั้นที่ตนเอ่ยออกไป กลายเป็นก้อนหินที่คอยกดทับเด็กคนนั้นไว้ทั้งหมดเลยงั้นหรือ
“ถ้าอย่างนั้น ได้โปรดบอกเขาด้วยความจริงใจทั้งหมดดูสักครั้งเถอะค่ะ”
โรดี้เอ่ยเสริมอย่างใจเย็น
“บอกว่าที่ผ่านมาลำบากมากแล้วนะ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันก็อยู่ข้างแกเสมอ”
เธอระบายยิ้มเศร้าสร้อย
“เด็กทุกคนบนโลกล้วนล้มแล้วลุกขึ้นเพื่อวิ่งไปข้างหน้าต่อ เพียงเพื่อให้ได้ยินประโยคนั้นเพียงประโยคเดียวจากผู้ปกครองนะคะ”
กำลังโหลดความเห็น...
ลูมอนโซ่