โรดี้เหลือบมองริเคนส์
ปกติเขาเป็นคนหน้านิ่งอยู่แล้วจึงดูไม่ออก ทว่าโรดี้ที่เคยเล่นเกมนี้มารู้ดีแก่ใจ
ริเคนส์ดูเหมือนจะรู้สึกถึงขั้นอยากฆ่าคนจากคำพูดโง่เง่าของลูกน้องตัวเอง
ทั้งความสิ้นหวังอย่างลึกซึ้งและโทสะที่แล่นริ้วขึ้นมา เมื่อตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาตนมีไอ้งั่งพรรค์นี้เป็นลูกน้อง
ตึก
ตึก
ยิ่งผู้บังคับบัญชาเดินใกล้เข้ามาเท่าไร ใบหน้าของอัศวินที่เพิ่งพล่ามเรื่องไร้สาระเมื่อครู่ก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ
“ฮะ ฮึก……”
ริเคนส์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าลูกน้องพลางค่อยๆ ยกมือขึ้น
‘อย่าบอกนะว่าจะต่อย……?’
ในจังหวะที่ทุกคนยกเว้นโรดี้ต่างมองดูด้วยใจระทึก มือของเขาก็เหวี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว
แคว่ก―
ริเคนส์กระชากตราสัญลักษณ์ของกองอัศวินที่ติดอยู่ตรงอกของลูกน้องออก
“เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอจะอยู่ในกองอัศวิน”
เขาที่กำตราสัญลักษณ์ของกองอัศวินไว้แน่นกล่าวเสริมขึ้น
“ถูกปลด”
“……!”
ใบหน้าของลูกน้องย้อมไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจสุดขีด
เป็นปฏิกิริยาที่สมควรแล้ว
เพราะการถูกปลดออกจากกองอัศวินถือเป็นเรื่องเสื่อมเสียเกียรติยศอย่างร้ายแรงในแวดวงสังคมชั้นสูง
“ทะ ท่านหัวหน้า!”
ริเคนส์สวนกลับไปอย่างเย็นชา
“นับจากเวลานี้ไป ท่านชายไม่มีสิทธิ์เรียกข้าว่าหัวหน้าอีก กลับบ้านไปเสียเถอะ”
ชายที่เคยเป็นลูกน้องก้มหน้าลงด้วยสีหน้าเหม่อลอยสิ้นหวัง
บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดลงในพริบตา
ทว่าโรดี้กลับต่างออกไป
แปะ แปะ แปะ แปะ
เธอตบมืออย่างจงใจให้ทุกคนเห็น
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นรวมถึงริเคนส์ต่างมองเธอด้วยความอึ้งงัน
“มองอะไรกันคะ”
โรดี้ยิ้มกริ่ม
“อย่าบอกนะว่าคาดหวังให้ ‘นางร้ายจอมชั่วช้า’ อย่างฉันร่วมโศกเศร้าไปด้วยน่ะ”
สมน้ำหน้า
เธอคิดเช่นนั้นจากใจจริง
“โล่งอกไปที ขอบคุณนะคะ ท่านเซอร์มักเซตา”
“นังตัวดีนี่……!”
ชายที่เพิ่งถูกขับออกจากกองอัศวินเมื่อครู่ระเบิดอารมณ์ขึ้นมา ทว่าโรดี้กลับเพียงแค่พ่นลมหายใจออกทางจมูกเย้ยหยันต่อหน้าต่อตา
แม้แต่ริเคนส์เองก็ยังตอบกลับมาราวกับพูดไม่ออก
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเข้าข้างเธอหรอกนะ”
โรดี้ไหวไหล่เบาๆ
“ฉันก็ไม่ได้คิดว่าท่านเข้าข้างฉันเหมือนกันค่ะ แค่รู้สึกพึงพอใจกับผลลัพธ์ในตอนนี้มากก็เท่านั้นเอง”
ริเคนส์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“……เธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ”
“ทำไมฉันต้องเปลี่ยนไปด้วยล่ะคะ”
โรดี้หัวเราะสั้นๆ
“อย่าบอกนะว่าคิดว่าการถูกขับไล่ออกจากตระกูลจะทำให้ฉันกลายเป็นคนดีขึ้นมาน่ะ”
แน่นอนว่าหากเข้ามาสิงร่างนางร้าย การแสร้งสำนึกผิดกลับตัวกลับใจอาจเป็นวิธีที่ดีกว่าการทำตัวเหมือนเดิม
ทว่าตัวเธอที่เป็นทั้งยุนซอและโรดี้ไม่ได้คิดจะทำตัวเป็นคนดีเลยสักนิด
‘ฉันเคยได้รับความรักมากมายในฐานะลูกสาวแสนดีของพ่อแม่มาพอแล้วล่ะ’
[ทั้งหมดนี้ก็เพราะพ่อกับแม่รักลูกทั้งนั้นนะจ๊ะ]
[พวกเรายอมเสียสละทุกอย่างก็เพื่อแกนะ!]
[พวกเราทะนุถนอมแกถึงขนาดนี้ แล้วทำไมแกถึงทำเรื่องแค่นี้ให้ดีไม่ได้หือ?]
ความรุนแรงอันไร้ความปรานีที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายใต้คำว่า ‘ความรัก’
นั่นเป็นความรักเพียงหนึ่งเดียวที่ยุนซอเคยได้รับมาตลอดทั้งชีวิต
‘ถ้าหากการทำตัวหวานประจบประแจงเหมือนลูกกวาดในปากใครสักคนคือความแสนดี’
และถ้าหากต้องทำตัวแสนดีถึงจะได้รับความรักนั้นมา
‘หากนิยามของความรักที่แท้จริงคือรูปแบบพรรค์นั้นละก็’
ความรักอะไรนั่น ตอนนี้ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว
เธอจะยังคงเป็นนางร้ายต่อไป
“ฉันน่ะ”
โรดี้สะบัดเรือนผมยาวสีม่วงไปด้านหลังพลางยิ้มออกมาอย่างสดใส
“ไม่มีวันทำตัวแสนดีหรอกนะคะ”
ริเคนส์ยอมรับคำนั้นแต่โดยดี
“……สมกับเป็นเธอดี”
ราวกับเขารู้จักตัวตนของโรดี้เป็นอย่างดี
“ถ้าอย่างนั้น ฉากสนุกๆ ก็น่าจะจบลงหมดแล้ว ฉันขอตัวก่อนได้ไหมคะ?”
“…….”
เหล่าอัศวินต่างพูดไม่ออก นั่นเป็นปฏิกิริยาที่สมควรแล้วในเมื่อไม่มีข้ออ้างใดๆ ที่จะมาบีบคั้นเธอได้อีก
“เดี๋ยวก่อนค่ะ”
ตอนนั้นเอง ซิโมเน่ที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดก็ก้าวออกมาข้างหน้า
“เลดี้เอวองต์ ขอดูตลับอัญมณีที่คุณถืออยู่สักครู่ได้ไหมคะ?”
โรดี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“คราวหลังอย่าเรียกนามสกุลเลยนะคะ ท่านเซอร์เกรเทีย”
ซิโมเน่ที่มีสีหน้าเลิ่กลั่กจึงรีบแก้ไขคำพูด
“ถ้าอย่างนั้น…… คุณโรดี้ ขอดูตลับอัญมณีสักประเดี๋ยวได้ไหมคะ?”
“ขอปฏิเสธค่ะ”
“ทำไมกันล่ะคะ?”
เมื่อได้ยินคำถามที่ฟังดูเหมือนไม่เข้าใจ โรดี้ก็ทำสีหน้าไม่เข้าใจตามไปด้วยเช่นกัน
“ฉันไม่มีหน้าที่ต้องเอาของของตัวเองให้คุณดูนี่คะ?”
“แต่ว่า นั่นมัน…….”
ซิโมเน่ที่อึกอักมองจ้องไปยังตลับอัญมณีสีเขียวอมฟ้าเขม็ง
“มันดูคล้ายกับตลับอัญมณีที่คนรู้จักของฉันกำลังตามหาอยู่น่ะค่ะ”
ถึงตอนนั้นโรดี้จึงเพิ่งเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร
‘ซิโมเน่เคยได้ยินเรื่องตลับอัญมณีนี้มาจากยูบาร์นี่เอง’
“ไม่ทราบว่าตรงก้นตลับมีตัวอักษรสลักไว้หรือเปล่าคะ?”
“มีประโยคสลักไว้จริงๆ ค่ะ”
สีหน้าของซิโมเน่สว่างวาบขึ้นมาทันที
“จริงด้วย…… อาจจะตามหาเจ้าของตลับอัญมณีชิ้นนั้นพบก็ได้นะคะ!”
“ไม่ค่ะ ตอนนี้เจ้าของตลับอัญมณีชิ้นนี้คือฉัน”
โรดี้กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“แล้วฉันก็ไม่มีความคิดจะเอาตลับอัญมณีนี้ให้คนอื่นดู หรือส่งมอบให้ใครด้วยค่ะ”
“คุณโรดี้คะ ตอนนี้เจ้าของที่แท้จริงของตลับอัญมณียังคงตามหามันอย่างใจจดใจจ่ออยู่นะคะ”
“แหม ไม่ใช่กงการอะไรของฉันเลยนี่คะ”
“คุณไม่คิดว่าควรจะคืนของชิ้นนั้นให้ผู้ที่น่าสงสารท่านนั้นบ้างเหรอคะ?”
“ของของฉัน ฉันจัดการเองได้ค่ะ”
ซิโมเน่ส่งสายตาที่เจือแววตำหนิเล็กๆ มาให้
“คุณยังคง…… ไม่มีความเห็นอกเห็นใจในความเศร้าของคนอื่นเหมือนเดิมเลยนะคะ……”
ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายแล้วโรดี้ก็ถึงกับอึ้งไปเลย
‘ฉันจ่ายเงินซื้อมาอย่างถูกต้องแท้ๆ แล้วทำไมต้องมาโดนด่าด้วยล่ะเนี่ย?’
แน่นอนว่าเธอก็คิดจะคืนตลับอัญมณีให้ยูบาร์อยู่แล้ว
ทว่านั่นเป็นเรื่องที่จะทำด้วยความตั้งใจของเธอเอง ไม่ใช่เรื่องที่ซิโมเน่จะมาแส่ยุ่ง
เหล่าผู้ติดตามของเธอที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันพึมพำกระซิบกระซาบ
“อีแค่ตลับอัญมณีเก่าๆ อันเดียว ยกให้แค่นี้มันจะยากเย็นอะไรนักหนา……”
“เขาก็บอกอยู่ว่ามีเจ้าของตัวจริง คืนไปแล้วมันจะตายหรือไง”
โรดี้ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว
ในสมองของไอ้พวกเวรนี่ไม่มีคำว่าทรัพย์สินส่วนบุคคลอยู่เลยหรือไง
“ถ้าอยากได้ของของฉัน ก็จ่ายค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อมาสิคะ ท่านเซอร์เกรเทีย”
“ตกลงค่ะ”
ใบหน้าของซิโมเน่สว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อย
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะซื้อตลับอัญมณีอันนั้นเองค่ะ! เท่าไหร่เหรอคะ”
โรดี้กระตุกยิ้มมุมปากข้างหนึ่ง
“5,000 โกลด์”
“……!”
ทันใดนั้น เสียงก่นด่าก็ดังระงมขึ้นรอบทิศทาง
“นัง นังต้มตุ๋น!”
“ตลับอัญมณีตกยุคพรรค์นั้นเนี่ยนะ……!”
โรดี้ยักไหล่อย่างน่าหมั่นไส้
“ไม่อยากได้ก็ไม่ต้องซื้อก็ได้นะคะ”
ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้กะจะขายอยู่แล้ว ถึงได้เรียกราคาแบบนั้นไป
เธอเย้ยหยันออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
“ว่าไงคะ จะซื้อไหมคะ ท่านเซอร์เกรเทีย”
ซิโมเน่ส่ายหน้าช้าๆ
“ไม่ค่ะ…… ฉันไม่มีเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นติดตัวหรอกค่ะ”
“งั้นก็ดีค่ะ ถือว่าการเจรจานี้ไม่เคยเกิดขึ้น”
ซิโมเน่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้รู้สึกสงสารเห็นใจ
“แต่ว่าเลดี้โรดี้ ลองคิดดูดีๆ สิคะ มีคนที่กำลังตามหาตลับอัญมณีอันนี้อย่างสุดหัวใจอยู่นะคะ คุณไม่คิดว่าควรจะคืนให้เขาหรอกเหรอคะ”
“…….”
“ลองมีเมตตาและมีจิตใจที่โอบอ้อมอารีขึ้นอีกสักนิดเถอะค่ะ ถ้าทำแบบนั้น ไม่ว่าใครที่อยู่ที่นี่ หรือแม้แต่โลกใบนี้ สายตาที่มองคุณต่อไปก็จะเปลี่ยน―”
“เมื่อกี้ฉันเพิ่งพูดไปชัดๆ แท้ๆ”
โรดี้สวนกลับอย่างเด็ดขาด
“ฉันไม่ได้คิดจะเปลี่ยนค่ะ”
เล่ห์เหลี่ยมตื้นๆ ของซิโมเน่ที่พยายามทำให้เธอโหยหาความรักจากคนอื่นนั้นช่างน่าขันสิ้นดี
“คนอื่นจะมองฉันยังไงก็ช่าง ไม่เห็นเกี่ยวเลยนี่คะ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีใครมารักฉันด้วย”
โรดี้ยิ้มกริ่ม
“เพราะแค่เป็นตัวฉันเองมันก็พอแล้วค่ะ”
“แะ แต่ว่า―!”
“พอได้แล้ว”
ใครคนหนึ่งที่ไม่มีใครคาดคิดเอ่ยขัดคำพูดของซิโมเน่ขึ้นมา
“เซอร์เกรเทีย พอแค่นั้นเถอะ”
ริเคนส์นั่นเอง
“ทะ ท่านหัวหน้ากอง……”
“การที่อัศวินเอาแต่ละโมบในทรัพย์สินของผู้อื่นไม่หยุดหย่อน มันช่างไร้เกียรติสิ้นดี”
“…….”
“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม หากอยากได้ของของผู้อื่นก็จงจ่ายค่าตอบแทนไป ถ้าทำไม่ได้ก็จงยอมแพ้ซะ”
เป็นคำพูดที่ถูกต้องที่สุด
ซิโมเน่ในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยที่กำลังงอแงอยากให้คนอื่นซื้อของที่ตนอยากได้ให้โดยไม่มีเหตุผลเลยสักนิด
“……เข้าใจแล้วค่ะ”
ซิโมเน่พยักหน้ารับด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
‘ในที่สุดก็จบลงสักทีนะ’
เป็นจังหวะที่โรดี้ปรายตามองนางเอกแวบหนึ่งแล้วหันหลังกลับ
น้ำเสียงน่าสงสารก็พลันดังแว่วขึ้นมาจากทางด้านหลัง
“คุณโรดี้คะ จะสัญญาเรื่องหนึ่งกับฉันได้ไหมคะ ฉันจะซื้อกล่องอัญมณีใบนั้นให้ได้อย่างแน่นอนค่ะ เพราะงั้น ได้โปรดอย่าส่งต่อให้…… คนอื่นที่ไม่ใช่ฉันเลยนะคะ”
‘ยังไม่ยอมตัดใจอีกเรอะ’
โรดี้ตอกกลับไปทันควัน
“ไม่เอาหรอกค่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...
ลูมอนโซ่