“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
คอร์เดเลียลูบไล้ลายเซ็นที่เลอะเปรอะเปื้อนเล็กน้อยคล้ายคนเขียนกำลังตื่นเต้น พลันรีบหุบยิ้มที่เผลอยกมุมปากขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
ซาชา อ็องแดร์ อยากเจอเธอ! ทั้งยังบอกว่าเธอเป็นเพื่อนที่วางใจได้อีกด้วย
เป็นเพียงความผูกพันเพียงชั่วแล่นแท้ๆ แต่จิตใจอันงดงามของเธอที่นึกถึงและเอาใจใส่ผู้อื่นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าตัวเองก็ทำให้เธออดชื่นชมไม่ได้ เธออยากจะช่วยเท่าที่จะทำได้
แค่รับฟังเรื่องกลัดกลุ้ม ตัวฉันเองก็น่าจะพอทำได้นี่นา ทันใดนั้นคอร์เดเลียก็พลันตระหนักขึ้นมาได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่มีคนที่พอจะเรียกว่าเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน
แม้ในมุมของซาชา เธออาจเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่งในบรรดาเพื่อนฝูงมากมายก่ายกอง ผู้มีบุญคุณติดค้างและน่าจะเก็บความลับเก่ง อีกทั้งไม่ได้สนิทกันเกินไปจนทำให้ระบายความในใจได้ง่ายดายก็ตาม แต่สำหรับคอร์เดเลียแล้ว แค่นั้นก็ดีใจจนล้นพ้น
หากไม่นับโจนาธาน ที่ผ่านมาคอร์เดเลียไม่เคยมีเพื่อนเลยสักคน เพราะอย่างนี้ถึงได้ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว
คอร์เดเลียที่กอดตุ๊กตาหมีเจเจไว้แน่นจนแก้มแดงระเรื่อรู้สึกอยากจะป่าวประกาศข่าวดีนี้ให้ใครสักคนฟังขึ้นมาครามครัน ทว่าในทิวดอร์เฮาส์ยามนี้กลับไม่มีใครเลยที่จะมาร่วมแบ่งปันความสุขเล็กๆ น้อยๆ นี้ไปกับเธอ
เป็นธรรมดาที่ท่านลอร์ดไอแซกผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์และผู้นำตระกูลทิวดอร์จะยุ่งจนหัวหมุน หลังจากวันนั้นจึงมีเพียงโอกาสได้เจอกันประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น และคนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกัน แม้กระทั่งเวย์นที่ดูสบายๆ คนนั้นก็ยังว่ากันว่าวุ่นวายในฐานะทายาทตระกูลแกรนด์ดยุก
“มีเรื่องให้ต้องจัดการเยอะแยะตรงกับช่วงที่แขกมาพักพอดีเลยครับ ท่านแม่ก็เดินทางไปท่องเที่ยวกับท่านพ่อจนไม่อยู่ เลยไม่มีนายหญิงคอยดูแลเลดี้คอร์เดเลียเลย ผมขอโทษด้วยนะครับ”
ท่านลอร์ดไอแซกที่บังเอิญพบกันระหว่างเดินเล่นเมื่อเช้านี้เอ่ยขอโทษด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ทั้งยังกำชับอย่างจริงจังว่าหากต้องการสิ่งใดเป็นพิเศษให้บอกพ่อบ้านได้ทุกเมื่อแล้วจึงเดินจากไป เห็นบอกว่ามีประชุมคณะรัฐมนตรีที่พระราชวังหลวงจึงต้องรีบไป หรือว่าเป็นปัญหาโรงงานของบริษัทไหนสักแห่งกันแน่นะ ไม่รู้เหมือนกัน
ทุกสิ่งทุกอย่างในคาติชาหมุนเวียนไปอย่างรวดเร็ว เป็นบรรยากาศที่คอร์เดเลียผู้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ตรงชายขอบของอาณานิคมไม่อาจปรับตัวได้เลย
แล้วโนอาห์ ทิวดอร์ล่ะ แน่นอนว่าเขาเป็นคนที่ยุ่งที่สุดในคาติชา นับตั้งแต่วันแรกที่มาถึงแล้วเขาออกไปข้างนอกก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา คอร์เดเลียที่แสร้งทำเป็นไม่ได้รอพลางชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้ความหมายจึงทิ้งไหล่ลงแล้วมุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มเมื่อนาฬิกาบอกเวลาล่วงเลยเที่ยงคืน
ราวกับเรื่องโกหกที่เพิ่งได้รับการปลอบประโลมในอ้อมกอดของเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน หัวใจที่เจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อยจากคำพูดที่ไม่รู้ว่าเป็นคำเตือน คำแนะนำ หรือคำเยาะเย้ยยังคงปวดหนึบ นั่นอาจจะเป็นความหวังดีในแบบของเขาเองก็ได้
เขาอาจจะทั้งเอือมระอาและเวทนาเด็กสาวที่ขาดความอบอุ่นจนโหยหาไออุ่น พอทำดีด้วยหน่อยก็หลงระเริงเกาะติดและเรียกร้องความอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น อาจจะรู้สึก... รำคาญขึ้นมาบ้างก็ได้ ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ฉลาดเฉียบแหลมจริงๆ
หากพลาดไปนิดเดียว ฉันอาจจะอ้อนวอนขอความรักเพิ่มขึ้น จะแย่งชิงอะไรไปจากฉันก็ได้ ขอแค่โปรดทะนุถนอมและรักฉันให้มากกว่านี้ ไม่สิ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ
นึกว่าตัวเองใช้ชีวิตมาได้อย่างเฉยชาแล้วแท้ๆ แต่พอมาดูตอนนี้ หลุมลึกภายในใจของเธอมันหิวโหยเสียจนไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะงอแงว่าหิว และไม่เคยได้รับการเติมเต็มเลยแม้สักครั้ง เธอต้องการความรักที่มากกว่านี้ ความรักที่หลั่งรินมายังเธอแต่เพียงผู้เดียวอย่างหมดหัวใจ
ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมโนอาห์ถึงบอกว่าชอบการได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ เป็นฉันก็คงเหมือนกัน หากสามารถเลือกเสพความรักได้ ใจที่ยากจนและหิวโหยจนทุรนทุรายไม่อาจเติมเต็มได้ด้วยความใส่ใจอันผิวเผินหรอก
ด้วยเหตุนี้ แม้จะได้มาเหยียบคาติชาที่ปรารถนาถึงเพียงนั้น แต่คอร์เดเลียก็ไม่อาจลบล้างความรู้สึกว่างเปล่าในใจไปได้เลย
“ถึงอย่างนั้นวันนี้ท่านก็บอกว่าจะกลับมาเร็วนะคะ! ปกติแล้วมักจะหายไปทีละหลายวันเลย สงสัยท่านลอร์ดคงเป็นห่วงคุณหนูน่ะค่ะ”
ฌานที่ติดตามมาถึงคาติชาเพื่อคอยปรนนิบัติคอร์เดเลียเอ่ยขึ้นราวกับจะปลอบโยน ทว่าคอร์เดเลียทำได้เพียงแค่ยิ้มน้อยๆ ตอบกลับไป
ตอนที่พักอยู่ที่คฤหาสน์ในนารัตช่วงแรกๆ คอร์เดเลียก็อยู่คนเดียวเกือบตลอดเวลา ถึงกระนั้นก็ไม่ได้รู้สึกเหงาหรืออึดอัดเหมือนตัวเองมาอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่เฉกเช่นตอนนี้ สิ่งที่เปลี่ยนไปมีเพียงระยะห่างระหว่างเธอกับโนอาห์เท่านั้น
พอลองย้อนนึกดู ตอนนั้นก็เป็นเพราะโนอาห์ที่งานยุ่งบังเอิญมาพบกันกลางดึกหลังจากผ่านไปหลายวันจนได้พูดคุยกัน แล้ววันรุ่งขึ้นจึงได้ออกไปข้างนอกด้วยกันเท่านั้น โนอาห์ไม่เคยเป็นฝ่ายตามหาลูกหนี้ของเขาด้วยความตั้งใจเลยสักครั้ง
ใช่แล้ว เพราะงั้นมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยสักนิด... หรือเป็นเพราะช่วงนี้สนิทกันมากขึ้นและเขาคอยดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ ฉันถึงได้ทึกทักเอาเองว่าความอ่อนโยนของเขาเป็นเรื่องธรรมดาที่พึงได้รับกันนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งขมขื่นใจที่เผลอไปคุ้นชินกับโนอาห์มากเกินไปในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงแค่นี้
คำพูดของเขาถูกต้องแล้ว จะพึ่งพิงเขามากเกินไปเพียงเพราะเขาทำดีด้วยไม่ได้เด็ดขาด ตั้งแต่บัดนี้ไปต้องรักษาระยะห่างอย่างผู้ใหญ่โดยไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมา
ทั้งที่ตั้งใจไว้อย่างนั้นตลอดทั้งคืนแท้ๆ แต่ตัวโนอาห์เองกลับอ้างว่ามีงานด่วนและไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลยตลอดสองวันติดนับแต่วันแรกที่มาถึงคาติชา คอร์เดเลียที่เฝ้ารอเขาอยู่ในใจพยายามทำเป็นเฉยชาต่อหน้าฌานที่พลอยทำตัวเกร็งไปด้วย ทว่าเรี่ยวแรงกลับหดหายไปจนสิ้น
ยิ่งจังหวะเวลาประจวบเหมาะพอดิบพอดีก็ยิ่งทำให้ฟุ้งซ่าน หรือว่าฉันจะงอแงมากเกินไปกันนะ แต่จะให้ไปขอโทษก็กระดากอาย สถานที่เพียงแค่เปลี่ยนมาเป็นคาติชาแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาที่หมดประโยชน์แล้วถูกทิ้งขว้าง อาจเพราะอารมณ์ดิ่งลงเหว เธอถึงขั้นไอเป็นเลือดที่ไม่ได้เป็นมาเสียนานจนต้องอดอาหารไปมื้อหนึ่ง
ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าโนอาห์จะปล่อยปละละเลยคอร์เดเลียที่พักอยู่ในบ้านใหญ่ของตระกูลไปเสียทีเดียว พูดให้ถูกคือเธอเป็นแขกของโนอาห์ และทิวดอร์เฮาส์ก็เป็นสถานที่แปลกหน้าสำหรับคอร์เดเลีย คงเป็นเพราะได้ยินเรื่องอาการของเธอมาจากฌานและท่านลอร์ดแปร์โรต์ เช้าวันถัดมาจึงมีจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่ตรงหัวเตียง
ทานข้าวให้ตรงเวลานะครับ เดี๋ยวผมจะไปหา
และเขาก็รักษาสัญญา
เย็นวันนั้น ชายหนุ่มที่นั่งรอเธออยู่ตรงโต๊ะอาหารเพียงลำพังราวกับเรื่องโกหกแย้มยิ้มพลางเอ่ยทักทายสั้นๆ
“สบายดีไหม”
โนอาห์ ทิวดอร์ ดูผ่อนคลายและสมบูรณ์แบบราวกับเป็นคนที่เพิ่งก้าวออกจากบ้านไปเมื่อเช้านี้เอง
ดั่งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ
คอร์เดเลียที่ยืนนิ่งงันค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขาที่ยื่นมือมารับพลางบอกให้เข้ามา เธออธิษฐานขออย่าให้สีหน้าของตนแสดงพิรุธใดๆ ออกไปเลย สบายดีค่ะ แล้วท่านลอร์ดโนอาห์ล่ะคะ เขาแย้มยิ้มให้เธอที่นิ่งเงียบ
“ผมก็ยุ่งน่ะสิ”
รู้ดีอยู่แล้ว เพราะยุ่งถึงขนาดไม่ยอมกลับบ้านเลยนี่นา เธอเอ่ยถามพลางภาวนาไม่ให้ฟังดูแปลกประหลาด
“ไปนอนค้างที่ไหนมาหรือคะ”
“ที่คฤหาสน์ของผม ที่นั่นอยู่ใกล้กับสำนักงานน่ะ”
“อ๋อ ค่ะ”
แปลว่าเขาก็อยู่ในคาติชามาตลอดนั่นแหละ คาติชาเป็นเมืองที่กว้างใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ ความคิดไร้สาระผุดขึ้นมา แต่การได้พบเขาที่สนิทสนมคุ้นเคยในสถานที่แปลกหน้าหลังจากไม่ได้เจอมาหลายวันก็ทำให้รู้สึกยินดีอยู่ดี
คำทักทายถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอันแสนสั้นผ่านพ้นไป และโนอาห์ก็รับฟังพร้อมร่วมสนทนาเกี่ยวกับหนังสือที่ช่วงนี้เธออ่านด้วยท่าทางที่ค่อนข้างจริงจัง
ช่วงเวลารับประทานอาหารผ่านไปอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ ในระหว่างที่กำลังเอาช้อนขูดจานอันว่างเปล่าโดยไม่รู้ตัว โนอาห์ที่หยิบนาฬิกาพกขึ้นมาดูก็คว้าเสื้อแจ็กเก็ตแล้วลุกขึ้นยืน
“ผมคงต้องออกไปข้างนอกอีกแล้ว”
เร็วขนาดนี้เลยหรือ แม้จะคิดเช่นนั้นแต่คอร์เดเลียกลับนิ่งเงียบแล้วพยักหน้า เขายื่นมือออกไปแตะแก้มดวงหน้าอันเรียบร้อยนั้นเบาๆ
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานแท้ๆ แต่กลับอยู่ได้ไม่นานเลย ขอโทษด้วยนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
“ถ้าต้องการอะไรก็บอกได้ทุกอย่างเลยนะ ไว้เจอกันใหม่เร็วๆ นี้ครับ”
แล้วเขาก็จากไปประหนึ่งสายลม คอร์เดเลียที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังเหม่อมองโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่าสะอาดสะอ้านต่างจากเมื่อวาน ก่อนจะใช้เล็บกรีดตามลวดลายไม้ที่งดงามนั้น
หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เจสันซึ่งเป็นเลขานุการของโนอาห์ได้นำหนังสืออีกสองสามเล่มที่เกี่ยวข้องกับหนังสือที่คอร์เดเลียเคยพูดถึงมาให้ เขาส่งจดหมายสั้นๆ ที่โนอาห์เขียนหวัดๆ ให้เธอแล้วโค้งคำนับอย่างสุภาพก่อนจะถอยออกไป ตัวอักษรที่เขียนในจดหมายนั้นดูองอาจเปิดเผยแต่ก็เรียบง่ายและงดงามสมกับอุปนิสัยของเขา
หนังสือแนะนำ ลองอ่านด้วยกันดูนะ กุหลาบขาวตอนค่ำยังเหลืออยู่ใช่ไหม
เธอถึงกับกะพริบตาปริบๆ ให้กับข้อความที่ย้ำเตือนถึงสัญญาว่าจะไปเดินเล่นด้วยกัน นึกว่าแค่ล้อเล่นกึ่งหนึ่งเสียอีก...
นับจากนั้นมา โนอาห์ก็ยังคงมาร่วมโต๊ะอาหารกับคอร์เดเลียวันละหนึ่งครั้ง ไม่ว่าจะเป็นมื้อเช้าหรือมื้อค่ำ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ร่วมดื่มน้ำชา หากทำไม่ได้กระทั่งนั้น เขาก็จะทิ้งจดหมายสั้นๆ ถามไถ่ความห่วงใยบอกให้เธอกินข้าวให้ตรงเวลา
วันนี้ทำอะไรบ้างครับ
วันนี้จะทำอะไรหรือ
หลับสบายดีไหมครับ
คำพูดที่ว่าไยต้องลำบากทำถึงขนาดนี้ อยากให้เขาทำตามสบายตามตารางงานของตนเองดีกว่านั้นแล่นขึ้นมาจุกถึงคอหอย แต่เธอก็กล้ำกลืนมันลงไปเมื่อมองดูเขาที่แวะมาอยู่ด้วยเพียงครึ่งชั่วโมงหรืออย่างมากก็แค่ราวๆ หนึ่งชั่วโมงแล้วก็ออกไป
เพราะถึงแม้คำเตือนอันเย็นชาของเขาจะทำให้เกิดความระแวดระวังขึ้นมา แต่ความเหงาและเบื่อหน่ายก็ไม่ได้แปรเปลี่ยนไป และการที่เขายังคอยใส่ใจเธออยู่บ้างในสถานที่แปลกหน้าแห่งนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกดีอยู่ดี นั่นคงเป็นความรับผิดชอบตามวิถีสุภาพบุรุษในแบบของเขา สำหรับคอร์เดเลียแล้วย่อมต้องรู้สึกขอบคุณเป็นธรรมดา
เธอคิดว่าในสภาพเช่นนี้ การจะไปอวดว่าดูเหมือนจะมีเพื่อนแล้ว และเพื่อนคนนั้นก็เชิญฉันไปหานั้นคงเป็นเรื่องน่าขัน
พอคิดเช่นนั้นแล้ววางเศษขนมปังที่กำลังเคี้ยวอยู่ลง ฌานก็ถามขึ้นด้วยความตกใจ
“ไม่เจริญอาหารหรือคะ ทานเหลือหมดเลย...”
กำลังโหลดความเห็น...