“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“แค่รู้สึกระคายคอน่ะ”
“อากาศที่คาติชาไม่ค่อยปลอดโปร่งเท่านารัตหรอกค่ะ เดี๋ยวจะเตรียมชาร้อนๆ ให้นะคะ หากชงกับน้ำผึ้งมานูกาเยอะๆ คงจะดีขึ้นบ้าง”
ที่จริงเธอแค่ไม่อยากอาหาร ทว่าคอร์เดเลียก็เพียงพยักหน้ารับเงียบๆ กินสักหน่อยแล้วค่อยนอนกลางวันดีกว่า จะโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่อาจรู้ได้ เมื่อเวลาที่เหลือเฟือนั้นแปรผันตรงกับอาการง่วงเหงาหาวนอนที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด
บางครั้งแม้จะเปิดหนังสือที่หยิบมาจากห้องทำงานของโนอาห์อ่าน พอรู้สึกตัวอีกทีเวลาก็ผ่านไปร่วมสองชั่วโมงหลังจากผล็อยหลับไปเสียแล้ว อาจเป็นเพราะต่างบ้านต่างเมืองกระมัง
ท่านลอร์ดแปร์โรต์ที่แวะมาร่วมโต๊ะอาหารกลางวันเมื่อวานบอกว่า ร่างกายอาจอ่อนเพลียและฤดูกาลกำลังก้าวเข้าสู่ช่วงต้นฤดูร้อน ใครๆ ก็เป็นกันได้ทั้งนั้น พลางจ่ายยาบำรุงให้เพิ่มเหมือนคราวก่อน
“หลับได้สบายดีก็เบาใจครับ”
อย่างไรก็ตาม หลังจากได้พบกับโนอาห์ ผู้คนรอบข้างต่างก็ใจดีและคอยเอาใจใส่เธอทั้งสิ้น ดีเสียยิ่งกว่าครอบครัวแท้ๆ เสียอีก คอร์เดเลียกะพริบตาอันงัวเงียอีกครา พลางกลืนเม็ดยาสีขาวลงคอพร้อมกับน้ำแล้วมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มอุ่น ความง่วงงุนถาโถมเข้ามา เธอโอบกอดเจเจไว้แน่นแล้วนอนขดตัวกลมเหมือนแมลงม้วนตัว
ใช่แล้ว ตอนนี้แหละดีที่สุด
และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสอ่อนโยนที่ลูบไล้อยู่บนหน้าผากจนค่อยๆ ปรือตาขึ้น แสงสีทองละม้ายแดดยามเช้าสว่างกระจายเต็มสายตาที่ยังพร่ามัว เช้าแล้วหรือนี่ ทำไมถึงมีแสงแดดที่งดงามปานนั้นได้นะ
ประกายสีขาวระยิบระยับราวกับมีหยาดน้ำค้างบริสุทธิ์ของรุ่งอรุณเคลือบทับเอาไว้
ครั้นรู้สึกอารมณ์ดีจนเผลอยิ้มหวานออกมา ไออุ่นที่คอยคลอเคลียอยู่ตรงปลายคิ้วก็หยุดชะงักลง อะไรกัน ลูบอีกสิ เมื่อคอร์เดเลียถูแก้มไปมาคล้ายจะออดอ้อน เสียงหัวเราะหึๆ ก็ดังแว่วมาจากเหนือศีรษะ
“อะไรกัน ไม่เจอกันครู่เดียวก็อ้อนแล้วหรือครับ”
เอ๊ะ?
เมื่อกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง นิ้วมือเรียวยาวก็บิดแก้มเบาๆ พอไม่ให้เจ็บ สติพลันตื่นเต็มตา ครั้นดีดตัวลุกพรวดขึ้น ชายหนุ่มที่เท้าคางอยู่ก็หลุดขำคิกคัก มันดูไร้ความจริงจนบอกไม่ถูก คอร์เดเลียเหลือบมองริมหน้าต่างที่อาบย้อมไปด้วยแสงสายัณห์ ก่อนจะหันกลับมาสบดวงตาของเขาที่เจือประกายแสงยามตะวันรอนเอาไว้หนึ่งกำมือ
โนอาห์ ทิวดอร์ ดูราวกับเทพบุตรที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากแสงอาทิตย์อัสดง หากจะเรียกว่าภูตพรายก็ดูเย้ายวนและโตเต็มวัยเกินไป
พอเธอจ้องมองเขาเหมือนถูกสะกดตรึงไปชั่วครู่ เขาก็หัวเราะหึๆ มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นอาบไล้ไปด้วยประกายแสง
“มองอะไรครับ จู่ๆ ก็เห็นว่าผมหล่อขึ้นมาหรือไง”
เธอเหม่อมองรอยยิ้มเจือแววขี้เล่นนั้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
“ค่ะ”
คราวนี้ถึงคราวที่เขาเป็นฝ่ายพูดไม่ออกบ้าง ดูเหมือนจะตกใจและออกจะกระดากอายอยู่หน่อยๆ ช่างไม่สมเป็นตัวเขาเอาเสียเลย
“ทีเวลานั่งคุดคู้หมดอาลัยตายอยากล่ะเป็นอย่างนั้น แต่พอแบบนี้กลับรุกเก่งเสียจริงนะ”
เธอยังไม่สร่างจากความงัวเงียและอยู่ในภวังค์ครึ่งหลับครึ่งตื่น จึงไม่เข้าใจสิ่งที่เขาเอ่ย รวมทั้งถ้อยคำถัดมาด้วย
“ไม่เคยมีความรักจริงๆ หรือครับ”
ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงวกเข้าเรื่องความรักได้ คอร์เดเลียคิดว่าแม้แต่ใบหน้าที่ขมวดคิ้วนั้นก็ยังงดงามพลางส่ายหน้าอย่างซื่อบื้อ นิ้วหัวแม่มือที่ยื่นมาลูบคางของเธอเบาๆ นั้น เธอก็ยอมปล่อยให้เขาสัมผัสอย่างช่วยไม่ได้ ดวงตาสีระเรื่อที่สบประสานพลันหรี่แคบลงดั่งสุนัขจิ้งจอก
“แกล้งทำตัวซื่อเหมือนหมี แต่กลับยั่วยวนปั่นหัวคนอื่นเก่งเหมือนจิ้งจอกไม่มีผิด หรือต้องบอกว่าเหมือนแมวจรจัดกันแน่นะ”
เป็นข้อกล่าวหาที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ไม่ว่าจะจิ้งจอกหรือแมว ล้วนเป็นสิ่งที่คล้ายคลึงกับตัวเขาทั้งสิ้น หาใช่ตัวเธอไม่
ตัวเองต่างหากเล่าที่ชอบล่อลวง ทำให้คนอื่นใจคอว้าวุ่น และชอบชี้นำชักจูงตามใจชอบ แถมยังไม่รู้สึกถึงความรับผิดชอบใดๆ ต่อเหยื่อรายนั้นเลยสักนิด ยิ่งเลวร้ายกว่าเป็นไหนๆ
พอหางตาของคอร์เดเลียตกต่ำลงอย่างหม่นหมอง โนอาห์ก็ยิ้มมุมปากอย่างเย้าแหย่ พลางใช้นิ้วจิ้มแก้มที่เริ่มมีเนื้อนุ่มฟูขึ้นกว่าแต่ก่อนเบาๆ
“ทำไมถึงหงอยลงอีกล่ะครับ ผมไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบเสียหน่อย”
ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่าชอบหรือ?
“ช่วงนี้คุณนอนกลางวันบ่อยนะ ตอนกลางคืนนอนไม่หลับหรือครับ”
เธอส่ายหน้าโดยไม่คิดอะไรกับคำถามที่เขาเอ่ยผ่านๆ แค่รู้สึกง่วงบ่อยขึ้นเท่านั้น
“ยัยขี้เซา”
ผู้ชายคนนี้นี่
“ช่างเถอะ นอนหลับสนิทก็เป็นเรื่องดี ดีกว่านอนกระสับกระส่ายล่ะนะ”
เขาพึมพำเสียงเบาแล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกมา เธอจึงวางมือทาบลงไปอย่างเก้ๆ กังๆ เขาก็กดหัวเราะหึๆ อีกครา คนคนนี้ทำไมถึงได้หัวเราะบ่อยนักนะ ช่างมีเสียงหัวเราะพร่ำเพรื่อเสียจริง
ในระหว่างที่กำลังบ่นอุบอิบในใจ มือใหญ่คู่นั้นก็สอดเข้าใต้รักแร้แล้วยกตัวเธอขึ้นลอยราวกับอุ้มเด็ก ก่อนจะวางเท้าทั้งสองข้างลงในรองเท้าแตะที่อยู่ใต้เตียงได้อย่างแม่นยำ ดูชำนาญเชี่ยวชาญยิ่งนัก เขายักไหล่ตอบ
“เพราะมีพวกน้องๆ ลูกพี่ลูกน้องเยอะน่ะ”
ปลายนิ้วที่ลูบเกลี่ยเส้นผมยุ่งเหยิงนุ่มฟูช่วยทัดผมข้างหูให้ การกระทำเช่นนี้ก็เป็นเพียงความเคยชินที่ติดเป็นนิสัยด้วยหรือเปล่านะ
“สภาพนี้คงลงไปข้างล่างไม่ได้หรอกนะ เหมือนหมาบ้านนอกที่เพิ่งไปกลิ้งคลุกฝุ่นมาเลย ขนฟูฟ่องราวกับโดนระเบิดลงแน่ะ”
หรือบางทีเขาอาจจะแค่ชอบแกล้งคนเล่นก็ได้
มานี่สิครับ เขาจับไหล่ดึงร่างเธอที่กำลังงุนงงให้ไปนั่งหน้ากระจกเงา ก่อนที่ตัวเขาจะก้าวไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง คอร์เดเลียจ้องมองผ่านเงากระจก ดูร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่ถือหวีเอาไว้และกำลังสางผมให้เธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึมตั้งใจ
ทุกครั้งที่ซี่หวีสีเงินกับปลายนิ้วยาวของชายหนุ่มสัมผัสคลึงเบาๆ บนหนังศีรษะอันบอบบาง เธอรู้สึกคล้ายไอเย็นที่หลงเหลืออยู่บนสิ่งเหล่านั้นประทับรอยชาหนึบลงบนผิวหนังไม่ต่างจากลายนิ้วมือ แม้จะแผ่วบางแต่กลับเด่นชัดและทิ้งร่องรอยอันลึกล้ำเอาไว้
เขามีสมาธิกับการบรรจงหวีเส้นผมสีเงินทีละเส้นอย่างนุ่มนวลโดยไม่สะทกสะท้านต่อแววตาที่จ้องมองตนอยู่ ครั้นกวาดมองสำรวจเรือนผมสีเงินที่เรียบร้อยเข้าที่และเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาของโนอาห์ที่กำลังดึงเนกไทผ้าไหมของตนให้คลายออกก็สบเข้ากับดวงตาของคอร์เดเลีย รอยยิ้มตาหยีอย่างยียวนตามมาอย่างเป็นธรรมชาติ
“พอจะเอาไปขายได้ราคาอยู่นะ”
เขาชมคนได้พิลึกจริง ความง่วงงุนมลายหายไป คอร์เดเลียจึงเอ่ยถาม
“วันนี้ทำไมถึงกลับมาเร็วนักล่ะคะ”
“ก็กลัวว่าแม่เงือกสาวของเราจะเหงาน่ะสิ”
“โกหก”
คิดว่าแค่คิดอยู่ในใจแท้ๆ แต่ดูเหมือนจะเผลอพูดออกไป พอเธอตกใจตัวเอง เขาก็พ่นลมหายใจหัวเราะในลำคออย่างขบขัน
“จริงสิครับ คิดว่าทำไมช่วงนี้ผมถึงได้ยุ่งนักล่ะ”
“ฉันไม่รู้หรอกค่ะ เรื่องพรรค์นั้น”
พอเธอพึมพำเสียงเบา เขาก็เอียงคอถามด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา
“งอนเหรอ”
“เปล่าค่ะ”
“ดูเหมือนจะงอนอยู่นะ แต่ในเมื่อบอกว่าเปล่า งั้นจะยอมเชื่อตามนั้นก็ได้”
ท่าทีเหมือนจะยอมยกประโยชน์ให้จำเลยทำให้รู้สึกเจ็บใจจนต้องเม้มปากแน่น ไม่ใช่สักหน่อย ไม่ใช่จริงๆ นะ โนอาห์ฮัมเพลงในลำคอเบาๆ มือก็ถักเปียผมของเธอหลวมๆ ลงมาแล้วใช้เนกไทสีน้ำเงินของเขาผูกเป็นรูปโบ เขาขยับจับปลายผมที่ผูกไว้คล้ายหางของเงือกไปมา ก่อนจะแย้มยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในที่สุด
“สวยดี คราวนี้ก็ลงไปกินข้าวได้แล้วล่ะครับ”
“พวกเราจะกินข้าวกันเหรอคะ”
“อ้าว แล้วยังไงล่ะ ตอนนี้มันเวลาอาหารเย็นแล้วนะ แม่สาวขี้เซา”
เขาหัวเราะหึๆ ในขณะที่หยิบเสื้อคลุมมาช่วยสวมแขนให้ รูปร่างหน้าตาดูเหมือนคนที่เกิดมาเพื่อชี้นิ้วสั่งคนอื่นโดยไม่ยอมกระดิกแม้แต่ปลายนิ้วตั้งแต่หัวจรดเท้าแท้ๆ แต่พอตั้งใจจะทำ โนอาห์กลับปรนนิบัติรับใช้คนอื่นได้คล่องแคล่วดีเหลือเกิน
ความคิดแปลกๆ ผุดขึ้นมาอีกครา เวลาเขามีความรักจะทำตัวแบบนี้ด้วยหรือเปล่านะ ทั้งที่เพิ่งคิดว่าโนอาห์ที่จู่ๆ ก็พูดพล่ามเรื่องความรักนั้นแปลกคน แต่คอร์เดเลียกลับไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองก็กำลังเป็นเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน
เมื่อถูกเขาจูงมือพาเดินลงมายังห้องอาหาร อาหารเย็นที่มีควันกรุ่นลอยขึ้นมาอย่างพอดิบพอดีก็ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรแท้ๆ แต่น้ำลายกลับสอขึ้นมาจนต้องกลืนเอื๊อก ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากเหนือศีรษะแต่เธอก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
ระหว่างที่โนอาห์เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งและส่งช้อนใส่มือให้ สายตาของคอร์เดเลียก็จับจ้องอยู่ที่ซุปมันฝรั่งเนื้อเนียนนุ่ม มะเขือเทศหมักน้ำมันมะกอกกับเนื้อลูกวัว เมนูอบผักนานาชนิด รวมถึงขนมปังอบกรอบสีเหลืองทองและชีส จู่ๆ ก็รู้สึกหิวโซขึ้นมาจนท้องกิ่ว
ระหว่างที่โนอาห์เดินไปนั่งประจำที่ของตน คอร์เดเลียที่ได้แต่กลืนน้ำลายจนตาแทบจะเหล่เข้าหากันนั้น รอจนกระทั่งเขาเอ่ยอย่างขบขันว่าให้รีบทานได้แล้ว เธอถึงได้ก้มตาลงอย่างเรียบร้อยแล้วเริ่มขยับมืออย่างกระตือรือร้น โนอาห์แทบไม่ได้แตะอาหารของตนเองเลย เอาแต่นั่งมองเธอกินอยู่อย่างนั้น
พอนึกถึงสภาพที่คอยเหลือบมองรอคำอนุญาตเหมือนลูกหมาที่รออาหาร เขาก็กลืนเสียงหัวเราะลงคอ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง
“ทีนี้จะเริ่มจากอะไรก่อนดีล่ะ”
“อะไรหรือคะ”
“พอมาถึงผมก็โหมลุยงานจนเสร็จ ตอนนี้ก็เลยค่อนข้างว่างแล้วน่ะสิ เห็นคุณคอร์เดเลียของเราร่ำร้องหาแต่คาติชา คาติชา ถ้าจะพาไปทำเรื่องพวกนั้นให้หมด วันสองวันคงไม่พอแน่”
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนกับว่า... การที่เขาแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะลืมตาหายใจในช่วงนี้ ก็เพื่อที่จะได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกับคอร์เดเลียอย่างนั้นแหละ
เมื่อเธอจ้องมองตาแป๋ว โนอาห์ก็เอียงคอถาม
“ทำไมครับ พอถึงเวลาจริงแล้วไม่อยากออกไปเที่ยวหรือไง”
เธอส่ายหน้าดิก ไม่มีความกล้าพอที่จะถามออกไปตรงๆ ว่าสิ่งที่ตนคิดนั้นถูกต้องหรือไม่ ความจริงแล้วเธอกำลังรู้สึกระอาใจกับตัวเองที่หัวใจส่วนลึกดันเต้นระรัวไปด้วยความคาดหวังเพียงเพราะคำชวนเที่ยวของเขา
กำลังโหลดความเห็น...