“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
คอร์เดเลียมีสิ่งที่อยากทำมากมายหากได้มาเยือนคาติชา การเดินทางครั้งนั้นย่อมเป็นการออกเดินทางเพียงลำพัง และทุกขั้นตอนตลอดจนจุดจบก็คงไม่ต่างกัน
ดังนั้น ต่อให้เหล่าคนใจดีที่เคยหยิบยื่นไมตรีให้เธอจะเกิดติดธุระขึ้นมากะทันหัน การที่เธอจะออกไปข้างนอกคนเดียวก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรไม่ใช่หรือ ไม่มีใครทิ้งเธอไว้ตามลำพังหรือกักขังเธอไว้ในคฤหาสน์หลังนี้เสียหน่อย คนที่มาบังคับเธอก็ไม่มี...
คอร์เดเลียเผลอเลื่อนสายตาไปมองชายหนุ่มที่กำลังลอบสังเกตเธออย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจ เธอตกใจกับความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัวในเสี้ยววินาทีนี้ เธอรีบเบนความสนใจไปหมกมุ่นอยู่กับไมตรีจิตที่โนอาห์หยิบยื่นให้และช่วงเวลาอันแสนเพลิดเพลินที่จะได้ใช้ร่วมกันนับจากนี้ราวกับจะวิ่งหนีความคิดนั้น พอทำเช่นนั้น รอยยิ้มก็แย้มพรายออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
สิ่งที่ดีก็ปล่อยให้มันดีอย่างนั้นไปเถอะ อย่าคิดอะไรให้ลึกซึ้งเลย
“ดีใจจังค่ะ ความจริงฉันเฝ้ารออยู่เหมือนกัน”
เมื่อคอร์เดเลียยิ้มหวาน โนอาห์ก็ยิ้มตาม
“ถ้าอย่างนั้นเราไปดูกุหลาบขาวที่กำลังบานสะพรั่งกันไหมครับ ความจริงกลิ่นของมันจะหอมที่สุดก็ตอนที่ใกล้จะพ้นช่วงฤดูกาลนี่แหละ วันนี้น่ะเป็นวันที่สวยที่สุดพอดีเลย”
เธอสอดประสานมือเข้ากับนิ้วมือขาวผ่องของเขา อุณหภูมิกายที่ไม่อุ่นไม่เย็นจนออกจะจืดชืดชวนให้ขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไรชอบกล
ท้องอิ่มตึงจนรู้สึกผ่อนคลายสบายตัว อีกทั้งโนอาห์ ทิวดอร์ที่เริ่มมีเวลาว่างก็ปฏิบัติต่อเธออย่างเคยชินด้วยอารมณ์ขันที่หยอกเย้ากำลังดีและมารยาทอันละเอียดอ่อนเป็นเอกลักษณ์ ยามเมื่อก้าวเข้าสู่สวนหลังบ้านที่มีกุหลาบขาวสว่างไสวด้วยโคมไฟสีขาวประหนึ่งตะเกียงของภูตพราย อารมณ์ของคอร์เดเลียจึงดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ ดีจนน่าแปลกใจว่าตัวเธอเป็นคนเรียบง่ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ไม่รู้สิ ก็คงเกิดมาเป็นคนแบบนี้แต่แรกแล้ว จะไปทำอะไรได้
“อา”
ยิ่งไปกว่านั้น กุหลาบขาวยามค่ำคืนยังงดงามสมคำร่ำลือว่างามที่สุดในคาติชาอย่างแท้จริง มันแตกต่างจากที่เธอชำเลืองมองผ่านๆ ในตอนกลางวันอย่างลิบลับ
กลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับกักเก็บแสงแรกแห่งรุ่งอรุณเอาไว้ ดูราวกับลูกไม้แสนประณีตที่ถักทอโดยเหล่านางฟ้ามาประดับอยู่บนทุกช่อดอก กุหลาบขาวดอกใหญ่โตสะพรั่งกลายเป็นทัศนียภาพอันตระการตาดุจผืนป่า กลิ่นหอมกรุ่นของมวลดอกไม้โชยมาแตะปลายจมูกอย่างอ่อนโยน
เมื่อคอร์เดเลียเปล่งเสียงชื่นชมจากใจจริง โนอาห์ก็หัวเราะคิก
“สวยใช่ไหมครับ ตอนเด็กๆ ผมเคยเล่นซ่อนหากับพี่ที่นี่บ่อยๆ จนเกือบจะหลงทางเอา ความจริงคือแอบซ่อนอยู่แล้วเผลอหลับไปต่างหาก พอเกิดเรื่องแบบนั้นซ้ำอยู่สักห้าครั้ง ท่านพ่อก็เกือบจะสั่งรื้อที่นี่ทิ้งให้เหี้ยน แต่ก็ต้องล้มเลิกไป ช่วยไม่ได้นี่นะ ท่านแม่ชอบที่นี่มากเลยนี่ วันนั้นทุกคนตกใจแทบสิ้นสติกันหมดเลยละ”
คอร์เดเลียเหลือบมองเสี้ยวหน้าของโนอาห์ที่กำลังเอื้อนเอ่ยความทรงจำในวัยเยาว์ราวกับฮัมเพลง แล้วโพล่งขึ้นมา
“คงดีจังเลยนะคะ”
“อะไรดี การที่กุหลาบพวกนี้เกือบจะโดนเผาเกลี้ยงน่ะเหรอ”
“การที่ท่านพ่อของคุณเป็นห่วงถึงขนาดนั้นน่ะค่ะ”
หากเป็นคอร์เดเลีย ต่อให้ดอกกุหลาบอันงดงามเหล่านี้จะหายไปจนหมด เธอก็คงจะดีใจจากใจจริง ความคิดแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องปกติเท่าไรใช่ไหมนะ พอพูดออกไปแล้วเธอถึงเพิ่งมาคอยสังเกตสีหน้า ทว่าโนอาห์กลับเป็นคนที่ยิ่งกว่าเธอเสียอีก เขาตอบรับอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด
“อืม ความจริงผมก็สงสัยเหมือนกันว่าท่านพ่อจะทำลายสัญลักษณ์ของตระกูลทิวดอร์เพื่อผมหรือเปล่า ทีแรกมันก็เป็นอุบัติเหตุอยู่หรอก แต่พอท่านพ่อตามหาผมที่กำลังหลับปุ๋ยเจอได้ประหนึ่งมีตาทิพย์แล้วช้อนตัวอุ้มขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ผมรู้สึกดีมากเลยล่ะ หลังจากนั้นก็เลยแกล้งทำเป็นหลงทางแล้วคอยดูอยู่เงียบๆ พอท่านพ่อขู่ว่าจะเผาไอ้พวกนี้ทิ้งให้หมด จู่ๆ ผมก็อยากเห็นขึ้นมาน่ะสิ ว่าจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ จริงๆ น่ะนะ”
ความจริงแล้วผมน่ะนะ...
“ต่อให้ไอ้พวกนี้หายไปจนหมด ผมก็คงดีใจอยู่ดี”
แม้จะเอ่ยคำพูดที่ประหลาดไปสักหน่อย เขากลับแย้มยิ้มกว้าง คอร์เดเลียมองใบหน้าที่คล้ายปีศาจผู้น่ารักนั้น แล้วรู้สึกเหมือนจะเข้าใจเหตุผลที่เขาได้รับความรักอย่างน่าขัดแย้งเหลือเกิน แม้จะไม่สามารถสรรหาคำใดมาอธิบายได้ก็ตาม
เมื่อเธอพยักหน้าแสดงความเข้าใจ เขากลับมองเธอด้วยสายตาประหลาดใจ
“เวลาผมพูดเรื่องแบบนี้ ใครๆ ก็พากันขนลุกทั้งนั้น คุณคอร์เดเลียมีมุมที่คล้ายกับผมจริงๆ ด้วยสินะครับ”
โนอาห์จึงเอ่ยปากว่าเขาชอบที่เป็นแบบนั้น
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าท่าทางและคำพูดเช่นนั้นของโนอาห์บ่งบอกถึงความรู้สึกของเขาในเวลานั้นอย่างตรงไปตรงมา และรู้ด้วยว่ามันไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไร
ทั้งคู่ยืนทอดสายตามองสวนกุหลาบขาวอันงดงามอยู่เงียบๆ ชั่วครู่
“ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ท่านพ่อให้ฉัน ก็คือช่อดอกกุหลาบเหมือนกันค่ะ นานมากแล้วล่ะนะ”
ก่อนที่ท่านแม่จะจากไป ดูเหมือนท่านพ่อจะยังพยายามทำหน้าที่พ่ออยู่บ้าง เขามักจะหยิบขนมออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเกตที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้ามาให้ และนานๆ ทีหากอารมณ์ดี ก็จะดึงตัวเธอไปกอดพลางเอาแก้มสากๆ มาถูไถ
แม้คอร์เดเลียจะเกลียดกลิ่นอายแห่งราตรีที่โชยออกมาจากตัวเขา แต่เธอก็อดทนกล้ำกลืน เพราะเธออยากได้รับความรัก
“ลูกสาวของพ่อ พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พ่อจะซื้อช่อดอกไม้ที่แพงกว่านี้ให้นะ”
ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราเอ่ยอย่างร่าเริง และคอร์เดเลียก็รู้สึกดีใจท่ามกลางความหวาดหวั่นจากอาการป่วยของท่านแม่ เขาบอกว่าจะไปเล่นพนันเอาเงินกลับมาให้มากขึ้นเพื่อรักษาโรคของแม่เธอ และจะทำให้กลับมามีชีวิตที่สุขสบายเชิดหน้าชูตาได้อีกครั้ง
ทั้งที่แน่ชัดอยู่แล้วว่าเป็นเพียงคำคุยโตโอ้อวดของผีพนัน แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอกลับคิดว่าครอบครัวจะสามารถย้อนคืนสู่วันวานได้จริงๆ
มนุษย์เราช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน ทั้งที่อยากให้คนเลวเป็นเพียงแค่คนเลวแท้ๆ แต่เบื้องหลังหน้ากากของคนชั่วนั้นกลับมีหลากหลายใบหน้าซุกซ่อนอยู่ จะไม่มีคนที่เลวร้ายไปเสียทุกด้านเลยเชียวหรือ
โนอาห์พูดขึ้นกับหญิงสาวที่เริ่มมีบรรยากาศหม่นหมองลงเล็กน้อย
“ถ้าตั้งใจจะด่าว่าผมสุขสบายจนเหลิงละก็ ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงามเลยล่ะครับ”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นสักหน่อย...”
เพียงแค่นึกอิจฉาเท่านั้นเอง ทว่าโนอาห์กลับทิ่มแทงเข้ามายังเนื้อแท้อันบอบบางของเธออย่างไร้ความปรานี
“ไอ้เวรนี่มันไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไง ล้อกันเล่นเรอะ กล้ามาพูดแบบนี้ต่อหน้าคนที่ถูกขายมาขัดดอกแทนพ่อเนี่ยนะ? คุณควรจะโวยวายเอาเรื่องแบบนี้สิ ผมก็รออยู่ตั้งนานว่าเมื่อไหร่จะพูดออกมา”
“...จงใจทำอย่างนั้นหรือคะ”
“ไม่ใช่หรอกครับ แต่แอบคาดหวังไว้น่ะใช่ ผิดจากความประทับใจแรกเลยนะ ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นว่านุ่มนิ่มจนน่าประหลาดใจ”
เขาเอียงคอมองเธออย่างจับผิด
“เพราะช่วงนี้สิ่งที่ผมสงสัยใคร่รู้ที่สุดก็คือคุณไงล่ะ”
ยิ่งปอกเปลือกออกดูว่าข้างในมีอะไรซ่อนอยู่ ก็ยิ่งนึกสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ
“ก็คุณร้องไห้โฮเพราะอิจฉาผมนี่ครับ”
“ไม่ได้ถึงกับร้องไห้โฮขนาดนั้นสักหน่อย...”
ถึงเธอจะพึมพำแก้เก้อด้วยความอับอาย แต่โนอาห์ก็หาได้สนใจไม่
“ปกติแล้วพออิจฉาอีกฝ่าย มันก็มักจะกลายเป็นความเกลียดชังน่ะสิ พอนานเข้าก็อยากจะกำจัดให้พ้นสายตาหรือไม่ก็หาทางเล่นงาน ความริษยาก็เป็นแบบนี้แหละครับ พอไม่ได้สิ่งที่ตัวเองอยากได้ก็คิดแต่จะฆ่าแกงกัน น่าสมเพชจริงๆ แต่นั่นคงเป็นสันดานดิบของมนุษย์ล่ะมั้ง”
เขาหัวเราะเบาๆ
“แต่คุณกลับเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องแล้วแอบสะอึกสะอื้นแค่นั้นเนี่ยนะ? ใจอ่อนปวกเปียกขนาดนี้แล้วจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกอันโหดร้ายใบนี้ได้ยังไงกันครับ คุณคอร์เดเลีย”
สีหน้าตอนที่เขาเดาะลิ้นนั้น ดูเหมือนจะระอาใจแต่ก็เจือด้วยความเข้มงวดปนหยอกเย้า และคล้ายจะมีความเวทนาจางๆ ไม่ต่างจากกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอไร้พิษสง คอร์เดเลียคิดว่าเขามองเธอเป็นพวกอ่อนแอเกินไป เธอเป็นฝ่ายอ่อนแอก็จริง ทว่าใครกันเล่าจะไม่กลายเป็นผู้อ่อนแอเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
“ฉันก็ไม่ได้เป็นคนดีหรอกนะคะ ฉันเองก็...”
เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ คอร์เดเลียนึกถึงเรื่องที่ตนเองเคยทำลงไปซึ่งเธอพยายามผลักไสมันออกไปจากจิตใต้สำนึก เธอเคยทำร้ายดอเรีย และเคยอยากฆ่ามอริสให้ตาย เธอรู้สึกถึงจิตสังหารที่อยากจะฉีกกระชากผู้ชายที่คิดจะข่มขืนเธอออกเป็นชิ้นๆ และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือคอร์เดเลียไม่เคยนึกเสียใจกับการกระทำเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยต่อความปีติยินดีและความพึงพอใจอันซาบซ่านที่เอ่อล้นขึ้นมาในตอนนั้นเท่านั้น
“ท่านลอร์ดโนอาห์”
“ว่าไงครับ”
“ฉันเคยเกือบจะฆ่าคนตายมาแล้วนะคะ”
มันเป็นคำสารภาพที่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในใจโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว ทว่าต่อคำสารภาพที่ไม่ธรรมดานั้น โนอาห์กลับตอบกลับมาหน้าระรื่นดั่งเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
“อย่างนั้นหรือครับ? คราวหน้าก็พยายามให้มากกว่านี้สิ ไม่ใช่ว่าฆ่าไปแล้ว แต่เกือบจะฆ่าเนี่ยมันคืออะไรกัน”
“...มีแค่นี้หรือคะ”
“แล้วจะมีอะไรอีกล่ะ ตั้งแต่ตอนที่เราเจอกันครั้งแรกก็มีศพโผล่มาแล้วศพหนึ่ง จะมาพูดให้เป็นเรื่องแปลกใหม่อะไรเอาป่านนี้กัน?”
คำพูดที่ตอกกลับมาว่าเธอพูดจาไร้สาระทำไม กลับทำให้หัวใจส่วนลึกของเธอสงบลงอย่างประหลาด จากนั้นเขาก็ยื่นดอกกุหลาบขาวดอกใหญ่และงดงามที่สุดส่งมาให้หญิงสาวที่กำลังทำหน้าเหม่อลอย เสียงของเขาดังแว่วมาพร้อมกับกลิ่นหอมหวานของดอกกุหลาบ
“ผมน่ะสุขสบายจนเหลิงจริงๆ นั่นแหละครับ คุณคอร์เดเลียถึงได้ยอดเยี่ยมยังไงล่ะ”
มันเป็นการสานต่อบทสนทนาเมื่อครู่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาตาแป๋ว
“ทำไมหรือคะ”
“ถ้าผมเป็นคุณ ผมคงไม่แค่เดินจากมาเฉยๆ หรอก แต่คงจุดไฟเผาบ้านตอนที่คนพวกนั้นหลับอยู่แล้วค่อยออกมา”
คอร์เดเลียไม่อาจละความสนใจไปจากเขา ผู้ซึ่งมีน้ำเสียงราบเรียบสวนทางกับเนื้อหาอันโหดร้ายทารุณได้เลย โนอาห์รู้เรื่องราวในครอบครัวของเธอคร่าวๆ จริงๆ ด้วย แปลกเหลือเกินที่เมื่ออยู่กับผู้ชายคนนี้ เธอกลับรู้สึกว่าสามารถเล่าเรื่องที่ไม่กล้าบอกใครให้เขาฟังได้
แทนที่จะถามออกไปว่าทำไมถึงพูดเรื่องแบบนั้นออกมาได้ คอร์เดเลียกลับพึมพำความในใจอันแท้จริงที่หลับใหลอยู่เบื้องลึกออกมาเบาๆ
“ก็ฉันไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุกนี่คะ”
ไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิด และไม่ใช่เพราะความอาลัยอาวรณ์ในตัวครอบครัวอะไรทำนองนั้นเลย มันเป็นเพียงการคำนวณเพื่อความปลอดภัยของตัวเองและความหวาดกลัวเท่านั้น ช่างน่ากลัวเหลือเกิน แต่นั่นคือความจริง
กำลังโหลดความเห็น...