“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ฉลาดนี่ ถ้าทำอาชญากรรมสมบูรณ์แบบไม่ได้ ก็ไม่ควรทำน่ะถูกแล้ว”
คำพูดเข้าข้างอย่างรื่นเริงนั้นทำให้เธอถามกลับไปอย่างเหลือเชื่อ
“ถ้าเป็นอาชญากรรมสมบูรณ์แบบก็ทำได้หรือคะ”
“ไม่เคยได้ยินหลักสันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นผู้บริสุทธิ์หรือครับ”
เขาหันกลับมามองอย่างกวนๆ
“เพราะหลักการนั้น มนุษย์ตรงหน้าคุณถึงได้อยู่นอกคุกนี่ไง ดีแล้วไม่ใช่หรือ ภาษีอันมีค่าของประชาชนจะได้ไม่ต้องเสียไปเป็นค่าข้าวให้ผมโดยไม่จำเป็น”
“ฮะๆๆ!”
ในที่สุดเธอก็หลุดหัวเราะออกมากับฝีปากอันแสนลื่นไหลของเขา โนอาห์เป็นคนนิสัยเสียอย่างแน่นอน ทว่าเขากลับมีพรสวรรค์ในการทำให้เรื่องร้ายแรงกลายเป็นเรื่องขี้ผงได้ คอร์เดเลียจึงไม่ได้เกลียดน้ำเสียงที่ดูเหมือนถากถางแต่เปิดเผยตรงไปตรงมาของเขาเลยสักนิด
สำหรับเธอที่ต้องใช้ชีวิตทุกนาที ทุกชั่วโมง อย่างเคร่งเครียดและดิ้นรนมาตลอดทั้งชีวิต ทุกครั้งที่ได้เห็นท่าทีมั่นอกมั่นใจเช่นนั้นของชายหนุ่ม หัวใจก็พลันผ่อนคลายลงราวกับได้สัมผัสสายลมทะเลอันสดชื่น
คอร์เดเลียที่ก้าวเดินด้วยฝีเท้าเบาสบายราวกับไม่เคยผ่านช่วงเวลาไร้เรี่ยวแรงมาหลายวัน จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ จึงบอกข่าวใหม่แก่โนอาห์ด้วยสีหน้ากระตือรือร้นเล็กน้อย
“คุณหนูซาชา อ็องแดร์ส่งจดหมายเชิญไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาค่ะ ฉันเคยบอกคุณหรือยังคะ เมื่อวันก่อนเธอน่ะช่วยฉันไว้บนเรือเมอร์เมด ฉันไปได้ไหมคะ”
“อา อย่างนั้นหรือครับ สนิทกันมากเลยสินะ ถึงขั้นติดต่อมาเป็นการส่วนตัวขนาดนี้”
คำถามสบายๆ นั้นทำให้คอร์เดเลียหน้าแดงขึ้นมา
“เรื่องนั้น ฉันก็ไม่ทราบค่ะ แต่เธอดีกับฉันมากจริงๆ ฉันก็เลยอยากพบเธออีกสักครั้งน่ะค่ะ”
“เหรอครับ”
โนอาห์หมุนดอกกุหลาบที่เด็ดมาในนิ้วไปมา พลางพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยราวกับเป็นเรื่องแปลกประหลาด
“ไม่ยักรู้ว่าคนที่เป็นคนรักของผมกับผู้หญิงที่อาศัยอยู่กับผมจะเป็นเพื่อนกัน”
“แค่ก!”
คอร์เดเลียที่กำลังสูดดมกลิ่นกุหลาบสำลักไอออกมาอย่างรุนแรง เมื่อเธอสะดุ้งตัวโยนเพราะไอโขลกๆ ไม่หยุด เขาก็จิ๊ปากเบาๆ พลางช่วยลูบหลังให้ แล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
“เป็นอะไรไหมครับ แพ้เกสรดอกไม้อะไรทำนองนั้นหรือเปล่า”
“มะ ไม่ใช่เรื่องนั้น... แค่ก!”
รู้อยู่แก่ใจแท้ๆ แต่ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ช่างน่าหมั่นไส้นัก เมื่อเธอจ้องเขาด้วยดวงตาที่เอ่อรื้นไปด้วยน้ำตา เขากลับอมยิ้มกวนประสาทจนเธอหงุดหงิดจึงเบี่ยงตัวหลบมือเขา ชายหนุ่มถอนหายใจปนหัวเราะสั้นๆ ก่อนจะเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยนยิ่งขึ้น ผมทำให้ตกใจเหรอ
“จะตกใจอะไรขนาดนั้นกัน ผมพูดอะไรผิดไปหรือครับ”
“ยะ อย่าพูดจาแปลกๆ แบบนั้นสิคะ!”
“อันไหนล่ะ คนรักของผม หรือว่าคนที่อาศัยอยู่ด้วยกัน...”
“อย่างหลังค่ะ!”
คอร์เดเลียที่ฮึดฮัดบ่นพึมพำออกมาเบาๆ
“แล้วก็ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกันสักหน่อย”
“อ้อ”
ปัญหาคือเรื่องนั้นหรอกหรือ โนอาห์ยิ้มตาหยีอย่างเจ้าเล่ห์
“หรือว่ากำลังตัดพ้อที่ผมไปค้างข้างนอกมาหลายวันอยู่หรือครับ แหม น่ากลัวจัง”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นนะคะ!”
คอร์เดเลียแหวใส่เสียงดัง เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่ได้คิดอะไรจริงจังตอนพูด แต่ตอนนี้เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว คิดว่าเธอน่าขันหรืออย่างไร พอถูกมองด้วยสายตาราวกับรู้ทันไปเสียหมด หัวใจที่ร้อนผ่าวก็ยิ่งอึดอัดจนกลายเป็นโมโห
“อย่า อย่ามาพูดให้คนอื่นเข้าใจผิดไปเองนะคะ”
“คนอื่นเหรอ หรือว่าคุณ”
ชายหนุ่มรูปงามใช้นิ้วชี้เรียวยาวลูบริมฝีปากตนเองพลางถามย้อนกลับ คอร์เดเลียคิดว่าตนจะปล่อยให้เรื่องผ่านไปแบบนี้ไม่ได้ หากยังคงตื่นตระหนกและเอาแต่อึกอักเหมือนทุกที เขาคงจะมองเธอเป็นตัวตลกแน่ ไม่สิ หากสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ฉันคงจะ... คอร์เดเลียจึงปรับสีหน้าให้จริงจังและเอ่ยปากเรียกร้อง
“ฉันอยากให้คุณเลิกพูดจาแปลกๆ เสียทีค่ะ ฉันอึดอัด”
“พูดจาแปลกๆ เหรอครับ”
แม้เขาจะถามเย้าแหย่ แต่เธอกลับยิ่งเชิดหน้าขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วประกาศกร้าวออกไปประหนึ่งตัดสินใจได้แล้ว
“ยะ อย่ามาอ่อยฉันนะ!”
คำตะโกนลั่นที่รวบรวมความกล้าทั้งหมดแผดร้องออกไปดังก้องกังวานในสวนกุหลาบอันเงียบสงบ แล้วความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทันใด โนอาห์ยืนนิ่งงันประหนึ่งเห็นสิ่งพิลึกพิลั่นพร้อมกับกะพริบตาโตปริบๆ คอร์เดเลียจึงปล่อยดอกกุหลาบในมือให้ร่วงหล่นลงพื้น จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วออกแรงวิ่งหนีสุดชีวิต
อับอายที่สุด!
กรี๊ดดด!
โนอาห์มองตามศีรษะเล็กๆ ที่กำลังส่งเสียงกรีดร้องไร้สำเนียงพลางวิ่งห่างออกไปตาปริบๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะพรวดออกมาคล้ายเสียงไอ แล้วสาวขายาวก้าวฉับๆ ไล่ตามเธอไป เสียงเรียกอันร่าเริงไล่กวดตามแผ่นหลังที่โกยอ้าวหนีเตลิด
“คุณคอร์เดเลีย! จะไปไหนครับ! เด็กตัวแค่นี้ห้ามเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืนคนเดียวนะ!”
“อย่า อย่าตามมานะ! ไปให้พ้นเลย!”
“ฮ่าๆๆ! นั่นเรียกว่าวิ่งแล้วเหรอ หืม?”
“ไปให้พ้นเลยนะ!”
น่าหงุดหงิดชะมัด!
จู่ๆ ก็ทั้งน้อยใจ ทั้งหงุดหงิด ทั้งโมโหจนต้องสูดจมูกฟึดฟัดและวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต น้ำมูกที่ไหลขึ้นมาจนทำให้เสียงอู้อี้ก็น่ารำคาญใจ น่าสมเพชจริง แม้แต่ตัวฉันเองยังมองว่าตัวเองง่ายและน่าหัวเราะเยาะเลย
“คุณคอร์เดเลีย”
เกลียดที่สุด
“คอร์เดเลีย!”
เกลียดจริงๆ ด้วย
“นี่!”
ขณะหลับตาปี๋วิ่งหนี จู่ๆ เอวก็ถูกคว้าหมับแล้วยกรอยขึ้นสูง เสียงกรีดร้องดังลั่น เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่เขากลับไม่ยอมปล่อย มีเพียงเสียงเดาะลิ้นจึ๊กจั๊กเท่านั้น
“อยู่นิ่งๆ สิ ไม่ฟังกันบ้างเลยนะ”
“ปละ ปล่อยฉันนะ”
แทนที่จะทำตาม เขากลับพลิกตัวเธอเข้ามาสู่อ้อมอกอย่างง่ายดาย โอบอุ้มเธอไว้ประหนึ่งเด็กน้อยแล้วตบหลังเบาๆ ช่างน่าเจ็บใจนักที่สัมผัสอันอ่อนโยนและเสียงถอนหายใจปนหัวเราะรวมถึงการที่เขาวิ่งตามมานั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกรังเกียจเลย ประหนึ่งว่าเฝ้ารอให้เขาตามมาจริงๆ อย่างนั้นแหละ อะไรกันเนี่ย
เมื่อเธอหมดแรงและสงบลง โนอาห์ก็พูดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ
“ถ้าแกล้งอีกทีคงได้ช็อกตายพอดี”
“ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ...”
“เข้าใจแล้ว ไหนๆ ก็อุ้มแล้วก็สูดอากาศด้านบนให้ใจเย็นลงหน่อยแล้วกัน ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้คงไม่มีโอกาสได้รับลมตรงนั้นบ่อยๆ หรอก”
ร่างเล็กทิ้งตัวอ่อนปวกเปียกประหนึ่งยอมจำนน เขาจึงแอบกลืนเสียงหัวเราะลงคอไปอีกครั้ง ถึงขนาดได้ยินเสียงสะอื้นไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรให้สะเทือนใจนักหนา
แม้จะรู้สึกขบขันแต่ก็ไม่ได้เพลิดเพลินใจไปเสียทีเดียวจนเขาต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังหลงทิศทางว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่
“เผื่อไว้ก่อนนะ แต่ผมไม่ได้คิดจะมองคุณเป็นเรื่องตลกหรือปฏิบัติกับคุณอย่างไม่ให้เกียรติหรอกครับ”
“...”
“ผมขอโทษ มุกตลกเมื่อกี้ดูเหมือนจะล้ำเส้นไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ”
แผ่นหลังที่สะท้อนขึ้นลงเริ่มสงบลง เขายิ้มเจื่อนพร้อมถามเสียงเบา
“จะให้ปล่อยลงได้หรือยัง”
ร่างที่ชะงักไปครู่หนึ่งสงบนิ่งลงในทันใด จากนั้นเธอก็ค่อยๆ กำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ริมฝีปากของโนอาห์กระตุกอีกคราแต่ก็พยายามกลืนเสียงหัวเราะแล้วแหงนมองท้องฟ้าอย่างยากลำบาก เขาลูบหลังและลูบเส้นผมของคอร์เดเลียแผ่วเบา ประหนึ่งกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้
คอร์เดเลียจำต้องยอมรับ เขาเคยบอกว่าการคาดหวังมากเกินไปจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอ แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย ทุกครั้งที่เขาอ่อนโยนใส่เธอรู้สึกดีเหลือเกิน จะทำอย่างไรได้ในเมื่อมันรู้สึกดี และเธอก็คิดว่าโนอาห์ช่างใจร้ายกาจนัก
ตัวเองเป็นฝ่ายทำเหมือนจะยอมให้ทุกอย่างก่อนแท้ๆ แต่กลับบอกว่าอย่าคาดหวังเนี่ยนะ มีที่ไหนกัน ขี้โกงที่สุด ทั้งที่ไม่ได้คิดจะให้ทั้งหมดแท้ๆ...
คนใจร้าย คนขี้โกง
...แต่ถ้าเขาให้ทั้งหมดจริงๆ เธอมีความกล้าพอที่จะรับมันไว้หรือเปล่าล่ะ
คำถามที่ย้อนถามขึ้นมาในใจทำให้เธอไม่อาจกล่าวสิ่งใดได้เลย
ใบหน้าเล็กที่เบะปากพร้อมกับดวงตาเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาแดงก่ำขึ้นมา ด้วยความคับแค้นใจ ด้วยความขุ่นเคือง หงุดหงิดเหลือเกิน
ระหว่างนั้นโนอาห์หวนนึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้วบ่นพึมพำคนเดียวอย่างเหลือเชื่อ
“ไม่สิ มันมีอะไรให้ต้องรังเกียจขนาดนั้นกัน ก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกันจริงๆ นี่นา นั่นมันคือการระบุข้อเท็จจริงตามตรงไม่ใช่หรือครับ มันเป็นเรื่องที่ต้องขยะแขยงขนาดนั้นเชียวหรือ ถ้าว่ากันตามกฎหมาย ที่อยู่ปัจจุบันของคุณก็ต้องระบุว่าเป็นทิวดอร์เฮาส์แห่งคาติชาหรือไม่ก็คฤหาสน์ของผมอยู่แล้วนี่”
เมื่อได้ยินเสียงบ่นกระปอดกระแปดผิดประเด็นของเขา คอร์เดเลียก็สูดจมูกที่แดงเรื่อฟึดฟัด
“ฉันไม่ได้หมายความถึงเรื่องนั้นสักหน่อยนี่คะ...”
“ผมหมายความตามนั้นจริงๆ ต่างหากล่ะ”
“คนโกหกหน้าตาย ท่านลอร์ดโนอาห์เห็นฉันเป็นคนโง่สินะคะ”
“ไม่ใช่คนโง่หรอก จะว่าเป็นคนโง่ก็ขีดเส้นแบ่งได้เก่งเกินไปแล้ว”
น้ำเสียงอันนุ่มนวลนั้น ไออุ่นอันอ่อนโยนที่ไม่สมกับเป็นตัวเขา ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย แน่นอนว่าคอร์เดเลียไม่ใช่คนโง่ จึงไม่มีทางที่เธอจะไม่สังเกตเห็นว่าเขาปฏิบัติต่อตนแตกต่างจากคนอื่น
ทว่าความปรารถนาดีที่ไม่ชัดเจนกลับยิ่งทำให้คนเรารู้สึกหวาดระแวง หากเป็นคนที่เข้มแข็งและมั่นคงก็คงยอมรับมันไว้ตามตรง แต่สำหรับเธอแล้ว...
รากเหง้าของเธอมันช่างตื้นเขินและบอบบางเหลือเกิน เพียงสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านก็คงถอนรากถอนโคน และหากได้รับน้ำฝนมากเกินไปก็คงไม่อาจรองรับไหวจนเน่าเปื่อยไปในที่สุด เธอรู้ดี ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพราะความไร้ความสามารถของตนเองเท่านั้น
แม้จะแอบกำเส้นผมสีบลอนด์เงินอันนุ่มสลวยของเขาแล้วดึงเบาๆ คล้ายพาลใส่ แต่อีกฝ่ายก็ยอมปล่อยให้ทำโดยไม่ว่าอะไรสักคำ เธอไม่ชอบความใจกว้างอันเฉยชาเช่นนี้เลย
“อยากไปที่นั่นขนาดนั้นเลยหรือครับ”
เห็นบอกว่าซาชา อ็องแดร์ส่งเทียบเชิญมานี่
เมื่อเขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา คอร์เดเลียก็ยู่ปากก่อนจะพยักหน้า
“ค่ะ อยากไปค่ะ”
“หืม”
ได้ยินเสียงถอนหายใจสั้นๆ ดังขึ้น
“ตอนนี้เธอคนนั้นเป็นจุดศูนย์กลางของแวดวงสังคมคาติชา มีโอกาสสูงมากที่จะเกิดเสียงซุบซิบนินทาต่างๆ นานาขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจนะครับ”
“รู้ค่ะ ได้ยินว่าเธอเป็นคนรักของท่านลอร์ดโนอาห์ไม่ใช่หรือคะ”
พอคอร์เดเลียตอบโต้กลับไปอย่างบึ้งตึง โนอาห์ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งเสียงครางแผ่วเบาอย่างทีเล่นทีจริง
“ให้ตายสิ แก้แค้นได้เจ็บแสบจริงนะ ทั้งที่ผมไม่เคยแม้แต่จะดื่มชากับผู้หญิงคนนั้นสักครั้งแท้ๆ”
กำลังโหลดความเห็น...