คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 54

ตอน 54

“ฉลาดนี่ ถ้าทำอาชญากรรมสมบูรณ์แบบไม่ได้ ก็ไม่ควรทำน่ะถูกแล้ว”

คำพูดเข้าข้างอย่างรื่นเริงนั้นทำให้เธอถามกลับไปอย่างเหลือเชื่อ

“ถ้าเป็นอาชญากรรมสมบูรณ์แบบก็ทำได้หรือคะ”

“ไม่เคยได้ยินหลักสันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นผู้บริสุทธิ์หรือครับ”

เขาหันกลับมามองอย่างกวนๆ

“เพราะหลักการนั้น มนุษย์ตรงหน้าคุณถึงได้อยู่นอกคุกนี่ไง ดีแล้วไม่ใช่หรือ ภาษีอันมีค่าของประชาชนจะได้ไม่ต้องเสียไปเป็นค่าข้าวให้ผมโดยไม่จำเป็น”

“ฮะๆๆ!”

ในที่สุดเธอก็หลุดหัวเราะออกมากับฝีปากอันแสนลื่นไหลของเขา โนอาห์เป็นคนนิสัยเสียอย่างแน่นอน ทว่าเขากลับมีพรสวรรค์ในการทำให้เรื่องร้ายแรงกลายเป็นเรื่องขี้ผงได้ คอร์เดเลียจึงไม่ได้เกลียดน้ำเสียงที่ดูเหมือนถากถางแต่เปิดเผยตรงไปตรงมาของเขาเลยสักนิด

สำหรับเธอที่ต้องใช้ชีวิตทุกนาที ทุกชั่วโมง อย่างเคร่งเครียดและดิ้นรนมาตลอดทั้งชีวิต ทุกครั้งที่ได้เห็นท่าทีมั่นอกมั่นใจเช่นนั้นของชายหนุ่ม หัวใจก็พลันผ่อนคลายลงราวกับได้สัมผัสสายลมทะเลอันสดชื่น

คอร์เดเลียที่ก้าวเดินด้วยฝีเท้าเบาสบายราวกับไม่เคยผ่านช่วงเวลาไร้เรี่ยวแรงมาหลายวัน จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ จึงบอกข่าวใหม่แก่โนอาห์ด้วยสีหน้ากระตือรือร้นเล็กน้อย

“คุณหนูซาชา อ็องแดร์ส่งจดหมายเชิญไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาค่ะ ฉันเคยบอกคุณหรือยังคะ เมื่อวันก่อนเธอน่ะช่วยฉันไว้บนเรือเมอร์เมด ฉันไปได้ไหมคะ”

“อา อย่างนั้นหรือครับ สนิทกันมากเลยสินะ ถึงขั้นติดต่อมาเป็นการส่วนตัวขนาดนี้”

คำถามสบายๆ นั้นทำให้คอร์เดเลียหน้าแดงขึ้นมา

“เรื่องนั้น ฉันก็ไม่ทราบค่ะ แต่เธอดีกับฉันมากจริงๆ ฉันก็เลยอยากพบเธออีกสักครั้งน่ะค่ะ”

“เหรอครับ”

โนอาห์หมุนดอกกุหลาบที่เด็ดมาในนิ้วไปมา พลางพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยราวกับเป็นเรื่องแปลกประหลาด

“ไม่ยักรู้ว่าคนที่เป็นคนรักของผมกับผู้หญิงที่อาศัยอยู่กับผมจะเป็นเพื่อนกัน”

“แค่ก!”

คอร์เดเลียที่กำลังสูดดมกลิ่นกุหลาบสำลักไอออกมาอย่างรุนแรง เมื่อเธอสะดุ้งตัวโยนเพราะไอโขลกๆ ไม่หยุด เขาก็จิ๊ปากเบาๆ พลางช่วยลูบหลังให้ แล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

“เป็นอะไรไหมครับ แพ้เกสรดอกไม้อะไรทำนองนั้นหรือเปล่า”

“มะ ไม่ใช่เรื่องนั้น... แค่ก!”

รู้อยู่แก่ใจแท้ๆ แต่ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ช่างน่าหมั่นไส้นัก เมื่อเธอจ้องเขาด้วยดวงตาที่เอ่อรื้นไปด้วยน้ำตา เขากลับอมยิ้มกวนประสาทจนเธอหงุดหงิดจึงเบี่ยงตัวหลบมือเขา ชายหนุ่มถอนหายใจปนหัวเราะสั้นๆ ก่อนจะเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยนยิ่งขึ้น ผมทำให้ตกใจเหรอ

“จะตกใจอะไรขนาดนั้นกัน ผมพูดอะไรผิดไปหรือครับ”

“ยะ อย่าพูดจาแปลกๆ แบบนั้นสิคะ!”

“อันไหนล่ะ คนรักของผม หรือว่าคนที่อาศัยอยู่ด้วยกัน...”

“อย่างหลังค่ะ!”

คอร์เดเลียที่ฮึดฮัดบ่นพึมพำออกมาเบาๆ

“แล้วก็ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกันสักหน่อย”

“อ้อ”

ปัญหาคือเรื่องนั้นหรอกหรือ โนอาห์ยิ้มตาหยีอย่างเจ้าเล่ห์

“หรือว่ากำลังตัดพ้อที่ผมไปค้างข้างนอกมาหลายวันอยู่หรือครับ แหม น่ากลัวจัง”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นนะคะ!”

คอร์เดเลียแหวใส่เสียงดัง เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่ได้คิดอะไรจริงจังตอนพูด แต่ตอนนี้เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว คิดว่าเธอน่าขันหรืออย่างไร พอถูกมองด้วยสายตาราวกับรู้ทันไปเสียหมด หัวใจที่ร้อนผ่าวก็ยิ่งอึดอัดจนกลายเป็นโมโห

“อย่า อย่ามาพูดให้คนอื่นเข้าใจผิดไปเองนะคะ”

“คนอื่นเหรอ หรือว่าคุณ”

ชายหนุ่มรูปงามใช้นิ้วชี้เรียวยาวลูบริมฝีปากตนเองพลางถามย้อนกลับ คอร์เดเลียคิดว่าตนจะปล่อยให้เรื่องผ่านไปแบบนี้ไม่ได้ หากยังคงตื่นตระหนกและเอาแต่อึกอักเหมือนทุกที เขาคงจะมองเธอเป็นตัวตลกแน่ ไม่สิ หากสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ฉันคงจะ... คอร์เดเลียจึงปรับสีหน้าให้จริงจังและเอ่ยปากเรียกร้อง

“ฉันอยากให้คุณเลิกพูดจาแปลกๆ เสียทีค่ะ ฉันอึดอัด”

“พูดจาแปลกๆ เหรอครับ”

แม้เขาจะถามเย้าแหย่ แต่เธอกลับยิ่งเชิดหน้าขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วประกาศกร้าวออกไปประหนึ่งตัดสินใจได้แล้ว

“ยะ อย่ามาอ่อยฉันนะ!”

คำตะโกนลั่นที่รวบรวมความกล้าทั้งหมดแผดร้องออกไปดังก้องกังวานในสวนกุหลาบอันเงียบสงบ แล้วความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทันใด โนอาห์ยืนนิ่งงันประหนึ่งเห็นสิ่งพิลึกพิลั่นพร้อมกับกะพริบตาโตปริบๆ คอร์เดเลียจึงปล่อยดอกกุหลาบในมือให้ร่วงหล่นลงพื้น จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วออกแรงวิ่งหนีสุดชีวิต

อับอายที่สุด!

กรี๊ดดด!

โนอาห์มองตามศีรษะเล็กๆ ที่กำลังส่งเสียงกรีดร้องไร้สำเนียงพลางวิ่งห่างออกไปตาปริบๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะพรวดออกมาคล้ายเสียงไอ แล้วสาวขายาวก้าวฉับๆ ไล่ตามเธอไป เสียงเรียกอันร่าเริงไล่กวดตามแผ่นหลังที่โกยอ้าวหนีเตลิด

“คุณคอร์เดเลีย! จะไปไหนครับ! เด็กตัวแค่นี้ห้ามเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืนคนเดียวนะ!”

“อย่า อย่าตามมานะ! ไปให้พ้นเลย!”

“ฮ่าๆๆ! นั่นเรียกว่าวิ่งแล้วเหรอ หืม?”

“ไปให้พ้นเลยนะ!”

น่าหงุดหงิดชะมัด!

จู่ๆ ก็ทั้งน้อยใจ ทั้งหงุดหงิด ทั้งโมโหจนต้องสูดจมูกฟึดฟัดและวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต น้ำมูกที่ไหลขึ้นมาจนทำให้เสียงอู้อี้ก็น่ารำคาญใจ น่าสมเพชจริง แม้แต่ตัวฉันเองยังมองว่าตัวเองง่ายและน่าหัวเราะเยาะเลย

“คุณคอร์เดเลีย”

เกลียดที่สุด

“คอร์เดเลีย!”

เกลียดจริงๆ ด้วย

“นี่!”

ขณะหลับตาปี๋วิ่งหนี จู่ๆ เอวก็ถูกคว้าหมับแล้วยกรอยขึ้นสูง เสียงกรีดร้องดังลั่น เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่เขากลับไม่ยอมปล่อย มีเพียงเสียงเดาะลิ้นจึ๊กจั๊กเท่านั้น

“อยู่นิ่งๆ สิ ไม่ฟังกันบ้างเลยนะ”

“ปละ ปล่อยฉันนะ”

แทนที่จะทำตาม เขากลับพลิกตัวเธอเข้ามาสู่อ้อมอกอย่างง่ายดาย โอบอุ้มเธอไว้ประหนึ่งเด็กน้อยแล้วตบหลังเบาๆ ช่างน่าเจ็บใจนักที่สัมผัสอันอ่อนโยนและเสียงถอนหายใจปนหัวเราะรวมถึงการที่เขาวิ่งตามมานั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกรังเกียจเลย ประหนึ่งว่าเฝ้ารอให้เขาตามมาจริงๆ อย่างนั้นแหละ อะไรกันเนี่ย

เมื่อเธอหมดแรงและสงบลง โนอาห์ก็พูดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

“ถ้าแกล้งอีกทีคงได้ช็อกตายพอดี”

“ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ...”

“เข้าใจแล้ว ไหนๆ ก็อุ้มแล้วก็สูดอากาศด้านบนให้ใจเย็นลงหน่อยแล้วกัน ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้คงไม่มีโอกาสได้รับลมตรงนั้นบ่อยๆ หรอก”

ร่างเล็กทิ้งตัวอ่อนปวกเปียกประหนึ่งยอมจำนน เขาจึงแอบกลืนเสียงหัวเราะลงคอไปอีกครั้ง ถึงขนาดได้ยินเสียงสะอื้นไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรให้สะเทือนใจนักหนา

แม้จะรู้สึกขบขันแต่ก็ไม่ได้เพลิดเพลินใจไปเสียทีเดียวจนเขาต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังหลงทิศทางว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่

“เผื่อไว้ก่อนนะ แต่ผมไม่ได้คิดจะมองคุณเป็นเรื่องตลกหรือปฏิบัติกับคุณอย่างไม่ให้เกียรติหรอกครับ”

“...”

“ผมขอโทษ มุกตลกเมื่อกี้ดูเหมือนจะล้ำเส้นไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ”

แผ่นหลังที่สะท้อนขึ้นลงเริ่มสงบลง เขายิ้มเจื่อนพร้อมถามเสียงเบา

“จะให้ปล่อยลงได้หรือยัง”

ร่างที่ชะงักไปครู่หนึ่งสงบนิ่งลงในทันใด จากนั้นเธอก็ค่อยๆ กำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ริมฝีปากของโนอาห์กระตุกอีกคราแต่ก็พยายามกลืนเสียงหัวเราะแล้วแหงนมองท้องฟ้าอย่างยากลำบาก เขาลูบหลังและลูบเส้นผมของคอร์เดเลียแผ่วเบา ประหนึ่งกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้

คอร์เดเลียจำต้องยอมรับ เขาเคยบอกว่าการคาดหวังมากเกินไปจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอ แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย ทุกครั้งที่เขาอ่อนโยนใส่เธอรู้สึกดีเหลือเกิน จะทำอย่างไรได้ในเมื่อมันรู้สึกดี และเธอก็คิดว่าโนอาห์ช่างใจร้ายกาจนัก

ตัวเองเป็นฝ่ายทำเหมือนจะยอมให้ทุกอย่างก่อนแท้ๆ แต่กลับบอกว่าอย่าคาดหวังเนี่ยนะ มีที่ไหนกัน ขี้โกงที่สุด ทั้งที่ไม่ได้คิดจะให้ทั้งหมดแท้ๆ...

คนใจร้าย คนขี้โกง

...แต่ถ้าเขาให้ทั้งหมดจริงๆ เธอมีความกล้าพอที่จะรับมันไว้หรือเปล่าล่ะ

คำถามที่ย้อนถามขึ้นมาในใจทำให้เธอไม่อาจกล่าวสิ่งใดได้เลย

ใบหน้าเล็กที่เบะปากพร้อมกับดวงตาเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาแดงก่ำขึ้นมา ด้วยความคับแค้นใจ ด้วยความขุ่นเคือง หงุดหงิดเหลือเกิน

ระหว่างนั้นโนอาห์หวนนึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้วบ่นพึมพำคนเดียวอย่างเหลือเชื่อ

“ไม่สิ มันมีอะไรให้ต้องรังเกียจขนาดนั้นกัน ก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกันจริงๆ นี่นา นั่นมันคือการระบุข้อเท็จจริงตามตรงไม่ใช่หรือครับ มันเป็นเรื่องที่ต้องขยะแขยงขนาดนั้นเชียวหรือ ถ้าว่ากันตามกฎหมาย ที่อยู่ปัจจุบันของคุณก็ต้องระบุว่าเป็นทิวดอร์เฮาส์แห่งคาติชาหรือไม่ก็คฤหาสน์ของผมอยู่แล้วนี่”

เมื่อได้ยินเสียงบ่นกระปอดกระแปดผิดประเด็นของเขา คอร์เดเลียก็สูดจมูกที่แดงเรื่อฟึดฟัด

“ฉันไม่ได้หมายความถึงเรื่องนั้นสักหน่อยนี่คะ...”

“ผมหมายความตามนั้นจริงๆ ต่างหากล่ะ”

“คนโกหกหน้าตาย ท่านลอร์ดโนอาห์เห็นฉันเป็นคนโง่สินะคะ”

“ไม่ใช่คนโง่หรอก จะว่าเป็นคนโง่ก็ขีดเส้นแบ่งได้เก่งเกินไปแล้ว”

น้ำเสียงอันนุ่มนวลนั้น ไออุ่นอันอ่อนโยนที่ไม่สมกับเป็นตัวเขา ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย แน่นอนว่าคอร์เดเลียไม่ใช่คนโง่ จึงไม่มีทางที่เธอจะไม่สังเกตเห็นว่าเขาปฏิบัติต่อตนแตกต่างจากคนอื่น

ทว่าความปรารถนาดีที่ไม่ชัดเจนกลับยิ่งทำให้คนเรารู้สึกหวาดระแวง หากเป็นคนที่เข้มแข็งและมั่นคงก็คงยอมรับมันไว้ตามตรง แต่สำหรับเธอแล้ว...

รากเหง้าของเธอมันช่างตื้นเขินและบอบบางเหลือเกิน เพียงสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านก็คงถอนรากถอนโคน และหากได้รับน้ำฝนมากเกินไปก็คงไม่อาจรองรับไหวจนเน่าเปื่อยไปในที่สุด เธอรู้ดี ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพราะความไร้ความสามารถของตนเองเท่านั้น

แม้จะแอบกำเส้นผมสีบลอนด์เงินอันนุ่มสลวยของเขาแล้วดึงเบาๆ คล้ายพาลใส่ แต่อีกฝ่ายก็ยอมปล่อยให้ทำโดยไม่ว่าอะไรสักคำ เธอไม่ชอบความใจกว้างอันเฉยชาเช่นนี้เลย

“อยากไปที่นั่นขนาดนั้นเลยหรือครับ”

เห็นบอกว่าซาชา อ็องแดร์ส่งเทียบเชิญมานี่

เมื่อเขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา คอร์เดเลียก็ยู่ปากก่อนจะพยักหน้า

“ค่ะ อยากไปค่ะ”

“หืม”

ได้ยินเสียงถอนหายใจสั้นๆ ดังขึ้น

“ตอนนี้เธอคนนั้นเป็นจุดศูนย์กลางของแวดวงสังคมคาติชา มีโอกาสสูงมากที่จะเกิดเสียงซุบซิบนินทาต่างๆ นานาขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจนะครับ”

“รู้ค่ะ ได้ยินว่าเธอเป็นคนรักของท่านลอร์ดโนอาห์ไม่ใช่หรือคะ”

พอคอร์เดเลียตอบโต้กลับไปอย่างบึ้งตึง โนอาห์ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งเสียงครางแผ่วเบาอย่างทีเล่นทีจริง

“ให้ตายสิ แก้แค้นได้เจ็บแสบจริงนะ ทั้งที่ผมไม่เคยแม้แต่จะดื่มชากับผู้หญิงคนนั้นสักครั้งแท้ๆ”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 54
อ่านตอน 55 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 53กลับหน้าเรื่อง
ตอน 53ตอน 55