“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ไม่ได้ถามสักหน่อยค่ะ”
พอได้ยินน้ำเสียงไม่แยแส โนอาห์ก็หัวเราะพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยพลางลูบผมเปียของเธอเล่น
“หืม ถ้าอย่างนั้นคราวนี้ลองไปด้วยกันไหมครับ ไปดูเสียหน่อยว่าคนที่ตกเป็นข่าวว่าเป็นคนรักของผมคือคนแบบไหน”
“ไม่ยุ่งหรือคะ”
“ก็บอกแล้วไงครับ ว่าผมเร่งสะสางงานจนเสร็จเพื่อจะได้มาเที่ยวเล่นกับคุณ”
“...”
“ผมรีบทำจนเสร็จภายในวันนี้แล้วกลับมา แต่กลับได้รับการต้อนรับแบบนี้ มันน่าน้อยใจอยู่นะครับ”
เขาพูดราวกับรู้สึกน้อยใจจริงๆ เหมือนสุภาพบุรุษที่ซื้อของขวัญมามากมายระหว่างทางกลับจากทำงานเพื่อจะเอามาให้เด็กน้อย คอร์เดเลียกลอกตาไปมาพลางขยับนิ้วเล่น หัวใจของเธอเต้นระรัว เมื่อไม่มีคำพูดใดจะตอบกลับไปจึงเปลี่ยนเรื่องคุย
“จะไปด้วยกันจริงๆ หรือคะ”
“ถ้าคุณต้องการ แต่ถ้าไปกับผมคงยิ่งมีเสียงนินทามากขึ้น ยิ่งกับคุณหนูอ็องแดร์ด้วยแล้ว ดันมีเรื่องพัวพันกันหลายอย่างโดยไม่ได้ตั้งใจเสียด้วยสิ”
“...”
“สำหรับผมแล้วพวกนั้นจะพล่ามอะไรก็ช่างเถอะ ผมแค่พูดเผื่อไว้เพราะกลัวว่าจะไปขัดขวางการเข้าสังคมกับผู้คนของคุณเท่านั้นเอง”
เป็นอย่างที่โนอาห์ว่า ในมุมมองของเขา การไปร่วมงานเลี้ยงของคนที่ตกเป็นเป้าข่าวลืออื้อฉาว ย่อมทำให้เกิดคำซุบซิบนินทาขึ้นมาอีกระลอก ยิ่งในช่วงที่เรื่องราวเกี่ยวกับคอร์เดเลียเองก็เริ่มแพร่สะพัดออกไปอย่างเงียบๆ ด้วยแล้ว
เธอส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะไปคนเดียว”
“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ”
ปลายนิ้วพลันหงิกเกร็งกับคำตอบสั้นๆ นั้น จนกระทั่งเขาเอ่ยประโยคถัดมา
“พองานเลี้ยงน้ำชาเลิกแล้ว ผมจะไปรับนะครับ”
“คะ”
“คงไม่ดื่มชากันทั้งวันหรอกใช่ไหม ก็บอกไปแล้วนี่ ว่าช่วยอยู่เที่ยวเล่นกับผมหน่อย”
หัวใจเต้นตึกตัก คอร์เดเลียกลัวจับใจว่าเขาจะได้ยินเสียงนี้ ไม่สิ เธอกลัวตัวเองที่เป็นแบบนี้ต่างหาก จะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ
“คุณคอร์เดเลีย”
“คะ”
“ทุกอย่างก็ดีอยู่หรอก แต่ช่วยหยุดดึงผมของผมทีได้ไหมครับ รู้สึกเหมือนผมข้างหลังจะร่วงหมดศีรษะแล้ว”
“อ๊ะ”
เธอรีบคลายมือที่กำแน่นออก ทว่าเมื่อเห็นเส้นผมสีบลอนด์แพลทินัมร่วงกราวลงบนเสื้อแจ็กเก็ตสีกรมท่า เธอก็เงียบงันไปเนิ่นนาน คอร์เดเลียแสร้งทำเป็นปัดไหล่ให้เขาเพื่อทำลายหลักฐานอย่างแนบเนียน ก่อนจะแอบโล่งอกเมื่อเห็นว่าผมของเขายังคงหนาดกอยู่ คนในตระกูลทิวดอร์ดูเหมือนจะมีเส้นผมหนากันทุกคน คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
“อะไรกัน เมื่อกี้แอบขำคนเดียวเหรอครับ”
“เปล่าค่ะ ไม่ได้ขำสักหน่อย”
“...ชวนให้หงุดหงิดใจพิลึกแฮะ”
แม้จะบ่นพึมพำ แต่โนอาห์ก็ไม่ได้ซักไซ้เอาความ เขาบอกว่าอากาศหนาวแล้วกลับกันเถอะ ก่อนจะอุ้มเธอไว้แล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังคฤหาสน์ ตอนนั้นเองคอร์เดเลียถึงเพิ่งรู้ตัวว่า เมื่อครู่นี้ตอนที่ตนวิ่งเตลิดไปอย่างไม่คิดชีวิต เกือบจะชนเข้ากับต้นสนไซเปรสต้นใหญ่ และเป็นโนอาห์ที่คว้าตัวหยุดเธอเอาไว้
ฉันมีแต่คอยรับจากคุณอยู่เสมอเลยสินะ ทั้งของอร่อย การปกป้อง หรือแม้กระทั่งความอ่อนโยน
เธอโอบกอดรอบคอเขาไว้แน่นพลางซบหน้าผากลงกับลาดไหล่
อยากให้หนทางกลับไปถึงห้องนอนทอดยาวออกไปอีกสักนิดเหลือเกิน
“เฮ้อ...”
คอร์เดเลียสูดหายใจลึกขณะมองดูตัวเองในกระจก ฌานบอกว่านี่เป็นการออกงานสังคมครั้งแรกจึงต้องข่มขวัญคนอื่นให้ได้(?) ภาพลักษณ์ที่ผ่านการแต่งองค์ทรงเครื่องมาอย่างสุดฝีมือของเธอจึงดูงดงามไร้ที่ติ
ชุดกระโปรงผ้าไหมทรงเอ็มไพร์สไตล์วินเทจสีชมพูอมขาวนวลตา ดูราวกับถักทอขึ้นมาจากไข่มุกสีชมพู แม้จะผ่านการปรับแก้ทรงเพียงเล็กน้อยแต่ก็เข้ากับคอร์เดเลียราวกับตัดเย็บมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ
แขนเสื้อพองเป็นทรงตุ๊กตาเล็กน้อยตรงหัวไหล่ รอยจับจีบประณีตบรรจงที่โอบอุ้มช่วงอกตั้งแต่คอเสื้อทรงสี่เหลี่ยมโค้งมนลงมาจรดเอวทำให้ดูคล้ายเด็กสาว แต่ลูกไม้ตกแต่งที่ขับเน้นกระดูกไหปลาร้าที่เว้าลึก เส้นสายของลำคอ และช่วงเอวคอดกิ่ว กลับช่วยเสริมเสน่ห์ของสตรีวัยแรกแย้มให้เด่นชัด
ชายกระโปรงด้านล่างทิ้งตัวพลิ้วไหวราวกับเกลียวคลื่น ปักลวดลายเถาวัลย์เล็กๆ และดอกกุหลาบขาวอย่างประณีตทีละดอกด้วยดิ้นเงินของตระกูลทิวดอร์
ทรงผมก็ถูกรวบครึ่งศีรษะให้รับกับชุดกระโปรง ประดับประดาด้วยดอกกุหลาบแดงและกุหลาบขาวที่เพิ่งเด็ดมาสดๆ ในวันนี้ นอกจากต่างหูมุกกับโชคเกอร์ที่ติดคอร์ซาจดอกกุหลาบสีแดงสดบานสะพรั่งแล้ว ก็ไม่มีเครื่องประดับอื่นใดอีกเลย
ฌานที่กำลังช่วยจัดแต่งไรผมเอ่ยพึมพำด้วยความชื่นชม
“งดงามเหลือเกินค่ะคุณหนู! สายตาของท่านลอร์ดนี่เฉียบแหลมจริงๆ เลยนะคะ ทั้งชุดกระโปรงตัวนี้ ทั้งคำสั่งที่บอกให้ลดทอนเครื่องประดับกับการตกแต่งให้เหลือน้อยที่สุด ท่านลอร์ดโนอาห์เป็นคนกำชับเองทั้งนั้นเลยค่ะ”
“จริงเหรอ”
ฌานยิ้มกว้างพลางพยักหน้า รสนิยมความงามของโนอาห์นั้นเฉียบแหลม ลุ่มลึก และละเอียดอ่อนยิ่งนัก แม้จะต่างกันเพียงนิดเดียว ทว่ากลับเปลี่ยนทุกอย่างของคอร์เดเลียให้ดูแปลกตาไปดุจหยดน้ำหอมเข้มข้นเพียงหยดเดียว
ในคำสั่งของเขานั้นคงรวมถึงการจัดแจงอย่างเหมาะสมเพื่อให้ความประทับใจแรกของคอร์เดเลียไม่เลือนรางและไม่โดดเด่นสะดุดตาจนเกินไปในฐานะงานสังคมครั้งแรก ท่ามกลางเหล่าบุปผาแห่งคาติชาที่ประดับประดาอย่างหรูหรา คอร์เดเลียผู้งดงามบริสุทธิ์หมดจดแม้จะดูเรียบง่ายดั่งดอกไม้ป่า ย่อมเปล่งประกายอย่างแน่นอน ทั้งยังดูนุ่มนวลอ่อนหวานจนไม่บาดตาใคร
เมื่อได้รับร่มลูกไม้กันแดดที่เข้ากับชุดและช่อกุหลาบขาวที่จะมอบให้แก่ซาชา อ็องแดร์ผู้เป็นเจ้าภาพมาไว้ในอ้อมแขน การเตรียมตัวทั้งหมดก็เสร็จสิ้นลงในที่สุด
เหมือนสาวน้อยในพิธีเดบูตองต์ไม่มีผิดเลย
ฌานคิดในใจขณะมองดูคอร์เดเลียที่หน้าแดงระเรื่อเหมือนเด็กสาว หากไม่นับว่าไม่มีผ้าคลุมผมยาวระพื้นเหมือนเจ้าสาวแล้ว คอร์เดเลียในวันนี้ก็ดูเหมือนดรุณีน้อยแรกแย้มที่เพิ่งก้าวออกมาเผยโฉมสู่โลกภายนอกจริงๆ
และดูเหมือนว่าคงไม่ได้มีเพียงเธอคนเดียวที่คิดเช่นนั้น
“ทีนี้ก็เหลือแค่เปิดตัวเข้าสังคมแล้วสินะ”
“ท่านลอร์ดโนอาห์”
โนอาห์ซึ่งอยู่ในชุดลำลองสวมคาร์ดิแกนนุ่มสบายผิดกับคอร์เดเลียยืนพิงผนัง ทอดสายตามองคอร์เดเลียที่แต่งองค์ทรงเครื่องอยู่นานสองนาน จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น
“พอดูได้อยู่นี่ครับ”
คอร์เดเลียแอบลอบสังเกตสีหน้าอันเฉยชาของเขาแล้วรู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาเล็กน้อย ทีคราวก่อนยังชมว่าสวยอยู่แท้ๆ
ไม่รู้ว่าล่วงรู้ความคิดในใจนั้นหรือไม่ โนอาห์จึงกล่าวชมฌานว่าแต่งหน้าได้ดีเหลือเกิน เธอส่งยิ้มบางๆ พร้อมกับค้อมศีรษะลง เอาละ ถ้าอย่างนั้น...
“เลดี้ จะให้เกียรติผมได้คุ้มกันไปส่งไหมครับ”
เขาที่ไม่ได้เซตผมและไม่ได้สวมชุดสูทเต็มยศดูเหมือนนักศึกษาหนุ่มที่เดินอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย หรือไม่ก็ขุนนางหนุ่มรุ่นเยาว์ที่กำลังใช้เวลาว่างในเมืองตากอากาศอันเงียบสงบ หางตาเรียวแหลมสีแดงก่ำ ริมฝีปากที่ยกยิ้มอย่างเกียจคร้าน และสีหน้าที่ดูผ่อนคลายกว่าปกติยิ่งทำให้เขาดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงเข้าไปอีก
คนที่แต่งตัวคือฉันแท้ๆ แต่ทำไมคนคนนี้ถึงดูเปล่งประกายกว่ากันนะ
คอร์เดเลียแอบเหลือบมองเขาขณะบ่นพึมพำในใจ โนอาห์ที่จูงมือเล็กๆ พยุงเธอขึ้นรถม้าล้วงมือลงในกระเป๋าเสื้อแล้วมองบานหน้าต่างกระจกที่ปิดสนิทด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่แล้วเมื่อใบหน้าขาวผ่องค่อยๆ โผล่ออกมาจากด้านในหน้าต่างบานเล็กนั้น เขาก็แย้มยิ้มออกมาโดยสัญชาตญาณ
ดูเหมือนกระต่ายสีชมพูอ่อนที่เพิ่งผลุบโผล่ออกมาจากโพรงไม่มีผิด คอร์เดเลียที่แก้มแดงปลั่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะกระซิบออกมา
“ที่จริงฉันตื่นเต้นมากเลยค่ะ ถ้าไปที่นั่นแล้วทำอะไรผิดพลาดขึ้นมาจะทำยังไงดีคะ นี่เป็นครั้งแรกของฉันด้วย”
“ก็ถือว่ารับน้องใหม่อย่างสมน้ำสมเนื้อไง”
คงไม่ใช่คำตอบที่คาดหวังไว้ ใบหน้าแสนเชื่องจึงตวัดสายตาค้อนใส่เบาๆ เขายักคิ้วเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส
“ถ้าทำพลาดก็อ้างชื่อผมไปเลย ผมยอมให้ใช้ชื่อเป็นบริการพิเศษให้ก็ได้ ในฐานะที่คุณเป็นลูกค้าธนาคารของเรา”
“ฉันเป็นลูกค้าด้วยเหรอคะ”
คงคิดว่าเป็นมุกตลกที่น่าขัน ใบหน้าที่แสร้งทำเป็นจะร้องไห้อยู่เมื่อครู่จึงปรากฏรอยยิ้มไร้เดียงสาเหมือนเด็ก ใบหน้าของเธอช่างเหมือนหน้าต่างที่โปร่งใสเหลือเกิน เพราะทุกความรู้สึกล้วนสะท้อนออกมาให้เห็นจนหมดสิ้น มือของเขายื่นออกไปลูบหางตาที่ตกลงมานั้นโดยไม่รู้ตัว แม้เธอจะหยีตาข้างหนึ่งแต่ก็ไม่ได้เบี่ยงหลบ ช่างหัวอ่อนเสียจริง
เขาชักมือกลับแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“วันนี้สวยจนหยดติ๋งเลย เพราะงั้นไปเหยียบพวกนั้นให้จมดินเลยนะ”
รอยยิ้มเหมือนเด็กแสบทำให้ในที่สุดเธอก็หัวเราะร่าออกมา โนอาห์ขมวดคิ้วมุ่นชั่วครู่ดุจมีเศษแก้วแวววาวปลิวเข้าตาก่อนจะคลายออก
จากนั้นเขาก็โบกมือไปมาอย่างแผ่วเบาด้วยสีหน้าเกียจคร้านดุจจิ้งจอก
“ไปดีมาดีนะ ไว้เจอกันทีหลังครับ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ!”
การมีคนมาคอยส่งมันยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ ตั้งแต่ได้พบกับโนอาห์ เธอก็ได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อนมากมายเหลือเกิน ไม่ว่าสิ่งนั้นจะดีหรือร้ายก็ตาม
ทว่าสิ่งดีๆ กลับตราตรึงอยู่ในใจมากกว่า
ดังนั้นต่อให้บั้นปลายต้องพบกับจุดจบ คอร์เดเลียก็คิดจากใจจริงว่าเธอคงจะไม่เสียดายอะไรเลย
อีกด้านหนึ่ง โนอาห์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาเฝ้ามองรถม้าที่ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป ใบหน้าที่แต้มรอยยิ้มบิดเบี้ยวลงเล็กน้อย
สวยเกินไปแล้วจริงๆ
จนน่าตระหนกตกใจ
เขาหลุดหัวเราะหึออกมาเบาๆ พร้อมกับลูบคางตัวเองช้าๆ อาจเพราะแต่เดิมไม่ได้มีเครื่องหน้าที่สวยจัดจ้าน พอดวงหน้าอันหมดจดจิ้มลิ้มได้รับการแต่งแต้มด้วยสีสันและเครื่องสำอางบางเบา จึงส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลประหนึ่งดอกกุหลาบที่ต้องสายฝนยามแดดออก
ขืนปล่อยไปแบบนั้น คงมีพวกสวะสารพัดสารพันมารุมตอมแน่...
ด้วยความที่ตัวเองก็มีรูปโฉมงดงามไม่เป็นสองรองใคร เขาจึงเติบโตมาโดยต้องเผชิญกับเรื่องประหลาดพิลึกพิลั่นสารพัด ขนาดมีภูมิหลังอันทรงอำนาจของตระกูลทิวดอร์คอยหนุนหลังยังโดนถึงเพียงนั้น แล้วยัยเด็กถังแตกตัวเปล่าเล่าเปลือย นิสัยซื่อบื้อ ใครเห็นก็คิดว่ารังแกได้ง่ายๆ คนนั้นจะไปเหลืออะไร
พอลองมองดูแล้ว มักจะมีพวกหน้าม่อตามมาพัวพันอยู่เรื่อย แถมตอนเจอกันครั้งแรกก็กำลังโดนไอ้ขยะเศษเดนตัวหนึ่งลวนลามอยู่ด้วย
“ได้ยินมาว่ามอริสผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องซึ่งอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันคงจะหมายปองคุณหนูคนนั้น พอเมาเหล้าทีไรก็มักจะพูดจาลามกใส่ตลอดครับ ชื่อเสียงถึงได้ย่ำแย่นัก หลังจากเธอหนีไปแล้วก็ไม่รู้ว่าเขาไปโดนใครรุมซ้อมมาจนสะบักสะบอม ถึงได้เที่ยวเดินพูดไปทั่วว่าจะฆ่าอีบ้าเนรคุณนั่นให้ตายถ้าจับตัวได้น่ะครับ”
กำลังโหลดความเห็น...