“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
เขานึกย้อนถึงคำพูดของวินเซนต์ที่รายงานเรื่องที่ตนไปสืบมาผ่านทางโทรศัพท์แล้วก็เดาะลิ้นเบาๆ ช่างอาภัพเสียจริง ดอกไม้ไม่มีหนามหรืออย่างไรพวกแมลงหวี่แมลงวันถึงได้มารุมตอมกันนัก
อ่า หรือว่าไม่ได้ไร้หนามกันนะ
เหมือนกุหลาบขาวที่ดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทว่าทันทีที่หักกิ่ง หนามแหลมเล็กๆ ก็จะทิ่มแทงเข้าเนื้อ
โนอาห์ที่แอบอมยิ้มอยู่พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นบูดบึ้งในชั่วพริบตา
“ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ท่านพ่อให้ฉันก็คือช่อดอกกุหลาบค่ะ ถึงมันจะนานมากแล้วก็เถอะ”
ทำหน้าตาแบบนั้นแล้วบอกว่าแค่รู้สึกอิจฉาแค่นั้นน่ะหรือ
น่าเหลือเชื่อจริงๆ
ต่อให้บอกว่าไอ้คนเป็นพ่อเป็นสวะสังคม แต่ก็ยังเป็นไอ้สารเลวที่เข้าใจไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่หรือไง หากได้เห็นใบหน้าอันแสนเชื่องและผุดผ่องนั่น ถ้าเป็นลูกสาวของตัวเองคงอยากจะประเคนให้ทุกสิ่งทุกอย่าง คงจะอุ้มชูประคบประหงมราวกับไข่ในหิน
ต่อให้สมองพังเพราะเหล้าและการพนันแค่ไหนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ไม่เห็นเคยได้ยินว่าตาบอดเสียหน่อย ทั้งที่มีลูกสาวแบบนั้นแท้ๆ...
บ้าเอ๊ย นี่ฉันกำลังทำตัวเป็นพ่อคนอยู่หรือไง
เขาหลุดหัวเราะหึออกมาเพราะความรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ทั้งคอยปลอบเวลาเธอร้องไห้ คอยอุ้ม คอยหาของกินให้ ร่างกายอ่อนแอจนนอนไม่หลับก็ต้องมาคอยใส่ใจเรื่องที่นอน เลือกชุดสำหรับงานเลี้ยงน้ำชาครั้งแรกให้ แถมยังมาส่งขึ้นรถม้าพร้อมอวยพรให้ไปเที่ยวให้สนุกอีก... เมื่อครู่นี้ยังอุตส่าห์กังวลไปสารพัดสารพันเพราะกลัวจะมีไอ้พวกไม่รักดีมารุมตอม
นี่มันพี่เลี้ยงเด็กชัดๆ ลูกก็ยังไม่มีสักคน แต่กลับทำเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรอยู่เนี่ย
โนอาห์ขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด เขาส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจก่อนจะหัวเราะหึๆ ออกมาอีกครั้ง ยัยนั่นเป็นอะไรกันแน่ จะมาเป็นลูกสาวบุญธรรมของแกจริงๆ หรือไง คิดจะเล่นบทคุณพ่อขายาวหรืออย่างไรกัน
แต่มีพ่อคนไหนในโลกเกิดอารมณ์ใคร่กับลูกสาวตัวเองบ้างล่ะ เหลวไหลสิ้นดี
การที่เขาเริ่มสนใจเธออย่างจริงจังเกินกว่าความอยากรู้อยากเห็นและความใจกว้างนั้น มันเกิดขึ้นหลังจากที่เขารู้สึกดึงดูดทางเพศต่างหาก เพราะฉะนั้นความกระวนกระวายใจของเขาในตอนนี้ก็เป็นเพียงอาการพลุ่งพล่านของตัวผู้ที่ได้กลิ่นตัวเมียแล้วเดินวนเวียนอยู่รอบๆ เท่านั้น ไม่มากและไม่น้อยไปกว่านั้นเลย
เขาเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด พลางใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างหนึ่งแล้วพึมพำกับตัวเอง
“ไม่ได้เป็นหมาตัวผู้ติดสัดจนหน้ามืดตามัวเสียหน่อย”
บ้าชะมัด น่าอับอายจริงๆ เสียฟอร์มหมด
“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณคอร์เดเลีย!”
รถม้าหยุดลงตรงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่ก่อด้วยอิฐสีแดงและมีหลังคาจั่วห้ายอด ฟุตแมนในชุดแต่งกายเรียบร้อยเปิดประตูรถม้าให้ คอร์เดเลียค่อยๆ ก้าวลงมาอย่างระมัดระวังและมองดูสวนกับน้ำพุที่ได้รับการดูแลอย่างประณีตของตระกูลดยุกด้วยแววตาชื่นชม ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นซาชา อ็องแดร์ รีบวิ่งออกมาต้อนรับ
ในตอนที่ได้เห็นซาชาส่งยิ้มกว้างด้วยความดีใจอย่างแท้จริงซึ่งต่างจากความกังวลในใจของเธอ คอร์เดเลียก็พลอยยิ้มตามไปด้วย ราวกับมีแสงแดดสีทองสาดส่องลงมาบนใบหน้าที่เปล่งประกายสดใสของอีกฝ่าย
“เดินทางมาเหนื่อยไหมคะ ลำบากหรือเปล่า”
“ไม่เลยค่ะ อุตส่าห์ส่งรถม้ามารับด้วย เดินทางมาสบายมากเลยค่ะ”
ซาชากุมมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นและเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นปนซาบซึ้งใจ
“หลังจากวันนั้นฉันตามหาตัวคุณไม่เจอเลย รู้ไหมคะว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน! ยิ่งพวกโจรสลัดคิดจะทำร้ายคุณอยู่ด้วย แล้วหลังจากคุณออกไปเพราะฉันก็ไม่มีใครเห็นคุณอีก ฉันกลัวแทบแย่ว่าคุณจะเจอเรื่องไม่ดีเข้า!”
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยค่ะ”
คอร์เดเลียรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้งเมื่อสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายห่วงใยและกังวลถึงเธอจากใจจริง ตั้งแต่ตอนที่ซาชาช่วยเธอไว้ เธอก็ได้รับแต่ความช่วยเหลือมาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าจะใส่ใจถึงเพียงนี้
แน่นอนว่าหากคืนนั้นไม่ได้โนอาห์ช่วยไว้ คอร์เดเลียคงต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายไปแล้ว ทว่าเธอก็ไม่อยากบอกเล่าเรื่องราวในอดีตให้คุณหนูผู้อ่อนโยนและงดงามคนนี้ต้องไม่สบายใจโดยไม่จำเป็น
ซาชาคล้องแขนคอร์เดเลียพลางเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“เข้ามาข้างในกันเถอะค่ะ ฉันจะพาเดินชมคฤหาสน์ของเรานะคะ”
ตระกูลดยุกแห่งอาร์เซนนั้นร่ำรวยและยิ่งใหญ่ไม่แพ้ตระกูลทิวดอร์ มีทั้งคฤหาสน์เก่าแก่อันทรงเกียรติและเหล่าคนรับใช้ที่ได้รับการฝึกอบรมมาเป็นอย่างดีประจำอยู่ ราวกับเป็นสถานที่ที่หลุดออกมาจากนิยายโบราณหรือภาพวาด หากทิวดอร์เฮาส์คือความสง่างาม ที่แห่งนี้ก็คือความน่าเกรงขาม คอร์เดเลียเอ่ยชมเชยจากใจจริงด้วยความประทับใจ
“เป็นสถานที่ที่งดงามมากจริงๆ ค่ะ ขอบคุณที่เชิญฉันมานะคะ”
“แหม ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็แค่หลังใหญ่เท่านั้นเอง เรื่องความงดงามยังเทียบทิวดอร์เฮาส์ไม่ได้เลยค่ะ”
ซาชาส่ายหน้าปฏิเสธพลางเอ่ยต่อ
“ตอนเด็กๆ ฉันเคยตามท่านพ่อไปที่ทิวดอร์เฮาส์ค่ะ ท่านพ่อสนิทสนมกับผู้นำตระกูลทิวดอร์รุ่นก่อน ตอนนั้นฉันได้พบเลดี้อนาอิสด้วย ท่านต้อนรับฉันอย่างอบอุ่นมากจนตอนนี้ก็ยังเป็นความทรงจำที่มีความสุขอยู่เลยค่ะ คุณคอร์เดเลียเคยพบท่านไหมคะ”
“ไม่ค่ะ เคยได้ยินแต่เรื่องเล่าเท่านั้นเอง”
เรื่องของเลดี้อนาอิสผู้เป็นมารดาของโนอาห์ บุตรสาวแห่งตระกูลเคานต์ดูฟอลต์อันทรงเกียรติและภรรยาของมาร์ควิสแห่งทิวดอร์นั้น เธอเคยได้ยินมาบ่อยครั้ง มีแต่ถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความคิดถึง และคำสรรเสริญเยินยอทั้งสิ้น ซาชาเองก็พูดขึ้นด้วยพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ
“ท่านเป็นสตรีชั้นสูงที่สมบูรณ์แบบจริงๆ ค่ะ เป็นบุคคลที่ฉันเคารพรัก ท่านทั้งอ่อนโยน มีเมตตา และงดงามมาก ตอนเด็กๆ ที่ยังไร้เดียงสา ฉันเคยคิดฝันอยากให้คนแบบนั้นเป็นแม่ของตัวเอง ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่หน เพราะแม่ของฉันท่านเสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันยังเด็กน่ะค่ะ”
“อ่า...”
หัวใจของเธอพลันแปลบปลาบขึ้นมา เมื่อใบหน้าของคอร์เดเลียหม่นลง ซาชาก็แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนราวกับจะบอกว่าไม่เป็นไร
“แต่ฉันได้รับความรักจากท่านพ่อมากล้นจนไม่เป็นไรเลยค่ะ แม้จะเคยมีช่วงที่รู้สึกน้อยใจและตัดพ้อบ้าง แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าท่านเองก็คงช่วยไม่ได้เหมือนกัน อุ๊ยตาย ฉันพูดเรื่องไม่เข้าเรื่องไปเสียได้”
ซาชาย่นสันจมูกอย่างเคอะเขินด้วยความประหม่า ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย
“ว่าแต่จะถามได้ไหมคะว่าเรื่องของคุณกับท่านลอร์ดโนอาห์เป็นอย่างไรกันแน่ อ่า เผื่อว่าคุณจะคิดมากนะคะ ฉันกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลยค่ะ”
“ฉันทราบค่ะ”
คอร์เดเลียรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ
“ไม่ต้องอธิบายหรอกนะคะ ฉันกับเขาน่ะ คือว่า ฉันได้รับความช่วยเหลือจากเขาอยู่ค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรทำนองนั้นเหมือนกันนะคะ”
พอได้ยินคำชี้แจงของเธอ ซาชาก็เบิกตากว้างคล้ายข้างในใจกำลังสงสัยใคร่รู้
“จริงหรือคะ ความจริงแล้วฉันกลัวว่าคุณคอร์เดเลียจะเป็นคนรักของเขา ก็เลยอยากมาพบเพื่อปรับความเข้าใจในครั้งนี้น่ะค่ะ บังเอิญว่าเคยมีข่าวอื้อฉาวอยู่หลายหน แต่ความจริงไม่ได้มีความสัมพันธ์กันแบบนั้นเลยนะคะ”
“คะ? ไม่ใช่เลยค่ะ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วนะคะ”
คอร์เดเลียตกใจจนแทบกระโดดตัวลอยและทำตัวไม่ถูก เวลาเจอความเข้าใจผิดแบบนี้ทีไรช่างน่าลำบากใจเหลือเกิน เพราะขืนพูดออกไปตรงๆ ว่า ฉันติดหนี้ผู้ชายคนนั้นอยู่ และได้รับความกรุณาจากความใจกว้างของเขาให้มาอาศัยอยู่ด้วยเป็นเวลาหนึ่งปีค่ะ ก็คงจะฟังดูพิลึกพิลั่นเกินไป เมื่อเธอปฏิเสธเป็นพัลวัน ซาชาก็พยักหน้ารับ
“คงจะมีเหตุผลส่วนตัวสินะคะ ตอนเจอกันครั้งแรกฉันก็รู้สึกว่าคุณน่าจะมีเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่ ก็เลยยิ่งรู้สึกเป็นห่วงน่ะค่ะ ใครๆ ต่างก็มีเรื่องราวในใจที่ไม่สะดวกใจจะบอกใครไม่ใช่หรือคะ ตัวฉันเองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันค่ะ”
“ขอบคุณนะคะ”
เธอช่างเป็นคนที่อ่อนโยนจริงๆ คอร์เดเลียรู้สึกชอบซาชามากขึ้นเรื่อยๆ ใครกันเล่าจะเกลียดเธอลง
“อ๊ะ จริงสิ งานเลี้ยงน้ำชาจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงค่ะ ฉันตั้งใจเชิญคุณมาแต่เนิ่นๆ เพราะอยากพูดคุยกับคุณให้มากกว่านี้ จะสะดวกไหมคะ”
“แน่นอนสิคะ”
รู้สึกได้เลยว่าอีกฝ่ายคอยเอาใจใส่คนที่เพิ่งเคยมางานแบบนี้เป็นครั้งแรกอย่างเธอ ซาชาอธิบายให้ฟังว่าวันนี้เป็นการรวมตัวกลุ่มเล็กๆ และเชิญเฉพาะคนที่สนิทสนมใกล้ชิดกับเธอจริงๆ เท่านั้น คอร์เดเลียนึกขึ้นได้จึงถามออกไป
“งานนี้คุณหนูจอร์เจียนา แลงแฮม จะมาร่วมด้วยหรือเปล่าคะ”
เธอถามออกไปเพราะคิดว่าจากการพบกันคราวก่อน อีกฝ่ายน่าจะไม่ค่อยชอบหน้าตนเองเท่าไรนัก เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซาชาก็ดูลำบากใจขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มแห้งๆ
“แน่นอนว่าเธอเป็นเพื่อนเก่าแก่ของฉันค่ะ แต่วันนี้ฉันไม่ได้เชิญมาหรอกนะคะ”
น้ำเสียงของเธอแฝงความรู้สึกอันซับซ้อนบางอย่างไว้ ชั่วขณะนั้นคอร์เดเลียคิดว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายกังวลว่าตนจะได้เผชิญหน้ากับจอร์เจียนาที่คงไม่พูดถึงตนในแง่ดีเท่าไรหรือเปล่า แต่ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ หลังจากนั้นคอร์เดเลียจึงคอยสังเกตซาชาอย่างระมัดระวัง แม้อีกฝ่ายจะยังคงหัวเราะและพูดคุยตลอดเวลา ทว่าดูเหมือนกำลังใจลอยคิดเรื่องอื่นอยู่
ห้องทำงานศิลปะขนาดย่อมที่ซาชาบอกว่าเป็นห้องสำหรับทำกิจกรรมงานอดิเรกและใช้เวลาอยู่นานที่สุดนั้น มีทั้งสีและผืนผ้าใบที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เปียโนสีดำขลับและฮาร์ปสีทองอร่าม กองกระดาษสีขาวกับเครื่องพิมพ์ดีด หนังสือที่อ่านค้างไว้กับสะดึงปักผ้า รวมถึงไหมพรมถักนิตติ้งนุ่มฟูวางอยู่ ส่วนในตะกร้าที่เต็มไปด้วยกลุ่มไหมพรมหลากสีสันก็มีแมวพันธุ์แร็กดอลล์ตาสีฟ้าครามกำลังนอนส่งเสียงครางครืดคราดพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์
แสงแดดยามกลางวันอันอบอุ่นสาดส่องเข้ามาและมองเห็นสวนสีเขียวขจีได้ทั่วทั้งสายตา ทำให้ที่แห่งนี้ดูอบอุ่นประหนึ่งหลุดออกมาจากเทพนิยาย
“เป็นพื้นที่ลับส่วนตัวของฉันเองค่ะ พอได้มาอยู่ที่นี่แล้ว รู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดีเลยค่ะ”
“สวยงามมากเลยนะคะ คุณวาดภาพด้วยหรือคะ”
“ทั้งวาดภาพแล้วก็เล่นดนตรีด้วยค่ะ เป็นพื้นที่ที่ฉันชอบที่สุดเลยล่ะค่ะ”
ซาชายิ้มอย่างขี้เล่นขณะหยิบคุกกี้ขึ้นมากิน
“เคยได้ยินคำพูดนี้ไหมคะ ที่ว่าผู้หญิงเราจำเป็นต้องมีห้องส่วนตัวของตัวเองและมีรายได้ประจำที่ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปตลอดชีวิตน่ะค่ะ”
“เป็นคำพูดของนักเขียนที่ฉันรักที่สุดน่ะค่ะ” ซาชากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
กำลังโหลดความเห็น...