คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 56

ตอน 56

เขานึกย้อนถึงคำพูดของวินเซนต์ที่รายงานเรื่องที่ตนไปสืบมาผ่านทางโทรศัพท์แล้วก็เดาะลิ้นเบาๆ ช่างอาภัพเสียจริง ดอกไม้ไม่มีหนามหรืออย่างไรพวกแมลงหวี่แมลงวันถึงได้มารุมตอมกันนัก

อ่า หรือว่าไม่ได้ไร้หนามกันนะ

เหมือนกุหลาบขาวที่ดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทว่าทันทีที่หักกิ่ง หนามแหลมเล็กๆ ก็จะทิ่มแทงเข้าเนื้อ

โนอาห์ที่แอบอมยิ้มอยู่พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นบูดบึ้งในชั่วพริบตา

“ของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ท่านพ่อให้ฉันก็คือช่อดอกกุหลาบค่ะ ถึงมันจะนานมากแล้วก็เถอะ”

ทำหน้าตาแบบนั้นแล้วบอกว่าแค่รู้สึกอิจฉาแค่นั้นน่ะหรือ

น่าเหลือเชื่อจริงๆ

ต่อให้บอกว่าไอ้คนเป็นพ่อเป็นสวะสังคม แต่ก็ยังเป็นไอ้สารเลวที่เข้าใจไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่หรือไง หากได้เห็นใบหน้าอันแสนเชื่องและผุดผ่องนั่น ถ้าเป็นลูกสาวของตัวเองคงอยากจะประเคนให้ทุกสิ่งทุกอย่าง คงจะอุ้มชูประคบประหงมราวกับไข่ในหิน

ต่อให้สมองพังเพราะเหล้าและการพนันแค่ไหนก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ไม่เห็นเคยได้ยินว่าตาบอดเสียหน่อย ทั้งที่มีลูกสาวแบบนั้นแท้ๆ...

บ้าเอ๊ย นี่ฉันกำลังทำตัวเป็นพ่อคนอยู่หรือไง

เขาหลุดหัวเราะหึออกมาเพราะความรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ทั้งคอยปลอบเวลาเธอร้องไห้ คอยอุ้ม คอยหาของกินให้ ร่างกายอ่อนแอจนนอนไม่หลับก็ต้องมาคอยใส่ใจเรื่องที่นอน เลือกชุดสำหรับงานเลี้ยงน้ำชาครั้งแรกให้ แถมยังมาส่งขึ้นรถม้าพร้อมอวยพรให้ไปเที่ยวให้สนุกอีก... เมื่อครู่นี้ยังอุตส่าห์กังวลไปสารพัดสารพันเพราะกลัวจะมีไอ้พวกไม่รักดีมารุมตอม

นี่มันพี่เลี้ยงเด็กชัดๆ ลูกก็ยังไม่มีสักคน แต่กลับทำเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรอยู่เนี่ย

โนอาห์ขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด เขาส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจก่อนจะหัวเราะหึๆ ออกมาอีกครั้ง ยัยนั่นเป็นอะไรกันแน่ จะมาเป็นลูกสาวบุญธรรมของแกจริงๆ หรือไง คิดจะเล่นบทคุณพ่อขายาวหรืออย่างไรกัน

แต่มีพ่อคนไหนในโลกเกิดอารมณ์ใคร่กับลูกสาวตัวเองบ้างล่ะ เหลวไหลสิ้นดี

การที่เขาเริ่มสนใจเธออย่างจริงจังเกินกว่าความอยากรู้อยากเห็นและความใจกว้างนั้น มันเกิดขึ้นหลังจากที่เขารู้สึกดึงดูดทางเพศต่างหาก เพราะฉะนั้นความกระวนกระวายใจของเขาในตอนนี้ก็เป็นเพียงอาการพลุ่งพล่านของตัวผู้ที่ได้กลิ่นตัวเมียแล้วเดินวนเวียนอยู่รอบๆ เท่านั้น ไม่มากและไม่น้อยไปกว่านั้นเลย

เขาเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด พลางใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างหนึ่งแล้วพึมพำกับตัวเอง

“ไม่ได้เป็นหมาตัวผู้ติดสัดจนหน้ามืดตามัวเสียหน่อย”

บ้าชะมัด น่าอับอายจริงๆ เสียฟอร์มหมด

◆ ◆ ◆

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณคอร์เดเลีย!”

รถม้าหยุดลงตรงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่ก่อด้วยอิฐสีแดงและมีหลังคาจั่วห้ายอด ฟุตแมนในชุดแต่งกายเรียบร้อยเปิดประตูรถม้าให้ คอร์เดเลียค่อยๆ ก้าวลงมาอย่างระมัดระวังและมองดูสวนกับน้ำพุที่ได้รับการดูแลอย่างประณีตของตระกูลดยุกด้วยแววตาชื่นชม ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นซาชา อ็องแดร์ รีบวิ่งออกมาต้อนรับ

ในตอนที่ได้เห็นซาชาส่งยิ้มกว้างด้วยความดีใจอย่างแท้จริงซึ่งต่างจากความกังวลในใจของเธอ คอร์เดเลียก็พลอยยิ้มตามไปด้วย ราวกับมีแสงแดดสีทองสาดส่องลงมาบนใบหน้าที่เปล่งประกายสดใสของอีกฝ่าย

“เดินทางมาเหนื่อยไหมคะ ลำบากหรือเปล่า”

“ไม่เลยค่ะ อุตส่าห์ส่งรถม้ามารับด้วย เดินทางมาสบายมากเลยค่ะ”

ซาชากุมมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นและเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นปนซาบซึ้งใจ

“หลังจากวันนั้นฉันตามหาตัวคุณไม่เจอเลย รู้ไหมคะว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน! ยิ่งพวกโจรสลัดคิดจะทำร้ายคุณอยู่ด้วย แล้วหลังจากคุณออกไปเพราะฉันก็ไม่มีใครเห็นคุณอีก ฉันกลัวแทบแย่ว่าคุณจะเจอเรื่องไม่ดีเข้า!”

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยค่ะ”

คอร์เดเลียรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้งเมื่อสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายห่วงใยและกังวลถึงเธอจากใจจริง ตั้งแต่ตอนที่ซาชาช่วยเธอไว้ เธอก็ได้รับแต่ความช่วยเหลือมาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าจะใส่ใจถึงเพียงนี้

แน่นอนว่าหากคืนนั้นไม่ได้โนอาห์ช่วยไว้ คอร์เดเลียคงต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายไปแล้ว ทว่าเธอก็ไม่อยากบอกเล่าเรื่องราวในอดีตให้คุณหนูผู้อ่อนโยนและงดงามคนนี้ต้องไม่สบายใจโดยไม่จำเป็น

ซาชาคล้องแขนคอร์เดเลียพลางเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี

“เข้ามาข้างในกันเถอะค่ะ ฉันจะพาเดินชมคฤหาสน์ของเรานะคะ”

ตระกูลดยุกแห่งอาร์เซนนั้นร่ำรวยและยิ่งใหญ่ไม่แพ้ตระกูลทิวดอร์ มีทั้งคฤหาสน์เก่าแก่อันทรงเกียรติและเหล่าคนรับใช้ที่ได้รับการฝึกอบรมมาเป็นอย่างดีประจำอยู่ ราวกับเป็นสถานที่ที่หลุดออกมาจากนิยายโบราณหรือภาพวาด หากทิวดอร์เฮาส์คือความสง่างาม ที่แห่งนี้ก็คือความน่าเกรงขาม คอร์เดเลียเอ่ยชมเชยจากใจจริงด้วยความประทับใจ

“เป็นสถานที่ที่งดงามมากจริงๆ ค่ะ ขอบคุณที่เชิญฉันมานะคะ”

“แหม ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็แค่หลังใหญ่เท่านั้นเอง เรื่องความงดงามยังเทียบทิวดอร์เฮาส์ไม่ได้เลยค่ะ”

ซาชาส่ายหน้าปฏิเสธพลางเอ่ยต่อ

“ตอนเด็กๆ ฉันเคยตามท่านพ่อไปที่ทิวดอร์เฮาส์ค่ะ ท่านพ่อสนิทสนมกับผู้นำตระกูลทิวดอร์รุ่นก่อน ตอนนั้นฉันได้พบเลดี้อนาอิสด้วย ท่านต้อนรับฉันอย่างอบอุ่นมากจนตอนนี้ก็ยังเป็นความทรงจำที่มีความสุขอยู่เลยค่ะ คุณคอร์เดเลียเคยพบท่านไหมคะ”

“ไม่ค่ะ เคยได้ยินแต่เรื่องเล่าเท่านั้นเอง”

เรื่องของเลดี้อนาอิสผู้เป็นมารดาของโนอาห์ บุตรสาวแห่งตระกูลเคานต์ดูฟอลต์อันทรงเกียรติและภรรยาของมาร์ควิสแห่งทิวดอร์นั้น เธอเคยได้ยินมาบ่อยครั้ง มีแต่ถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความคิดถึง และคำสรรเสริญเยินยอทั้งสิ้น ซาชาเองก็พูดขึ้นด้วยพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ

“ท่านเป็นสตรีชั้นสูงที่สมบูรณ์แบบจริงๆ ค่ะ เป็นบุคคลที่ฉันเคารพรัก ท่านทั้งอ่อนโยน มีเมตตา และงดงามมาก ตอนเด็กๆ ที่ยังไร้เดียงสา ฉันเคยคิดฝันอยากให้คนแบบนั้นเป็นแม่ของตัวเอง ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่หน เพราะแม่ของฉันท่านเสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันยังเด็กน่ะค่ะ”

“อ่า...”

หัวใจของเธอพลันแปลบปลาบขึ้นมา เมื่อใบหน้าของคอร์เดเลียหม่นลง ซาชาก็แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนราวกับจะบอกว่าไม่เป็นไร

“แต่ฉันได้รับความรักจากท่านพ่อมากล้นจนไม่เป็นไรเลยค่ะ แม้จะเคยมีช่วงที่รู้สึกน้อยใจและตัดพ้อบ้าง แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าท่านเองก็คงช่วยไม่ได้เหมือนกัน อุ๊ยตาย ฉันพูดเรื่องไม่เข้าเรื่องไปเสียได้”

ซาชาย่นสันจมูกอย่างเคอะเขินด้วยความประหม่า ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

“ว่าแต่จะถามได้ไหมคะว่าเรื่องของคุณกับท่านลอร์ดโนอาห์เป็นอย่างไรกันแน่ อ่า เผื่อว่าคุณจะคิดมากนะคะ ฉันกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลยค่ะ”

“ฉันทราบค่ะ”

คอร์เดเลียรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ

“ไม่ต้องอธิบายหรอกนะคะ ฉันกับเขาน่ะ คือว่า ฉันได้รับความช่วยเหลือจากเขาอยู่ค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรทำนองนั้นเหมือนกันนะคะ”

พอได้ยินคำชี้แจงของเธอ ซาชาก็เบิกตากว้างคล้ายข้างในใจกำลังสงสัยใคร่รู้

“จริงหรือคะ ความจริงแล้วฉันกลัวว่าคุณคอร์เดเลียจะเป็นคนรักของเขา ก็เลยอยากมาพบเพื่อปรับความเข้าใจในครั้งนี้น่ะค่ะ บังเอิญว่าเคยมีข่าวอื้อฉาวอยู่หลายหน แต่ความจริงไม่ได้มีความสัมพันธ์กันแบบนั้นเลยนะคะ”

“คะ? ไม่ใช่เลยค่ะ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วนะคะ”

คอร์เดเลียตกใจจนแทบกระโดดตัวลอยและทำตัวไม่ถูก เวลาเจอความเข้าใจผิดแบบนี้ทีไรช่างน่าลำบากใจเหลือเกิน เพราะขืนพูดออกไปตรงๆ ว่า ฉันติดหนี้ผู้ชายคนนั้นอยู่ และได้รับความกรุณาจากความใจกว้างของเขาให้มาอาศัยอยู่ด้วยเป็นเวลาหนึ่งปีค่ะ ก็คงจะฟังดูพิลึกพิลั่นเกินไป เมื่อเธอปฏิเสธเป็นพัลวัน ซาชาก็พยักหน้ารับ

“คงจะมีเหตุผลส่วนตัวสินะคะ ตอนเจอกันครั้งแรกฉันก็รู้สึกว่าคุณน่าจะมีเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่ ก็เลยยิ่งรู้สึกเป็นห่วงน่ะค่ะ ใครๆ ต่างก็มีเรื่องราวในใจที่ไม่สะดวกใจจะบอกใครไม่ใช่หรือคะ ตัวฉันเองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ”

เธอช่างเป็นคนที่อ่อนโยนจริงๆ คอร์เดเลียรู้สึกชอบซาชามากขึ้นเรื่อยๆ ใครกันเล่าจะเกลียดเธอลง

“อ๊ะ จริงสิ งานเลี้ยงน้ำชาจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงค่ะ ฉันตั้งใจเชิญคุณมาแต่เนิ่นๆ เพราะอยากพูดคุยกับคุณให้มากกว่านี้ จะสะดวกไหมคะ”

“แน่นอนสิคะ”

รู้สึกได้เลยว่าอีกฝ่ายคอยเอาใจใส่คนที่เพิ่งเคยมางานแบบนี้เป็นครั้งแรกอย่างเธอ ซาชาอธิบายให้ฟังว่าวันนี้เป็นการรวมตัวกลุ่มเล็กๆ และเชิญเฉพาะคนที่สนิทสนมใกล้ชิดกับเธอจริงๆ เท่านั้น คอร์เดเลียนึกขึ้นได้จึงถามออกไป

“งานนี้คุณหนูจอร์เจียนา แลงแฮม จะมาร่วมด้วยหรือเปล่าคะ”

เธอถามออกไปเพราะคิดว่าจากการพบกันคราวก่อน อีกฝ่ายน่าจะไม่ค่อยชอบหน้าตนเองเท่าไรนัก เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซาชาก็ดูลำบากใจขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มแห้งๆ

“แน่นอนว่าเธอเป็นเพื่อนเก่าแก่ของฉันค่ะ แต่วันนี้ฉันไม่ได้เชิญมาหรอกนะคะ”

น้ำเสียงของเธอแฝงความรู้สึกอันซับซ้อนบางอย่างไว้ ชั่วขณะนั้นคอร์เดเลียคิดว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายกังวลว่าตนจะได้เผชิญหน้ากับจอร์เจียนาที่คงไม่พูดถึงตนในแง่ดีเท่าไรหรือเปล่า แต่ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ หลังจากนั้นคอร์เดเลียจึงคอยสังเกตซาชาอย่างระมัดระวัง แม้อีกฝ่ายจะยังคงหัวเราะและพูดคุยตลอดเวลา ทว่าดูเหมือนกำลังใจลอยคิดเรื่องอื่นอยู่

ห้องทำงานศิลปะขนาดย่อมที่ซาชาบอกว่าเป็นห้องสำหรับทำกิจกรรมงานอดิเรกและใช้เวลาอยู่นานที่สุดนั้น มีทั้งสีและผืนผ้าใบที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เปียโนสีดำขลับและฮาร์ปสีทองอร่าม กองกระดาษสีขาวกับเครื่องพิมพ์ดีด หนังสือที่อ่านค้างไว้กับสะดึงปักผ้า รวมถึงไหมพรมถักนิตติ้งนุ่มฟูวางอยู่ ส่วนในตะกร้าที่เต็มไปด้วยกลุ่มไหมพรมหลากสีสันก็มีแมวพันธุ์แร็กดอลล์ตาสีฟ้าครามกำลังนอนส่งเสียงครางครืดคราดพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์

แสงแดดยามกลางวันอันอบอุ่นสาดส่องเข้ามาและมองเห็นสวนสีเขียวขจีได้ทั่วทั้งสายตา ทำให้ที่แห่งนี้ดูอบอุ่นประหนึ่งหลุดออกมาจากเทพนิยาย

“เป็นพื้นที่ลับส่วนตัวของฉันเองค่ะ พอได้มาอยู่ที่นี่แล้ว รู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดีเลยค่ะ”

“สวยงามมากเลยนะคะ คุณวาดภาพด้วยหรือคะ”

“ทั้งวาดภาพแล้วก็เล่นดนตรีด้วยค่ะ เป็นพื้นที่ที่ฉันชอบที่สุดเลยล่ะค่ะ”

ซาชายิ้มอย่างขี้เล่นขณะหยิบคุกกี้ขึ้นมากิน

“เคยได้ยินคำพูดนี้ไหมคะ ที่ว่าผู้หญิงเราจำเป็นต้องมีห้องส่วนตัวของตัวเองและมีรายได้ประจำที่ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปตลอดชีวิตน่ะค่ะ”

“เป็นคำพูดของนักเขียนที่ฉันรักที่สุดน่ะค่ะ” ซาชากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 56
อ่านตอน 57 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 55กลับหน้าเรื่อง
ตอน 55ตอน 57