คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 57

ตอน 57

“ที่นี่ฉันสามารถเป็นตัวเองที่แยกขาดจากตัวตนที่ผู้คนคาดหวังและชื่นชอบได้ค่ะ จะเรียกว่าสามารถจมดิ่งลงสู่ภายในใจของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบดีไหมนะ เพราะไม่จำเป็นต้องสร้างผลงานอะไรเป็นพิเศษหรือจะทำตัวไม่ได้เรื่องก็ได้นี่คะ”

ความกังวลของเธอคงจะแตกต่างจากของคอร์เดเลียอย่างสิ้นเชิง ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น เธอก็ไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าสิ่งเหล่านั้นที่เธอปรารถนาและให้ความสำคัญจะเป็นเรื่องไร้สาระ เมื่อคอร์เดเลียพยักหน้าอย่างสงบ ซาชาก็ยิ้มละไม

“เพราะแบบนี้ฉันถึงชอบคุณค่ะ คุณไม่ได้ยึดติดกับบทสนทนาหรือการตอบสนองที่ดูดีน่าฟังนี่คะ การใช้ชีวิตอยู่ในคาติชามีเรื่องสนุกสนานมากมายก็จริง แต่ในขณะเดียวกันก็น่าเหน็ดเหนื่อยเหมือนกันค่ะ เพราะต้องรักษาธรรมเนียมมารยาทอยู่ทุกช่วงเวลา แม้แต่คำพูดที่ไม่ตรงกับใจก็ยังต้องเอ่ยออกไป”

คอร์เดเลียสัมผัสได้ถึงความเอือมระอาและความเหนื่อยล้าลึกๆ ที่ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวจากถ้อยคำนั้น วันนี้เธอรู้สึกประหลาดใจที่ได้เห็นด้านที่จริงใจของซาชามากมาย แต่ขณะเดียวกันก็คิดว่าท่าทางแบบนี้ชวนให้รู้สึกสนิทสนมและเปิดใจให้มากกว่าดอกไม้แห่งแวดวงสังคมที่ใครๆ มองว่าสมบูรณ์แบบเสียอีก คอร์เดเลียจึงเอ่ยขึ้น

“ฉันก็ชอบคุณหนูอ็องแดร์ที่ตรงไปตรงมาเหมือนกันค่ะ การใช้สำนวนโวหารอันไพเราะเป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับฉันเหลือเกิน”

“ได้โปรดเรียกว่าซาชาเถอะค่ะ แล้วฉันจะเรียกคุณอย่างสบายใจขึ้นได้ไหมคะ ฉันอยากเป็นเพื่อนกับคุณน่ะค่ะ”

แน่นอนว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้วล่ะค่ะ ซาชาขยิบตาให้อย่างขี้เล่น ทำให้คอร์เดเลียพยักหน้ารับด้วยความเอียงอาย

“หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ คุณก็คือเพื่อนคนแรกของฉันค่ะ”

“ตายจริง จริงหรือคะ”

ซาชาเบิกตากว้าง

“เป็นเกียรติจังเลยค่ะ แต่แปลกประหลาดจริงเชียว คนอย่างคุณไม่มีทางที่จะไม่มีเพื่อนหรอกนะคะ”

“หลังจากท่านแม่จากไป สภาพการณ์ก็ไม่เอื้ออำนวยจนไม่มีโอกาสได้อยู่ในแวดวงสังคมเลยค่ะ เพื่อนเพียงคนเดียวก็เห็นจะมีแค่โจนาธานที่เป็นอดีตคู่หมั้นเท่านั้น... แต่เพราะถอนหมั้นไปแล้ว ตอนนี้ก็เลยไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

จะเรียกโจนาธานว่าเป็นเพื่อนได้หรือเปล่านะ ครั้งหนึ่งอาจจะเคยเป็นเช่นนั้น ทว่าการต้องคอยดูสีหน้า รู้สึกผิดในทุกช่วงเวลา และเกาะติดไว้อย่างกระวนกระวายราวกับเห็นเขาเป็นหลักประกันเพียงหนึ่งเดียวนั้น คอร์เดเลียเองก็รู้ดีว่ามันห่างไกลจากมิตรภาพหรือความรักเหลือเกิน

นี่ก็เป็นความไม่ได้เรื่องของเธอเอง ไม่ใช่ของโจนาธาน ซาชาแสดงท่าทางตกใจกับคำสารภาพอย่างตรงไปตรงมาของเธอ

“โถ! ไม่รู้ว่ามีเรื่องราวอะไรหรอกนะคะ แต่ก็หวังว่าจะเป็นการตัดสินใจที่ไม่ทำให้คุณต้องเสียใจภายหลังค่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมคะ”

“ค่ะ คงเป็นเพราะผู้ใหญ่กำหนดการหมั้นหมายให้และคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดามาตลอดหลายปี แต่คิดว่าพวกเราไม่ได้รักกันลึกซึ้งขนาดนั้นหรอกค่ะ แม้จะมีความเป็นห่วงและเวทนาอยู่บ้างก็ตาม”

หากเธอจำเป็นต้องมีโจนาธานอย่างยิ่งยวดแล้ว สำหรับเขานั้นเธอคืออะไรกันนะ สำหรับโจนาธานแล้ว คอร์เดเลียคงเป็นเหมือนน้องสาวที่เจ็บป่วยกระมัง ทั้งคอยเป็นกังวล รู้สึกสงสาร และอยากจะรับผิดชอบ เปรียบเสมือนสิ่งที่ต้องคอยดูแลมากกว่าจะเป็นคู่ชีวิต

แต่การได้รับการประคบประหงมดูแลเช่นนั้น ตอนนี้เธอก็ได้รับอยู่ไม่ใช่หรือไง มันแตกต่างกันตรงไหนกัน

ถึงแม้รูปแบบจะแปลกประหลาดและแตกต่างออกไป แต่สำหรับโนอาห์แล้ว คอร์เดเลียก็เป็นฝ่ายรับอยู่เพียงข้างเดียวเช่นกัน แน่นอนว่าเธอตกลงที่จะมอบสิ่งที่เขาปรารถนาให้ แต่ข้อเท็จจริงที่ว่าเขากำลังดูแลเธอก็เป็นเรื่องชัดเจน ไม่เพียงแค่การสนับสนุนด้านวัตถุเท่านั้น ทว่ายังมีด้านที่เขาสละเวลาและความรู้สึกมาให้ด้วยตนเอง คอยเติมเต็มด้านอารมณ์ให้อีกด้วย

หากลองคิดดูแล้ว ต่างจากโจนาธานที่ตั้งใจจะรับผิดชอบเธออย่างเป็นธรรมชาติ โนอาห์เพียงแค่ทำตามแต่อารมณ์ของเขาเท่านั้นเองแท้ๆ... แล้วทำไมคอร์เดเลียถึงต้องหวั่นไหวไปตามการชักนำของเขาด้วยเล่า

เธอไม่ได้โง่เขลา แม้จะพยายามแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่างเอาเป็นเอาตาย และไม่มีฝ่ายใดเอ่ยปากออกมาตรงๆ แต่เธอก็รับรู้ได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เกินเลยไปกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหนี้กับลูกหนี้ หรือผู้อุปถัมภ์ชั่วคราวกับผู้อยู่ในความดูแลกำลังแลกเปลี่ยนกันอยู่

ทั้งสองต่างรู้ดี ทว่ากลับไม่มีใครยอมเปิดบทสนทนาถึงเรื่องนั้นอย่างจริงจังเลยสักคน

ความตื้นเขินเพียงเท่านั้น ความรู้สึกที่ระเหยหายไปได้อย่างรวดเร็ว ราวกับสายฝนกลีบดอกไม้ที่ดูงดงามชวนเคลิบเคลิ้มยามโปรยปราย แต่เพียงผ่านไปแค่วันเดียวก็เหี่ยวเฉาโรยรา ฉันกำลังหลงใหลในสิ่งที่ไม่จีรังยั่งยืนหรือเปล่านะ หรือเป็นเพราะชะตากรรมของฉันเองก็ต้องมอดดับสลายไปเหมือนฟองคลื่นในทะเลเร็วๆ นี้กันแน่

คอร์เดเลียที่จมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดยิ้มออกมาอย่างสดใสไร้ราคีเมื่อสบสายตากับซาชาที่กำลังมองมาด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

เรื่องของโจนาธานน่ะ ช่างเถอะ นอกจากเรื่องที่ไม่ได้กล่าวคำขอบคุณเพราะหลังจากนี้คงยากที่จะได้พบกันอีกแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ต้องนึกเสียดาย การที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ ในยามนี้ ผิดกับตอนที่เคยดิ้นรนอดทนและเฝ้ารออย่างเอาเป็นเอาตาย กลับทำให้รู้สึกขมขื่นเสียมากกว่า เพราะความจริงแล้วในแง่หนึ่งมันกลับทำให้รู้สึกโล่งใจเสียด้วยซ้ำ

ราวกับซาชาจะอ่านความจริงใจออกทางสีหน้าของคอร์เดเลีย เธอจึงมีสีหน้าซับซ้อนขึ้นมา

“ความจริงแล้วไม่ใช่เวลาที่ฉันควรจะไปห่วงคนอื่นหรอกค่ะ ฉันเองก็มีเรื่องกลัดกลุ้มใจเหมือนกัน พอมองดูตัวเองที่ยังเป็นแบบนี้ ทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องที่ใครดูก็รู้ว่าถูกกำหนดไว้เป็นธรรมดาอยู่แล้ว ก็รู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกินค่ะ”

“มีเรื่องอะไรหรือคะ ซาชา”

เธอรู้สึกเป็นห่วงความกังวลที่เขียนไว้ในจดหมายของอีกฝ่ายอยู่แล้ว ซาชานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ย

“ฉันมีคนที่ชอบอยู่ค่ะ”

ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจแต่อย่างใด หญิงสาวแรกรุ่นผู้งดงามสะพรั่งที่ได้รับความหลงใหลจากทุกคนในแวดวงสังคม การที่เธอไม่มีความรักต่างหากที่จะเป็นเรื่องประหลาด คอร์เดเลียนิ่งฟังอย่างเงียบๆ หญิงสาวจึงกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก

“เขาก็ชอบฉันเหมือนกันค่ะ ไม่สิ ฉันเคยคิดเช่นนั้น พวกเราพบกันอยู่บ่อยครั้งและได้แบ่งปัน... ความรู้สึกอันลึกซึ้งต่อกันค่ะ”

สีหน้าอันซับซ้อนของเธอบ่งบอกเป็นนัยว่าการ 'แบ่งปันความรู้สึกอันลึกซึ้ง' นั้นไม่ได้หมายถึงความสัมพันธ์ธรรมดาทั่วไป บางทีอาจจะเป็นสัญญาแต่งงาน หรือกระทั่งความสัมพันธ์ทางกายด้วยซ้ำ... คอร์เดเลียรีบเบี่ยงเบนความคิดไปทางอื่นทันที

หากคำพูดของเธอเป็นความจริงก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว ใครกันนะ พลันที่ซาชาบอกว่าคบหากับชายคนหนึ่ง คอร์เดเลียก็นึกถึงโนอาห์ขึ้นมา แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายต่างปฏิเสธกันอย่างแข็งขัน ย่อมต้องเป็นชายคนอื่นอย่างแน่นอน หญิงสาวที่เพียบพร้อมไร้ที่ติเช่นนี้กลับต้องมาทำสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวเช่นนั้นเชียวหรือ

“ปัญหาคือเขาหมั้นหมายไปแล้วค่ะ แถมยังหมั้นกับคนที่เป็นเพื่อนของฉันอีกด้วย”

“คะ?”

คอร์เดเลียอ้าปากค้างด้วยความตกใจอย่างยิ่ง และปฏิกิริยาอันไร้เดียงสานั้นก็ทำให้ซาชาที่กำลังเคร่งเครียดเผลอยิ้มออกมาบางเบา

“พอได้ยินข่าว ฉันก็ช็อกจนทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ ไม่มีใครรู้ว่าพวกเราคบกัน และฉันก็ไม่สามารถเปิดอกเล่าให้ท่านพ่อฟังได้ด้วย หากท่านรู้เข้าคงได้เกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ ค่ะ”

“คงจะเป็นอย่างนั้นสินะคะ”

ดยุกแห่งอาร์เซนผู้รักและหวงแหนบุตรสาวสุดหัวใจย่อมไม่มีทางปล่อยชายหนุ่มที่กล้ามาหลอกเล่นกับความรู้สึกของเธอไว้แน่ เหนือสิ่งอื่นใดเรื่องนี้ก็ถือเป็นเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ในตัวมันเองอยู่แล้ว

ช่างน่าประหลาดที่ในเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ ฝ่ายที่ได้รับผลกระทบอย่างหนักกลับไม่ใช่ผู้ชายแต่เป็นผู้หญิง แม้ว่าจะเป็นความผิดของฝ่ายชาย แต่ฝ่ายที่ต้องเสื่อมเสียเกียรติยศกลับเป็นฝ่ายหญิง ผู้คนคงจะพากันนินทากระซิบกระซาบเกี่ยวกับกิริยามารยาท การวางตัว และความบริสุทธิ์ของสตรีเป็นแน่ แวดวงสังคมของคาติชาก็คงไม่ต่างกัน

คอร์เดเลียขมวดคิ้วแน่นด้วยความคิดว่าเรื่องนี้ช่างอยุติธรรมสิ้นดี

ซาชายิ้มออกมาอย่างขมขื่น

“ทั้งที่โกรธและเจ็บปวดมากขนาดนี้ แต่สิ่งที่น่าสมเพชยิ่งกว่าคือการที่ฉันไม่สามารถไปเอาเรื่องเขาตรงๆ หรือตำหนิเพื่อนของฉันได้เลยค่ะ ในทางกลับกัน สำหรับพวกเขานั้นฉันคงกลายเป็นตัวร้ายไปเสียด้วยซ้ำ เพราะฉันคิดไปเองว่าเขาจะรับผิดชอบอย่างสุภาพบุรุษสมกับฐานะทางสังคมที่มี และตัวฉันเองก็เชื่อใจเขาจนยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ ความจริงแล้วคงต้องบอกว่าฉันหน้ามืดตามัวเพราะตกหลุมรักสินะคะ ฉันมันโง่เอง แต่เป็นเพราะเขาทำตัวหวานซึ้งกับฉันมาก ปฏิบัติต่อฉันประหนึ่งเป็นคนพิเศษและน่ารักเสียเหลือเกิน จนฉันหลงเข้าใจผิดคิดว่าเขาก็คงรู้สึกเหมือนกัน ทั้งที่พอลองมาคิดดูตอนนี้แล้ว เขายังไม่เคยปริปากบอกรักฉันเลยสักครั้งด้วยซ้ำค่ะ”

ช่างน่าแปลกที่ยิ่งได้ยินคำพูดของเธอ คอร์เดเลียกลับนึกถึงโนอาห์ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เกี่ยวกับความสัมพันธ์อันคลุมเครือและแปลกประหลาดของพวกเขา แต่... พวกเราไม่ได้ทำอะไรกันเหมือนอย่างซาชากับคนรักลับๆ ของเธอเสียหน่อยนี่ คอร์เดเลียแสร้งทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกปั่นป่วนที่ผุดขึ้นมาในใจ

“พวกเราไม่เคยตกลงกันว่าจะคบหากันอย่างเป็นทางการ ไม่เคยคุยกันเรื่องอนาคตเลยสักนิด เพียงแค่ปล่อยให้ร่างกายและจิตใจล่องลอยไปตามอารมณ์ ปรารถนากันและกันแค่ในช่วงเวลานั้นเท่านั้นเองค่ะ”

ซาชากัดริมฝีปากแน่นคล้ายอารมณ์อันรุนแรงกำลังปะทุขึ้นมาตามถ้อยคำที่พูด เมื่อมองเห็นมือขาวผ่องที่กำลังสั่นระริก คอร์เดเลียก็รู้สึกสะเทือนใจจนจุกในอก ทั้งสงสารเธอและรู้สึกโกรธขึ้นมาแทน จึงเอื้อมไปกุมมือนั้นไว้แน่น

“ความจริงแล้ว ฉันโกรธตัวเองที่สุดยิ่งกว่าโกรธคนคนนั้นเสียอีกค่ะ ฉันเอาความมั่นใจมาจากไหนกันถึงได้ไร้เดียงสายอมมอบทุกสิ่งให้เขาแบบนั้น ทั้งที่เขาก็เอาแต่ยิ้มทุกครั้งเวลาที่ฉันบอกรัก ฉันกลับคิดไปเองว่าเขาคงแค่แสดงออกไม่เก่ง แล้วก็เลือกมองข้ามไปโดยมองแต่สิ่งดีๆ ตามใจตัวเอง ในเมื่อไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่เปิดเผย ฉันจึงไม่อาจเรียกร้องความรับผิดชอบจากเขาได้ และเพื่อนของฉันก็คงไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้เลย ฉันจึงไม่อาจทวงถามความซื่อสัตย์จากเธอได้เช่นกัน ฉันรู้สึกละอายใจในความต่ำต้อยและความโง่เขลาของตัวเองเหลือเกินค่ะ รู้สึกผิดและละอายใจต่อเพื่อนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของฉันมาก เธอต่างหากล่ะคะที่เป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่สุด โดยไม่เจตนาแล้วฉันกลายเป็นคนที่ทรยศเธอไปเสียได้! ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเธอเลย...”

“อย่าทำอย่างนั้นเลยค่ะ คุณแค่ชอบคนคนนั้นเองไม่ใช่หรือคะ คนที่เลวคือผู้ชายคนนั้นต่างหาก ซาชาแสดงความรู้สึกออกไปทั้งหมดแล้วแท้ๆ แต่เขากลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วหลอกลวงคุณนะคะ”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 57
อ่านตอน 58 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 56กลับหน้าเรื่อง
ตอน 56ตอน 58