“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ซาชาที่กำลังหลั่งน้ำตานั้นช่างน่าเวทนานัก ฉันจะทำอะไรให้เธอได้บ้างนะ แม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ก่อนที่จะเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของคอร์เดเลีย ซาชาก็เป็นคนดีคนหนึ่งที่สมควรได้รับความรัก คอร์เดเลียละล่ำละลักพรั่งพรูถ้อยคำที่ผุดขึ้นมาในใจอย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เพื่อนเก่า การหมั้นหมาย คุณหนูแลงแฮมที่ไม่ได้รับเชิญมาในวันนี้
คงไม่ใช่หรอกนะ... คอร์เดเลียพึมพำกับตัวเอง
“คนที่ซาชารัก... บังเอิญว่าเป็นท่านลอร์ดมีคาเอลหรือเปล่าคะ”
มือที่กุมไว้แน่นพลันสั่นระริกอย่างน่าเวทนาราวกับกวางที่ถูกล่า โอ้ พระช่วย เมื่อได้เห็นคำตอบผ่านสีหน้าซีดเผือดของเธอ คอร์เดเลียก็เผลอพ่นลมหายใจออกมาอย่างตกตะลึง
หากคนรักของซาชาคือท่านลอร์ดมีคาเอล เรื่องที่เขาเพิ่งหมั้นหมายกับคุณหนูแลงแฮมเมื่อไม่นานมานี้ก็ลงล็อกพอดี อา ทำไมถึงไปรักผู้ชายแบบนั้นได้นะ คอร์เดเลียไม่ได้รู้จักเขาอย่างถ่องแท้ แต่เพราะได้เห็นความต่ำช้าที่เขาแสดงออกมาในช่วงเวลาสั้นๆ เธอจึงไม่มีความประทับใจที่ดีต่อเขาเลยแม้แต่น้อย
ทั้งเรื่องที่ขับรถชน ความอยากรู้อยากเห็นอันไร้มารยาทของเขา รวมถึงท่าทีที่เขากับคู่หมั้นแสดงออกตอนอยู่ด้วยกันด้วย
คอร์เดเลียเผลอตะโกนความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวออกมาราวกับแผดเสียงกรีดร้อง
“ซาชาน่าเสียดายกว่าตั้งเยอะค่ะ! มีดีแค่หน้าตาแต่ทำตัวแย่สิ้นดี!”
ผู้ชายสารเลวเอ๊ย! การมาล้อเล่นกับความรู้สึกของเลดี้ที่ทั้งงดงาม จิตใจดี และน่ารักอย่างซาชาก็แย่พออยู่แล้ว นี่ยังไปหมั้นกับเพื่อนของเธออีกหรือ! ไม่มีอะไรที่จะหยามเกียรติกันไปมากกว่านี้อีกแล้ว!
เมื่อคอร์เดเลียผู้เคยอ่อนหวานและเงียบขรึมกลับขึ้นเสียงโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ซาชาก็งุนงงไปชั่วครู่ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบางๆ ออกมา ดูเหมือนว่าเธอจะรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างแล้ว
“รู้ได้อย่างไรคะ เคยพบเขามาก่อนหรือคะ”
“ตอนที่พักอยู่ที่นารัตกับท่านลอร์ดโนอาห์เคยบังเอิญเจอกันค่ะ เอ่อ อยู่กับคุณหนูแลงแฮมน่ะค่ะ”
“อา”
ซาชายิ้มเจื่อน คอร์เดเลียลังเลว่าจะพูดเรื่องท่าทีอันแปลกประหลาดของคุณหนูแลงแฮมที่ตนได้เห็นในตอนนั้นดีหรือไม่ ในสายตาของคอร์เดเลีย อีกฝ่ายดูไม่ใช่เพื่อนที่ดีสักเท่าไร
ทั้งตอนที่พูดถึงข่าวลืออื้อฉาวระหว่างโนอาห์กับซาชา และตอนที่คุณหนูแลงแฮมพูดจาทำนองว่าสงสารซาชาในเวลานั้น... ช่างเหมือนกับดอเรียไม่มีผิด แววตาที่อิจฉาริษยา ดูแคลน และจ้องจะเหยียบย่ำคนอื่นให้จมดินนั้น คอร์เดเลียรู้จักมันเป็นอย่างดี
ความเป็นศัตรูเช่นนั้นเกิดขึ้นหลังจากที่เธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคู่หมั้นของตนกับซาชาหรือเปล่านะ หากเป็นเช่นนั้นก็พอจะเข้าใจได้ในแง่ของความเป็นมนุษย์ ทว่าตัวเธอเองกลับทอดสะพานให้โนอาห์ต่อหน้าต่อตาคู่หมั้นไม่ใช่หรือไร
เธอจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“คุณหนูแลงแฮมเป็นเพื่อนกันมานานแล้วหรือคะ”
“ค่ะ เป็นเพื่อนที่เห็นหน้าค่าตากันมาตั้งแต่เด็กๆ แม้จะพูดได้ยากว่าเข้ากันได้ดีในทุกเรื่อง แต่เธอก็เป็นเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างในยามที่คนอื่นพากันซุบซิบนินทาเรื่องชาติกำเนิดของฉัน ถึงตอนนี้ฉันจะมีชื่อเสียงที่ดีในแวดวงสังคมแล้ว แต่ในตอนนั้นฉันโดดเดี่ยวมากจริงๆ ค่ะ”
“...คงจะลำบากมากเลยสินะคะ”
คอร์เดเลียเองก็รู้ว่าซาชาเป็นลูกนอกสมรสที่ท่านดยุกมีกับอนุภรรยา และรู้ซึ้งดีว่าการที่มีใครสักคนคอยอยู่เคียงข้างคนอันโดดเดี่ยวนั้นมีความหมายและส่งผลกระทบยิ่งใหญ่เพียงใด
แต่เพียงแค่คอยอยู่ข้างๆ จะนับว่าเป็นเพื่อนที่ดีได้จริงหรือ คอร์เดเลียเองก็จำต้องตัวติดกับคนในครอบครัวทุกเมื่อเชื่อวันโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทว่าเธอกลับไม่เคยมีความสุขเลยสักนิด
แม้จะฟังดูไร้เหตุผลและแปลกประหลาด แต่คอร์เดเลียรู้ดีว่าในโลกนี้มีความสัมพันธ์ประเภทที่เกลียดชังและขยะแขยงกัน ทว่ากลับไม่ยอมแยกจากกัน ซ้ำยังยึดติดอยู่กับอารมณ์ความรู้สึกนั้นอย่างเหนียวแน่น และในความคิดของเธอ ความประสงค์ร้ายที่คุณหนูแลงแฮมแสดงออกมานั้นดูแยบยลและซ่อนเร้นเกินกว่าจะบอกว่าเกิดจากความรู้สึกผิดหวังที่ถูกเพื่อนทรยศ
ความโกรธแค้นจะสามารถมีพิษสงร้ายกาจและเย็นเยียบราวงูพิษได้ขนาดนั้นเชียวหรือ แต่เพราะไม่ได้เห็นเรื่องราวที่แท้จริงของพวกเขาด้วยตาตนเอง ความคิดของคอร์เดเลียจึงอาจเป็นเพียงการคาดเดาไปเองก็ได้
“แต่คุณหนูแลงแฮมไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างซาชากับเขาจริงๆ หรือคะ”
“ฉันไม่เคยบอกค่ะ และเพราะเขาดูไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์ ฉันก็เลยไม่เคยแสดงพิรุธให้คนภายนอกเห็นเหมือนกัน”
“อย่างนั้นหรือคะ”
“คิดว่าโชคดีอยู่ใช่ไหมคะ ที่เพื่อนของฉันอาจจะไม่ได้ทรยศฉันน่ะค่ะ”
เมื่อซาชาชี้ตรงจุดอย่างเฉียบคม คอร์เดเลียจึงพยักหน้าอย่างลังเล ซาชาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขมขื่น
“ฉันเองก็มองใบหน้าที่ยิ้มแย้มขณะสารภาพเรื่องการหมั้นหมายของเธอแล้วคิดซ้ำไปซ้ำมาเป็นร้อยๆ ครั้ง ว่าเธอไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ หรือ เธอคงไม่รู้ใช่ไหม ถ้ารู้คงไม่ทำแบบนี้ ในตอนแรกฉันอิจฉาและเจ็บแค้นจนถึงขั้นอยากให้เธอจงใจทำแบบนั้นเสียด้วยซ้ำ แต่ต่อมาฉันก็รู้สึกละอายใจกับตัวเอง เพราะนั่นมันเป็นแค่การพยายามหาความชอบธรรมให้กับความอิจฉาของตัวเองเท่านั้น หากว่ากันตามจริงแล้ว มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่เธอจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจหรือก่นด่าฉัน พวกเรากลายมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ”
“คิดจะบอกคุณหนูแลงแฮมไหมคะ”
“...ไม่รู้สิคะ ตามหลักศีลธรรมแล้วฉันควรจะเปิดเผยความจริง แต่พอนึกว่านั่นจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนจริงๆ หรือ ก็เริ่มคิดมากไปหมด ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ช่างอยุติธรรมเหลือเกินค่ะ แต่ฉันก็ไม่อยากหลอกลวงเธอเหมือนกัน อย่างไรเสียพวกเราก็คงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว เว้นเสียแต่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานมากจริงๆ”
ความจริงแล้วปัญหามันไม่ได้มีเพียงแค่นั้นหรอกค่ะ
“แวดวงสังคมของคาติชาเกี่ยวพันกันอย่างซับซ้อนมาก หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย เกียรติยศของพวกเราทุกคนจะพังทลายลงและกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ ฉันจะกลายเป็นผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์อันโสมมกับคู่หมั้นของเพื่อน จอร์เจียนาจะกลายเป็นผู้หญิงที่แย่งผู้ชายของเพื่อนไป และเขาก็จะกลายเป็นบุรุษต่ำช้าที่ละทิ้งเกียรติยศของสุภาพบุรุษ ฉันไม่อยากให้เรื่องทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเลยค่ะ”
ยิ่งได้รับฟังก็ยิ่งชัดเจนว่าสิ่งที่ซาชาสูญเสียไปไม่ใช่แค่ความรัก ไม่เพียงแต่คนรักลับๆ เท่านั้น เธอยังสูญเสียทั้งเพื่อน และเกียรติยศในแวดวงสังคมของเธอก็กำลังตกอยู่ในอันตราย ผู้ชายคนนั้นได้ก่อเรื่องเลวร้ายขึ้นมาจริงๆ
“ได้ไปเอาเรื่องท่านลอร์ดมีคาเอลเกี่ยวกับการหมั้นของเขาหรือยังคะ ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร แต่ต่อให้จะไม่ใช่คนรักกันอย่างเป็นทางการ ทว่าหากกระทำตัวเทียบเท่ากับคนรักแล้ว การอ้างแบบนั้นมันก็แค่การเล่นลิ้นไม่ใช่หรือคะ”
เมื่อคอร์เดเลียใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนแล้วเอ่ยถาม ซาชาก็แสดงสีหน้าเก้อกระดากออกมา
“เรื่องนั้น... ฉันยังไม่ได้คิดถึงเลยค่ะ เพราะรู้สึกเจ็บใจที่ถูกหักหลังและอับอายมากเหลือเกิน... พอได้ยินข่าว ฉันก็อ้างว่าจะไปท่องเที่ยวแล้วหนีออกจากคาติชามาทันที นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันขึ้นเรือสำราญลำนั้น แล้วเรือก็ถูกโจรสลัดปล้น จนได้มาพบกับคุณคอร์เดเลียนี่แหละค่ะ เพราะมัวแต่สับสนวุ่นวายใจเลยไม่ได้คิดจะติดต่อเขาด้วยซ้ำ แต่พอกลับมาที่คาติชา... ปัญหาที่เคยพยายามหลีกหนีมันก็ย้อนกลับมาทิ่มแทงอีกครั้ง”
เธอเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะระบายยิ้มขื่นออกมาด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“บางทีฉันอาจไม่จำเป็นต้องไปถามเขาแล้วก็ได้ค่ะ ในเมื่อเขาก็คงได้ยินข่าวว่าฉันถูกลักพาตัวไปแน่ๆ แต่กลับไม่รีบมาหาแล้วเอาแต่อยู่กับคู่หมั้นที่นารัต ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาก็คงทอดทิ้งฉันไปแล้ว”
“ในเมื่อไม่ได้คบหากันตั้งแต่แรก ก็ไม่ใช่การถูกทอดทิ้งหรอกค่ะ มันเป็นเพียงแค่การเปิดโปงให้เห็นว่าคนคนนั้นเป็นคนเลวคนหนึ่งเท่านั้นเองนะคะ”
เมื่อคอร์เดเลียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดอย่างหาได้ยาก ซาชาก็เบิกตากว้างคล้ายประหลาดใจ ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะคิกคักใส่คอร์เดเลียที่เพิ่งรู้สึกตัวแล้วยิ้มแห้งๆ ออกมา
“คุณคอร์เดเลียเนี่ย ทั้งตอนที่เจอกันครั้งแรกและตอนนี้ กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวมากกว่าที่เห็นภายนอกเสียอีกนะคะ น่าอิจฉาจัง คุณคงไม่ตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเหมือนอย่างฉันแน่ เพราะคุณมีความเข้มแข็งพอที่จะหันหลังให้กับสิ่งที่ไม่ถูกต้องอย่างไรล่ะคะ”
“ไม่จริงหรอกค่ะ! ฉันไม่ได้มีข้อดีที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นเสียหน่อย ตรงกันข้ามฉันออกจะเป็นคนขี้ขลาดด้วยซ้ำนะคะ”
ซาชาส่ายหน้าอย่างอ่อนโยนให้แก่คอร์เดเลียที่ปฏิเสธด้วยความตื่นตระหนก
“ตอนที่พวกโจรสลัดข่มขู่คุณครั้งแรก คุณก็ยังอดทนไม่ยอมบอกชื่อตระกูลไม่ใช่หรือคะ ถ้าเป็นฉันคงกลัวจนยอมสารภาพออกไปหมดแล้ว ตอนนั้นฉันเห็นคุณหันไปมองทะเลด้วยสายตาเฉยชา ราวกับพร้อมจะกระโดดลงไปได้ทุกเมื่อหากเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น! แววตาในตอนนั้น... มันดูเหมือนคนที่หมดสิ้นความอาลัยอาวรณ์ต่อเรื่องหยุมหยิมโสมมของมนุษย์และโลกใบนี้เลยค่ะ ถึงจะเป็นเพียงความคิดอันโอหังของฉันคนเดียวก็ตาม แต่ในตอนนั้นฉัน... เห็นว่าคุณดูเป็นอิสระเหลือเกิน ฉันก็เลยอยากช่วยคุณน่ะค่ะ”
ดูเหมือนว่าใบหน้าของคนที่ถูกต้อนจนจนมุมและไม่มีสิ่งใดให้เสียอีกต่อไป จะปรากฏต่อสายตาคนอื่นเป็นเช่นนั้น เมื่อเห็นคอร์เดเลียนิ่งเงียบไป ซาชาจึงพูดขึ้นอย่างลังเล
“คงเป็นเพราะตอนนั้นฉันรู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดมากเกินไป... ก็เลยเอาความรู้สึกของตัวเองไปสวมทับให้คุณตามอำเภอใจน่ะค่ะ ถ้าหากฉันเสียมารยาทไปก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ”
“ไม่ใช่หรอกค่ะ ถ้าไม่ได้ซาชา ฉันคงไม่มีโอกาสได้เห็นสิ่งดีๆ และงดงามมากไปกว่านี้แล้ว ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้”
เธอกล่าวขอบคุณจากใจจริง หากชีวิตต้องจบสิ้นลงไปในตอนนั้นจริงๆ เธอคงจะรู้สึกเสียดายและเสียใจภายหลังมากเพียงใดกันนะ
เวลาที่เหลืออยู่คงมีเพียงหนึ่งปีเศษเท่านั้น แต่แทนที่จะมอดดับไปอย่างไร้ความหมายเช่นนั้น คอร์เดเลียปรารถนาที่จะมองเห็น ได้ยิน รู้สึก และทิ้งสิ่งที่มีความหมายเอาไว้ให้มากกว่านี้
กำลังโหลดความเห็น...