คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 59

ตอน 59

เพียงแค่เดือนเดียว มีหลายสิ่งเปลี่ยนแปลงไปมากมายเหลือเกิน ได้พบผู้คนมากมาย ได้สัมผัสสิ่งที่คอร์เดเลียผู้น่าสมเพชในอดีตไม่เคยแม้แต่จะกล้าฝันถึง...

ทั้งหมดนี้คงเป็นเพราะโนอาห์สินะ

คอร์เดเลียที่เผลอยิ้มออกมาในใจโดยไม่รู้ตัวจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“นอกจากนั้น ท่านลอร์ดมีคาเอลไม่ได้ติดต่อมาอีกหรือคะ”

“ส่งจดหมายมาสิคะ บอกว่าอยากพบ บอกว่าเป็นห่วง เขาไม่อยากตกเป็นคนเลวในสายตาใครอยู่เสมอหรอกค่ะ เขาแคร์สายตาคนอื่นและขี้ขลาดกว่าที่เห็นภายนอกเสียอีก คงจะขอพบสักครั้งเพื่อสะสางเรื่องระหว่างฉันกับเขาให้จบลงด้วยดีนั่นแหละค่ะ”

คำพูดพร้อมรอยยิ้มขื่นขมของเธอทำให้คอร์เดเลียขมวดคิ้ว อึ๋ย ยิ่งฟังยิ่งแย่ ซาชาเห็นดังนั้นจึงละล่ำละลักพูดเสริมด้วยความลนลาน

“ถึงเขาจะทำตัวร้ายกาจกับฉันมาก แต่ก็อย่าเข้าใจผิดไปเลยนะคะ ตัวเขาไม่ได้เป็นคนที่เลวร้ายหรือน่ารังเกียจขนาดนั้นหรอกค่ะ เขาเป็นคนที่น่าสงสาร เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวโดยไม่มีที่ให้พักพิงใจ จะเรียกว่าเพราะจิตใจบอบบางอ่อนแอเลยต้องสร้างหนามขึ้นมาล้อมรอบตัวไว้ก็คงได้ แต่พอพลั้งทำร้ายคนข้างกายไปแล้ว เขากลับทนรับความรู้สึกผิดไม่ไหวเสียเอง เพราะมีนิสัยบิดเบี้ยวเลยไม่รู้วิธีรับความรักและแสดงมันออกมาไม่เป็นน่ะค่ะ”

คอร์เดเลียคิดว่าข้อแก้ตัวของซาชานั้นชวนอึดอัดใจและไร้เหตุผลสิ้นดี การมีบาดแผลในใจมากมายมันมอบสิทธิ์อันชอบธรรมในการไปทำร้ายคนอื่นด้วยหรือไงกัน หากเป็นโนอาห์คงพูดออกมาว่า สารเลวพรรค์นั้นน่ะรีบเขี่ยทิ้งไปให้พ้นทางเถอะ

เมื่อเห็นความเงียบของเธอ ซาชาก็ลูบแก้มตัวเองแก้เก้อราวกับยอมรับความจริง

“ฉันรู้ค่ะว่ามันฟังดูแปลก แต่ด้านที่อ่อนแอของเขาทำให้ฉันทนดูดายไม่ได้ และไม่อยากทอดทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง”

“พูดแบบนี้อาจจะเสียมารยาทไปสักหน่อยนะคะ... แต่ทำไมถึงชอบเขาหรือคะ คนอย่างซาชาเนี่ยนะ”

เธอสงสัยจริงๆ คนที่เปล่งประกายและสมบูรณ์แบบอย่างซาชา เหตุใดถึงได้ไปหลงรักผู้ชายไม่ได้เรื่องพรรค์นั้นกันนะ

ซาชานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างหมดแรง

“ไม่รู้สิคะ แค่สบตาครั้งแรกก็รู้สึกดึงดูดใจอย่างช่วยไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะหัวอกเดียวกันก็ได้มั้งคะ ฉันกับเขามีภูมิหลังเรื่องชาติกำเนิดคล้ายกัน ทีแรกก็เลยรู้สึกผูกพันขึ้นมา คิดว่าพวกเราคงเข้าใจกันและกันได้น่ะค่ะ เรื่องความสงสารเนี่ย น่าขันสิ้นดีเลยนะคะ เวลาเห็นคนอื่นเป็นแบบนี้ในใจฉันยังเคยคิดว่าช่างโง่เขลาเหลือเกิน แต่ตอนนี้ฉันกลับเป็นเสียเอง คงกำลังถูกลงโทษอยู่กระมังคะ”

น่าเวทนานักที่เธอยังคงรักเขาอยู่ ไม่มีทางดูไม่ออกเลย เหตุใดความรักถึงทำให้คนเราคลุ้มคลั่ง น่าสมเพช และเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้กันนะ ทำไมกันแน่

เมื่อแววตาของคอร์เดเลียหม่นลงด้วยความสงสาร ซาชาจึงฝืนยิ้มพลางส่ายหน้า

“แน่นอนว่าฉันเองก็รู้ดีค่ะ คอร์เดเลียพูดถูกแล้ว สุดท้ายความสัมพันธ์ของพวกเราก็เป็นแค่การเล่นกับไฟ เขาละทิ้งความจริงใจในความสัมพันธ์ และความจริงข้อนั้นก็ไม่มีวันเลือนหาย ต่อให้เขาไม่เคยมองฉันเป็นคนรัก อย่างน้อยที่สุดก่อนจะหมั้นหมาย เขาก็ควรบอกเลิกหรือสะสางความสัมพันธ์กับฉันให้เรียบร้อย อย่างน้อยก็เพื่อคู่หมั้นของเขา ถึงแม้ฉันจะยังโง่งมเชื่อว่ามีคาเอลไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายฉัน แต่เขาก็ทำให้ฉันกลายเป็นคนน่าสมเพชและรู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงไร้ค่าไปแล้ว การยังรักผู้ชายพรรค์นั้นต่อไปคือการทรยศต่อท่านพ่อที่รักฉันจากใจจริง ฉันไม่อาจวาดฝันถึงอนาคตกับบุรุษที่เห็นแก่ตัวและไร้ความรับผิดชอบได้หรอกค่ะ”

ถ้อยคำเหล่านั้นคล้ายกับเอ่ยออกมาเพื่อเกลี้ยกล่อมใจตัวเอง ซาชาที่พรั่งพรูความรู้สึกราวกับจะอาเจียนออกมานั้นกะพริบตาอันเปียกชื้นพลางฝืนยิ้ม

“ทั้งที่รู้ทุกอย่าง แต่ก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหัวใจถึงไม่ยอมเชื่อฟังขนาดนี้ ฉันแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วค่ะ”

“ซาชา...”

“แม้แต่ตอนนี้ฉันก็ยังคิดถึงเขา ฉันควรทำอย่างไรดีคะ...”

ซาชาสะอื้นไห้ออกมา คอร์เดเลียเองก็พูดจาปลอบโยนไม่เก่งนัก เธอขมวดคิ้วด้วยความเวทนาและสงสารจับใจราวกับเป็นความเจ็บปวดของตนเอง ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปโอบกอดซาชาที่กำลังหลั่งน้ำตาอยู่ข้างๆ เอาไว้แน่น

ในยามที่เจ็บแค้นและโศกเศร้า เพียงแค่ส่งผ่านไออุ่นให้แก่กันเช่นนี้ก็ช่วยปลอบประโลมได้มากโข ท่านแม่เมื่อครั้งเธอยังเด็กกับโนอาห์เคยสอนเธอเอาไว้เช่นนั้น

เมื่อคอร์เดเลียลูบหลังปลอบโยนราวกับกำลังดูแลลูกนกตัวน้อย ซาชาก็เอนศีรษะซบลงบนไหล่ ซาชาเป็นคนที่น่ารักอย่างไม่ต้องสงสัย เธอรู้จักทั้งการให้และการรับความรักอันอบอุ่นดั่งแสงตะวันอันสดใส แค่อยู่เคียงข้างก็สัมผัสได้ถึงชีวิตชีวา

คนเช่นนี้สมควรต้องมารับความอัปยศและบาดแผลอันไร้เหตุผลนี้แล้วหรือ ความผิดของซาชาก็มีเพียงแค่ไว้ใจคนอื่นมากเกินไปเท่านั้น คอร์เดเลียแยกไม่ออกว่าความโกรธแค้นดั่งตนเองถูกกระทำนี้เป็นเพราะซาชาคือเพื่อนคนแรก หรือเป็นเพราะเธอได้รับบาดแผลแบบเดียวกับท่านแม่กันแน่ แต่เธอก็แค่เกลียดมีคาเอลเหลือเกิน

ในจังหวะที่เธอกำลังถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก ก๊อก สาวใช้กำลังเรียกหาซาชา

ทั้งสองรีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วและกระแอมไอด้วยใบหน้าแดงก่ำ ซาชาเช็ดรอยน้ำตาและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะถามออกไปคล้ายไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มีเรื่องอะไรหรือ”

“คุณหนูคะ มีแขกมาหาค่ะ!”

“มาแล้วเหรอ”

เนื่องจากยังไม่ถึงเวลางานเลี้ยงน้ำชา ซาชาจึงรู้สึกแปลกใจ สาวใช้จึงรายงานซ้ำอีกครั้ง

“ท่านเคานต์แห่งเวลส์กับคุณหนูแลงแฮมมาเยี่ยมค่ะ!”

สัมผัสได้เลยว่าใบหน้าของซาชาแข็งค้างลงในทันที

คอร์เดเลียกระทืบเท้าไปมาด้วยความลนลานทำอะไรไม่ถูก ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย มีคาเอลคนนั้นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร พาคู่หมั้นของตัวเองมาที่บ้านของซาชา แถมยังเป็นเพื่อนของเธอเนี่ยนะ แค่เรื่องที่ไม่ได้เชิญในวันนี้ หากเป็นผู้ชายที่ดูหัวไวคนนั้นคงไม่มีทางไม่รู้หรอกว่าซาชากำลังจงใจหลบหน้าอยู่ไม่ใช่หรือ

“ซาชา...”

ซาชาส่งยิ้มสั้นๆ ให้คอร์เดเลียที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ในชั่วพริบตานั้น หญิงสาวไร้เดียงสาผู้อมทุกข์จากความรักที่พังทลายก็อันตรธานหายไป หน้ากากของเลดี้ชนชั้นสูงผู้สง่างามและเด็ดเดี่ยวถูกสวมทับลงบนตัวซาชาแทน เป็นความเปลี่ยนแปลงดั่งต้องมนตร์

“พาไปที่ห้องรับรองสิ แล้วบอกไปว่าถ้าฉันเตรียมตัวเสร็จแล้วจะออกไป”

เมื่อสาวใช้ขานรับแล้วเดินจากไป ซาชาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คอร์เดเลียมองเธอที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดด้วยความกังวล ทว่าเธอกลับส่งยิ้มอย่างกล้าหาญกลับมาแทน

“ไม่ต้องห่วงนะคะ คฤหาสน์ดยุกแห่งอาร์เซนคือบ้านของฉันและเป็นอาณาเขตของฉันค่ะ”

ชั่วขณะหนึ่ง ประกายความโกรธแค้นได้พาดผ่านดวงตาสีน้ำทะเลอันเจิดจ้าคู่นั้น

“ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดอะไรอยู่ถึงได้มา แต่ฉันจะทำให้เขารู้ซึ้งเองว่าตัดสินใจผิด”

ใบหน้าโกรธเกรี้ยวของเธอละม้ายคล้ายกับใบหน้ายามประจันหน้ากับพวกโจรสลัดบนเรือเมอร์เมด ภาพที่ทำให้คอร์เดเลียเคยคิดว่าซาชาเป็นผู้หญิงที่เท่เหลือเกินนั่นเอง คอร์เดเลียที่พลอยยิ้มตามรีบลุกขึ้นยืนตามพลางเอ่ยถาม

“มะ มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้บ้างไหมคะ”

ซาชาที่ปรับลมหายใจให้สงบลงเอ่ยขอร้องด้วยรอยยิ้ม

“พอจะช่วยอยู่เคียงข้างฉันหน่อยได้ไหมคะ ความจริงแล้วฉันไม่อยากเห็นสองคนนั้นอยู่ด้วยกันตามลำพังน่ะค่ะ”

เมื่อเห็นสีหน้าที่แม้จะแสร้งทำเป็นเข้มแข็งแต่กลับดูสั่นคลอน คอร์เดเลียจึงพยักหน้าให้อย่างหนักแน่น

◆ ◆ ◆

ทันทีที่เห็นคนทั้งสองในห้องรับแขก คอร์เดเลียก็พลันหน้าตึงขึ้นมา เสียงอุทานเกือบหลุดออกมาจากปากจนเกือบจะเผลอหยิกแขนของซาชาที่ควงอยู่ ทว่าพอเห็นซาชาที่หน้าซีดเผือด เธอก็จับมือของซาชาไว้แน่น

นั่นก็เพราะมีคาเอลกับจอร์เจียนาแนบชิดกันในองศาที่ชวนคิดลึก แทบจะจูบกันอยู่รอมร่อ

“ตายจริง ซาชา! มาแล้วเหรอ!”

จอร์เจียนาส่งยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านพลางผละออกจากคู่หมั้นของตน ส่วนมีคาเอลก็หันขวับมาจับจ้องสายตาอยู่ที่ซาชา

โชคดีที่ซาชาซึ่งกุมมือคอร์เดเลียไว้แน่นนั้น ดูภายนอกแล้วยังคงสงบนิ่งและไร้อารมณ์

ทว่านั่นก็เป็นเรื่องหนึ่ง คอร์เดเลียกลับสบถด่าในใจสารพัดสารพัน บ้าไปแล้วหรือไง การมาทำตัวแบบนี้ในบ้านคนอื่นก็เสียมารยาทมากพอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นมีคาเอลเคยคบหากับซาชาไม่ใช่หรือ!

“สวัสดี จอร์เจียนา ท่านเคานต์แห่งเวลส์ มีธุระอะไรกันหรือถึงมาโดยไม่ส่งข่าวล่วงหน้า”

ซาชาที่แย้มยิ้มบางๆ ดูน่าทึ่งเหลือเกิน หากเป็นคอร์เดเลียคงไม่มีทางเสแสร้งแกล้งทำใจกล้าเช่นนั้นได้แน่

“มีธุระอะไรกันล่ะ! ได้ยินว่าเธอถูกลักพาตัวไป ในฐานะเพื่อนฉันจะไม่เป็นห่วงได้ยังไงกัน อ๊ะ เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะ ช่วงนี้เราอยู่ด้วยกันตลอด ฉันก็เลยหักห้ามใจตัวเองไม่อยู่น่ะ”

จอร์เจียนาหน้าแดงระเรื่อพร้อมกับลูบแขนของมีคาเอลอย่างเอียงอาย ขณะที่เขายังคงจ้องมองใบหน้าของซาชาอย่างพินิจพิเคราะห์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

สายตาของซาชาจ้องมองมือที่สัมผัสกันของทั้งคู่อยู่นิ่งๆ ก่อนจะเบือนผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ หากไม่ใช่เพราะมือที่สั่นระริกเพียงเล็กน้อยก็คงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอได้เลย ซึ่งจุดนี้ยิ่งทำให้คอร์เดเลียรู้สึกเวทนาซาชามากขึ้นไปอีก

เมื่อพวกเธอเดินเข้าไปเพื่อจะนั่งลง จู่ๆ มีคาเอลก็ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ มือของจอร์เจียนาที่ทาบอยู่จึงร่วงหล่นลงอย่างไร้ความหมายดั่งใบไม้ผุพัง แม้สีหน้าของเธอจะหม่นลงชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง

มีคาเอลช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้สองสุภาพสตรีได้นั่งด้วยตัวเอง และในตอนที่ดึงมือกลับ ปลายนิ้วของเขาก็เฉียดผ่านเส้นผมของซาชาคล้ายเป็นเรื่องบังเอิญ ดวงตาของเขาที่โน้มตัวลงมาเล็กน้อยสบประสานกับดวงตาของซาชา

ชั่วพริบตาอันแสนสั้นนั้นคล้ายว่าทั้งคู่ต่างหยุดหายใจ คนที่เบือนหน้าหนีไปก่อนคือซาชา หลังจากหลุบตามองใบหน้าอันไร้อารมณ์ที่หันมองตรงไปข้างหน้าอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินกลับไปข้างกายคู่หมั้นของตนตามเดิม

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 59
อ่านตอน 60 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 58กลับหน้าเรื่อง
ตอน 58ตอน 60