“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
คอร์เดเลียเองก็มองตรงไปข้างหน้าแล้วต้องสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นสีหน้าของจอร์เจียนา เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่รู้ว่าหล่อนกำลังจับจ้องทุกช่วงเวลาเหล่านั้นอย่างไม่ละสายตา
สัญชาตญาณทำให้เธอตระหนักได้ในที่สุด ผู้หญิงคนนี้ รู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนอยู่แล้ว! รู้ทั้งหมดเลยด้วย! ถ้าอย่างนั้นรู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่?
ซาชายิ้มราวกับภาพวาดพลางเอ่ยขึ้น
“ยินดีด้วยกับการหมั้นนะ พอดีมีเรื่องวุ่นวายก็เลยเพิ่งได้พูดตอนนี้น่ะค่ะ”
อย่างที่รู้ว่ามีเรื่องราวเกิดขึ้นกับฉันมากมาย
“ไม่เป็นไรใช่ไหม? ได้ยินมาว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนนี่นา...”
“ฉันสบายดี ทั้งหมดเป็นเพราะคุณคอร์เดเลียที่อยู่ตรงนี้น่ะ”
เมื่อซาชายิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องรับแขกพลางจับมือของคอร์เดเลีย แม้เธอจะเกร็งอยู่บ้างแต่ก็ยิ้มตอบกลับไป เธอสัมผัสได้ว่าในเวลานี้ซาชากำลังพึ่งพิงตน และคอร์เดเลียเองก็เช่นกัน การมีเพื่อนที่คอยเป็นที่พึ่งพาให้แก่กันและกันช่างเป็นเรื่องที่วิเศษจริงๆ
“ทักทายสิ นี่คือคุณคอร์เดเลีย มาร์เกอริต ผู้ที่พักอยู่ห้องเดียวกับฉันบนเรือเมอร์เมด แน่นอนว่าทุกคนคงเคยเห็นหน้ากันมาบ้างแล้ว”
“สวัสดีค่ะ ได้พบกันอีกแล้วนะคะ ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ไม่ได้มาด้วยกันหรือคะ?”
เมื่อจอร์เจียนาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ คอร์เดเลียที่จำการพบกันอันน่าอึดอัดในตอนนั้นได้จึงยิ้มแห้งๆ พลางตอบ
“เขาบอกให้ฉันมาเที่ยวให้สนุกน่ะค่ะ”
“ดูเหมือนท่านลอร์ดโนอาห์จะเอ็นดูคุณมาร์เกอริตมากเลยนะคะ ถ้ากำลังพึ่งพาเขาอยู่ ตอนนี้พักอยู่ที่คฤหาสน์ไคหรือคะ?”
แม้ท่าทีตีสนิทนั้นจะดูเป็นมิตร แต่คอร์เดเลียจำความมุ่งร้ายที่เห็นในดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน จึงมองว่ามันไม่ได้จริงใจเท่าใดนัก อันที่จริงนอกจากคำเตือนของโนอาห์แล้ว ตัวตนของจอร์เจียนาที่ไม่อาจหยั่งรู้จิตใจได้ก็เป็นคนที่คอร์เดเลียรู้สึกรับมือยากและอึดอัดใจอยู่แล้ว
เธอไม่เคยพบเจอคนประเภทนี้มาก่อน คนที่เกลียดคอร์เดเลียมีอยู่มากมาย แต่อย่างน้อยคนพวกนั้นก็ยังแสดงความรังเกียจออกมาอย่างตรงไปตรงมา
“เปล่าค่ะ อยู่ที่ทิวดอร์เฮาส์น่ะค่ะ ได้รับคำเชิญจากท่านมาร์ควิส”
“ไอแซกเชิญคุณด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือครับ?”
มีคาเอลที่เงียบมาตลอดเอ่ยปากขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อเขาแสดงความสนใจ คอร์เดเลียก็ยิ่งเกร็งขึ้นในใจพลางพยักหน้า
“ค่ะ ด้วยความกรุณา”
“อย่างนั้นหรือครับ ดูเหมือนคนบ้านนั้นจะค่อนข้างเอ็นดูคุณทีเดียวนะ”
มีคาเอลพึมพำอย่างนึกสนุก
“กุหลาบขาวราคาแพงพวกนั้น ก่อนที่ทิวดอร์เฮาส์จะเปิดให้คนภายนอกเข้า ก็แทบจะหาดูได้ยากแล้วแท้ๆ โชคดีจังนะครับ คุณคอร์เดเลีย”
แม้น้ำเสียงจะนุ่มนวล แต่คอร์เดเลียกลับไม่รู้สึกว่านั่นเป็นคำชมเอาเสียเลย เมื่อเธอยิ้มเจื่อนๆ ซาชาจึงออกหน้าแทน
“ไม่ว่าใครก็ต้องชอบคุณคอร์เดเลียทั้งนั้นแหละค่ะ เพราะเธอเป็นคนบริสุทธิ์และซื่อตรง น่าเสียดายที่คนซึ่งมีอุปนิสัยเช่นนี้หาได้ไม่ง่ายเลยนะคะ”
ภายในน้ำเสียงอ่อนโยนนั้นแฝงไปด้วยความเชือดเฉือน แม้จะถูกตำหนิทางอ้อมแต่มีคาเอลก็เพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ไม่รู้ทำไมดวงตาทั้งสองข้างของมีคาเอลถึงได้ทอประกายเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าช่วงเวลาใด
“อย่างนั้นหรือครับ แต่คุณหนูซาชา พระเจ้าไม่ได้ตรัสไว้หรอกหรือครับว่าโลกใบนี้จะมองเห็นผ่านหน้าต่างแห่งหัวใจของท่านเอง หากคุณหนูรู้สึกเช่นนั้น อาจเป็นเพราะหัวใจของคุณหนูที่ไม่ไว้วางใจผู้อื่นหรือเปล่าครับ?”
“ฉันปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจเสมอค่ะ ท่านเคานต์ หากมีใครสักคนมองข้ามความจริงใจนั้นอย่างไร้ค่า วาสนาต่อกันก็คงสิ้นสุดลงแค่นั้น เพราะฉันยังมีคนที่ล้ำค่าอีกมากมาย มากกว่าที่จะมามัวเสียหัวใจและเวลาให้กับคนเพียงไม่กี่คนที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปน่ะค่ะ”
คำตอบอันเด็ดขาดของซาชาทำเอามุมปากของมีคาเอลที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มมาตลอดกระตุกเกร็งขึ้นมา
“...ช่างเฉลียวฉลาดเหลือเกินนะครับ อิจฉาการตัดสินใจอันเยือกเย็นของคุณจัง”
ท่ามกลางชายหญิงที่ต่างจ้องมองกันอย่างดุเดือด มีเพียงคอร์เดเลียคนเดียวที่กระวนกระวายใจ ชัดเจนเสียขนาดนี้แล้วแอบคบกันมาได้อย่างไรกันนะ?
เมื่อแอบเหลือบมองจอร์เจียนา หล่อนก็เอาแต่ยิ้มราวกับเป็นคนไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ คอร์เดเลียไม่กล้าแม้แต่จะคาดเดาจิตใจข้างในนั้นเลย
จู่ๆ เธอก็คิดขึ้นมาว่า หากได้มาที่นี่พร้อมกับโนอาห์ก็คงจะดีไม่น้อยใช่ไหม?
หากเป็นโนอาห์ เขาคงจะสะสางสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใคร และไม่จำเป็นต้องรักษาเกียรติยศ หากมีอะไรขัดหูขัดตาก็คงจะตอกกลับตรงๆ แล้วกำจัดทิ้งไปให้พ้นทาง
เพราะเคยชินกับวิธีการของเขามาตลอด การชิงไหวชิงพริบและการสนทนาที่ซ่อนคมมีดเช่นนี้จึงทำให้รู้สึกเหนื่อยล้าและหนักอึ้ง ด้วยเหตุนี้เองหรือเปล่านะ โนอาห์ถึงได้ไม่ค่อยชอบคาติชาเท่าไร
“ดูเหมือนเธอจะถูกใจคุณคอร์เดเลียมากจริงๆ เลยนะ ซาชา น่าประหลาดใจจัง ทั้งที่เธอไม่ยอมเปิดใจให้ใครง่ายๆ แท้ๆ ทั้งสามคนไปเจอกันบนเรือเมอร์เมดลำนั้นหรือคะ? ท่านลอร์ดโนอาห์เป็นคนช่วยเรือลำนั้นจากพวกโจรสลัดนี่นา”
เมื่อทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบงันอย่างผิดธรรมชาติ จอร์เจียนาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น ซาชาจิบชาอย่างเงียบๆ ด้วยท่วงท่าไร้ที่ติประหนึ่งตุ๊กตาผู้งดงาม ส่วนมีคาเอลก็ปิดปากเงียบสนิทอย่างเย็นชาหลังจากคำพูดสุดท้ายนั้น
คอร์เดเลียพยายามถ่ายทอดไออุ่นด้วยการสอดประสานนิ้วมือกับมือของซาชาที่เย็นเฉียบจนถึงปลายนิ้ว ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยแล้วตอบกลับไป
“ค่ะ ฉันได้รับความช่วยเหลือจากทั้งสองท่านน่ะค่ะ”
“แต่ซาชากับท่านลอร์ดโนอาห์บอกว่าได้รับความช่วยเหลือจากคุณคอร์เดเลียต่างหากล่ะคะ คงจะคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันสินะคะ?”
ต่อคำถามที่ปนเสียงหัวเราะเธอไม่อาจหาคำตอบใดมาโต้แย้งได้เลย เพราะความจริงแล้วคอร์เดเลียเป็นฝ่ายได้รับอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด ยิ่งบทสนทนายืดยาวออกไปเท่าใด สิ่งหนึ่งก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นมา จอร์เจียนาแสดงความสนใจในตัวโนอาห์อย่างล้นเหลือ
“คุณคอร์เดเลียเป็นอาจารย์หรือนักวิชาการหรือเปล่าคะ หรือไม่ก็เป็นนักบัญชี”
“ไม่ใช่ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นจะให้คำปรึกษาเรื่องอะไรกันได้ล่ะคะ เลดี้ผู้อ่อนเยาว์และงดงามอย่างคุณคอร์เดเลียเนี่ยนะ”
ใบหน้าเล็กที่แสดงความใคร่รู้อย่างชะเลาะชะแล้มนั้นไม่ได้มีส่วนไหนที่ดูคุกคามเป็นพิเศษ ทว่าคอร์เดเลียกลับรู้สึกอึดอัดกับความกระตือรือร้นที่เธอแสดงออกมา
นั่นเป็นเพราะความสนใจของเธอไม่ได้มุ่งมาที่ตัวคอร์เดเลีย หากแต่เป็นความสงสัยอย่างโจ่งแจ้งต่อความสัมพันธ์ระหว่างโนอาห์กับคอร์เดเลียต่างหาก และสัญชาตญาณก็บอกว่าการคาดเดาที่เป็นพื้นฐานของเรื่องนั้นคงไม่ส่งผลดีต่อชื่อเสียงของคอร์เดเลียสักเท่าไร ซึ่งลางสังหรณ์นั้นก็ถูกต้อง
“ถึงแม้ท่านลอร์ดโนอาห์จะมีทั้งชื่อเสียง ทรัพย์สิน และเสน่ห์ล้นเหลือ แต่กลับมองผู้หญิงไม่ต่างจากก้อนหิน ทว่าดิฉันได้ยินมาว่าท่านมักจะให้ความสนใจกับ ‘ความสัมพันธ์อันเร่าร้อน’ ตราบเท่าที่ไม่เสียเกียรติบ่อยๆ น่ะค่ะ ท่านเป็นสุภาพบุรุษมากจนมีสุภาพสตรีมากมายที่ยังคงอาลัยอาวรณ์ในตัวท่านแม้ว่าจะมีนิสัยเย็นชาก็ตาม ดิฉันคิดว่าคุณคอร์เดเลียควรจะรับรู้ไว้สักหน่อยนะคะว่าหากเป็นเพื่อนกับท่านลอร์ดโนอาห์ก็อาจถูกพวกเธอเข้าใจผิดเอาได้ เพราะเห็นว่าคุณเพิ่งเคยออกงานสังคมเป็นครั้งแรก ดิฉันก็เลยเป็นห่วงน่ะค่ะ”
“คะ?”
เธอถึงกับพูดไม่ออก สรุปว่าความหมายที่หล่อนพูดออกมาก็คือ...
ซาชาที่ทนดูต่อไปไม่ไหวจึงพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดเพื่อตัดบท
“จอร์เจียนา อย่าทำให้คุณคอร์เดเลียต้องลำบากใจเลยนะ เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะแขกของฉัน ไม่ใช่แขกของท่านลอร์ดโนอาห์ ฉันอยากให้เพื่อนของฉันพักผ่อนอยู่ที่บ้านของฉันอย่างสบายใจน่ะ”
เมื่อเจอคำเตือนอ้อมๆ จอร์เจียนาก็ขยับริมฝีปากอย่างเก้อกระดาก
“อ๊ะ ขอโทษทีนะ ดิฉันอยากสนิทด้วยเร็วๆ ก็เลยกระตือรือร้นมากไปหน่อยน่ะค่ะ จะเข้าใจใช่ไหมคะ เพราะดิฉันอยากเป็นเพื่อนกับคุณคอร์เดเลียจริงๆ นี่นา”
ถ้าเป็นโนอาห์ล่ะก็ เขาคงจะสวนกลับไปว่า ‘ไม่ใช่เพื่อนหรอก แต่กำลังหาเหยื่อเอาไว้เล่นสนุกตามประสาคนสารเลวต่างหากล่ะ ทางนั้นอยากเป็นแล้วฝ่ายนี้ต้องยอมเป็นเพื่อนด้วยโดยอัตโนมัติหรือไง’ อะไรทำนองนี้หรือเปล่านะ เมื่อนึกถึงใบหน้าเย็นชาและหงุดหงิดของเขา คอร์เดเลียที่เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเองจึงส่ายหน้าด้วยความรู้สึกที่ปลอดโปร่งขึ้นกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด
“ขอบคุณสำหรับคำพูดนะคะ แต่ฉันเป็นคนน่าเบื่อ คงมีข้อบกพร่องมากเกินกว่าจะเข้ากับคนยอดเยี่ยมอย่างคุณจอร์เจียนาได้หรอกค่ะ”
น้ำเสียงที่หลุดปากออกไปโดยไม่รู้ตัวนั้นฟังดูเย็นชาจนทำให้เธอแอบตกใจอยู่บ้าง ทว่าคอร์เดเลียก็คิดเอาเองว่าตนพูดจาอย่างสุภาพแล้ว แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงความคิดของเธอคนเดียว เพราะในวัฒนธรรมของคาติชานี่ถือเป็นการปฏิเสธที่ตรงไปตรงมาทีเดียว
ดูเหมือนซาชาจะตกใจเช่นกัน และดวงตาของมีคาเอลที่เงียบขรึมมาตลอดก็ฉายแววสนใจขึ้นมา จอร์เจียนาแย้มยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
“เด็ดขาดจังเลยนะคะ ไม่ถูกใจดิฉันหรือคะ”
“คะ? เปล่าหรอกค่ะ นอกจากซาชาแล้วฉันไม่มีเพื่อนคนอื่นเลย ได้โปรดอภัยในความไม่ประสีประสาของฉันด้วยนะคะ”
คอร์เดเลียที่โบกมือปฏิเสธด้วยความลนลานดูไร้เดียงสาราวกับเลดี้ที่เพิ่งเดินทางมาจากบ้านนอก จอร์เจียนาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น
“หรือว่าเป็นเพราะคำพูดที่ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ พูดไว้ที่นารัตหรือเปล่าคะ พวกเรามีความเข้าใจผิดกันมานานแล้วน่ะค่ะ บางทีคุณคอร์เดเลียอาจจะช่วยคลี่คลายความเข้าใจผิดระหว่างพวกเราได้นะคะ แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ถ้าดิฉันทำอะไรผิดพลาดไปก็ช่วยบอกท่านด้วยนะคะว่าดิฉันขอโทษ”
“นั่นสิคะ ถ้าหากท่านเข้าใจผิดอะไรไป ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะมีความสามารถพอที่จะช่วยคลี่คลายให้ได้หรือเปล่า”
คอร์เดเลียพึมพำออกมาอย่างซื่อตรงโดยไม่รู้ตัว
“อีกอย่าง ท่านคงไม่ค่อยเข้าใจผิดอะไรง่ายๆ หรอกค่ะ ถ้าไม่พอใจขึ้นมาก็คงจะด่าออกไปตรงนั้นเลยมากกว่า”
“คึ่ก”
เมื่อมีคาเอลหลุดหัวเราะพรวดออกมาบรรยากาศก็พลันแปลกประหลาดขึ้นมาทันที แม้กระทั่งซาชาก็กระตุกริมฝีปากคล้ายจะเห็นด้วยกับคำร่ำลือเกี่ยวกับโนอาห์ที่มีอยู่ทั่วแวดวงสังคม และคนที่ไม่หัวเราะก็มีเพียงคอร์เดเลียที่กำลังงุนงง และจอร์เจียนาที่หน้าแข็งค้างไปแล้วเท่านั้น
กำลังโหลดความเห็น...