“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ถึงตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเผลอตอกกลับอีกฝ่ายไปอย่างไม่ตั้งใจและคิดว่าควรทำอย่างไรดี แต่เอาเข้าจริงเธอก็ไม่รู้ว่าตนเองทำผิดร้ายแรงอะไร ทุกอย่างล้วนเป็นความจริงนี่นา? อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่ฝ่ายเริ่มคุยก่อนเสียหน่อย คอร์เดเลียแก้ตัวในใจพลางขยับนิ้วมือไปมา
อืม อาจเพราะประสาทตึงเครียดเกินไปกระเพาะจึงเริ่มปวดขึ้นมาเล็กน้อย ในเวลาเช่นนี้การกินยาไว้ก่อนย่อมเป็นผลดี คอร์เดเลียจึงถือโอกาสหลบเลี่ยงบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้โดยเมินเฉยต่อมีคาเอลที่ยังคงหัวเราะคิกคัก แล้วกระซิบบอกซาชาอย่างเก้อเขิน
“คือว่า ขอตัวไปห้องน้ำสักครู่...”
“อ๊ะ ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะ”
ซาชาดูผ่อนคลายขึ้นกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด คอร์เดเลียโล่งอกและรีบมุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสอง เพราะตกใจกับการมาเยือนอย่างกะทันหันของพวกเขาจนลืมกระเป๋าถือไว้ในห้องทำงานของซาชา
อยู่ไหนนะ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องอยู่พักใหญ่ก่อนจะเห็นกระเป๋าวางอยู่บนโซฟาด้านใน จึงหยิบยาออกมากิน รู้สึกแสบท้องนิดหน่อยจึงรีบมองหาเหยือกน้ำมาบ้วนปาก
เสียงหัวใจเต้นระรัวค่อยๆ สงบลง เฮ้อ เธอผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด
ช่วงนี้ไม่มีทั้งภาพหลอนหรือเสียงแว่ว ถือว่าสภาพร่างกายค่อนข้างดีทีเดียว ตั้งแต่มาถึงคาติชาก็กระอักเลือดไปเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และเพราะอาการไม่เกิดขึ้นบ่อย ผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดเหล่านั้นจึงซักตากแห้งเก็บไว้ได้ทันท่วงที โชคดีที่เนื้อผ้าเป็นสีเข้ม หากดูแลดีๆ ก็มองไม่ออก
จะเป็นแบบนี้ต่อไปได้จริงๆ หรือ
จู่ๆ ความกังวลก็ผุดขึ้นมา อาการป่วยของเธอไม่หนักหนาเหมือนท่านแม่จึงยังปลอดภัยมาจนถึงตอนนี้ ทว่าแม้ผลตรวจของแพทย์จะบอกว่าปกติดี แต่หากเริ่มแสดงอาการออกมาใครๆ ย่อมต้องสงสัย และถ้าอาการทรุดลงกะทันหันสุดท้ายความผิดปกติของร่างกายก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดี ซึ่งเธอไม่เคยคิดถึงกรณีนั้นมาก่อนเลย
คงต้องบอกว่าเรื่องราวทุกอย่างหมุนวนอย่างบ้าคลั่งจนไม่มีเวลาใส่ใจเรื่องพรรค์นั้นมากกว่า
ช่างเถอะ แม้จะดูไร้หนทางแก้ไขแต่ถึงเวลานั้นค่อยคิดแล้วกัน
คอร์เดเลียหาวออกมาเบาๆ การได้พบซาชาเป็นเรื่องดี ทว่าการออกมาข้างนอกในรอบหลายวันก็ทำให้ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาเสียแล้ว พักนี้เธอเอาแต่นอนทั้งวันทั้งคืน ร่างกายจะอ่อนเพลียก็คงไม่แปลก ทำไมถึงได้ง่วงขนาดนี้นะ
เปลือกตากะพริบลงช้าๆ ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด
“คอร์เดเลีย? อยู่ที่นี่หรือเปล่าคะ”
เสียงประตูเปิดผางพร้อมกับเสียงเรียกของซาชาทำให้เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ดูเหมือนเธอจะเผลอหลับไปครู่หนึ่ง หลับไปนานแค่ไหนกันนะ ในจังหวะที่กำลังจะขยี้ตาแล้วลุกขึ้น เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงคนเดิมที่กำลังจะเดินออกไป แต่เป็นใครอีกคนที่เปิดประตูเข้ามา
“ซาชา”
คอร์เดเลียอ้าปากค้าง มีคาเอลนั่นเอง เธอพลาดจังหวะที่จะบอกว่าตนเองอยู่ที่นี่จนทำตัวไม่ถูก โซฟาที่เธอนอนอยู่นั้นหันหน้าเข้าหาหน้าต่างจึงหันหลังให้ประตู พวกเขาจึงไม่มีทางมองเห็นเธอ
“คุยกันหน่อยสิ”
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยค่ะ”
แม้จะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่น้ำเสียงของซาชากลับสั่นไหวเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นเช่นกันจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง
“อย่าเย็นชากับฉันนักเลย เธอเองก็ไม่ได้ต้องการแบบนี้ไม่ใช่หรือไง”
“การพบกันแบบนี้มันไม่ถูกต้องอีกต่อไปแล้ว ไปหาคู่หมั้นของคุณเถอะค่ะ”
“ถ้าพูดให้ถูก เธอยังไม่ใช่คู่หมั้นหรอกนะ เพราะเรายังไม่ได้จัดพิธีหมั้นกันเลยด้วยซ้ำ”
“นั่นมันใช่เรื่องที่ควรพูดตอนนี้หรือ...”
ขณะที่ซาชาพึมพำออกมาอย่างเหลืออด มีคาเอลก็ก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว
“ทำไมถึงไม่ตอบจดหมายฉัน”
“ทำไมฉันต้องตอบด้วยล่ะคะ”
เธอเอ่ยลอดไรฟัน
“ในเมื่อคุณเองก็ไม่ได้บอกอะไรฉันเลยสักคำ! คุณทำให้ฉันอับอายและกลายเป็นตัวตลก คุณเห็นฉันเป็นของเล่นหรือไงกัน!”
“ฉันไม่เคยทำแบบนั้น ฉันบอกไปแล้วนี่ สำหรับฉันเธอเป็นคนพิเศษ และตอนนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้น”
“ฉันเบื่อคำพูดสวยหรูพวกนี้เต็มทนแล้ว! ทุกคำที่คุณพูดมันมีแต่เรื่องโกหกทั้งนั้น”
“ซาชาที่รักของฉัน ฉันไม่เคยโกหกเธอเลยนะ”
มีคาเอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเย็นเยียบทว่าก็หวานหยดย้อยจนแทบละลาย ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าความรู้สึกที่ขัดแย้งกันสองสิ่งนี้รวมอยู่ด้วยกันได้อย่างไร
“เรื่องนั้นเธอก็รู้ดีนี่ ว่าฉันไม่เคยผิดคำสัญญา”
“...การที่ไม่มีคำสัญญาใดๆ มาตั้งแต่แรก นั่นแหละคือการหลอกลวงค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมเธอถึงไม่ยอมฟังคำพูดของฉันล่ะ”
เป็นครั้งแรกที่มีคาเอลเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด
“ฉันเตือนเธอตั้งกี่ครั้งแล้วว่าให้อยู่ห่างจากจอร์เจียนา แลงแฮม ฉันบอกให้ตัดผู้หญิงคนนั้นทิ้งไป แต่เธอกลับเห็นคำเตือนของฉันเบาบางราวกับของหวานหลังอาหารเสียอย่างนั้น”
“ทำไมล่ะคะ เพราะคุณต้องแต่งงานกับเธอหรือไง”
“อย่าตีความไปในแง่ร้ายสิ”
“ดีจังเลยนะคะ ขอบคุณที่คุณทำให้ฉันไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมกับเธอได้อีก เพราะคุณแท้ๆ ฉันถึงต้องเสียเพื่อนไป”
“ถ้านั่นคือข้อดีเพียงอย่างเดียวที่ได้จากสถานการณ์นี้ ก็นับว่ายังดีอยู่ไม่ใช่หรือไง”
“คุณกำลังล้อฉันเล่นเหรอ ถ้ามีเรื่องจะพูดแค่นี้ก็ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“ซาชา เธอใจดีและอ่อนโยนเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ เธอคงไม่มีวันตัดผู้หญิงคนนั้นทิ้งได้ลงคอหรอก เธอก็จะคอยพร่ำเพ้อเรื่องโง่เขลาไร้สาระอย่างความผูกพันในวัยเด็ก หรือเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ไม่เคยทอดทิ้งในตอนที่คนอื่นพากันชี้นิ้วด่าว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสอยู่นั่นแหละ”
“ระวังปากด้วย! อาฮะ คิดจะพล่ามเรื่องไร้สาระว่าที่ยอมถึงขั้นหมั้นกับเพื่อนฉันก็เพื่อฉันอย่างนั้นหรือคะ คุณคงเห็นฉันโง่เขลาและน่าสมเพชมากจริงๆ สินะ! ฉันรู้หรอกว่าเพราะเธอเป็นลูกสาวของท่านแม่ทัพใหญ่แลงแฮม ถึงได้ช่วยให้คุณไขว่คว้าอำนาจตามที่ปรารถนาได้ แลงแฮมไม่ได้เป็นพวกสายเลือดครึ่งๆ กลางๆ อย่างฉันนี่! ที่คุณเลือกเธอคงเป็นเพราะเหตุผลนั้นสินะ!”
“คนที่เติบโตมาพร้อมกับความรักและเงินทองอย่างล้นเหลือจากพ่อผู้ร่ำรวยอย่างเธอ จะมาเข้าใจสถานะของฉันได้ยังไง เธอไม่รู้หรอกว่าการมีชีวิตอยู่เป็นแค่เชื้อพระวงศ์แต่เพียงในนามมันน่าอัปยศแค่ไหน คนครึ่งๆ กลางๆ อย่างฉันจะต้องการอะไรที่มากกว่านี้มันผิดตรงไหนกัน”
เมื่อเจอคำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยอย่างบริสุทธิ์ใจ ซาชาก็หลุดถอนหายใจออกมาด้วยความเหลือเชื่อ
“ดีเลยนี่คะ! ไม่ต้องไปเสียเวลาหรอก ไปบอกเธอสิคะว่าจะแต่งงานกันทันทีแทนที่จะแค่หมั้น ทำไมล่ะ ให้ฉันไปช่วยรับช่อดอกไม้เจ้าสาวด้วยไหมล่ะ”
“อย่ามาประชด”
เสียงตวาดแผ่วต่ำทำให้ความอดทนของซาชาระเบิดออกมาราวกับภูเขาไฟ
“ฉันบอกว่าฉันรักคุณ! แต่ทุกครั้งคุณกลับไม่เคยพูดอะไรเลยสักคำ! ถ้าจะเป็นแบบนี้ก็ควรจะจบกันไปตั้งแต่ก่อนที่มันจะถลำลึกสิ! ไอ้สารเลวไร้ความรับผิดชอบ! แกทำลายทุกอย่างพังหมดแล้ว! ทุกอย่างเลย!”
“รักฉันงั้นเหรอ แน่ใจหรือเปล่า”
“หมายความว่ายังไงคะ”
“ก็ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยนี่ว่าคุณหนูซาชา อ็องแดร์ ผู้เป็นที่รักจะใจกว้างขนาดที่แสร้งทำเป็นไม่สนใจจดหมายของฉันสักฉบับ แต่กลับส่งของขวัญไปร่วมยินดีกับการหมั้นหมายของคู่หมั้นผู้ชายที่ตัวเองรักได้ ช่างใจกว้างเหลือเกินนะ เมื่อกี้ก็ยังหัวเราะร่าอยู่เลยไม่ใช่หรือไง ความรักเหรอ ทั้งอย่างนั้นก็ยังเสแสร้งทำเป็นสง่างามได้อย่างแนบเนียน ช่างเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่เสียจริงนะ”
อารมณ์ที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงเยาะเย้ยอย่างดุดันของมีคาเอลนั้นรุนแรงและเกรี้ยวกราดจนฟังดูคล้ายกับเสียงคำราม เสียงทะเลาะวิวาทดังขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะมีการยื้อยุดฉุดกระชากกัน เพียะ เสียงตบหน้าดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุม จากนั้นซาชาก็แผดเสียงร้องออกมาด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น
“คุณมันคนเห็นแก่ตัวที่รู้จักแต่ตัวเอง! ไปตายซะเถอะ!”
“จะไปไหน!”
“ปล่อยนะ!”
คอร์เดเลียเป็นห่วงเมื่อได้ยินเสียงเธอร้องไห้จึงแอบเงยหน้าขึ้นมอง แต่แล้วก็ต้องสะอึกกลืนลมหายใจเมื่อเห็นมีคาเอลต้อนซาชาจนชิดผนังแล้วบดจูบเธออย่างรุนแรง ในตอนแรกซาชาทำท่าปฏิเสธและทุบตีเขาอยู่สองสามที ทว่าในที่สุดภาพของชายหญิงทั้งสองที่กอดจูบกันอย่างดูดดื่มเร่าร้อนก็ทำให้คอร์เดเลียตกใจจนแทบสิ้นสติและรีบหมอบราบลงกับพื้นอีกครั้ง
หัวใจเต้นระทึกโครมครามด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป สำหรับคอร์เดเลียที่ไม่เคยมีความรักมาก่อนเลยในชีวิต ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ช่างยากจะเข้าใจได้ ไม่สิ ทำไมทะเลาะกันอยู่แท้ๆ ถึงจูบกันล่ะ ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า อะไรมันเป็นยังไงกันแน่
ลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงครางของชายหญิงเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ตามมาด้วยเสียงถอดเสื้อผ้าของกันและกันอย่างร้อนรน คอร์เดเลียรู้สึกหน้ามืดตามัวไปหมด อยากจะวิ่งพรวดพราดหนีออกไปนอกห้องเสียเดี๋ยวนี้แต่ก็ไม่กล้าพอ
ในเวลาเดียวกัน... ความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่อาจควบคุมได้ก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมา
ฉากวาบหวามโจ่งแจ้งและตรงไปตรงมาเช่นนี้เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต คอร์เดเลียจ้องมองโดยไม่กะพริบตาเมื่อเห็นศีรษะด้านหลังของชายหนุ่มที่กำลังซุกไซ้ใบหน้าลงบนไหปลาร้า ซอกคอ และทรวงอกที่เผยให้เห็นครึ่งหนึ่งของฝ่ายหญิงอย่างบ้าคลั่ง มือของฝ่ายหญิงที่จิกทึ้งเส้นผมของเขาคล้ายกำลังข่วนขณะที่เขาดูดกลืนเนื้อนวลราวกับเด็กทารก ท่อนขาขาวผ่องที่เปิดเปลือย หัวเข่าของชายหนุ่มที่สอดแทรกเข้ามาตรงกลางคอยเสียดสีปลุกเร้าจุดซ่อนเร้น และในไม่ช้ามีคาเอลก็ยกเรียวขาข้างหนึ่งของเธอขึ้น ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างไม่ลังเลแล้วก้มหน้าซุกเข้าไประหว่างร่องขาของเธอ
ลิ้นสีแดงสดของชายหนุ่ม ผิวกายของหญิงสาวที่สั่นสะท้านด้วยความกำหนัด
อ่า ไม่ได้นะ! อย่ามองไปมากกว่านี้เลย! คอร์เดเลียหลับตาลงแน่นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนแทบจะระเบิด
เสียงเฉอะแฉะลามกดังเลียโลมอยู่ข้างใบหู คอร์เดเลียเอามืออุดปากแน่นพลางพยายามจะไม่รับฟังสิ่งใด ขณะที่กำลังนอนนับแกะอยู่นั้น เสียงครางแหลมสูงที่ซาชาหลุดร้องออกมาก็ทำให้เธอสะดุ้งตัวสั่น เธอเอานิ้วหัวแม่มือเข้าปากดูดด้วยความกระวนกระวายใจ พลันนึกถึงโนอาห์ขึ้นมาอย่างหมดหนทาง ราวกับเด็กที่ตกใจกลัวแล้วมองหาผู้ปกครองของตน
กำลังโหลดความเห็น...