“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
โนอาห์ น่าจะมากับโนอาห์แท้ๆ! ถ้าหากมีเขาอยู่ละก็...
แล้วมันจะต่างไปจากเดิมตรงไหนกัน
หากโนอาห์อยู่เคียงข้าง เขาคงไม่ตื่นตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนเธอแน่ คงจะกอดเธอไว้แน่นพลางเอามือปิดหูให้ และคงกระซิบข้างหูให้วางใจว่าไม่เป็นไร ทั้งที่คงแย้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจตามแบบฉบับของตน แต่เขาก็คงจะคอยอยู่ข้างๆ เธอ
เมื่อวาดฝันอย่างแรงกล้า ก็รู้สึกราวกับว่าเขามายืนอยู่ข้างกายจริงๆ
ชู่ว เสียงลมหายใจแผ่วต่ำ ฝ่ามือใหญ่โต เสียงหัวเราะหยอกเย้าเบาๆ
เมื่อมืออันใหญ่โตขาวผ่องและงดงามของเขาลูบปลอบประโลมแผ่นอกที่เต้นระรัว คอร์เดเลียจึงค่อยๆ รู้สึกคลายใจ
ทว่าสัมผัสนั้นกลับหยุดชะงักลง ฝ่ามือของเขายังคงทาบทับอยู่บนเนินอกอวบอิ่ม ทว่ากลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากสัมผัสอันอ่อนโยนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
“ฮะ...”
พอถอนหายใจแผ่วต่ำรินรดข้างใบหู ความเย็นเยียบก็แล่นพล่านไปชั่วพริบตา เมื่อฝ่ามืออันร้อนผ่าวปัดผ่านทรวงอกอย่างกะทันหัน อ๊ะ เสียงครางก็แทบจะหลุดลอดออกมา อะ อะไรกัน นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ ลูบไล้ผิวกายอย่างเชื่องช้าก่อนจะคลึงวนที่สะดือ จากนั้นก็แยกเรียวขาของเธอออกแล้วกดบดขยี้หว่างขาลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับที่มีคาเอลทำกับซาชา
จากนั้นเขาก็หัวเราะ
“เปียกหมดแล้วนี่”
ดวงตาของเธอพลันเบิกโพลง
นี นี่มันเรื่องบ้าอะ...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“ซาชา! มีคาเอล! อยู่ในนั้นหรือเปล่า”
เป็นคุณหนูจอร์เจียนา แลงแฮมนั่นเอง คนทั้งสามภายในห้องหยุดชะงักการเคลื่อนไหวพร้อมกันแล้วกลั้นลมหายใจ ความเงียบงันอันยาวนานดำเนินไปท่ามกลางความสับสนอลหม่านของแต่ละคน จอร์เจียนาเคาะประตูอีกสองสามครั้งแล้วบ่นพึมพำกับตัวเองว่าทิ้งให้คนอื่นอยู่คนเดียวแล้วหายไปไหนกันหมด ก่อนที่เสียงฝีเท้าของเธอจะค่อยๆ ไกลออกไป
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอย่างสมบูรณ์แล้ว ลมหายใจหอบกระชั้นจึงค่อยระบายออกมา จากนั้นแม้มีคาเอลจะส่งเสียงเรียก ซาชาก็คว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่แล้วปิดประตูดังปังก่อนจะเดินหนีออกไป ไม่นานนักเขาก็สบถพึมพำแล้วถอนหายใจยาว จัดแจงความเรียบร้อยของเสื้อผ้าเสร็จแล้วจึงก้าวออกจากห้องไปเช่นกัน
คอร์เดเลียที่ถูกทิ้งให้อยู่ในห้องตามลำพังได้แต่กุมหัวใจที่เต้นรัวราวกับคนบ้าพลางกะพริบตาปริบๆ อย่างเหม่อลอย
เมื่อกี้นี้มัน อะไรกัน
เธอขยับปลายนิ้วเท้าไปมาพลางหุบเรียวขาเข้าหากัน
หว่างขาของเธอเปียกชื้นไปหมด
หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปอย่างไรไม่อาจทราบได้
ไม่นานงานเลี้ยงน้ำชาก็เริ่มต้นขึ้นและแขกคนใหม่ๆ ก็ทยอยเดินทางมาถึง มีคาเอลและจอร์เจียนาผู้เป็นต้นเหตุดูเหมือนจะออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว ส่วนซาชาแม้ภายนอกจะมีรอยยิ้มอันไร้ที่ติแต่ดูเหมือนจิตใจจะลอยไปอยู่ที่อื่น ถึงอย่างนั้นงานเลี้ยงก็ดำเนินไปได้อย่างราบรื่นพอสมควร
เป็นจริงดังที่เธอบอกไว้ เพราะแขกรับเชิญทุกคนล้วนสนิทสนมกับซาชา อีกทั้งยังแสดงความเป็นมิตรต่อคอร์เดเลียผู้แสนงดงามที่ได้รับการแนะนำตัวในฐานะเพื่อนของเธอ นับว่าเป็นเรื่องดีเสียอีกที่ต้องวุ่นวายกับการเข้าสังคมท่ามกลางผู้คนแปลกหน้า เพราะต้องขอบคุณสิ่งนี้ที่ทำให้เธอไม่ต้องหวนคิดถึงเรื่องน่าอับอายขายหน้าเมื่อครู่อีก
ความจริงแล้ว การได้เห็นพฤติกรรมคล้ายการร่วมรักของผู้อื่นก็ชวนให้ตกใจอยู่หรอก ทว่าการที่เห็นภาพนั้นแล้วดันนึกถึงโนอาห์ จนกระทั่งร่างกายเกิดอารมณ์กำหนัดขึ้นมาเนี่ยสิ ช่างเป็นเรื่องที่น่าตระหนกตกใจยิ่งกว่า
ทำไม ทำไมถึงนึกถึงโนอาห์กันนะ
ทำไมถึงคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะมาสัมผัสแตะต้องตนเอง...
โนอาห์ไม่เคยทำพฤติกรรมแบบมีคาเอลเลยสักนิด ทว่าหากถามว่าเขาไม่เคยแสดงท่าทางที่แฝงความนัยแปลกๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียวจริงหรือ...
คอร์เดเลียนึกถึงตอนที่โนอาห์ดูดและเลียปลายนิ้วที่บาดเจ็บของเธอ บรรยากาศและสัมผัสที่แปลกประหลาดเกินกว่าจะบอกว่าเป็นเพียงการจูบหลังมือของเลดี้หรือการปฐมพยาบาลเบื้องต้น เธอนึกถึงแววตาเป็นประกายวาววับของเขาที่ราวกับจะจับเธอกลืนกิน และแววตาคู่นั้นก็ไม่ได้ปรากฏให้เห็นแค่ในตอนนั้นเพียงครั้งเดียวเสียด้วย...
คอร์เดเลียที่เผลอเอานิ้วหัวแม่มือที่เขาเคยดูดกลืนในตอนนั้นเข้าปากหมายจะดูดโดยไม่รู้ตัวพลันสะดุ้งตกใจแล้วรีบกำหมัดแน่น
บ้าไปแล้ว ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย
“คอร์เดเลีย เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“คะ”
เมื่อมีใครบางคนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง คอร์เดเลียก็รีบปฏิเสธพลางส่งยิ้มตอบกลับไปทันที เรี่ยวแรงหดหายไปจนหมด อยากกลับบ้านจัง เธอพึมพำในใจโดยไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตนเองเรียกสถานที่ที่พักอาศัยร่วมกับโนอาห์ว่าบ้านไปเสียแล้ว
ทั้งที่เป็นงานเลี้ยงที่เฝ้ารอแท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกสนุกสนานอย่างที่คิดไว้เลย
ท่ามกลางบรรยากาศอันชื่นมื่น เธอได้แต่นับเวลาว่าการพบปะนี้จะจบลงเมื่อใด และโนอาห์จะมารับตอนไหนกันนะ แต่ว่าเขาจะกะเวลาเลิกงานเลี้ยงให้พอดีได้อย่างไรล่ะ เรื่องนั้นเธอยังไม่ได้บอกเขาเลยนี่นา
แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็ปรากฏตัวขึ้นมาประหนึ่งมีเวทมนตร์
ก๊อก ก๊อก ก๊อก พร้อมกับเสียงเคาะประตูอย่างสุภาพ คนรับใช้ชายก็เดินเข้ามาแจ้งการมาเยือนของแขก
“ท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ มาขอเข้าพบครับ”
“คะ ใครนะ”
“อย่าบอกนะว่าท่านลอร์ดโนอาห์ ทิวดอร์ คนนั้นน่ะหรือ”
“หรือว่าเรื่องข่าวฉาวนั่น...”
“แหม เรื่องนั้นไม่ใช่ความจริงพวกเราที่เป็นเพื่อนของซาชาก็รู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือคะ”
ท่ามกลางผู้คนที่กระซิบกระซาบกัน ใบหน้าของคอร์เดเลียก็เห่อแดงขึ้นมา การที่มีใครสักคนมารับฉัน มันเป็นเรื่องที่ชวนให้ใจเต้นขนาดนี้เชียวหรือ
“จริงสิ ได้ยินมาว่าคุณคอร์เดเลียพักอยู่ที่ทิวดอร์เฮาส์ไม่ใช่หรือคะ”
“คะ จริงหรือคะ”
พอสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตนเอง คอร์เดเลียก็เหงื่อตก อ่า แบบนี้มันรู้สึกอึดอัดชะมัด
“ซาชาบอกว่าคุณคอร์เดเลียก็โดยสารเรือเมอร์เมดลำที่เป็นปัญหาลำนั้นด้วยเหมือนกันน่ะค่ะ”
“อ๊ะ ถ้าอย่างนั้นหรือว่า...”
“คือว่า เรื่องนั้น...”
ผู้คนไม่ได้ปิดบังความสงสัยที่ว่า ‘ทำไมเธอที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ถึงได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลทิวดอร์แถมยังได้พักอยู่ที่คฤหาสน์หลักด้วยล่ะ’ เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำถามที่ว่ามีความสัมพันธ์เช่นไรกับโนอาห์ ทิวดอร์
แม้จะรู้อยู่แล้ว แต่โนอาห์ ทิวดอร์ ก็ได้รับความสนใจจากทุกคนจริงๆ
ทุกคนต่างพูดถึงเขา แอบมองเขา ชื่นชมเขา คาดเดา ยกย่อง และเกลียดชังเขา แม้แต่ละคนจะมีทิศทางที่ต่างกันไปแต่การที่พวกเขาจับจ้องมาที่เขานั้นเหมือนกัน ไม่ใช่เพียงแค่เพราะเขาเป็นวีรบุรุษ เป็นบุตรชายคนรองของตระกูลทิวดอร์ และร่ำรวยมหาศาลเท่านั้น หากแต่ตัวตนของเขาดึงดูดทุกคนอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์อันงดงาม คำพูดคำจาที่แหวกแนว หรือการกระทำที่ไม่ไว้หน้าใคร ล้วนดึงดูดทั้งสิ้น
ใช่แล้ว เหมือนอย่างในตอนนี้
“เพราะผมเคยติดหนี้บุญคุณมารดาของคุณคอร์เดเลียอยู่น่ะครับ เธอจึงเป็นแขกที่ผมดูแลอย่างดี”
เอาเถอะ พูดแบบนี้ถือว่าเป็นคำตอบได้ไหมนะ
เมื่อเห็นใบหน้าอันงดงามที่ก้มมองทุกคนอย่างยโส คอร์เดเลียก็เผลอยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว แปลกจริง เพียงแค่ได้เห็นเขา เธอก็รู้สึกอุ่นใจเหมือนเด็กที่ได้ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพวกพ้องของตนเอง พอสบตากัน สีหน้าที่เขายกยิ้มเยาะอย่างเอียงคอเล็กน้อยนั่นเธอก็ชอบเช่นกัน
ยิ่งโนอาห์ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยท่วงท่าอันสง่างามและผ่อนคลายดั่งกำลังเดินผ่านประตูชัย รูปลักษณ์ที่เติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบของเขาก็ยิ่งเจิดจ้าบาดตา
เรือนผมสีบลอนด์สว่างที่เคยปล่อยลงมาอย่างสบายๆ บัดนี้ถูกเสยไปด้านหลังอย่างเนี้ยบกริบ เขาสวมชุดกึ่งทางการสีกรมท่าลายทาง ต่างจากช่วงเช้าจนดูคล้ายนักธุรกิจหนุ่มหรือเชื้อพระวงศ์ที่เพลิดเพลินกับการผลาญเงินในคาสิโน ทุกคนไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาได้ แน่นอนว่า แม้แต่คอร์เดเลียเองก็เช่นกัน
ตั้งใจแต่งตัวมาเสียหล่อเหลาขนาดนี้ทำไมกันนะ ช่างเป็นผู้ชายที่เป็นอันตรายต่อหัวใจในหลายๆ ความหมายเสียจริง
โนอาห์ยื่นมือมาให้คอร์เดเลียพร้อมกับยิ้มกริ่ม
“เอาล่ะ ถ้าเดินเล่นเสร็จแล้วก็กลับกันเถอะ เจ้าลูกหมาบ้านผม”
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เธอวางมือของตนลงบนมือของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ และเอ่ยประท้วงเสียงแผ่ว
“ฉันไม่ใช่ลูกหมาสักหน่อยนะคะ”
“อ้าว อย่างนั้นหรอกเหรอ”
การที่เขาตอบส่งๆ ชัดเจนว่าจงใจแกล้ง มันยิ่งทำให้รู้สึกหมั่นไส้ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้สะบัดการเอสคอร์ตของเขาออก ซ้ำยังขยับเข้าไปชิดข้างกายเขาอย่างแนบเนียน
ตอนที่โนอาห์ชวนมาด้วยกัน เธอเคยปฏิเสธไปเพราะกลัวว่าจะได้รับความสนใจและมีข่าวลือตามมามากเกินไปจนเป็นภาระอย่างที่เขาเตือน แต่พอสถานการณ์ที่กังวลเกิดขึ้นจริงๆ เธอกลับไม่รังเกียจเลยที่โนอาห์ใส่ใจเพียงแค่เธอคนเดียว
กลับกัน พอรู้สึกยืดอกขึ้นมาได้ก็พาลให้เขินอายที่ตัวเองชอบอะไรแบบนี้เสียอย่างนั้น ดั่งเด็กน้อยที่กำลังอวดผู้ปกครองซึ่งมาร่วมงานแสดงของโรงเรียนไม่มีผิด
เมื่อเห็นกระหม่อมทุยที่เบียดเข้ามาแนบชิดโดยที่เขาไม่ทันล่วงรู้ความคิดในใจ โนอาห์ก็เอียงคอแล้วกระซิบถาม
“มีใครรังแกคุณหรือเปล่าครับ วันนี้ดูเกาะติดผมมากกว่าปกตินะ”
“เปล่าสักหน่อยค่ะ”
พอเธอเบะปากแล้วทำท่าจะผละออก เขากลับยกแขนขึ้นมาพาดไหล่ดึงเธอเข้าไปกอดเสียเลย จากนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ
“โอ้ ขนาดพอดีกับการวางแขนเป๊ะเลย ต่อไปนี้เดินแบบนี้ไปด้วยกันดีไหมครับ”
“ไปไกลๆ เลยค่ะ”
แม้จะน่าหมั่นไส้ แต่พอเห็นใบหน้าที่หัวเราะคิกคักนั้นหล่อเหลามาก เธอก็คิดว่ายอมยกโทษให้สักครั้งก็แล้วกัน อันที่จริงเพราะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจนพลังใจเหือดแห้ง เธอจึงอยากรีบกลับบ้านเต็มแก่ แต่การที่โนอาห์ปรากฏตัวขึ้นมาเหมือนเวทมนตร์ก็ทำให้คอร์เดเลียอารมณ์ดีขึ้นมากทีเดียว
“มีธุระอะไรถึงได้มาเร็วขนาดนี้หรือคะ”
“ก็กลัวว่าเจ้าลูกหมาเด๋อด๋าประจำบ้านผมจะโดนรังแกข้างนอกน่ะสิครับ แวดวงสังคมไม่ใช่ที่ที่จะอยู่ง่ายๆ เสียด้วย”
โนอาห์ตอบพร้อมกับรับกุญแจรถมาจากคนรับใช้ชาย คอร์เดเลียพยายามก้าวเท้าให้ทันเขาที่เดินอาดๆ ปากก็พึมพำจ้อ
“นั่นสินะคะ จริงๆ แล้วฉันได้เจอกับคุณหนูแลงแฮมมาด้วยค่ะ”
“คงไม่ได้อยู่คนเดียวใช่ไหมครับ พวกตัวปัญหานั่นไม่ได้มากันเป็นแพ็กเกจหรอกหรือ”
“รู้ได้ยังไงคะ”
โนอาห์มองคอร์เดเลียที่เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อก่อนจะแค่นหัวเราะ คำตอบของเธอมันบ่งบอกเป็นนัยชัดเจนว่ายอมรับเรื่องที่ทั้งคู่รวมถึงมีคาเอลล้วนเป็นตัวปัญหา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด ถึงอย่างไรก็แอบมีนิสัยร้ายลึกอยู่เหมือนกันนะเนี่ย เธอได้แต่มองเขาที่กำลังหัวเราะคิกคักอย่างไม่เข้าใจความหมาย
กำลังโหลดความเห็น...