“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“แหล่งข่าวแห่งคาติชาอย่างองค์จักรพรรดินีที่เคารพรักบอกว่าวันนี้แมลงสาบสองตัวนั้นจะไปหาซาชาน่ะสิ บัตรเชิญคงไม่มีหรอก พนันได้เลยว่าคงหาเรื่องอ้างว่ามาเพราะเป็นห่วง แล้วก็บุกเข้าไปนั่งทำหน้าบูดดื่มชาตามใจชอบไม่ใช่หรือครับ ประจวบเหมาะกับเป็นเวลาที่ลูกหมาของเราไปอยู่ที่นั่นพอดี ผมก็นึกว่าจะโดนกระชากหัวหรือนั่งสะอึกสะอื้นอยู่เสียอีก”
“ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรีบมาให้เร็วกว่านี้สิคะ”
คอร์เดเลียเผลอพูดจ้อออกไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตกใจเองแล้วลอบมองสีหน้าเขา ชายหนุ่มที่เปิดประตูรถและเบี่ยงตัวไปด้านหนึ่งเพื่อให้เธอขึ้นไป ยืนพาดแขนไว้กับขอบประตูอย่างเอียงๆ พลางก้มมองคอร์เดเลียที่หดตัวลีบด้วยสายตากวนๆ
“อาฮะ รอผมอยู่หรือครับ”
“เปล่าสักหน่อยค่ะ”
“ผมควรจะมาให้เร็วกว่านี้งั้นสิ”
“บอกว่าเปล่าไงคะ”
“เขาว่ากันว่าต้องเลี้ยงเด็กให้แข็งแกร่งน่ะสิครับ ถ้ามัวแต่โอ๋ตอนล้มตอนมีแผล เดี๋ยวจะกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจไปเสียก่อน”
น้ำเสียงหยอกล้อทำให้เธอเกิดความน้อยใจจนเผลอตอกกลับไป
“ฉันไม่ใช่เด็กของท่านลอร์ดโนอาห์นะคะ”
“หือ แสดงว่าเป็นเด็กจริงๆ สินะครับ”
มุมปากที่ยกยิ้มคล้ายเยาะเย้ยนั้นดูเปล่งประกายแพรวพราว ขอถอนคำพูดที่เคยคิดจะขอบคุณที่เขาอุตส่าห์มาเลย ในจังหวะที่เธอกำลังจะทำหน้างออย่างจริงจัง โนอาห์ก็หัวเราะหึราวกับอ่านความคิดนั้นออกทะลุปรุโปร่ง แล้วเอื้อมมือมาปัดปอยผมให้อย่างสุภาพ
“ก็บอกแล้วไงครับว่าไปพบฝ่าบาทมา พระองค์ทรงรบเร้าให้เข้าวัง ผมก็เลยต้องไปเล่นเป็นเพื่อนผู้สูงศักดิ์ท่านนั้นอยู่พักหนึ่ง ถึงอย่างไรก็ได้ชื่อว่าเป็นขุนนาง จะปฏิเสธก็คงไม่สะดวกใจเท่าไรนัก”
“อ๊ะ”
คอร์เดเลียกะพริบตาปริบๆ องค์จักรพรรดินีแอกเนสผู้เป็นพี่สาวแท้ๆ ของเวย์น ในทางส่วนตัวแล้วก็คือลูกพี่ลูกน้องของโนอาห์นั่นเอง
แม้โนอาห์จะเป็นคนที่อยู่ในอีกโลกหนึ่งเสมอมา ทว่าทุกครั้งที่ได้เห็นและได้ยินเรื่องราวในชีวิตประจำวันที่เขาทำเหมือนเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญ ความรู้สึกแปลกแยกอันคุ้นเคยก็มักจะผุดขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มที่กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเธอคนนี้ เดิมทีไม่มีทางที่ชีวิตจะมาบรรจบกับคอร์เดเลียได้เลยสักนิด
“ระวังหัวด้วยครับ”
โนอาห์ใช้มือกดศีรษะเธอเบาๆ เพื่อกันกระแทกพลางพยุงคอร์เดเลียที่กำลังเหม่อลอยขึ้นไปบนรถ จากนั้นจึงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ แม้จะสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่แสร้งทำเป็นไม่มองแต่ก็จ้องจับตาดูอย่างไม่ลดละ เขาก็หาได้ใส่ใจไม่
พอถึงวันพรุ่งนี้ ข่าวลือคงแพร่สะพัดไปทั่วแน่
“คุณคอร์เดเลีย ชอบของหวานไหมครับ”
ในเมื่อจะลือกันทั้งที เขาก็ตั้งใจจะทำให้มันลือกันกระหึ่มไปเลย
รถที่โนอาห์ขับอยู่นี้เป็นรถสีดำขลับเงาวับชวนให้นึกถึงด้วงกว่างที่มีเขา ตัวจมูกเครื่องยนต์ที่ทอดยาวมีตราสัญลักษณ์สีเงินรูปอีกาติดอยู่ และข้างๆ โคมไฟสีเงินที่เปรียบดั่งดวงตาของรถยนต์นั้น ก็มีบังโคลนหน้าโอบล้อมล้อรถไว้เป็นแนวโค้งอันสง่างาม
เบาะนั่งด้านในเป็นสีไวน์แดงเข้ม
บนท้องถนนของคาติชามีรถม้าเรียงรายอยู่เนืองแน่น ทว่ารถยนต์กลับหาได้ยากยิ่ง ดังนั้นแม้รถคันนี้จะมีสีสันเรียบขรึมกว่าคันที่เคยนั่งในนารัต แต่การออกแบบอันล้ำสมัยก็ทำให้มันดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก
คอร์เดเลียชำเลืองมองเขาที่พาแล่นผ่านถนนอันแออัดไปได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นเรื่องง่ายดายแล้วเอ่ยถาม (มารู้ทีหลังว่ารถม้านั้นนอกจากจะเป็นยานพาหนะแล้วยังเป็นของฟุ่มเฟือยที่บ่งบอกถึงฐานะ ดังนั้นจึงมีกฎหมายกำหนดไว้ว่าต้องหลีกทางให้ตามลำดับขั้นของชนชั้น รถม้าเช่า หรือรถม้าส่วนบุคคล)
“ชอบรถยนต์หรือคะ”
“ก็ไม่ได้เกลียดครับ มันไม่ค่อยเกร่อดี แถมยังสวยด้วย”
เขาเคาะพวงมาลัยพลางผิวปากเป็นทำนอง
“มันมีความสนุกที่ต่างไปจากการขี่ม้าด้วยล่ะนะ สุภาพชนมาขับรถม้าเองคงดูไม่เข้าท่า แต่ถ้าเป็นรถยนต์ มันเป็นของผม ผมจะทำตามใจก็ย่อมได้นี่”
เท่าที่คอร์เดเลียรู้ แม้จะเป็นรถยนต์แต่ส่วนใหญ่ก็มักจะมีคนขับรถแยกต่างหาก การที่ชอบขับด้วยตัวเองแบบโนอาห์คงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างหาได้ยาก
“ท่านลอร์ดโนอาห์สะสมรถเหมือนอย่างเคานต์ดูฟอลต์ด้วยหรือเปล่าคะ”
“จะเรียกว่านักสะสมก็คงไม่ถึงขนาดนั้น มีแค่ไม่กี่คันเองครับ สักสามสี่คันได้มั้ง”
อ่า คงต้องมีตั้งแต่ห้าคันขึ้นไปละมั้งถึงจะเรียกว่านักสะสมได้ คอร์เดเลียพยักหน้าหงึกหงัก
“ดูเหมือนเคานต์ดูฟอลต์จะเป็นคนมัธยัสถ์และหัวโบราณ การที่บอกว่าเป็นคนคลั่งไคล้รถยนต์นี่ถือว่าค่อนข้างผิดคาดมากเลยนะคะ”
โนอาห์กระตุกยิ้มมุมปาก
“เขาจะไปสะสมรถม้าหรือสะสมม้าได้ยังไงล่ะครับ ในเมื่อมันไม่มีประโยชน์สำหรับเขานี่”
“อ๊ะ”
คอร์เดเลียนึกถึงเก้าอี้รถเข็นและไม้เท้าของเคานต์ดูฟอลต์ขึ้นมาได้จึงรีบกลืนคำพูดลงคอ พลาดไปเสียแล้ว พอเธอเผลอมองสีหน้าเขาด้วยความกังวล โนอาห์กลับรู้สึกขบขัน
“คนที่พูดจาขวานผ่าซากคือผมแท้ๆ แล้วทำไมคุณต้องคอยระแวงด้วยล่ะครับ”
“ขอโทษค่ะ ฉันคิดน้อยไปหน่อย”
“ก็ไม่รู้สิ แค่ไม่ได้มองว่าความพิการของพี่ฟิลิปเป็นเรื่องแปลกประหลาดอะไรก็เท่านั้น ดีไม่ดีพี่เขาคงจะชอบด้วยซ้ำ เพราะเขาเป็นพวกที่รังเกียจความสงสารพร่ำเพรื่อยิ่งกว่าอะไร”
เมื่อได้ยินคำพูดเจือรอยยิ้มนั้นเธอจึงค่อยเบาใจลง คอร์เดเลียขยับนิ้วมือไปมาพลางเอ่ยสิ่งที่ตนคิดมาตลอด
“ท่านลอร์ดโนอาห์ดูไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้น แต่จริงๆ แล้วดูรักครอบครัวมากเลยนะคะ”
“ทำไมล่ะครับ นึกว่าผมจะเอาแต่สนใจตัวเองเหมือนหมาป่าเดียวดายหรือไง”
ความจริงแล้วก็แอบคิดแบบนั้นอยู่บ้างเหมือนกัน โนอาห์หัวเราะคิก
“มองผมเป็นคนเห็นแก่ตัวสุดๆ เลยสินะ แต่คุณรู้หรือเปล่าครับ ว่าหมาป่าน่ะเป็นสัตว์ที่รักครอบครัวที่สุดเลยนะ ในสายตามันมีแต่ลูกกับเมียเท่านั้นแหละ”
“แต่คุณยังไม่มีลูกกับภรรยานี่คะ”
“ถ้ามีก็คงมองและอยู่เพื่อพวกเขานั่นแหละครับ เหมือนพ่อของผมน่ะ”
การที่เขาพูดถึงพ่ออย่างหน้าตาเฉยในวัยขนาดนี้แล้วยังดูเข้ากันได้ดี คงเป็นเพราะเสน่ห์แบบเด็กหนุ่มเฉพาะตัวของเขากระมัง แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอแปลกใจที่เขามีความคิดเรื่องการแต่งงานมากกว่า ทั้งที่เคยบอกว่าไม่ได้สนใจในความรักแท้ๆ
“คุณคิดจะแต่งงานด้วยหรือคะ”
“ถ้าเกิดหลงใหลใครสักคนจนถึงขั้นอยากลักพาตัวมากักขังไว้ หรืออยากหลอกล่อให้มาเป็นของตัวเองขึ้นมา ถึงตอนนั้นก็คงต้องลองคิดดูละครับ”
เขากำลังพูดถึงพวกผู้ชายของเงือกสาวผู้เคราะห์ร้ายอยู่ การที่โนอาห์จะคลั่งรักจนถึงขั้นลักพาตัวผู้หญิงหรือไปหลอกลวงใครเขานั้น มันฟังดูประหลาดพอกับการเห็นซินเดอเรลลาเอาส้นรองเท้าแก้วมาเปิดขวดเบียร์ไม่มีผิด
ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเรื่องของแรงจูงใจมากกว่าการกระทำของเขาเสียอีก พูดกันตามตรง ถ้าคิดว่าผู้ชายอย่างโนอาห์จะคลั่งรักจนขาดสติ มันไม่ได้ดูโรแมนติกเลยสักนิด แต่กลับน่ากลัวเสียมากกว่า
คอร์เดเลียเอ่ยปนเสียงถอนหายใจ
“ช่วยฝากบอกภรรยาในอนาคตของคุณด้วยนะคะ ว่าให้รีบหนีไปให้พ้น”
คนรับใช้ชายของเนโรลีซึ่งเป็นคาเฟ่กลางแจ้งชั้นหรูรีบวิ่งออกมารับรถของลูกค้า แต่แล้วก็ต้องชะงักแข็งค้างด้วยความงุนงง เมื่อพบว่าบุคคลผู้มีชื่อเสียงอย่างโนอาห์ ทิวดอร์ กำลังตบพวงมาลัยพร้อมกับหัวเราะลั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย
ข้างกายของเขาที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งนั้น มีสาวงามผู้มีบรรยากาศบริสุทธิ์ผุดผ่องนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ ในเสี้ยววินาทีที่คนรับใช้ชายเผลออ้าปากค้างให้กับความงดงามอันน่าพิศวงของเธอ ดวงตาของเขาก็สบเข้ากับโนอาห์ที่กำลังหันหน้ามาขณะกดหัวตาที่เปียกชื้นเอาไว้พอดี
ชายหนุ่มฉลาดพอที่จะรีบเบือนสายตาหลบอย่างรวดเร็วแล้วปั้นรอยยิ้มแบบมืออาชีพขึ้นมา
“ยินดีต้อนรับสู่เนโรลีครับ กรุณาส่งกุญแจรถมาได้เลยครับ ผมจะนำไปจอดให้”
ดวงตาสีชาดตวัดมองผ่านเขาไปอย่างเย็นชาและเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อเอสคอร์ตสุภาพสตรีอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ชายคนนั้นถึงเพิ่งจะได้ยืดหลังที่โค้งคำนับขึ้นพร้อมกับเหงื่อกาฬที่ไหลรินลงมาตามท้ายทอย แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว แต่ความรู้สึกมันเหมือนกับได้เผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายก็ไม่ปาน
“การที่ใครต่อใครต่างก็มีดวงตาติดตัวมาด้วยนี่ บางทีมันก็น่ารำคาญชะมัดเลยนะครับ”
“คะ?”
“ไม่มีอะไรหรอกครับ”
โนอาห์พึมพำอย่างประชดประชันก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนมาคลุมไหล่ให้คอร์เดเลีย แม้อากาศจะดีจนไม่ได้หนาวเหน็บอะไร แต่เพราะความอบอุ่นและการดูแลเอาใจใส่ของเขาทำให้เธอยอมอยู่นิ่งๆ ขนาดตัวเองยังคิดเลยว่า คอร์เดเลียคนนี้ช่างชอบการได้รับการดูแลเอาใจใส่เหลือเกิน
“คุณคอร์เดเลียชอบเจ้าหญิงคนไหนมากที่สุดในนิทานที่เคยอ่านตอนเด็กๆ ครับ”
“เจ้าหญิงหรือคะ”
คำถามที่โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้คอร์เดเลียได้แต่มองเขาตาปริบๆ
“ไม่ใช่เงือกน้อยแน่นอนค่ะ”
“ผมเองก็ไม่ใช่เจ้าชายเหมือนกัน ตอนนั้นชอบโจรสลัดน่ะ”
“เหมาะกับคุณดีนะคะ”
พอเธอตอบกลับไปด้วยความจริงใจ เขาก็หลุดหัวเราะออกมาอีกหน ช่างเป็นคนที่หัวเราะเก่งเสียจริง
“ถ้าอย่างนั้น วันนี้ลองเป็นซินเดอเรลลาดูหน่อยเป็นไงครับ”
ถึงจะไม่มีรองเท้าแก้วก็เถอะ
ทว่ายังไม่ทันที่ไอความรู้สึกจากคำพูดเจือเสียงหัวเราะของเขาจะจางหายไป ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในคาเฟ่ ผู้คนหลายสิบคู่ต่างพุ่งความสนใจตรงมาที่พวกเขาทันที เสียงกระซิบกระซาบที่จำเขาได้ บ้างก็ส่งยิ้มทักทาย หรือถอดหมวกแสดงความเคารพ บ้างก็หน้าแดงก่ำ แต่โนอาห์กลับทำเพียงปล่อยผ่านกิริยาเหล่านั้นไปอย่างไม่ใส่ใจราวกับเคยชินเป็นอย่างดี
ทว่าคอร์เดเลียไม่ได้ชินชาด้วย เธอจึงทำตัวไม่ถูกและตื่นตระหนกจนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ ยิ่งพอรู้สึกว่ามีสตรีชั้นสูงหลายคนที่อยู่ใกล้ๆ กำลังเอาพัดบังหน้าซุบซิบและปรายตามองมา ร่างกายของเธอก็ยิ่งเกร็งแข็งทื่อไปหมด จนรู้สึกแสบผิวแก้มไปหมดแล้ว
โนอาห์มองดูเธอที่เป็นเช่นนั้นก่อนจะยกมือขึ้นข้างหนึ่งเพื่อห้ามปรามคนที่กำลังเข้ามาทักทาย จากนั้นจึงหยุดเดินแล้วใช้ร่างของตนบังคอร์เดเลียเอาไว้ เมื่อดวงตาอันเฉื่อยชาของเขาค่อยๆ กวาดมองไปรอบทิศ ทุกคนต่างก็พากันหันหน้าหนีราวกับสัตว์ป่าที่ต้องยอมหดหางต่อหน้าราชสีห์ มันเป็นภาพอันแปลกประหลาดประหนึ่งมีเวทมนตร์จนยากจะเชื่อสิ่งที่เห็น มีเพียงโนอาห์ผู้สุขุมคนเดียวที่กุมมือเธอแล้วก้าวเดินต่อไป
แม้จะตกอยู่ในสภาพกึ่งถูกเขาจูงลากไป แต่คอร์เดเลียก็อดคิดไม่ได้ว่า วันนี้เขาดูอ่อนโยนและเอาใจใส่เธอเป็นพิเศษเกินไปหรือเปล่านะ
โต๊ะของพวกเขาเป็นห้องส่วนตัวอันเงียบสงบ มีหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับแสงแดดอบอุ่นและมองเห็นสวนต้นไม้ใหญ่ตระการตาได้อย่างชัดเจน ผนังห้องอันหนาเตอะช่วยตัดขาดจากโลกภายนอก ทำให้ไม่ได้ยินเสียงใดๆ นอกจากเสียงนกร้องในสวนและเสียงกิ่งไม้เสียดสีตามแรงลม จนรู้สึกเหมือนหลุดมาอยู่อีกสถานที่หนึ่ง
คอร์เดเลียที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังกับโนอาห์ที่กำลังปลดกระดุมเสื้อแจ็กเก็ตออกหลังจากสั่งอาหารด้วยตัวเองเสร็จสรรพ
“เมื่อกี้ดูเหมือนทุกคนจะมองแค่พวกเราเลยนะคะ”
กำลังโหลดความเห็น...