“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ก็คงงั้นสิ ผมน่ะหน้าตาดีพีกสุดตลอดเวลาอยู่แล้ว ส่วนคุณคอร์เดเลียวันนี้ก็ออกจะสวยนี่นะ”
“ไม่ใช่คำพูดแบบนั้นเสียหน่อย... ไม่น่าใช่เพราะเรื่องนั้นเรื่องเดียวหรอกมั้งคะ...”
แม้จะท้วงเรื่องที่โนอาห์เฉไฉไปคนละเรื่อง แต่คอร์เดเลียก็อดหน้าแดงไม่ได้ พูดกันตามตรงคือเธอรู้สึกอารมณ์ดีอยู่บ้าง สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการไปไหนมาไหนกับโนอาห์ก็คือ ตัวเธอเป็นคนที่มีสัญชาตญาณขับเคลื่อนและเรียบง่ายกว่าที่คิด ทั้งความอ่อนโยน การได้รับการปรนนิบัติดูแลเป็นพิเศษ ของอร่อย ไปจนถึงความสบายเนื้อสบายตัว ทั้งหมดล้วนทำให้รู้สึกดีไปหมด
โนอาห์ส่งผ้าเช็ดหน้าให้พลางหัวเราะคิกคัก ขณะมองดูเธอที่กำลังกระดกน้ำดื่มอึกๆ
“จริงแท้แน่นอนสิ พรุ่งนี้ในคอลัมน์ซุบซิบต่างคนคงพากันประโคมข่าวว่าสาวงามล่มเมืองคนนี้มาจากไหนกันแน่ล่ะมั้ง?”
“ส สาวงามล่มเมือง...”
แม้จะรู้สึกจั๊กจี้และคิดว่ามันไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่เธอก็ยังรู้สึกดีอยู่ดี พับผ่าสิ นี่ฉันชอบการยกยอปอปั้นด้วยเหรอเนี่ย ช่างน่าตกใจเหลือเกิน บางทีเธออาจจะได้รับความฟุ้งเฟ้อและความหลงใหลในสุนทรียะมาจากท่านพ่อที่แสนเกลียดชังคนนั้นมาก็ได้
“คุณเคยบอกว่าฉันจะเหนื่อยไม่ใช่หรือคะ บอกว่าจะน่ารำคาญใจน่ะ”
“ก็เคยพูดแบบนั้นนะ แต่พอลองคิดดูอีกที แทนที่จะเป็นที่รู้จักแบบครึ่งๆ กลางๆ จนถูกมองข้าม สู้ทำให้ไม่มีใครกล้าเอื้อมถึงไปเลยจะดีกว่า”
โนอาห์เอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
“เหมือนว่าอีกไม่นานแอกเนสจะเรียกคุณไปพบด้วยนะ”
“อ องค์จักรพรรดินีหรือคะ?”
“ในบรรดาสตรีที่มีชื่ออยู่ในทำเนียบขุนนางแห่งจักรวรรดิ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธคำเรียกพบขององค์จักรพรรดินีได้หรอกครับ ถ้าจะมีก็คงต้องสละทางโลกไปเข้าโบสถ์เท่านั้นแหละ อีกไม่นานนี้มีแผนจะไปอยู่อารามชีไหมล่ะ?”
“ฉันเป็นพวกไม่มีศาสนานี่คะ”
“อย่าไปพูดคำนั้นต่อหน้าแอกเนสเชียวล่ะ เพราะเธอเป็นคนเคร่งศาสนาอย่างไม่เข้ากับบุคลิกเอาเสียเลย”
คำเตือนอันเฉยชาทำให้จิตใจของคอร์เดเลียยิ่งสับสนวุ่นวายขึ้นไปอีก นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นถึงขั้นต้องไปสนทนากับองค์จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิกันเนี่ย? ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้ชายตรงหน้าแท้ๆ! ในที่สุดคอร์เดเลียที่กระสับกระส่ายก็เอ่ยปากขึ้น
“แล้วฉันไปทำอะไรล่ะคะ? ฉันทำอะไรไม่เป็นสักอย่างนี่นา”
“คิดว่าถูกทาบทามไปคณะละครสัตว์หรือไงครับ ก็แค่ไปนั่งดื่มชาเหมือนวันนี้แล้วก็กลับมาเท่านั้นแหละ ทำไม ให้ผมไปด้วยไหมล่ะ? ถ้าอย่างนั้นคงได้มีคุยเรื่องแต่งงานกับผมแน่ๆ”
ทรงปากที่ยกยิ้มขึ้นบ่งบอกว่าเขาแค่เห็นเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องสนุกสนานเท่านั้น เมื่อเธอทำปากยื่น เขาก็เท้าคางแล้วเอ่ยเสริมอย่างใจกว้าง
“ถ้าเกิดโดนกระชากหัวเล่นบทพี่สาวสามีล่ะก็บอกผมนะ เนื่องจากเธอเป็นถึงชายาขององค์จักรพรรดิ ผมคงเอาคืนแบบเดียวกันเป๊ะๆ ไม่ได้ แต่จะตัดหน้าม้าของเธอให้ก็แล้วกัน”
ปัญหาคือมันฟังดูเหมือนล้อเล่นแต่ก็ไม่เหมือนล้อเล่นเลยสักนิด ตอนนี้คอร์เดเลียที่สติหลุดลอยไปแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอพลางยกมือจับศีรษะตัวเองไว้แน่น
“ฉันจะโดนกระชากหัวเลยหรือคะ?”
“คงไม่หรอกมั้ง ตามสูตรสำเร็จทั่วไปไม่ใช่การยัดเงินใส่มือแล้วสาดน้ำใส่หน้าหรอกหรือครับ?”
“เฮือก”
เมื่อเธออ้าปากค้างพลางเอามือกุมแก้ม โนอาห์ก็ตัดเค้กที่เพิ่งนำมาเสิร์ฟเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วป้อนเข้าปากเธอ แม้จะเคี้ยวตุ้ยๆ ไปตามสัญชาตญาณ แต่คอร์เดเลียก็ยังรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม
“ทำไมฉันต้องโดนสาดน้ำด้วยล่ะคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนะ”
“ไม่ถามเหรอว่าทำไมถึงได้เงินน่ะ?”
แม้เขาจะถามกลับราวกับเหลือเชื่อ แต่คอร์เดเลียจดจ่ออยู่แค่วิกฤตตรงหน้าของตัวเองเท่านั้น เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่จริงจังขึ้นมา โนอาห์จึงเลิกเล่นแล้วเอ่ยขึ้น
“อาจจะน่ารำคาญไปบ้างแต่เธอไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก ไม่ต้องห่วงไปครับ แล้วก็จริงของคุณนั่นแหละ คุณยังไม่ได้ทำเรื่องอะไรกับผมถึงขั้นต้องโดนกระชากหัวเสียหน่อยนี่นะ?”
ใบหน้าที่แย้มยิ้มอย่างเย้ายวนขณะเลียครีมนั้นช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน จนทำให้คอร์เดเลียลืมความกังวลทั้งหมดไปชั่วขณะและเผลอหลงใหลไปกับภาพนั้น ในเวลาเดียวกันเรื่องที่เธอแอบมองการลักลอบพบกันของซาชาแล้วเผลอนึกถึงโนอาห์จนเกิดอารมณ์ขึ้นมาก็แวบเข้ามาในหัว อ๊ะ ฉันมันคนโง่เง่า ทำไมถึงลืมเรื่องนั้นไปได้นะ
ลางสังหรณ์อันเลวร้ายจู่โจมหัวใจของเธอ
แม้จะฟังดูน่าขันที่เพิ่งมาคิดเรื่องแบบนี้เอาป่านนี้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วเธอก็ต้องตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำๆ
นี่ฉันชอบคนคนนี้เหรอ?
หากคนอื่นมองมาอาจจะหัวเราะเยาะ แต่คอร์เดเลียเองก็พยายามระแวดระวังตัวอย่างเอาเป็นเอาตายในแบบของเธอ ทั้งเรื่องที่ความใจดีของผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีความหมายอะไร และการมีความเสน่หาหรือความรักล้วนเป็นการกระทำที่โง่เขลา แค่วันนี้วันเดียวเธอก็เพิ่งประจักษ์พยานตัวอย่างนั้นมาอีกเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ? ทว่าในสถานการณ์เช่นนั้น เธอกลับนึกถึงผู้ชายคนนี้ขึ้นมา คอร์เดเลียจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตระหนักถึงความโง่ทึ่มของตัวเองอีกครั้ง
ในตอนที่ศีรษะเริ่มมึนงง เสียงอันราบเรียบของโนอาห์ก็แว่วเข้าหูเธอ
ว่าแต่ว่า...
“ถ้าเป็นไปได้ มีความคิดจะทำเรื่องที่เสี่ยงโดนกระชากหัวดูบ้างไหมครับ?”
ครั้งนี้เธอไม่ได้ถามซ้ำว่า คะ? ออกไป เพราะไม่มีทางที่จะไม่เข้าใจสายตาที่จ้องมองมาอย่างตรงไปตรงมาของเขา
คอร์เดเลียมองดูใบหน้าอันเรียบเฉยเกินกว่าจะเป็นชายที่เพิ่งสารภาพความรู้สึกเมื่อครู่นี้ตาปริบๆ แล้วถามออกไป
“นี่คือการสารภาพรักหรือคะ?”
“คนรักน่ะ ถ้าคิดจะหาอยู่ ผมพอจะเข้าตาบ้างไหม นั่นคือความหมายของผม มันเข้าใจยากไปเหรอ?”
เขาหลุดหัวเราะหึแล้วถาม ราวกับเป็นข้อเสนอเบาๆ ที่ไม่มากไม่น้อยไปกว่าการถามว่าเปลี่ยนจากชาผสมน้ำผึ้งเป็นโกโก้ดีไหม ใบหน้าที่ดูอ่อนโยนทว่าเว้นระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะแลดูปลอดโปร่ง หากแต่ดวงตาที่มีไอความร้อนจางๆ เคลือบแฝงอยู่นั้นกลับค่อยๆ กวาดมองริมฝีปากสีชมพูที่เผยอออกเล็กน้อยและไหปลาร้าของเธออย่างเชื่องช้า
หากมิใช่เพราะภาพเหตุการณ์อันน่าตกใจที่ได้เห็นมากับตาในวันนี้ คอร์เดเลียคงไม่มีทางรู้เลยว่า นั่นคือสัญญาณและมนตร์เสน่ห์เย้ายวนที่แฝงไปด้วยความใคร่ทางกายระหว่างชายหญิง
รวมถึงเรื่องที่ตัวเธอเองถูกสิ่งนั้นดึงดูดเข้าหาอย่างหมดทางสู้ด้วยเช่นกัน
แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับล่องลอย ทว่ามุมปากของคอร์เดเลียกลับดูเหมือนจะแข็งทื่อไปหมด ความคิดสารพัดแล่นเข้ามาในหัว หนึ่งในนั้นคือคำเตือนที่ฟังดูเหมือนคำสาปแช่งซึ่งคุณหนูแลงแฮมเคยทิ้งท้ายไว้
“แม้จะมีชื่อเสียง ทรัพย์สมบัติ และเสน่ห์ล้นเหลือ แต่ท่านลอร์ดโนอาห์มองสตรีเหมือนก้อนหิน ทว่าดิฉันได้ยินมาว่าท่านมักจะให้ความสนใจกับ ‘ความสัมพันธ์อันเร่าร้อน’ ภายใต้ขอบเขตที่ไม่เสียเกียรติน่ะค่ะ ท่านเป็นสุภาพบุรุษมากเสียจนมีเลดี้หลายท่านยังคงอาลัยอาวรณ์แม้จะรู้ถึงนิสัยอันเย็นชาของท่านก็ตาม”
ความสัมพันธ์อันเร่าร้อน
คอร์เดเลียแม้จะไร้เดียงสา แต่เธอก็พอรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงไม่ได้ลงเอยด้วยการหมั้นหมายหรือการแต่งงานเสมอไป หรืออาจมีหลากหลายรูปแบบตั้งแต่ความสัมพันธ์เพียงชั่วข้ามคืนสั้นๆ ไปจนถึงคู่รักที่เล่นกับไฟ ความรู้สึกเป็นสิ่งที่แปรปรวนง่ายจนมักจะนำไปสู่อุบัติเหตุที่คาดไม่ถึงได้อย่างที่เกิดขึ้นกับซาชาและมีคาเอล
ไม่ใช่ว่าเธอเชื่อคำพูดของคุณหนูแลงแฮมไปเสียหมด แต่ผู้ชายระดับโนอาห์ไม่มีทางที่จะไม่เคยผ่านผู้หญิงคนไหนมาเลย แม้จากการอนุมานตามคำพูดของเขาแล้ว จะไม่มีใครที่จริงจังถึงขั้นเรียกว่าความรักหรือมีเป้าหมายเพื่อแต่งงานด้วยเลยก็ตาม
คอร์เดเลียจึงโพล่งถามออกไป
“คุณชอบฉันหรือคะ?”
โนอาห์เลิกคิ้วขึ้นพลางหัวเราะ
“คำตอบของผมจะเป็นตัวกำหนดคำตอบของคุณคอร์เดเลียหรือเปล่าล่ะ?”
ชัดเจนทีเดียวว่าคำถามของเธอทำให้เขารู้สึกน่าเบื่อ แม้ริมฝีปากจะโค้งขึ้นราวกับขบขัน แต่ชายหนุ่มที่มีแววตาเป็นประกายด้วยความสนใจเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเบื่อหน่ายในชั่วพริบตา เธอจ้องมองเขาตาละห้อย พยักหน้าลงแล้วจึงส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง
“คงต้องเก็บมาคิดสักหน่อยค่ะ เพราะการเตรียมใจมันต่างกันระหว่างการตามจีบกับข้อเสนอนี่คะ”
“เวลาแบบนี้ก็ดูเจ้าเล่ห์เหมือนกันนะเนี่ย”
โนอาห์ที่เคาะช้อนชาเบาๆ ขณะพึมพำดูเหมือนจะกลับมารู้สึกสนุกขึ้นอีกครั้ง ถ้อยคำอันทะลึ่งตึงตังนั้นถูกใจเขามากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ไหนดูสิ ชอบงั้นเหรอ...
“ผมสงสัยและอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้ อยากเห็นด้านที่คนอื่นไม่เคยรู้ แล้วก็รู้สึกว่าถ้าได้ตีตราจองไว้ว่าเป็นของผม มันคงจะรู้สึกดีไม่น้อย”
อนาคตจะเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่ในตอนนี้เขาแค่อยากรู้จักอีกฝ่ายให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปจนถึงเรื่องลับเฉพาะและความวาบหวาม โดยเฉพาะทุกสิ่งใต้ร่มผ้านั่น และอยากครอบครองดินแดนอันบริสุทธิ์ที่ยังไม่เคยมีใครย่างกรายเพื่อชื่นชมไว้เพียงผู้เดียว ความปรารถนาตามสัญชาตญาณของเพศผู้ที่อยากป่าวประกาศให้รู้ว่าเพศเมียแสนสวยตัวนี้เป็นของตน เขาถ่ายทอดมันออกมาเช่นนั้น
เมื่อได้ยินธาตุแท้อันเจ้าเล่ห์ที่ถูกห่อหุ้มไว้อย่างแนบเนียน เจ้าสิ่งมีชีวิตแสนไร้เดียงสานี้ก็หน้าแดงก่ำ ทั้งที่เป็นฝ่ายล่อลวงเธอแท้ๆ แต่โนอาห์กลับลอบเดาะลิ้นอยู่ในใจ
ไม่รู้เลยหรือไงว่าพวกผู้ชายมันก็แค่ไอ้สารเลวที่จ้องแต่จะงาบผู้หญิงกันทั้งนั้น แต่ก็นะ เรื่องพรรค์นี้พ่อควรจะต้องเป็นคนคอยพร่ำเตือนลูกสาว การที่สาวน้อยผู้ไม่ประสีประสาอย่างเธอจะยังไม่รู้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ถึงอย่างนั้นเขาก็อดถอนหายใจไม่ได้ จะทำยังไงกับยัยเด็กนี่ดีนะ
“ความจริงแล้ว ฉันเองก็...”
“หืม?”
“ฉันเองก็ไม่ได้รังเกียจท่านลอร์ดโนอาห์หรอกค่ะ”
โนอาห์มองดูเธอที่พูดตะกุกตะกักด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างนึกสนุก คล้ายกับว่าหากสะกิดเบาๆ น้ำสีแดงคงจะปริแตกออกมา ริมฝีปากที่เหมือนเนื้อผลแอปริคอตผลเล็กๆ ยังคงเปล่งถ้อยคำอันแสนหวานออกมาไม่ขาดสาย
“อย่าเข้าใจผิดนะคะ ไม่ ไม่ได้หมายความว่า รัก หรือชอบจนแทบคลั่งอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่ชอบเวลาที่ท่านลอร์ดโนอาห์คอยดูแลและทำดีกับฉัน ชอบที่คุณคอยเอาใจใส่เป็นพิเศษด้วย ความจริงแล้วตอนที่คุณมารับเมื่อกี้ ถึงพวกคุณหนูจะเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับท่านลอร์ดโนอาห์ ฉันก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรขนาดนั้นเลยค่ะ”
ดูยัยนี่สิ? รอยยิ้มบิดเบี้ยวผุดขึ้นที่มุมปากของเขาขณะหลุบตามองหญิงสาวที่กำลังลนลานแต่ก็ยังเจื้อยแจ้วสารภาพความในใจออกมาจนหมดเปลือก
“พูดคำว่าชอบผมได้ยาวจังนะ?”
“ไม่ได้ชอบสักหน่อยค่ะ!”
คอร์เดเลียแผดเสียงลั่น จากนั้นก็มองซ้ายมองขวาอย่างตกใจจนดูน่าขัน ทั้งที่คนที่ควรจะต้องระวังตัวที่สุดอยู่ตรงนี้แท้ๆ โนอาห์ใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะก๊อกๆ เพื่อดึงดูดสายตาของเธอให้กลับมา ก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน
กำลังโหลดความเห็น...