“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ไม่ชอบผมอย่างนั้นหรือ หมายความว่าปฏิเสธสินะครับ?”
“ฟังฉันพูดให้จบก่อนสิคะ ฉันหมายถึงว่า... ฉันกลัวว่าจะเผลอชอบคุณเข้าต่างหากล่ะคะ”
นี่มันพล่ามบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ย โนอาห์สบถในใจพลางกอดอกด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ส่วนคอร์เดเลียยังคงพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่คนเดียว
“บอกแล้วไงคะ ความรักน่ะฉันทั้งเกลียดทั้งกลัว มันอึดอัดใจ แต่ถ้าเกิดฉันเป็น เอ่อ เป็นคนรักกับท่านลอร์ดโนอาห์ แล้วเผลอถลำลึกจนโงหัวไม่ขึ้นจะทำยังไงล่ะคะ ต ตอนนี้ถึงจะไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ได้รังเกียจนี่นา”
โนอาห์ที่อดทนฟังคอร์เดเลียเจื้อยแจ้วอยู่นานยกมือขึ้นปิดปากเธอไว้ คอร์เดเลียที่พลอยกระวนกระวายไปกับความเงียบของเขาจึงกลอกตาไปมา ทว่าเขากลับกำลังยิ้มอยู่เสียอย่างนั้น แถมยังดูอารมณ์ดีเหลือเกิน ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
“อ่า สรุปคือคอร์เดเลียของเรา ‘ช-อ-บ’ ผม แต่กลัวว่าจะชอบจนคลั่งตายก็เลยเป็นคนรักกับผมไม่ได้อย่างนั้นสินะ ไอ้เราก็นึกว่าอะไร”
“คะ? ม ไม่ใช่สักหน่อยนะคะ เหมือนคุณจะฟังผิด...”
“ไม่ใช่ตรงไหน ป่าวประกาศตั้งหลายรอบว่าชอบผมนี่ ชอบผมขนาดนั้น ‘เ-ล-ย-เ-ห-ร-อ’ ครับ?”
“ไม่ค่ะ! บอกว่าไม่ใช่ตั้งกี่รอบ... แล้วทำไมต้องขยับเข้ามาใกล้ด้วยล่ะคะ?”
คอร์เดเลียที่พยายามแก้ความเข้าใจผิดประหลาดๆ ของเขาพึมพำอย่างระแวงพลางเอนท่อนบนถอยกรูดไปด้านหลัง
ชายหนุ่มที่ลุกขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เท้าแขนลงบนโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอพลางขบกัดริมฝีปากตัวเองอย่างยั่วเย้า ใบหน้าของเขาดูหยาบโลนราวกับภาพวาดที่แต่งแต้มด้วยสีแดงสด ราคะไหลเยิ้มออกมาจากใบหน้าที่แย้มยิ้มอย่างเจิดจ้า
“บอกว่าชอบผมจนแทบคลั่งและกลัวว่าจะเผลอรักเข้าให้ แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ เวลาแบบนี้แค่หุบปากแล้วลุยไปข้างหน้าอย่างเดียวนั่นแหละคือคำตอบ”
“คะ? อะไรนะคะ?”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ผมเองก็ยังลังเลอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวผมช่วยเอง”
“ช ช่วยอะไรคะ?”
แปลกไปแล้ว แววตาของเขาดูบ้าคลั่งไปแล้ว คำพูดของเธอเมื่อครู่ไปสะกิดโดนต่อมไหนเข้าถึงได้ดูไม่มีทีท่าว่าจะยอมฟังความกันเลย คอร์เดเลียยังไม่ทันจะได้ตะเกียกตะกายขาใต้โต๊ะเพื่อถอยเก้าอี้หนี โนอาห์ก็คว้าพนักพิงไว้ด้วยมือเดียวเพื่อยึดไว้ แล้วออกแรงกระชากเธอเข้ามาหาตัวเองทั้งเก้าอี้ คอร์เดเลียที่ถูกกักขังอยู่ระหว่างโต๊ะกับเก้าอี้ราวกับติดกับดักได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจ
เขาเลียริมฝีปากพลางเอ่ยถาม
“เคยจูบหรือยังครับ?”
“ท ทำไมถึงถามเรื่องแบบนั้นล่ะคะ?”
“บัดซบ ไม่รู้จริงๆ หรือไงถึงได้ถาม ก็จะจูบกับคุณไง เดี๋ยวนี้เลย”
ลำคอที่หดเกร็งเหมือนเต่าถูกคว้าหมับแล้วดึงเข้าไปหา นี่ไม่ใช่ความเย้ายวนทางเพศเลยสักนิด แต่เหมือนกระต่ายที่ถูกโยนต่อหน้าสิงโตผู้หิวโหยแล้วโดนงับหลังคอหิ้วต่องแต่งเสียมากกว่า ลมหายใจของเขาที่รดรินอยู่ชิดใกล้ทำให้เธอขนลุกซู่ แววตาที่จมดิ่งอย่างเหนียวหนืดคู่นั้นทำให้คอร์เดเลียรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ
“ม ไม่เอานะคะ เรื่องแบบนี้ต้องเป็นคนรักกันถึงจะทำ...”
“ล้อเล่นเหรอครับ? ก็เพื่อที่จะทำเรื่องนั้นไง ถึงได้ทำแบบนี้อยู่ตอนนี้น่ะ”
ดีเลย ลองดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจกัน
คางของเธอถูกจับเชิดขึ้น นัยน์ตาสีหยกที่เบิกกว้างสะท้อนรอยยิ้มตาหยีอย่างเจ้าเล่ห์ดั่งสุนัขจิ้งจอก ขนตายาวขยับไหวแล้วหลับพริ้มลง และเมื่อริมฝีปากนุ่มละมุนทาบทับลงบนเรียวปากของเธอ โลกทั้งใบพลันหยุดหมุน
คลื่นลูกใหญ่โหมซัดเข้ามาในหัว ฝูงปลาแหวกว่ายไปทั่ว ม้าน้ำเริงระบำ ฟองอากาศหลากสีลอยละล่องดั่งเม็ดไข่มุก มันฟังดูไร้สาระแต่เธอรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ บ้างก็ว่าจูบแรกจะได้ยินเสียงระฆังดังกังวาน แต่เรื่องนั้นเธอไม่รู้หรอก เพียงแค่... เลือดและเซลล์ทั่วทั้งร่างต่างพากันกรีดร้อง
สัมผัสที่ถูกดูดดึงอย่างอ่อนโยนซึ่งขัดกับท่าทีดุดัน ความอบอุ่นอันร้อนผ่าว ลมหายใจหอมกรุ่น และขนตาของเขาที่ปัดผ่านผิวแก้มจนจั๊กจี้ สิ่งเหล่านั้น... ทำให้แทบคลั่ง มีความรู้สึกแบบนี้อยู่ด้วยหรือ เมื่อเธอส่งเสียงครางครวญออกมาโดยไม่รู้ตัว โนอาห์ก็ขมวดคิ้วแล้วเอียงศีรษะขบกัดริมฝีปากที่สั่นระริกเอาไว้เต็มคำ
เขาแนบชิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าและใช้ลิ้นเลียริมฝีปากล่าง จากนั้นก็บดเบียดเข้ามาคล้ายกับจะสั่งให้เปิดออก แทนที่จะรอหญิงสาวที่ทำอะไรไม่ถูก เขากลับทอดถอนใจคล้ายส่งเสียงครวญแล้วใช้ฝ่ามือใหญ่ประคองท้ายทอยพร้อมลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา
นัยน์ตาสีแดงเรื่อที่ปรือขึ้นมองราวกับจะขออนุญาตทำให้เธอแทบลืมหายใจ พระผู้เป็นเจ้าทำสิ่งใดลงไปกันแน่ ถึงได้มีสิ่งมีชีวิตที่งดงามถึงเพียงนี้อยู่บนโลก?
“อ๊า!”
โนอาห์ไม่รอให้เธอที่สติหลุดลอยได้ตั้งตัวอีกต่อไป เขากัดริมฝีปากล่างของเธอจนเจ็บแปลบ และเมื่อเธออ้าปากออกด้วยความเจ็บ เขาก็แทรกตัวผ่านช่องว่างนั้นเข้าไปย่ำยีตามใจชอบในทันที
ความช่ำชองที่ตวัดเลีย ทิ่มแทง ควานหา และลิ้มรสทุกซอกทุกมุมในโพรงปากดั่งปลาได้น้ำนั้นปั่นป่วนไปถึงสมอง แม้เธอจะเบือนหน้าหนีด้วยความสะท้านไหวต่อสัมผัสนั้น แต่นิ้วเรียวยาวก็บีบแก้มของเธอแน่นแล้วตรึงให้หันกลับมาหาเขา
สองมือของเขากักขังใบหน้าเล็กๆ ไว้ประหนึ่งนกล่าเหยื่อที่ใช้กรงเล็บบดขยี้เหยื่อขณะลิ้มรสอย่างตะกละตะกลาม เสียงเฉอะแฉะอันหยาบโลนยามที่เนื้อเนียนเปียกชุ่มด้วยน้ำลายกระทบกัน ลิ้นและลมหายใจร้อนผ่าวที่หลั่งไหลเข้ามาเต็มปากดุจดวงอาทิตย์แผดเผาคล้ายจะทำให้เธอจมน้ำตาย
คล้ายว่าสีแดงที่เคยแต่งแต้มบนใบหน้าของเขาได้ไหลรินเข้ามาในริมฝีปากของเธอจนหมดสิ้น และเอ่อล้นจนแดงฉานไปถึงปลายเส้นผม
มันหนักหนาเกินไป ท่วมท้นเกินไปจนเธอต้องร้องไห้ครวญครางพร้อมกับเกาะเกี่ยวเขาไว้ ทว่าโนอาห์ที่เคยก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวและยอมอ่อนข้อให้เธอเสมอ ครั้งนี้กลับยิ่งต้อนเธอจนมุมด้วยความกระหายอยาก เขาสลัดความอ่อนโยนและความเกรงใจในตอนแรกทิ้งไปจนหมดสิ้นดั่งคนที่อยากจะเคี้ยวกินเธอไปทั้งตัว แล้วสอดนิ้วหัวแม่มือเข้าไปในปากเล็กๆ เพื่อบังคับให้อ้าออกไม่ให้หุบลงได้ ก่อนจะสอดแทรกลิ้นเข้าไป
ชายหนุ่มรูปร่างกำยำโน้มตัวลงมาจนแทบจะข้ามโต๊ะ แต่เมื่อยังไม่หนำใจเขาก็วางเข่าข้างหนึ่งขึ้นมาบนนั้น จนขาโต๊ะไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด แก้วน้ำตกลงไปแตกกระจายบนพื้นเสียงดังสนั่น ทว่าเขาก็ยังไม่ยอมหยุดจูบ
เขาบังคับหันหัวไหล่ที่กระตุกเกร็งด้วยความตกใจและสายตาที่เบือนหนีโดยสัญชาตญาณให้กลับมาหาตน แล้วดูดดึงลิ้นของหญิงสาวอย่างบ้าคลั่ง ปลายลิ้นนั้นหวานล้ำเสียจนท้องน้อยของเขาชาวาบ ลมหายใจร้อนระอุพวยพุ่งออกมา ความสุขสมที่เอ่อล้นดั่งทำนบแตกนั้นช่างคล้ายคลึงกับความปรารถนาที่จะทำลายล้าง
เขาอยากจะบีบขยี้ให้แหลกคามือ แล้วเลียกินสิ่งอันบอบบางและนุ่มหยุ่นนั้นให้หมดสิ้น อยากจะทำให้พังทลาย บดขยี้ให้แหลกลาญ แล้วกอดรัดไว้ในอ้อมอก
เมื่อท่อนล่างแข็งขืนจนแทบจะระเบิด เขาก็สบถด่าออกมาขณะใช้มือปัดถูเหนือเป้ากางเกงอย่างหงุดหงิด ความปรารถนาอันหยาบโลนปะทุขึ้นมาว่าอยากจะฉีกทึ้งเสื้อผ้าของร่างที่สั่นเทานี้ออกให้หมด แล้วดูดกลืนความนุ่มนิ่มนั้นพร้อมกับกระแทกกระทั้นเข้าไปข้างในเสียเดี๋ยวนี้
ยามได้ยินเสียงสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเขาก็ยิ่งรุ่มร้อนขึ้นไปอีก ฮะๆ เขาช่างไม่ต่างอะไรจากหมาสารเลวตัวหนึ่งจริงๆ
“ฮะ บัดซบ ดีชะมัด...”
แต่แล้วจะทำไมล่ะ ในเมื่อเขาชอบจนแทบคลั่งขนาดนี้
คอร์เดเลียที่ปล่อยให้เขาจูบอย่างดุดันจนหมดหนทางสู้ดูเหมือนจะทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เธอพยายามหันหน้าหนีและดันไหล่เขาเพื่อหาทางหลุดพ้น ก่อนจะเริ่มหอบหายใจรัวพร้อมกับรัวกำปั้นทุบตีเขา
ทว่าหนามแหลมคมอันดื้อรั้นนั้นกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้พลุ่งพล่าน แม้ข้างในจะถูกทิ่มแทงจนเหวอะหวะ เขาก็อยากจะเคี้ยวกลืนมันลงไป แล้วใช้ลิ้นที่อาบชโลมไปด้วยเลือดเลียหยาดน้ำตาของเธอที่กำลังร้องไห้โฮ
“ทะ ท่านลอร์ดโนอาห์... พอเถอะค่ะ...”
“ฮา อีกแค่นิดเดียวนะ... หืม?”
“ฮึก! พอแล้ว...”
“ทำไมบอกให้หยุดอยู่เรื่อยล่ะ ชอบออกไม่ใช่เหรอ หืม?”
โนอาห์ขบฟันลงบนแก้มนุ่มนิ่มของเธอที่กำลังหอบหายใจด้วยใบหน้าแดงซ่าน ก่อนจะงับกลืนใบหูเล็กๆ ดุจเปลือกหอยเข้าไปทั้งคำแล้วกระซิบ มือขวาของเขาลูบไล้ลำคออย่างอ่อนโยนคล้ายกำลังปลอบประโลม หากแต่มือซ้ายกลับเลื่อนลงไปด้านล่างตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ บีบเคล้นทรวงอกเต่งตึงที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดกระโปรงผ้าไหมอย่างเต็มแรง
สัมผัสอันหยาบคายและรุนแรงนั้นทำให้เธอตกใจจนรีบคว้าข้อมือเขาไว้ แต่พอเขาหยิกยอดอกแล้วดีดเบาๆ เธอก็เปล่งเสียง ฮึก อันแผ่วเบาออกมาพร้อมกับแอ่นสะโพกขึ้น ยามได้เห็นใบหน้าแดงก่ำที่กำลังเว้าวอน เขาก็แทบจะเป็นบ้า ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากที่บวมเป่งและปลายจมูกของเธอ
“ฮา... เป็นยังไงบ้างครับ จูบแรกน่ะ”
ดีใช่ไหมล่ะ ใบหน้าเหมือนคนพาลที่หัวเราะคิกคักดูชั่วร้ายดั่งปีศาจ ประหนึ่งเขามองทะลุความตื่นเต้นและความเร่าร้อนของเธอ ตลอดจนสภาพที่อยู่ใต้ชั้นในซึ่งกำลังบิดเกร็งไปมาได้จนหมดสิ้น ดวงตาคมปลาบที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างเป็นธรรมชาตินั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาและความใคร่ที่มีต่อเธอ แม้จะหวาดกลัวความเร่าร้อนของบุรุษเพศและถูกพละกำลังนั้นครอบงำก็ตาม...
แต่คอร์เดเลียกลับรับรู้ได้ ว่าความรู้สึกยามที่ถูกเขาปรารถนาและครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างนั้นช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน ประหนึ่งว่าเธอเฝ้ารอคอยสิ่งนี้มาเนิ่นนาน
“ทำต่อไหมล่ะ”
ท่าทีของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าล่วงรู้สิ่งที่อยู่ในใจเธอทั้งหมดโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ชายหนุ่มที่ขยับเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ช้อนตัวเธอขึ้นแล้ววางลงบนโต๊ะ ก่อนจะขบกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ สายตาและสีหน้าของเขาช่างหวานเชื่อมประหนึ่งสัตว์เพศผู้ที่กำลังเกี้ยวพาราสี
นั่นเป็นประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์ใจอย่างแท้จริง ตัวตนของเธอที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นไม่ใช่คอร์เดเลียที่ขาดแคลน น่าเกลียด และโดดเดี่ยวอยู่เสมอ แต่กลับดูราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่ล้ำค่าและงดงามที่สุดในโลก
เขาปัดเรือนผมยาวสลวยออกแล้วประทับจูบลงบนลำคอที่เผยออกมาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะใช้ฟันขบกัดผิวเนื้อบางเบาอย่างหยอกล้อแล้วดูดดึงด้วยริมฝีปากอย่างนุ่มนวล สันจมูกโด่งคมดั่งปากสุนัขป่าคลอเคลียเข้ามาพร้อมกับสูดดมกลิ่นกาย ขณะที่ดวงตาปรือหวานมองสำรวจเธออย่างเชื่องช้า ทั้งที่เมื่อครู่นี้โถมเข้าใส่ไม่ต่างจากหลุดจากสายจูงแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับทำเหมือนกำลังออดอ้อนขอความรักเสียอย่างนั้น
กำลังโหลดความเห็น...