“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”
โนอาห์ยกหลังมือเล็กๆ ขึ้นมาจุมพิตเบาๆ แล้วเอ่ยถาม ดวงตาอันแสนอบอุ่นที่คอยสังเกตดูเธอทั้งที่ยังสะกดกลั้นความปรารถนาไว้ไม่มิดนั้น ทำให้เธอชอบจนแทบจะทนไม่ไหว...
“ท่านลอร์ดโนอาห์คะ”
“ว่าไง”
โนอาห์ขานรับพลางจุมพิตนิ้วมือทีละนิ้ว ดึงเข้าไปขบกัดในปากเบาๆ ประหนึ่งสุนัขผู้ภักดีที่กำลังเลียมือเจ้านาย ลิ้นร้อนที่ไล้เลียเนื้อนุ่มของนิ้วทำให้เธอเผลอหดเกร็งไปเองโดยไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะคำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกไปหลังจากนี้ก็ได้
“คิดว่าคงไม่ได้หรอกค่ะ”
“อะไรไม่ได้ล่ะ”
แม้จะถามกลับเช่นนั้น แต่สายตาที่เคยลุกโชนของโนอาห์กลับเย็นชาลงราวกับเขารู้อยู่แก่ใจแล้ว เธอไม่มีความกล้าพอที่จะสบดวงตาคู่นั้นซึ่งปราศจากไออุ่นอันหอมหวานเมื่อครู่ จึงก้มหน้าลงเหมือนจะหลบสายตา
“เรื่องคนรักน่ะค่ะ ฉัน...”
“ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอ”
คำถามของเขาดูเรียบเฉยทั้งที่แววตานั้นดูไม่คิดว่าจะมีคำปฏิเสธ ยิ่งทำให้เธอพูดไม่ออก ได้แต่พยายามส่ายหน้า ส่ายหน้าอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นเพราะอะไรล่ะ”
ควรจะตอบว่าอย่างไรดี จะบอกว่าเพราะชอบทุกการกระทำที่คุณทำกับฉันมากเหลือเกิน จนกลัวอย่างนั้นหรือ
จะมีคำสารภาพที่น่าเวทนาเช่นนี้ที่ไหนในโลกอีกเล่า
โนอาห์ที่มองดูเธออึกอักพูดไม่ออกอยู่นานก็หัวเราะในลำคอ
“เข้าใจยากจริงนะ”
ดูเหมือนจะชอบจนแทบขาดใจแท้ๆ แต่กลับบอกว่าไม่เอาเนี่ยนะ
เขาแค่นยิ้มเหมือนเป็นเรื่องสนุก แต่ดวงตากลับเย็นชาและมุมปากบิดเบี้ยว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ ที่จริงแล้วเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มจูบก่อนด้วยซ้ำ หากคิดตามหลักเหตุผลแล้วเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
ทว่าทุกครั้งที่โนอาห์ยิ้มให้เธอ คอยดูแล ปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยน และมองมาด้วยสายตาที่นุ่มนวลอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับตัวตนของเขา คอร์เดเลียก็มักจะใจหายวาบอยู่บ่อยครั้ง เป็นเรื่องยากที่จะต้านทานแรงกระตุ้นอันแรงกล้าที่ไม่อยากทรยศต่อความคาดหวังของเขา และไม่อยากทำให้เขาต้องผิดหวัง
อยากเป็นที่ถูกใจของเขา อยากได้รับการยอมรับ และอยากเป็นที่รักใคร่เอ็นดูมากกว่านี้ เหมือนกับลูกสุนัขที่กระวนกระวายอยากให้เจ้านายมองเห็น
โนอาห์พูดถูก ความรักใคร่มันน่าเสพติด
เมื่อความเงียบงันทอดยาวออกไป โนอาห์ที่ยกมือลูบหน้าก็เผยรอยยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยออกมา
“ผมจะถามเป็นครั้งสุดท้ายนะครับ”
สัญชาตญาณบอกเธอเช่นนั้น แม้เขาจะเอาแต่ใจแต่ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่จะพูดจาไร้สาระ หากเขาบอกว่าเป็นครั้งสุดท้าย มันก็คือครั้งสุดท้ายจริงๆ
“คุณไม่มีความคิดที่จะคบหากับผมเลยหรือครับ”
ในช่วงเวลานี้คอร์เดเลียรู้สึกตกใจกับตัวเอง เพราะเธอรู้สึกถึงความเย้ายวนใจอันบ้าคลั่งที่อยากจะพยักหน้าตอบรับคำพูดนั้น ความรักเป็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ในชีวิตของเธอ และแม้แต่ตอนนี้ความคิดนั้นก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าคอร์เดเลียส่วนลึกในใจกลับคาดหวังถึงความสัมพันธ์แบบอื่นกับโนอาห์อย่างขัดแย้งกัน หากความรักใคร่คือสัญชาตญาณของมนุษย์ มันก็อาจจะช่วยไม่ได้จริงๆ
และแล้ว สิ่งเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับจะส่งเสียงเตือนมายังเธอผู้โง่เขลาและกำลังหวั่นไหว
คอร์เดเลียได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงหัวเราะของเกลียวคลื่นที่แตกสลาย สิ่งนั้นคล้ายคลึงกับเสียงโห่ร้องยินดีของพวกเด็กๆ แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนกับเสียงหวีดร้องจนแทบขาดใจ
“คุณคอร์เดเลีย”
“คอร์เดเลีย”
น้ำทะเลเอ่อล้นทะลักเข้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในชั่วพริบตา เสียงกระดิ่งดังกริ๋งกรั๋ง มือซีดเผือดที่ผุดขึ้นมาจากฟองคลื่นสีเงินเอื้อมไปปิดดวงตาอันไร้ความรู้สึกของโนอาห์แล้วบีบคอเขาไว้
เรือนผมยาวสยายของมันทิ้งตัวรุ่ยร่ายพันเกี่ยวตัวเขา ริมฝีปากสีแดงสดที่ฉีกยิ้มจนถึงใบหูมีฟันเขี้ยวแหลมคมดั่งปลาฉลามเรียงรายอยู่
เธอรู้สึกคลื่นไส้จนต้องยกมือขึ้นปิดปาก
รู้ดีว่าทั้งหมดนี้คือภาพหลอน สิ่งเดียวที่ยิ่งทวีความชัดเจนขึ้นก็คือ...
ในที่สุดฉันก็ต้องตายอยู่ดี
ทำไมที่ผ่านมาถึงลืมไปได้นะ คงเป็นการแสร้งทำเป็นเมินเฉยไปเองเสียมากกว่า เพราะไม่อยากจะจมอยู่กับความทุกข์ด้วยการตอกย้ำความจริงที่ถูกกำหนดไว้แล้ว และแปลกเหลือเกินที่ตั้งแต่ได้พบกับเจ้าหนี้ประหลาดนิสัยไม่ดีที่ชื่อโนอาห์คนนี้ เรื่องดีๆ ก็เกิดขึ้นกับเธอไม่หยุดหย่อน
“ขอ ขอโทษนะคะ”
คบหากันอย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ
ดวงตาของเธอที่พึมพำด้วยใบหน้าซีดเผือดจับจ้องไปยังรอยยิ้มพิลึกพิลั่นของเงือกสาวที่กำลังกอดรัดโนอาห์เอาไว้
ใบหน้านั้นคือใบหน้าของท่านแม่ผู้ล่วงลับไปแล้ว
“ครับ เข้าใจแล้ว”
น้ำเสียงเรียบนิ่งของโนอาห์ดังขึ้น เมื่อหันกลับไปด้วยความตกใจก็พบว่าเขามีสีหน้าสงบและเรียบร้อยราวกับไม่เคยผ่านการจูบอันเร่าร้อนมาก่อน
“เข้าใจแล้วละ แต่ช่วยอย่าทำหน้าเหมือนขยะแขยงจนอยากจะอาเจียนแบบนั้นเลย ผมเองก็เจ็บเป็นเหมือนกันนะ”
อ่า
ภาพหลอนมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงพวกเขาสองคนที่อยู่คนละฝั่งของโต๊ะที่ระเกะระกะ คอร์เดเลียร้อนรนจนอยากจะบอกว่าเขาเข้าใจผิด แต่ชายหนุ่มกลับค่อยๆ หยิบเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมาแล้วแย้มยิ้มอย่างสุภาพ เป็นรอยยิ้มสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาดประหนึ่งกำลังทักทายกันในงานเลี้ยงสมาคมชั้นสูง
“ค่อยๆ จัดการตัวเองแล้วค่อยออกมานะ ผมจะรออยู่ที่รถ”
โนอาห์ลูบศีรษะของเธอที่ยังเบิกตาโพลงอยู่เบาๆ แทบไม่แตะโดน ก่อนจะผละตัวถอยออกไปอย่างหมดจดแล้วก้าวออกจากห้องไป เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งขณะเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของเขาที่ค่อยๆ ห่างออกไป
ทั้งที่รู้ดีว่าทำเช่นนี้ถูกต้องแล้วแท้ๆ...
แต่น้ำตากลับไหลออกมาอย่างน่าประหลาด
ขากลับเงียบสงบผิดไปจากปกติ ท่าทีของโนอาห์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจนเห็นได้ชัด เขายังคงดูไม่ใส่ใจทว่าเปี่ยมด้วยความเป็นสุภาพบุรุษเช่นเดิม และไม่ได้เป็นบุรุษใจแคบจำพวกที่พอถูกปฏิเสธข้อเรียกร้องแล้วจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาและกระด้างกระเดื่องในทันที แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศก็ย่อมไม่มีทางเหมือนเดิมได้อย่างสิ้นเชิง
ความจริงแล้วตัวโนอาห์เองกลับดูสุขุมเยือกเย็น เป็นคอร์เดเลียเสียอีกที่กระอักกระอ่วนจนเอาแต่คอยสังเกตสีหน้าของเขาไม่หยุด เสียงเดาะลิ้นดังขึ้นเหนือศีรษะของคอร์เดเลียที่กระวนกระวายจนมือไม้อยู่ไม่สุข
“เป็นหนี้ผมเพิ่มอีกแล้วหรือครับ”
ปลายนิ้วที่เธอเผลอแกะเกาอีกครั้งเริ่มมีเลือดซึมออกมา เธออับอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี เสื้อแจ็กเก็ตของเขาตกลงมาคลุมลงบนมือที่ทำอะไรไม่ถูกคู่นั้น
“เปื้อนก็ช่างเถอะ เช็ดเสียสิครับ ถึงผมจะมีเงินเยอะ แต่รถคันนี้ก็ไม่ได้ราคาถูกๆ หรอกนะ”
ปากบอกว่ากลัวเปื้อนรถแท้ๆ แต่สิ่งที่ใช้ปกปิดมือของเธอกลับเป็นเสื้อผ้าของเขา
เขาเป็นคนที่แปลกประหลาดจริงๆ ทั้งที่ดูห่างไกลจากความอ่อนโยนอย่างสิ้นเชิง แต่ในเวลาเช่นนี้กลับดูเหมือนว่ามันเป็นเนื้อแท้ของเขาไปเสียได้
“เข้าไปก่อนเถอะครับ ผมมีธุระต้องไปจัดการ”
ตอนที่เธอเริ่มสงสัยว่าเขาอาจจะหลบหน้าไปเพราะเกรงใจที่เธอรู้สึกอึดอัดหรือเปล่านั้น ก็เป็นช่วงเวลาที่เธอกำลังเขี่ยอาหารเย็นไร้รสชาติอย่างเหม่อลอย คำพูดของโนอาห์ที่ว่าเขารีบเคลียร์งานทั้งหมดเพื่อจะได้มาอยู่เล่นกับเธอผุดขึ้นมาในหัวกะทันหัน ช้อนที่ฝืนตักข้าวเข้าปากก็พลันหยุดชะงักลง
แม้จะพยายามเข้านอนแต่หัวค่ำ แต่เธอกลับนอนไม่หลับ
วันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน ทว่านอกจากเรื่องที่เกิดขึ้นกับโนอาห์แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างกลับเลือนรางประหนึ่งถูกลบทิ้งไปจนหมดสิ้น
คอร์เดเลียยกมือขึ้นลูบริมฝีปากที่บวมเป่งของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วน
ในเมื่อการใช้ชีวิตของเธอต้องพึ่งพาโนอาห์อย่างเต็มที่ หากความสัมพันธ์กับเขาแตกร้าว ชีวิตประจำวันหลังจากนี้ย่อมต้องเผชิญกับความยากลำบาก อย่างน้อยก็คงไม่สุขสบายเหมือนเมื่อก่อน แต่ความจริงแล้ว ยิ่งกว่าเรื่องพรรค์นั้น สีหน้าสุดท้ายที่โนอาห์แสดงออกมาและสัมผัสจากจุมพิตของเขากลับเข้ามายึดครองพื้นที่ในสมองของเธอไปจนหมด
นี่คือความรู้สึกผิดอย่างนั้นหรือ สิ่งที่แน่ชัดก็คือโนอาห์ได้จมลึกลงมาในใจของเธอมากกว่าที่คอร์เดเลียเคยคิดไว้เสียอีก เขาเข้ามาฝังลึกอยู่ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ดั่งน้ำขึ้นที่เอ่อล้นเข้ามาอย่างเงียบเชียบ หากพลาดพลั้งไปเพียงนิด เธออาจจะไม่มีวันถอนตัวขึ้นมาได้เลย
โนอาห์ให้ความรู้สึกที่เป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับเธอถึงเพียงนั้น สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดกำลังกรีดร้องเตือนว่า หากก้าวเข้าไปหาเขาอีกเพียงก้าวเดียว เธอจะไม่มีวันหวนกลับมาได้อีกเลย
จะเป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด แค่การเฝ้ารอความตาย คอร์เดเลียก็รับมือไม่ไหวอยู่แล้ว เธอไม่อยากให้สิ่งอื่นใดเข้ามาเป็นภาระกดทับจิตใจอีก มันเป็นการกระทำที่โง่เขลา ไร้เดียงสา และบัดซบสิ้นดี
ใช่แล้ว ทำดีแล้วล่ะ เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว
เธอกลืนยาลูกกลอนสีดำและกินยาตามที่ท่านลอร์ดแปร์โรต์สั่งจ่ายให้อย่างครบถ้วน จากนั้นจึงฝืนข่มตาหลับลง
แม้จะตอกย้ำกับตัวเองจนกระทั่งผล็อยหลับไปว่าทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว แต่คอร์เดเลียก็ยังคงนึกถึงสีหน้าของเขาที่ขมวดคิ้วมองมือที่มีเลือดซึมของเธออยู่ตลอดเวลา
ไอแซก ทิวดอร์ สามารถหาน้องชายของตนพบได้ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในคลับสุภาพบุรุษเรเวน เพราะภาพของโนอาห์ ทิวดอร์ ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างนั้นช่างดูโดดเด่นสะดุดตาเหลือเกิน
น้องชายของใครกันนะ ช่างงดงามเสียจริง
เพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้านิ่งเฉย หากแต่สันจมูกและแนวกรามสูงศักดิ์ที่ได้รับสืบทอดมาจากมารดากลับสง่างามดั่งไข่มุกที่เป็นประกาย และแพขนตาที่ทอดลงต่ำก็ยิ่งเพิ่มบรรยากาศที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยอย่างน่าประหลาด ไอแซกชมน้องชายพลางคิดเข้าข้างอย่างคนหลงน้อง แต่ภายนอกกลับแสดงออกด้วยท่าทางเย็นชาและเฉยเมย
เขาถอดหมวกออกแล้วจงใจลงฝีเท้าให้เกิดเสียงขณะเดินเข้าไปหา ดวงตาที่กำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดอะไรบางอย่างจึงค่อยๆ เคลื่อนลูกตากลับมามองผู้เป็นพี่ชาย
“เจอกันที่บ้านก็ได้แท้ๆ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ”
ไหนเคยบอกว่ารำคาญพวกที่ชอบเข้ามาเกาะแกะแท้ๆ
ว่ากันว่ากิจกรรมทางสังคมของเหล่าสุภาพบุรุษแห่งจักรวรรดินั้นเริ่มต้นที่คลับและจบลงที่คลับ ตั้งแต่องค์จักรพรรดิไปจนถึงพระราชนัดดาที่เพิ่งลืมตาดูโลก ต่างก็มีชื่อจารึกอยู่ในรายนามสมาชิกของคลับกันทั้งสิ้น
และแน่นอนว่าพี่น้องทิวดอร์เองก็มีชื่ออยู่ในคลับตามบิดาเช่นกัน เมื่อโนอาห์งอแงด้วยความไม่พอใจที่ท่านพ่อมักออกไปข้างนอกโดยทิ้งตนไว้ มาร์ควิสทิวดอร์จึงพาลูกชายตัวน้อยทั้งสองคนไปยังคลับของตน และได้รับความสนใจอย่างล้นหลามโดยธรรมชาติ นั่นก็เพราะสุภาพบุรุษตัวน้อยทั้งสองช่างงดงามและเฉลียวฉลาดคล้ายตุ๊กตานั่นเอง
กำลังโหลดความเห็น...