“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ผิดกับพี่ชายที่พูดน้อยและขี้อาย โนอาห์ในตอนนั้นทั้งเจ้าเล่ห์และชอบการตกเป็นเป้าความสนใจ จึงตักตวงความนิยมและเพลิดเพลินกับการเป็นที่เอ็นดูอย่างเต็มที่ ทว่านั่นก็แค่ไม่กี่ครั้งแรกที่เขารู้สึกแปลกใหม่กับถิ่นของบิดาเท่านั้น หลังจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่ขยับและไม่ยอมเปิดปากพูดบนตักของบิดา เพราะพอความสนุกหมดลง ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องน่ารำคาญไปเสียสิ้น
อาจจะเริ่มต้นตั้งแต่ตอนนั้นก็เป็นได้ โนอาห์ไม่เพียงแต่ได้รับการทอดสะพานจากเพศตรงข้ามอย่างไม่ขาดสายเท่านั้น แต่เขายังเป็นที่นิยมในหมู่เพศเดียวกันอย่างประหลาดอีกด้วย แม้จะมีข่าวลือหนาหูว่านิสัยร้ายกาจ และอาจมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่บ้าง ทว่าคนส่วนใหญ่ต่างก็ชื่นชมและอยากติดตามหรืออยากสนิทสนมกับเขาอย่างยิ่ง
แม้ว่าวิธีการอาจจะออกมาในแง่ลบ แต่เนื้อแท้แล้วมันคือความสนใจที่มีต่อโนอาห์ พวกผู้ชายด้วยกันจะรู้สึกแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ด้วยเหตุนี้เองกระมัง ชีวิตในกองทัพถึงดูจะเข้ากับเขาได้เป็นอย่างดี
ไอแซกผู้ชอบผู้หญิงที่พูดจาไพเราะและกิริยาอ่อนหวานแต่เกลียดผู้ชายหยาบกระด้างเข้าไส้แม้จะเป็นเพื่อนก็ตามได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย นอกจากน้องชายฝาแฝดของตัวเองแล้ว เขาก็ไม่ชอบการคลุกคลีกับผู้ชายคนอื่นเลย จะเรียกว่ามีรสนิยมตรงข้ามกับโนอาห์อย่างสิ้นเชิงก็คงได้ เพราะโนอาห์มองผู้หญิงเป็นเพียงคู่นอนชั่วคราวหรือเป็นตัวตนที่น่ารำคาญซึ่งต้องคอยแสร้งทำตามมารยาท
ด้วยเหตุนี้ พอเห็นโนอาห์คอยเอาอกเอาใจและเกาะติดอยู่ข้างกายเลดี้ตัวเล็กคนนั้น เขาจึงอดประหลาดใจไม่ได้
“ไหนว่าออกไปข้างนอกกับคุณคอร์เดเลียไง ทำไมอยู่คนเดียวล่ะ”
“ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ ว่ารสนิยมเรื่องผู้หญิงของเราจะคล้ายกันขนาดนี้?”
“พูดเรื่องอะไรของนายอีกเนี่ย”
“ช่วงนี้พี่ดูจะสนใจยัยนั่นมากกว่าฉันอีกนะ เจอหน้าฉันทีไรก็พูดถึงแต่ผู้หญิงคนนั้นตลอดเลย”
โนอาห์แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วเอียงคอพลางยกยิ้มที่มุมปาก เมื่อเห็นเช่นนั้นไอแซกก็เลิกคิ้วขึ้น
“สันดานเดิมกำเริบอีกแล้วสิ มีอะไรอีกล่ะ”
“ก็พี่มาทำลายอารมณ์ผ่อนคลายของฉันน่ะสิ”
เมื่อไอแซกถอนหายใจกับอารมณ์พาลอย่างไร้เหตุผลแล้วกอดอก จู่ๆ โนอาห์ก็หัวเราะคิกคัก ดูเหมือนว่าอารมณ์จะดีขึ้นมานิดหน่อยหลังจากได้แกล้งพี่ชายของตน ถึงจะเป็นน้องชายฉันก็เถอะแต่นิสัยนี่มัน... เขาเดาะลิ้นในใจ
ทว่าการพาลหาเรื่องยังไม่จบลงแค่นั้น
“เวลาพี่โดนผู้หญิงทิ้ง พี่ทำอะไรเหรอ ดื่มเหล้าหรือไง”
“อยากมีเรื่องเหรอ”
“ก็มันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้งนี่ พูดตรงๆ ก็น่าจะชินชาจนปล่อยวางได้แล้วไม่ใช่เหรอ”
“ไอ้หมอนี่ เดี๋ยวเถอะ อยากโดนต่อยหรือไง”
“ตัวฉันมีตรงไหนให้พี่ต่อยได้บ้างล่ะ”
โนอาห์เบิกตากว้างพลางเอียงคอถามอย่างกวนประสาท ยิ่งคนที่พูดตัวสูงกว่าพี่ชายอย่างไอแซกเสียอีก มันจึงน่าหงุดหงิดเหลือทน สีหน้าที่ดูไร้เดียงสาแต้มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แสนงอนอย่างเต็มเปี่ยม ถึงขั้นนี้แล้วคงไม่มีทางดูไม่ออกว่าอารมณ์กำลังขุ่นมัวอย่างหนัก
ไอแซกยื่นมือออกไปดีดดั้งจมูกน้องชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตัดบทอย่างเย็นชา
“อย่ามางี่เง่า ฉันยุ่งอยู่ มีเรื่องอะไรกันแน่”
“ฉันโดนทิ้งแล้ว”
“อะไรนะ”
“พอชวนเป็นคนรัก เธอก็บอกว่าไม่เอา”
ไอแซกประหลาดใจจากใจจริง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าไม่ได้น่าแปลกใจอะไรขนาดนั้น และไม่จำเป็นต้องถามเลยว่าอีกฝ่ายคือใคร เขาหรี่ตาลงพลางเอ่ยถาม
“นายคงไม่ได้เอาปืนไปจ่อหัวแล้วขอคบหรอกนะ”
แม้จะคิดว่าคงไม่ถึงขนาดนั้น ทว่าด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นพวกคาดเดาอะไรไม่ได้จึงทำให้เขารู้สึกหวั่นใจขึ้นมา โนอาห์หัวเราะเยาะในลำคอราวกับเหลือเชื่อ
“พี่ แค่เรื่องคบกันไม่ใช่แต่งงานสักหน่อย ใครเขาจะทำถึงขนาดนั้นกัน”
“ถึงจะเป็นแค่เรื่องคบกันก็ทำแบบนั้นไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!”
“แต่ถ้าทำแบบนั้น ยัยนั่นคงพยักหน้าตกลงไปแล้วล่ะ เพราะยัยนั่นน่ะขี้ขลาดจะตาย”
“ไอ้บ้าเอ๊ย”
พอไอแซกขว้างเปลือกขวดเหล้าใส่ด้วยความเอือมระอา อีกฝ่ายก็หลบได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วจึงเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
“มันก็กึ่งๆ อารมณ์ชั่ววูบอยู่หรอก แต่พอโดนปฏิเสธเข้าจริงๆ ก็น่าหงุดหงิดชะมัด พี่ทนรับความรู้สึกเฮงซวยแบบนี้มาได้ยังไงตั้งสิบกว่า...”
“ฉันไม่ได้โดนทิ้งบ่อยขนาดนั้นโว้ย!”
ไอแซกแผดเสียงอย่างมีน้ำโห ก่อนจะหันมองรอบกายพลางขมวดคิ้วแล้วโบกมือไปมา ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนี้นี่หว่า...
“นายมีใจให้คุณคอร์เดเลียเหรอ จริงจังหรือเปล่า”
“มีใจงั้นเหรอ นั่นมันคำพูดโบราณยุคไหนกันเนี่ย”
“เลิกกวนประสาทได้แล้ว โควตาของวันนี้นายใช้หมดแล้ว”
โนอาห์ยักไหล่
“ชอบงั้นเหรอ ไม่รู้สิ แต่พอเห็นหน้าแล้วก็อยากขึ้นมาเลย”
“เฮ้ย ไอ้นี่มันบ้า...”
“ไหนๆ แล้วก็อยากให้เรื่องแบบนั้นทำแค่กับฉันคนเดียวด้วย เอาเถอะ แค่นี้ก็ถือว่าชอบได้แล้วมั้ง พอแล้วนี่”
“...คงไม่ได้พูดออกไปตรงๆ แบบนั้นหรอกใช่ไหม”
โนอาห์ตวัดสายตามองค้อนพี่ชายอย่างหงุดหงิด
“ฉันคือไอแซกหรือไง เรื่องแค่นี้ก็พอดูออกน่า”
“นายคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย”
ไอแซกที่อึ้งจนพูดไม่ออกถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด
“สรุปคืออยากนอนกับเธอ ก็เลยบอกให้มาคบกันก่อนงั้นสิ ทำตัวเป็นพวกอันธพาลไปได้...”
“ถ้าพูดออกมาเป็นคำก็คงเป็นแบบนั้นละมั้ง แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ ก็มันอยากทำกับผู้หญิงคนนั้นจนควยจะระเบิดอยู่แล้ว...”
“เชี่ย หุบปากไม่ได้หรือไงวะ”
ไอแซกกระแทกแก้วเหล้าลงอย่างดังพลางแผดเสียงขึ้นมา โนอาห์ที่เป็นคนพ่นเรื่องน่าโดนด่าสารพัดกลับเป็นฝ่ายเดียวที่ยังคงทำตัวหน้าตาเฉยแล้วส่งสายตาทักทายคนที่หันมามองด้วยความตกใจอย่างพอเป็นพิธี
แม้ระยะห่างระหว่างโต๊ะจะค่อนข้างไกลจนบทสนทนาของพวกเขาไม่น่าจะได้ยินไปถึง แต่ไอแซกก็ยังอดไม่ได้ที่จะรีบหันมองรอบๆ อีกครั้งก่อนจะหลุดครางออกมาอย่างปวดกบาล
“ไอ้เวรเอ๊ย ฉันจะตายเพราะนายจริงๆ แล้วเนี่ย”
“อย่าทำแบบนั้นสิ ถ้าพี่ตายฉันก็ต้องขึ้นเป็นผู้นำตระกูลน่ะสิ น่ารำคาญจะตาย”
“เออ ฉันก็รักนายเหมือนกัน”
ไอแซกหัวเราะเยาะอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะกลับมาทำสีหน้าจริงจังทันที
“ฉันเคยเตือนแล้วนี่ ว่าอย่าไปแตะต้องเธอด้วยความรู้สึกเล่นๆ”
“ใครบอกว่าเล่นๆ ล่ะ”
พอโนอาห์ปรายตามองอย่างเฉยชา ไอแซกที่ทั้งอึ้งทั้งโมโหจึงสวนกลับไปว่า ก็นายเพิ่งพูดออกมาเองไม่ใช่หรือไง ไอ้บ้า
“ไม่ใช่ความรักแห่งโชคชะตาพันปีอะไรนั่นเสียหน่อย สำหรับพวกผู้ชายทั่วไปแล้ว ร่างกายมันต้องมีอารมณ์ก่อนไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง หรือว่าฉันควรจะต้องสรรหาคำพูดสวยหรูมาประดับประดาให้มากกว่านี้ล่ะ”
“แล้วพอได้คบกัน ได้นอนด้วยกันแล้วไงต่อ หลังจากนั้นนายจะทำยังไง”
มันไม่ใช่คำพูดที่ผิดไปเสียทีเดียว แต่เพราะความหน้าด้านหน้าทนเกินไปของน้องชาย ไอแซกจึงถอนหายใจปนถามซ้ำ โนอาห์จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง การนึกย้อนไปถึงจูบเมื่อตอนกลางวันนั้นช่างเป็นไปตามธรรมชาติอย่างยิ่ง เพราะตั้งแต่ที่ไปส่งคอร์เดเลียที่บ้านแล้วหันหลังกลับมา เขาก็เอาแต่คิดถึงเรื่องนั้นมาตลอด สัมผัสนุ่มนิ่ม อ่อนละมุน และหอมหวาน รสแห่งความสุขสม
จูบกับเธอนั้นช่างเคลิบเคลิ้มกว่าที่จินตนาการไว้มากทีเดียว
คำตอบที่เอ่ยออกมาจึงราบรื่นราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
“ก็คงจะโคตรดีเลยล่ะมั้ง คงได้ตามกัดตามดูดทั้งวันแน่”
แค่จูบยังขนาดนี้ ถ้าได้มีเซ็กซ์กัน เด็กผู้หญิงคนนั้นคงได้เข้ามาวิ่งเล่นอยู่ในสมองของเขาทั้งวันเป็นแน่ ความผูกพันทางกายอย่างนั้นเหรอ บางครั้งก็มีเรื่องที่วาดภาพออกมาได้เองโดยไม่ต้องผ่านประสบการณ์ตรง และตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น ไอแซกถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินคำตอบของน้องชาย ไอ้หมอนี่ มันเอาจริงนี่หว่า เขาจึงแกล้งถามลองเชิงออกไป
“ถ้าหากพอนอนด้วยกันแล้วหมดความสนใจขึ้นมาล่ะ แล้วจะเลิกงั้นเหรอ”
“พี่โง่หรือเปล่าเนี่ย ถ้าคิดจะทำแบบนั้นแต่แรกฉันจะเอ่ยปากขอเป็นคนรักทำไม นอนกันสักครั้งแล้วต่างคนต่างแยกย้ายไปตามทางของตัวเองก็สิ้นเรื่อง จะมาทำให้ยุ่งยากทำไม”
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา แม้แต่ในช่วงวัยรุ่นที่เลือดร้อน โนอาห์ ทิวดอร์ ก็ไม่เคยเอ่ยปากขอใครคบหาหรือสารภาพรักกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย นั่นหมายความว่า การขอคบหาในวันนี้ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาเช่นกัน เขาแค่อยากได้และอยากครอบครองเธออย่างถูกต้องในตอนนี้ อยากปลดปล่อยความปรารถนาที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในออกมาโดยไม่มีสิ่งใดมาขัดขวางหรือยับยั้ง ก็เท่านั้นเอง
ไอแซกทึ่งไปอีกความหมายหนึ่ง
“น้องเอ๋ย สำหรับฉันแล้ว คำพูดแบบนี้มันฟังดูเหมือนนายชอบเธอชัดๆ เลยนะ”
“ถ้าชอบแล้วมันจะต่างไปยังไงล่ะ”
โนอาห์สงสัยจากใจจริง ความรู้สึก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัณหาราคะ ล้วนเป็นสิ่งที่ระเหยหายไปได้ง่าย ไม่ว่าจะในทางสังคมหรือเรื่องส่วนตัว การกระทำของผู้ที่เป็นคนรักกันก็เหมือนกันทั้งหมด แล้วหากแก่นแท้มันต่างกัน มันจะมีความแตกต่างมากมายอะไรขนาดนั้นเชียว ทั้งคอร์เดเลียและคนอื่น ทำไมถึงต้องมาคอยบอกว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตามคำตอบของเขากันนะ เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ
เขาแสดงความต้องการออกไปแล้ว และมันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอต้องการเหมือนกันหรือตรงกันข้าม แค่นั้นมันยังไม่ชัดเจนพออีกหรือ คำตอบที่ต้องคอยเปลี่ยนไปตามคำตอบของอีกฝ่าย มันจะมีคุณค่าอะไรกัน
“คอร์เดเลียก็ถามแบบนั้นเหมือนกัน ฉันก็เลยบอกให้มาพิสูจน์ดู เท่าที่ฉันเห็น เราสองคนต่างก็ต้องการสิ่งเดียวกันแท้ๆ แต่เธอกลับบอกว่าไม่ใช่ ทำไมต้องโกหกด้วยล่ะ”
“แล้วนายจะไปยืนยันยังไงล่ะ”
“จูบไปแล้ว”
“อะไรนะ!”
คราวนี้ไอแซกถึงกับตะโกนลั่นออกมาด้วยความตกใจอย่างแท้จริงโดยไม่ได้หันไปมองรอบข้างด้วยซ้ำ เขาหลุดเสียงครางคร่ำครวญพลางถอนหายใจแล้วยกมือขึ้นกุมขมับ
“ถึงนายจะเคยก่อเรื่องไว้เยอะแค่ไหน แต่นายก็ไม่เคยทำตัวเหมือนพวกไร้หัวนอนปลายเท้าเลยนี่ ครั้งนี้มันเป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะ”
“ไม่รู้สิ ฉันก็เหมือนคนบ้าไปแล้ว”
โนอาห์พึมพำออกมาด้วยสีหน้าหม่นหมองเป็นครั้งแรก พลอยทำให้ไอแซกเคร่งเครียดตามไปด้วย
“แล้วคุณคอร์เดเลียว่ายังไงล่ะ ความคิดเห็นของเธอสำคัญที่สุดไม่ใช่หรือไง”
“เธอบอกว่าไม่ได้รังเกียจ แต่ว่าอะไรนะ กลัวความรักอะไรทำนองนั้น”
“การจะไปมีความรู้สึกพรรค์นั้นกับคนอย่างนายมันก็เป็นทางลัดสู่หายนะของชีวิตจริงๆ นั่นแหละ”
พอไอแซกเดาะลิ้นพูดเช่นนั้น โนอาห์ก็หัวเราะคิกพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปาก
“มันก็จริงของพี่ เด็กคนนั้นฉลาดเป็นบ้า”
“ส่วนนายมันก็บ้าไปแล้ว”
โนอาห์ชนแก้วแล้วยอมรับคำพูดนั้นแต่โดยดี
กำลังโหลดความเห็น...