“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ทว่าโนอาห์ไม่ได้ทำเช่นนั้น เขาละทิ้งหนทางง่ายดายแล้วเลือกหนทางที่ซื่อตรง
ด้วยเหตุนั้นคอร์เดเลียจึงยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองถูกต้อนให้จนมุม
ทั้งที่โนอาห์เป็นฝ่ายยกตัวเธอขึ้นจากสถานะเบี้ยล่างให้มาอยู่เหนือกว่าบนตราชั่งด้วยตัวเองแท้ๆ แต่เธอกลับไม่คุ้นชินจนต้องเคว้งคว้างและรู้สึกพะอืดพะอม สรุปแล้วครั้งนี้ปัญหาจึงอยู่ที่คอร์เดเลียอีกจนได้ เพราะภาชนะในใจอันคับแคบและยากจนของเธอนั่นเอง
เมื่อเห็นสีหน้าของคอร์เดเลียไม่สู้ดีนัก ไอแซกก็มองดูเธออย่างใส่ใจก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาแล้วเอ่ยขอโทษ
“พอเป็นห่วงเจ้าตัวน้องชายมากเข้า ผมเลยเผลอบ่นจู้จี้จนได้ หากรูปแบบความหวังดีของผมทำให้คุณไม่พอใจ ผมต้องขออภัยด้วยครับ”
“ไม่เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ”
นั่นเป็นความรู้สึกจากใจจริง ไม่เคยมีใครยอมลำบากคอยตักเตือนด้วยถ้อยคำที่ล้ำค่าและเป็นห่วงเป็นใยเธอเช่นนี้มาก่อน ยิ่งเวลาผ่านไปคอร์เดเลียก็ยิ่งรู้สึกชอบคนของโนอาห์ พวกเขาทุกคนล้วนเป็นผู้ใหญ่ที่ยอดเยี่ยมและคอยช่วยเหลือเธอในแบบฉบับของตัวเอง
การที่ครอบครัวของโนอาห์เอ็นดูเธอก็ทำให้รู้สึกดีเช่นกัน แม้ต้นเหตุจะเป็นเพราะโนอาห์ แต่ทุกคนล้วนสง่างาม อ่อนโยน และใจดี ราวกับโนอาห์ไม่มีผิด
หากไม่ใช่เพราะอายุขัยที่เหลืออยู่อีกไม่นานละก็ เธอคงละโมบโลภมากโดยไม่เจียมตัวไปแล้ว
ว่าอยากจะเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มคนที่แสนวิเศษเช่นนี้ ในฐานะของครอบครัวน่ะนะ
เธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยถามอย่างเอียงอายแทน
“เอ่อ ท่านมาร์ควิสคะ”
“พูดมาได้เลยครับ”
“ไม่ทราบว่าฉันจะขอเรียกว่าคุณไอแซกได้ไหมคะ”
เมื่อได้ยินเสียงกระซิบอันแผ่วเบา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นราวกับประหลาดใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างออกมา แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะแตกต่างกัน แต่รอยยิ้มนั้นช่างละม้ายคล้ายโนอาห์อย่างไม่ต้องสงสัย
“ได้แน่นอนครับ”
เธอได้เพื่อนเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่งแล้ว
ในระหว่างที่กำลังรับประทานอาหารพลางพูดคุยเรื่องสัพเพเหระท่ามกลางบรรยากาศที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย พ่อบ้านและฌานก็ก้าวเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่าทางตื่นตระหนก
“ท่านผู้นำตระกูลครับ มีการติดต่อมาจากพระราชวังครับ”
“ตอนนี้หรือ อีกสองชั่วโมงฉันถึงมีกำหนดการเข้าเฝ้าฝ่าบาทไม่ใช่หรือไง”
“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น...”
พ่อบ้านผมขาวโพลนเหลือบมองคอร์เดเลียด้วยสายตาลำบากใจ ฉันงั้นเหรอ
“องค์จักรพรรดินีทรงเรียกหาคุณมาร์เกอริตครับ”
สีหน้าของไอแซกบิดเบี้ยวราวกับกำลังปวดหัวและคิดว่าสิ่งที่คิดไว้มาถึงจนได้ คอร์เดเลียสบตากับเขาพลางอ้าปากค้างด้วยความงุนงง
“นี่คุณคิดจะทำอะไรที่ชวนให้โดนกระชากหัวหรือเปล่าครับ”
อ่า ฉันยังไม่ได้ทำเลยนะ
ใครจะไปคาดคิดกันเล่าว่าคนที่เคยใช้ชีวิตอันน่าสมเพชโดยจดจ่ออยู่แต่กับการหนีให้พ้นจากครอบครัวที่ยากจนและชอบใช้ความรุนแรง จะได้ย่างกรายเข้าสู่พระราชวังแห่งจักรวรรดิเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดินีผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ ชีวิตคนเราช่างเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนเอาเสียเลย
คอร์เดเลียถอนหายใจพลางทอดสายตามองทิวทัศน์นอกรถม้า
“เชิญลงมาได้แล้วครับ เลดี้”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลไร้ที่ติ คอร์เดเลียก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวลงจากรถม้า ทิวทัศน์อันโอ่อ่าและงดงามของพระราชวังเบื้องหน้าซึ่งผสานสวนอันกว้างใหญ่เข้ากับสถาปัตยกรรมเชิงศิลปะได้อย่างกลมกลืนนั้น ทั้งทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวและทำให้รู้สึกถูกสะกดข่มไปพร้อมกัน
“ตามมาทางนี้ครับ คุณมาร์เกอริต”
“อ๊ะ ค่ะ”
คอร์เดเลียเดินตามหัวหน้ามหาดเล็กแห่งพระราชวังพลางพยายามไม่เหลียวมองรอบกายอย่างประเจิดประเจ้อจนเกินไป
เมื่อไม่กี่เดือนก่อน แค่การไปเยือนคฤหาสน์ของตระกูลเดอวิลแลร์ผู้มั่งคั่งก็ทำให้หัวใจแทบจะบีบรัดตัวอยู่แล้ว ทว่าหลังจากได้เห็นทิวดอร์เฮาส์ซึ่งเทียบกันไม่ติด คฤหาสน์ของเหล่าขุนนางชั้นสูงคนอื่นๆ และแม้กระทั่งพระราชวังอันเป็นหัวใจของจักรวรรดิ เธอก็ตระหนักได้อีกครั้งว่าโลกที่ตัวเองเคยอยู่นั้นช่างคับแคบเพียงใด
คฤหาสน์เดอวิลแลร์ที่เคยทำให้คนจนอย่างคอร์เดเลียรู้สึกต่ำต้อยกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย
ด้วยเหตุนี้ คอร์เดเลียจึงรู้สึกหมดพลังไปจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่ก่อนจะได้เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดินี ประสบการณ์อันยอดเยี่ยมจะต้องมีสิ่งกระตุ้นในระดับพอเหมาะถึงจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีได้ แต่เพราะทุกอย่างมันช่างเหนือจริงและน่าเกรงขามจนเกินไป เธอจึงทำตัวไม่ถูก
ยิ่งไปกว่านั้น จู่ๆ ก็ต้องเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิเป็นการส่วนตัวเสียอย่างนั้น เธอไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะมีบทสนทนาแบบใดเกิดขึ้นบ้าง แม้จะพอเดาเหตุผลออกอยู่ก็ตาม
“แอกเนสเป็นคนขี้สงสัยน่ะครับ คงไม่มีเรื่องอะไรร้ายแรงหรอก เพราะงั้นอย่ากังวลไปเลยนะครับ”
คอร์เดเลียก้าวขึ้นรถม้าหลวงโดยมีไอแซกที่เอ่ยขอโทษคอยส่งตัว เขาบอกว่าแม้จะอยากไปด้วย แต่ติดเรื่องตารางงานและนั่นก็คงไม่ใช่สิ่งที่องค์จักรพรรดินีต้องการ
องค์จักรพรรดินีทรงมีน้ำพระทัยส่งทั้งรถม้าสี่ล้อ คนขับรถม้า และเด็กรับใช้ประจำรถม้าที่แต่งกายภูมิฐานมาให้คอร์เดเลีย ทว่าการส่งรถม้ามาในช่วงเวลาที่โนอาห์ไม่อยู่พอดิบพอดีนั้น ช่างเป็นเรื่องที่ประจวบเหมาะเหลือเกิน
คอร์เดเลียดึงชายกระโปรงสีน้ำเงิน ขณะมั่นใจว่าสภาพเช่นนี้คงดื่มชาไม่รู้รสแน่ ไม่สิ ลิ้นไม่พองก็บุญเท่าไรแล้ว
การที่นึกถึงโนอาห์ขึ้นมาอีกจนได้และรู้สึกเสียดายนั้น แสดงให้เห็นว่าเธอช่างเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ขี้ขลาดเหลือเกิน เพราะพอต้องการที่พึ่งอันมั่นคงเมื่อใด ก็มักจะนึกถึงโนอาห์ขึ้นมาทุกที ทั้งที่คนที่วิ่งหนีความรู้สึกออกมาคือตัวเธอแท้ๆ
“เลดี้คอร์เดเลีย มาร์เกอริต มาถึงแล้วค่ะ”
เธอเดินผ่านโถงทางเดินสีงาช้างอันเงียบสงบของพระราชวัง จนมาถึงเบื้องหน้าประตูที่ประดับด้วยตราสัญลักษณ์ประจำพระองค์ของจักรพรรดินีแอกเนส ซึ่งเป็นรูปดอกกุหลาบขาวและดอกไลแลก (กุหลาบขาวของตระกูลทิวดอร์ฝั่งพระมารดา และดอกไลแลกที่องค์จักรพรรดินีมาเรียที่ 3 ผู้เป็นพระอัยยิกาและมารดาของแกรนด์ดยุกเฮอร์ยันผู้เป็นพระบิดาทรงโปรดปราน สื่อถึงสายเลือดขององค์จักรพรรดินี) ก่อนจะแอบกลืนน้ำลายลงคอเงียบๆ
เธอเผลอลูบผมตัวเองโดยไม่รู้ตัว แม้จะคิดว่าคงไม่ถึงขั้นโดนกระชากหัวจริงๆ หรอกกระมัง แต่มันก็เป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ
แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ผ่านบานประตูที่เปิดกว้าง ที่แห่งนั้นไม่ใช่ท้องพระโรง แต่กลับเป็นห้องโถงระเบียงที่เชื่อมต่อไปยังสวนอย่างคาดไม่ถึง
สตรีผู้ดูราวกับราชินีของพื้นที่อันแสนผ่อนคลายและอบอุ่นแห่งนั้น สวมชุดเดรสเชมิสสีม่วงอ่อน นั่งอยู่บนเก้าอี้สีทองพร้อมกับจ้องมองเธอเขม็ง
สุนัขพันธุ์โกลเดนริทรีฟเวอร์สีทองอร่ามที่หมอบอยู่แทบเท้าของพระนางผึ่งหูขึ้นพร้อมทั้งชูคอ และมือขาวผ่องก็เลื่อนลงมาลูบขนของมันเบาๆ คล้ายจะปลอบประโลม
เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีม่วงที่คมกริบประหนึ่งจะมองทะลุปรุโปร่ง คอร์เดเลียก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง นอกจากเรือนผมสีเงินพิสุทธิ์ที่หวีเรียบร้อยแล้วถักเปียเอียงไว้ กับความงดงามจับใจจนน่ากลัวแล้ว ก็ไม่อาจมองเห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างองค์จักรพรรดินีกับเหล่าพี่น้องร่วมสายเลือดของพระนางได้เลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเวย์นที่เปรียบเหมือนดอกทานตะวันบานสะพรั่งนั้น ยิ่งแตกต่างกันลิบลับ ทั้งที่ได้ยินว่าเป็นพี่น้องแท้ๆ บรรยากาศและสีหน้าอันเย็นชาของพระนางกลับคล้ายคลึงกับมาร์ควิสไอแซก ทิวดอร์ ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องเสียมากกว่า
“ยินดีต้อนรับ”
องค์จักรพรรดินียิ้มบางๆ คอร์เดเลียที่เหม่อไปชั่วครู่รีบย่อตัวทำความเคารพแล้วกระแอมเบาๆ
“คอร์เดเลีย มาร์เกอริต ค่ะ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เข้าเฝ้า ฝ่าบาท”
“ชอบชามะลิไหม”
“คะ?”
คอร์เดเลียที่เผลอย้อนถามด้วยความเคยชินรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว
“ค่ะ ชอบค่ะ”
“ค่อยยังชั่ว ดูท่ารสนิยมเราจะตรงกันนะ”
โชคดีที่องค์จักรพรรดินีไม่ได้ดุว่าอย่าทำตัวเด๋อด๋าเหมือนอย่างโนอาห์ เมื่อพระนางหันไปชงชา คอร์เดเลียจึงลอบกลืนน้ำลายแล้วใช้สายตากะระยะก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างที่ตั้งเยื้องกับฝั่งตรงข้ามขององค์จักรพรรดินีเล็กน้อย
เบาะรองนั่งที่นุ่มสบายรับกับสะโพกนั้นให้ความรู้สึกนุ่มฟูดั่งขนมเมอแรงก์ ทว่าด้วยความตึงเครียด ต่อให้ไม่ใช่เบาะแต่เป็นกลางทุ่งดอกไม้ก็คงไม่รู้สึกอยู่ดี
เมื่อมองแพขนตาสีเงินยาวขององค์จักรพรรดินีที่ทอดลงต่ำขณะลิ้มรสชา คอร์เดเลียก็นั่งขาสั่นพั่บๆ อยู่ใต้โต๊ะ
“ฉันขอถามตรงๆ นะ ฉันไม่ชอบพูดอ้อมค้อม แล้วก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องทำแบบนั้นด้วย”
น้ำเสียงที่กระชับและเด็ดขาดช่างขัดกับใบหน้าอันบอบบาง คล้ายน้ำเสียงของอัศวิน แม้จะดูเย่อหยิ่งแต่ฐานันดรศักดิ์ สายเลือดอันสูงส่ง และบรรยากาศรอบกายของพระนางทำให้สิ่งเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องที่เข้าใจได้อย่างสมเหตุสมผล สายตาที่มองตรงเข้ามาในดวงตาของคู่สนทนาก็บ่งบอกถึงอุปนิสัยที่รักความตรงไปตรงมาเช่นกัน
คำถามนั้นสั้นกุดแต่กลับทิ่มแทงเข้าใส่คอร์เดเลียอย่างชัดเจนและแม่นยำดั่งคมดาบ
“เธอนอนกับโนอาห์หรือยัง”
“คะ?”
ประโยคนี้ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะต้องถามซ้ำ คอร์เดเลียที่เกือบทำถ้วยชาคว่ำและส่งเสียงเหวอๆ พะงาบๆ ปากพูดไม่ออก ทำให้จักรพรรดินีแอกเนสหัวเราะหึออกมาสั้นๆ
“ดูจากปฏิกิริยาแล้วคงยังสินะ ถ้างั้นเจ้าหมอนั่นก็ชอบใครสักคนเข้าจริงๆ น่ะสิ? แปลกพิลึกแฮะ”
“เอ่อ คือ ฝ่าบาทคะ ประทานอภัยด้วยค่ะ แต่ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทรงหมายถึงเรื่อง...”
“วันนี้ยังไม่ได้ดูหนังสือพิมพ์เหรอ”
พระนางจ้องมองคอร์เดเลียที่หน้าแดงก่ำประหนึ่งวิญญาณหลุดออกจากร่างด้วยความประหลาดใจ นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ ความจริงแล้วเธอสับสนวุ่นวายใจเสียจนปากแข็งค้างและสมองหยุดสั่งการไปหมดแล้ว
นางกำนัลที่ยืนรอคำสั่งอยู่อย่างเงียบๆ นำหนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้มาส่งให้ตามสัญญาณมือขององค์จักรพรรดินี คอร์เดเลียลอบกลืนน้ำลายก่อนจะตื่นตระหนกตกใจกับพาดหัวข่าวตัวโตบนหน้าแรก ไม่สิ ตั้งแต่หนังสือพิมพ์ชั้นนำของจักรวรรดิไปจนถึงคอลัมน์ซุบซิบของหนังสือพิมพ์ฉบับอื่นๆ ล้วนมีข่าวที่เนื้อหาใจความหลักเหมือนกันทุกประการเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด ต่างกันเพียงแค่สำนวนภาษาเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น
กำลังโหลดความเห็น...