คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 143

ตอน 143

ตอนที่ 143 การรักษา

จ้าวฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวังแล้วก็งุนงงสับสนอย่างเห็นได้ชัด

เขาฟังไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดเรื่องอันใด ทว่าขณะที่กำหมัดแน่นหมายจะเอ่ยสิ่งใดออกไป เสียงสตรีแหบชราก็ดังขึ้น ทำให้เขาไม่อาจสนใจสิ่งอื่นได้อีกในพริบตา

“พ่อบ้าน ท่านดูเร็วเข้า ลูกชายของเรากลับมาอีกแล้ว”

เขาตกตะลึงจนต้องเอี้ยวตัวหันไปมองภรรยาของตน แล้วก็พบด้วยความประหลาดใจว่า ดวงตาของภรรยาที่ถูกของมานานถึงสามสิบปี มีแววกระจ่างใสขึ้นมาเป็นครั้งแรก

“เจ้า...เจ้ารู้จักข้าแล้วรึ” จ้าวฉินโผเข้าไปเคียงข้างนาง กุมมือทั้งสองข้างของนางไว้ด้วยความตื่นเต้นระคนตื้นตันเหลือแสน

“พ่อบ้าน ท่านดูเถิดว่าลูกชายของเราดีเพียงใด ตัวเท่านี้ก็รู้จักกตัญญูต่อแม่แล้ว รู้ว่าข้าชอบกินปาท่องโก๋ทอดใหม่ๆ แต่เช้าตรู่ก็อุตส่าห์ไปซื้อมาให้”

หญิงชราเอ่ยพลางใช้ฟันที่โยกคลอนค่อยๆ ขบชายเสื้อของหยางเสี่ยวไหเบาๆ

ครู่ต่อมา เหล่าศิษย์ทั้งสำนักคุ้มภัยหลงเถิงต่างตกตะลึงเมื่อได้เห็นหัวหน้าใหญ่ผู้ไม่เคยยิ้มแย้มให้ผู้ใดมาแต่ไหนแต่ไร บัดนี้กลับหลั่งน้ำตาออกมา

จ้าวฉินเดินเข้าไปกอดภรรยาของตนเอาไว้แน่น แล้วร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น “เฟิ่งเสีย...ข้าผิดต่อเจ้านัก!”

หวังเฉิงซิ่งซึ่งติดตามอาจารย์มาตั้งแต่เล็กยืนอยู่ข้างๆ จมูกพลันแสบร้อนขึ้นมา แม้อาจารย์ของตนจะมีนิสัยเข้มงวด ทว่าเขารู้ดีว่านั่นเป็นเพียงเปลือกที่สวมไว้เท่านั้น

ยามนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้างเดินเข้ามาใกล้หลี่ฮั่วหวัง นางดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านทำได้อย่างไรกันเจ้าคะ ท่านช่างเก่งกาจจริงๆ”

หลี่ฮั่วหวังมองสองสามีภรรยาชราที่สวมกอดกันอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน “ป่วยนานจนกลายเป็นหมอเสียเอง ข้าเคยเห็นคนเช่นนี้ในโรงพยาบาลมาก่อน อันที่จริงเมื่อเทียบกับการแยกแยะอาการแล้ว ข้าถนัดแยกแยะยาจิตเวชมากกว่า”

“แล้วนางโดนของอันใดเข้าหรือเจ้าคะ”

หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจเบาๆ “นางมิได้โดนของ นางเพียงได้รับความกระทบกระเทือนใจรุนแรงเกินไปในตอนนั้น ชั่วขณะหนึ่งจึงก้าวออกมาไม่ได้ ผลคือถูกขังไว้อีกสามสิบปีจนกลายเป็นสภาพเช่นนี้”

กล่าวจบเขาก็เตรียมจะพาไป๋หลิงเหมี่ยวออกจากห้องอันมืดสลัวแห่งนี้ก่อน ทว่าก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกคนขวางทางไว้

คนผู้นั้นคือจ้าวฉินที่น้ำตาคลอเบ้า เขาประสานสองมือแล้วโค้งคารวะหลี่ฮั่วหวังลงอย่างหนักแน่นด้วยความตื้นตันเหลือล้น “ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ยื่นมือเข้าช่วย!!”

“อย่าเพิ่งรีบขอบคุณ เรื่องยังไม่จบ พานางออกมา อาบน้ำให้สะอาดแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้นางเสีย”

ยามนี้คำพูดของหลี่ฮั่วหวังในหูของจ้าวฉินไม่ต่างจากราชโองการ เขารีบทำตามในทันที

หญิงชราที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วถูกพามายังห้องนอนที่สว่างและอบอุ่น เพียงแต่ในอ้อมอกของนางยังคงกอดหยางเสี่ยวไหไว้ไม่ปล่อย

หลี่ฮั่วหวังยืนกำชับจ้าวฉินอยู่ด้านข้าง “นางชอบกอดก็ปล่อยให้นางกอดไป จ่ายเงินจ้างเด็กสักสองสามคนมาผลัดเปลี่ยนกันให้นางกอด นี่คือจิตใจของนางกำลังมองหาสิ่งทดแทนมาชดเชยสิ่งที่สูญเสียไปในอดีต”

“พอนางระบายอารมณ์ความรู้สึกภายในใจออกมาจนพอสมควรแล้ว เจ้าค่อยหาหุ่นจำลองมาสับเปลี่ยน”

“ยามปกติเวลาที่มีแสงแดด ก็พานางออกไปรับแสงแดดให้มากหน่อย ตากแดดมากๆ จิตใจก็จะแจ่มใสขึ้น มีผลดีต่อการฟื้นตัวของผู้ป่วย”

“หากไม่มีคนคอยอยู่เป็นเพื่อนจริงๆ เจ้าก็เลี้ยงสุนัขไว้ข้างกายนางสักสองตัว สัตว์เลี้ยงเองก็ช่วยปลอบประโลมจิตใจให้สงบลงได้เช่นกัน”

“สามสิบปีนั้นนานเกินไปจริงๆ โรคเช่นนี้ยิ่งรักษาเร็วเท่าใดก็ยิ่งได้ผล เจ้าเน้นให้อาการทรงตัวเป็นหลักเถิด”

หลี่ฮั่วหวังชะงักไปครู่หนึ่ง หวนนึกถึงคำพูดที่หมอหลี่เคยกล่าวกับญาติผู้ป่วยคนอื่นๆ ในอดีต แล้วถ่ายทอดรายละเอียดอื่นๆ ให้จ้าวฉินฟังอีกต่อ

“ข้าจำได้เพียงเท่านี้ เจ้าก็ลองดู อย่างไรก็ยังดีกว่าขังนางไว้ในห้องมืด จำไว้ว่าวันหน้าอย่าขังนางอีก และอย่าใช้โซ่ล่ามนางไว้ นางป่วยหนักถึงเพียงนี้แล้ว ยิ่งล่ามก็ยิ่งทรุดหนัก”

จ้าวฉินมองดูภรรยาที่นั่งอยู่อย่างสงบตรงนั้น แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นตื้นตัน ปากก็พร่ำเอ่ยไม่หยุด “พอแล้ว เพียงเท่านี้ก็ดีมากแล้ว”

ภรรยาที่ป่วยมาสามสิบปีกลับยังจำตนได้ นี่เป็นสิ่งที่แม้ในความฝันเขาก็ไม่เคยกล้าคิด

ยามนี้ในสายตาของเขา หลี่ฮั่วหวังก็คือหมอเทวดาจุติลงมาโปรดชัดๆ!

“เช่นนั้นก็พอเถิด หากไม่มีเรื่องอื่นก็เท่านี้ พวกเราจะกลับแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางต่อ”

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะก้าวเท้า ก็ถูกจ้าวฉินกางสองแขนขวางไว้ ก่อนจะหันไปสั่งศิษย์ของตนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “หยวนหู่! ไปตั้งโต๊ะเลี้ยงที่หอตงฟู่! จัดงานเลี้ยงใหญ่!”

เพื่อแสดงความจริงใจ จ้าวฉินงัดเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่มีออกมาใช้จนหมดสิ้น

ภัตตาคารที่ดีที่สุดในตำบลเล็กๆ แห่งนี้ถูกสำนักคุ้มภัยหลงเถิงเหมาเอาไว้ทั้งหมด เพื่อจัดงานเลี้ยงรับรองพวกหลี่ฮั่วหวัง

โต๊ะจีนระดับสูงสุดในภัตตาคาร ย่อมมิใช่สิ่งที่โถงโรงเตี๊ยมจะเทียบเคียงได้ อาหารเลิศรสนานาชนิดทำให้ทุกคนจ้องมองตาเป็นมัน ไก่อบไม้ผล ปลานึ่งซีอิ๊วทั้งตัว เนื้อหมักรวมนึ่ง น้ำแกงดอกฮวย...

โดยเฉพาะหมูหันตัวนั้นที่อยู่ใจกลางโต๊ะ เนื้ออันอวบอิ่มถูกย่างจนเหลืองกรอบนุ่ม น้ำมันหอมเข้มข้นเคลือบชโลมอยู่โดยรอบ เปล่งประกายวาววับใต้แสงเทียน กลิ่นหอมฟุ้งกระจายโชยเข้าจมูกเป็นระลอก

มิใช่เพียงแค่คน แม้แต่หมั่นโถวก็ยังหมอบอยู่ข้างเท้าของหลี่ฮั่วหวัง มันแลบลิ้นเลียปากอย่างตื่นเต้นเพื่อรอกินเศษกระดูก

หลี่ฮั่วหวังที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานกลับมิได้สนใจสิ่งเหล่านี้ เขาเอี้ยวตัวสดับฟังชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ เล่าความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมด

“คราวหน้าเรื่องเช่นนี้ให้ถามข้าก่อน อย่าบุ่มบ่ามลงมือเอง และอย่าดึงไป๋หลิงเหมี่ยวเข้ามาพัวพันด้วย” หลี่ฮั่วหวังเอ่ย

เรื่องพรรค์นี้หากจัดการได้เรียบร้อยก็ดีไป ทว่าหากจัดการได้ไม่ดี ย่อมกลายเป็นเรื่องยุ่งยากลำบากอีกเรื่องหนึ่ง

ชุนเสี่ยวหม่านชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายอยากจะแก้ต่างอันใด แต่สุดท้ายกลับมิได้กล่าวสิ่งใดเพียงพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ ศิษย์พี่หลี่”

เมื่อเห็นจ้าวฉินที่เปลี่ยนเป็นชุดทางการนำเหล่าศิษย์ก้าวขึ้นบันไดไม้มา หลี่ฮั่วหวังจึงนั่งตัวตรงอีกครั้ง

จ้าวฉินสบสายตาอันเร่าร้อนเข้ามาโดยไม่กล่าวคำใด เขารินสุราจนเต็มจอกแล้วยกดื่มคารวะหลี่ฮั่วหวังรวดเดียวสามจอก

“หัวหน้าคุ้มภัยจ้าว ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องของฮูหยินท่าน ข้าเพียงทนดูไม่ได้เท่านั้น ให้คนอื่นๆ นั่งลงเถิด”

หลี่ฮั่วหวังหยิบตะเกียบคีบเนื้อไก่ขึ้นมาชิ้นหนึ่งก่อน ครั้นเห็นเหล่าผู้คุ้มกันร่วมโต๊ะเริ่มลงตะเกียบกันแล้ว เขาจึงค่อยนำเข้าปากตนเอง พร้อมทั้งส่งสายตาเป็นสัญญาณให้คนอื่นๆ

คนอื่นๆ ที่รอจนทนไม่ไหวต่างพากันลงตะเกียบ ขณะที่เหล่าผู้คุ้มกันยังตะลึงกับท่าทางของพวกเขาอยู่ อาหารบนโต๊ะก็ร่อยหรอลงอย่างรวดเร็วจนเห็นได้กับตา

หลี่ฮั่วหวังคีบน่องไก่ชิ้นใหญ่ขึ้นมากัดคำหนึ่ง ก่อนจะโยนลงไปใต้โต๊ะ

“ผู้มีพระคุณ บุญคุณใหญ่หลวงมิอาจกล่าวคำขอบคุณได้หมดสิ้น! วันนี้ท่านช่วยภรรยาข้าก็เท่ากับช่วยชีวิตข้า! พรุ่งนี้ข้าจะส่งของขวัญตอบแทนอย่างงามไปให้ถึงที่พัก หวังว่าท่านจะไม่ปฏิเสธ!”

จ้าวฉินที่ดื่มสุราเข้าไปจมูกเริ่มแดงก่ำ และเห็นได้ชัดว่าพูดจามากขึ้น

“อีกทั้งวันหน้าหากผู้มีพระคุณมีเรื่องลำบากใจอันใด สำนักคุ้มภัยหลงเถิงย่อมทุ่มเทช่วยเหลือสุดกำลังอย่างแน่นอน!”

กล่าวจบ เขาก็ดื่มสุราคารวะหลี่ฮั่วหวังลงคอไปอีกสามจอก

หากแต่ยามที่เขากำลังจะรินสุราจอกที่สี่ ก็ถูกหลี่ฮั่วหวังใช้ตะเกียบสกัดเอาไว้ “หัวหน้าคุ้มภัยจ้าว สุราพรรค์นี้อย่าได้ดื่มมากเกินไปเลย เมามายแล้วจะพูดคุยกันลำบาก อันที่จริงข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะรบกวนท่านอยู่พอดี”

“ในเมื่อพวกท่านทำกิจการคุ้มภัย เหล่าผู้คุ้มกันล้วนมีฝีมือไม่เลว พอจะมีเพลงกระบี่ดีๆ ที่เหมาะสมบ้างหรือไม่”

นี่มิใช่เพียงเพื่อชุนเสี่ยวหม่านเท่านั้น แต่ยังเพื่อตัวเขาเองด้วย

เพิ่งจะได้กระบี่ดีเล่มหนึ่งมาจากซือไท่ หากไร้ซึ่งเพลงกระบี่ที่เข้าคู่กันย่อมไม่ได้ ต่อให้มันจะเป็นกระบี่ที่ดีเล่มหนึ่ง แต่ตนเองจะถือมันกวัดแกว่งแทงเปะปะตามอำเภอใจราวกับควงไม้เขี่ยฟืนได้อย่างไร

ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดปากขึ้นมาแล้ว ตนย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ร้องขอ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 143
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 144 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 142กลับหน้าเรื่อง
ตอน 142ตอน 144