คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 144

ตอน 144

ตอนที่ 144 ดงโจร

“เพลงกระบี่รึ มี!” จ้าวฉินได้ยินดังนั้นก็ตอบอย่างหนักแน่นไม่ลังเล

“แม้ในสำนักคุ้มภัยจะมีคนใช้กระบี่ค่อนข้างน้อย ทว่าในเมื่อผู้มีพระคุณเอ่ยปาก ต่อให้ไม่มี ข้าก็สามารถหาหนทางเสาะหามาจากช่องทางอื่นให้ท่านได้!”

หลี่ฮั่วหวังยกจอกสุราขึ้นชนขอบจอกของอีกฝ่ายเบาๆ “เช่นนั้นก็ขอบคุณหัวหน้าคุ้มภัยจ้าวมาก”

เมื่อดื่มสุรามากขึ้น บรรยากาศบนโต๊ะจัดเลี้ยงก็อบอุ่นขึ้นมา ผู้คนบนโต๊ะต่างชนจอกแลกเปลี่ยนสุรากันอย่างคึกคักยิ่งนัก

แท้จริงแล้วหลี่ฮั่วหวังมิได้ชมชอบบรรยากาศเช่นนี้ เมื่อเห็นว่าคนอื่นๆ กินกันใกล้เสร็จแล้ว เขาก็ตั้งใจจะลุกขึ้นจากไป

ทว่าในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นโก่วหวายกน้ำชาถ้วยร้อนเดินเข้ามาวางลงตรงหน้าตน

เขาชำเลืองมองจ้าวฉินที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้านข้างแวบหนึ่งก่อน แล้วจึงยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูหลี่ฮั่วหวัง

“ศิษย์พี่หลี่ ก่อนหน้านี้ศิษย์น้องไป๋มิใช่คอยพูดอยู่เสมอรึขอรับ ว่าพวกเรามีแต่จ่ายออกไม่มีรับเข้า อยากหาอาชีพที่มีเงินเข้ามั่นคงสักอย่าง”

“อืม มีอันใดรึ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเคยบ่นเรื่องนี้กับเขามากกว่าหนึ่งครั้งจริงๆ บ่นจนหูแทบด้านไปแล้ว

โก่วหวาพลันหน้าบานตาเป็นประกาย “ท่านดูเถิดขอรับ นี่มิใช่ง่วงนอนแล้วมีคนยื่นหมอนให้หรอกรึ พวกเราขอให้พวกเขาสอนวิชาคุ้มภัย ให้พวกเราได้เป็นผู้คุ้มกันได้นี่ขอรับ!”

“อย่างไรเสียพวกเราก็ต้องเดินทางต่อไปยังแคว้นเหลียงอยู่แล้ว ระหว่างทางนี้ก็พอดีรับงานคุ้มภัยที่ไปทางเดียวกันได้ หาเงินด้วยเดินทางด้วยไม่เสียเวลาทั้งสองอย่าง!”

“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านดูเถิดขอรับ เจ้าพวกนี้เลี้ยงของแพงถึงเพียงนี้ ย่อมต้องหาเงินจากการคุ้มภัยได้ไม่น้อยแน่ เงินเช่นนี้พวกเราก็หาได้เหมือนกันขอรับ!”

หลี่ฮั่วหวังมองโก่วหวาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ในเรื่องหาเงินเช่นนี้ ความคิดของเขาช่างว่องไวนัก ทว่าก็มิได้พูดผิด เรื่องนี้ตนทำได้จริงๆ

เงินที่ตนหาได้จากการคุ้มภัยนอกจากจะใช้เป็นค่าเดินทางระหว่างรอนแรมแล้ว ยังสามารถส่งไปให้ซือไท่จิ้งซินได้อีกด้วย

แม้เรื่องทองคำสามหมื่นตำลึงนั้นซือไท่จะเพียงพูดไปตามปาก แต่อีกฝ่ายมอบของขวัญใหญ่ถึงเพียงนี้ให้ตน หากตนไม่ตอบแทนสิ่งใดเลย ก็ออกจะไม่สมควรอยู่บ้าง

ตนไม่อยากติดค้างผู้ใด ยิ่งไม่อยากติดค้างคนเพียงผู้เดียวที่เคยช่วยเหลือตน

เมื่อหลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากถามเรื่องนี้กับจ้าวฉิน อีกฝ่ายก็ตอบตกลงในทันทีเช่นกัน

“ได้! น้องหลี่อยากเข้าวงการนี้ ข้าจะเป็นผู้ค้ำประกันให้เอง! ขอเพียงเจ้าถือจดหมายค้ำประกันของข้าไปรับงานที่สำนักคุ้มภัยแห่งใด ก็มั่นคงไร้กังวลทั้งสิ้น!”

ทว่าเมื่อให้คำมั่นแล้ว เขาก็เริ่มเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

“แต่น้องชายเอ๋ย งานคุ้มภัยแท้จริงแล้วมิได้ทำกันได้ง่ายดายปานนั้น เหล่าผู้คุ้มกันในสำนักคุ้มภัยมีคำติดปากอยู่ประโยคหนึ่ง เรียกว่า ‘สามส่วนคุ้มครองปลอดภัย’”

“ที่เรียกว่า ‘สามส่วนคุ้มครองปลอดภัย’ ก็คือ ใบหน้าแต้มยิ้มสามส่วน ทุกเรื่องยอมอ่อนข้อให้สามส่วน บนโต๊ะดื่มสุราเพียงสามส่วน”

“คนนอกมักคิดว่าผู้คุ้มกันสามารถคุ้มภัยได้โดยอาศัยกำลังยุทธ์สูงส่ง แต่ความจริงแล้ว พูดถูกไปเพียงไม่ถึงครึ่ง อีกครึ่งใหญ่ล้วนต้องพึ่งพาการวิ่งเต้นผูกสัมพันธ์ทั้งเบื้องบนเบื้องล่าง ยุ่งยากเป็นอย่างยิ่ง”

จ้าวฉินที่หน้าแดงก่ำยกจอกขึ้นกระดกจนหมดอีกครา จากนั้นก็โบกมืออย่างใจป้ำ

“น้องหลี่ หากเจ้าขัดสนเงินจริงๆ บอกมาคำเดียว ต้องการเท่าใดข้าให้เท่านั้น!”

คำพูดนี้ของอีกฝ่ายกล่าวออกมาอย่างหนักแน่นเด็ดขาดยิ่ง หากแต่หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่ายึดถือเป็นจริงเป็นจังมิได้

สรรพสิ่งล้วนมีมูลค่าของมัน ตนช่วยชีวิตภรรยาของอีกฝ่ายไว้ก็จริง แต่ก็มิได้รักษาจนหายขาด เพียงแต่อาการดีขึ้นเท่านั้น

ตนขอตำราเพลงกระบี่สักเล่ม หรือขอให้อีกฝ่ายพาเข้าสู่วงการคุ้มภัยล้วนได้ แต่หากถึงขั้นให้อีกฝ่ายหมดเนื้อหมดตัว นั่นก็ล้ำเส้นแล้ว

“หัวหน้าคุ้มภัยจ้าวเกรงใจเกินไปแล้ว ข้ายังคิดว่าพึ่งพาตนเองดีกว่า”

หลังจากปฏิเสธไปหลายครา จ้าวฉินก็ถอนหายใจ “ช่างเถิด ในเมื่อน้องหลี่ยืนกรานเช่นนี้ ก็ตามนั้น พรุ่งนี้เจ้ามาที่สำนักคุ้มภัย ข้าจะสอนรหัสปากให้น้องด้วยตนเอง”

“รหัสปากรึ รหัสปากคือสิ่งใด”

“รหัสปากก็คือภาษาลับของชาวยุทธภพ หากพบพวกโจรภูเขาหรือโจรดักปล้นที่ดักชิงทรัพย์ เจ้าต้องต่อคำให้ถูก”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” หลี่ฮั่วหวังถือจอกสุรา พลันนึกบางสิ่งขึ้นได้ “เช่นนั้นหัวหน้าคุ้มภัยจ้าว สหายร่วมบ่า สะบัดเถา หมายความว่าอย่างไร”

นี่คือคำที่พวกโจรน้ำบนทะเลสาบเคยพูดกับตนในครั้งนั้น ยามนี้นึกดูแล้ว เกรงว่านั่นคงเป็นรหัสปาก

“สหายร่วมบ่าหมายถึงพี่น้อง ส่วนสะบัดเถาก็คือบอกให้เจ้าแจ้งชื่อแซ่ออกมา” จ้าวฉินอธิบาย

“แล้วหากเทียบคำไม่ตรงเล่า”

“หากแม้แต่รหัสปากยังต่อไม่ถูก ก็นับว่าเป็นคนนอกแล้ว พวกแบกธงดำส่วนใหญ่จะลงมือทันที”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...” หลี่ฮั่วหวังถือตะเกียบค้างไว้ พลางครุ่นคิดบางสิ่งอยู่ตรงนั้น

ยามนี้โก่วหวาที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยปากสอดขึ้นมา “ท่านหัวหน้าใหญ่ อันที่จริงไม่ต่อรหัสปากก็คงไม่เป็นไรกระมังขอรับ เจ้าพวกโจรลักเล็กขโมยน้อยเหล่านั้นก่อคลื่นลมใหญ่โตอันใดไม่ได้หรอก ขอเพียงฟันพวกมันทิ้งให้หมดก็สิ้นเรื่องแล้วมิใช่รึขอรับ”

“โจรลักเล็กขโมยน้อยรึ” จ้าวฉินแค่นเสียงเยาะหยันต่อคำพูดของโก่วหวา

“เจ้าคิดจริงๆ รึว่าโจรดักปล้นโจรภูเขาทั้งหลายเป็นแค่คนชั่วกลุ่มหนึ่งมารวมหัวกันปล้นตามอำเภอใจ ในนี้น้ำลึกนัก!”

ประโยคนี้กลับจุดประกายความสนใจของหลี่ฮั่วหวังขึ้นมา “หัวหน้าคุ้มภัยจ้าว โปรดช่วยชี้แจงแถลงไขโดยละเอียดด้วยเถิด”

นับตั้งแต่ตนเองออกจากอารามลมใสมาจนถึงบัดนี้ ภายในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่เดือน ก็ได้เผชิญหน้ากับพวกดักปล้นชิงทางไปแล้วถึงสองกลุ่ม

หากไม่เกิดเหตุอันใดเหนือความคาดหมาย ในภายภาคหน้าอาจต้องพานพบอีกมาก เรื่องทางด้านนี้ย่อมต้องทำความเข้าใจให้ถ่องแท้จึงจะถูก

ผู้คุ้มกันที่คุ้มภัยเดินทางตลอดทั้งปี ย่อมต้องรู้เรื่องพวกนี้เป็นอย่างดีแน่นอน

“ผู้เฒ่ายอมรับว่าโจรเร่ร่อนบางพวกไม่มีฝีมืออันใดจริง ทว่าในดงโจรนี้ มิได้มีแค่พวกมัน พวกแบกธงดำก็มีทั้งใหญ่และเล็ก”

“อย่าว่าแต่หนูตัวใหญ่ตัวเล็กบนเขาตงอี่ หรือจอมอหังการแดนใต้แห่งทุ่งร้างประจิมเลย ขอเพียงเป็นพวกที่มีชื่อเสียงเรียงนามให้เรียกขานได้ ล้วนเป็นพวกมีฝีมือทั้งสิ้น”

“การยึดภูเขาตั้งตนเป็นราชามิใช่แค่คำพูดลอยๆ พวกที่มีพี่น้องใต้บัญชานับพันคนมีอยู่ดาษดื่น”

จ้าวฉินจิบสุราอึกหนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ที่สำคัญ ยังมีคำกล่าวว่าเลี้ยงโจรไว้เสริมบารมีตน เบื้องหลังพวกมันใช่ว่าจะไร้เส้นสายกับทางการ”

“อีกทั้งอย่าเห็นว่ายามนี้พวกมันเป็นโจร หากวันใดได้รับการเกลี้ยกล่อมให้สวามิภักดิ์ต่อทางการ พวกมันก็เปลี่ยนจากดำเป็นขาวได้ในพริบตา”

“เส้นสายมากมายถึงเพียงนี้เจ้าสางได้หมดรึ หากเจ้าไม่ต่อรหัสปากตามธรรมเนียมของพวกมัน ยังคิดจะเดินงานคุ้มภัยอีกรึ ทุกเรื่องล้วนมีกฎ กฎของดงโจรก็นับเป็นกฎเช่นกัน”

โลกที่เคยพร่ามัวดั่งอยู่ในม่านหมอก ค่อยกระจ่างขึ้นมุมหนึ่งในสายตาของหลี่ฮั่วหวังตามคำอธิบายของจ้าวฉิน

หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่พวกโจรน้ำทำพิธีเซ่นสังเวยขึ้นมาอีกครา เขาใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง

“ในบรรดาพวกดักปล้นเหล่านี้ มียอดฝีมือที่ใช้วิชามารหรือวิชาเซียนได้บ้างหรือไม่”

หากเป็นเพียงโจรป่าธรรมดาสามัญ ยามนี้เขาหาได้เกรงกลัวไม่ ถึงกระนั้นโลกใบนี้ไม่เคยมีความเรียบง่ายธรรมดาอยู่เลย

แม้แต่โจรน้ำกลุ่มเล็กๆ ในดงอ้อยังสามารถใช้บันทึกมหาภพที่ไม่รู้ว่าไปได้มาจากที่ใด ก่อความเดือดร้อนไปทั่วถิ่น

ในบรรดาโจรภูเขาที่กลุ่มใหญ่กว่านี้ ย่อมยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีผู้ที่ร้ายกาจยิ่งกว่า

เมื่อคำนี้หลุดออกจากปาก บรรยากาศบนโต๊ะสุราก็พลันเย็นชืดลงไปบ้าง

เมื่อเห็นท่าทางตึงเครียดขึ้นมาบ้างของเหล่าผู้คุ้มกัน หลี่ฮั่วหวังก็ล่วงรู้คำตอบแล้ว

จ้าวฉินลังเลอยู่ชั่วไม่กี่ลมหายใจก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ดังนั้นจึงว่า ทุกเรื่องต้องว่าไปตามกฎ ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเบื้องหลังโจรภูเขาโจรน้ำเหล่านี้แท้จริงแล้วผู้ใดเป็นนายใหญ่”

“แม้ในกองทหารรักษาพระองค์จะมีกองตรวจดารา แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันแม้แต่บัลลังก์มังกรใต้ก้นตนเองยังนั่งไม่มั่น จะมีเวลาที่ใดไปดูแลเรื่องพวกนี้”

“บางเรื่องก็มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเราควรเข้าไปยุ่ง”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 144
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 145 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 143กลับหน้าเรื่อง
ตอน 143ตอน 145