ตอนที่ 145 เมามาย
จ้าวฉินอาศัยฤทธิ์สุราพล่ามพูดกับหลี่ฮั่วหวังเสียยืดยาว คล้ายอยากถือโอกาสนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังล้มเลิกความคิดที่จะเป็นผู้คุ้มกัน
ทว่ายามนี้ความสนใจของหลี่ฮั่วหวังมิได้อยู่ตรงนั้นแล้ว เขาถูกคำคำหนึ่งในคำพูดของอีกฝ่ายดึงดูดเข้าเสียก่อน
“หัวหน้าคุ้มภัยจ้าว ที่ท่านเอ่ยถึงเมื่อครู่ กองตรวจดาราคือสิ่งใด”
แม้จะกล่าวว่าหลี่ฮั่วหวังมาอยู่ที่นี่ได้หลายเดือนแล้ว แต่เรื่องราวเหล่านี้ เขากลับเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
พอดีจะได้ถือโอกาสนี้ทำความเข้าใจให้ดี
“กองตรวจดารารึ ได้ยินมาว่าข้างในนั้นล้วนเป็นยอดฝีมือที่ฮ่องเต้ทรงชุบเลี้ยงไว้ หากที่แห่งใดเกิดเรื่องประหลาดพิกลที่มือปราบกับทหารรักษาการณ์แก้ไม่ตก ก็ต้องพึ่งพาพวกเขาไปจัดการสะสาง”
ต่อเรื่องนี้หลี่ฮั่วหวังมิได้ประหลาดใจ ราชสำนักซื่อฉีในเมื่อสามารถยืนหยัดอยู่ได้อย่างมั่นคง ย่อมต้องมีหน่วยงานที่รับมือกับเรื่องภูตผีปีศาจเหล่านี้เป็นแน่
เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนกลุ่มนี้เป็นคนที่ในวังฝึกฝนขึ้นมาเป็นพิเศษ หรือว่าเป็นคนที่เกลี้ยกล่อมรับเข้ามาจากภายนอกกันแน่
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังมิได้ว่าอันใด จ้าวฉินจึงกล่าวต่อ “แต่ว่ากันตามจริง บางคราวพวกเขาก็พึ่งพาไม่ค่อยได้”
“ยกตัวอย่างเช่นเมื่อสี่ปีก่อน มีตำบลแห่งหนึ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใด คนทั้งตำบลถูกฆ่าล้างจนไม่เหลือ”
“จิ๊ๆๆ คนตั้งหลายหมื่น กลับหายวับไปในชั่วข้ามคืนเช่นนั้นเอง”
จ้าวฉินพูดมาถึงตรงนี้ก็ถอนใจยาวด้วยความสลดใจ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่านิ้วมือของหลี่ฮั่วหวังที่กำจอกสุราอยู่ บีบแน่นจนซีดขาวไปแล้ว
หวังเฉิงซิ่งที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นบ้าง “เรื่องนี้ข้าก็เคยได้ยิน ว่ากันว่าน่าอนาถยิ่งนัก คนที่ตายไม่มีศพใดสมบูรณ์เลย”
“พวกมันลงมือได้ลงคออย่างไร พวกมันไม่มีพ่อแม่ให้กำเนิดหรืออย่างไร ช่างต่ำช้ายิ่งกว่าเดรัจฉาน”
ในตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเจียงอิงจื่อที่หน้าตาบิดเบี้ยวน่าสะพรึงยื่นหน้าเข้ามาประชิดตน
“เห็นหรือยัง ดูเถิดว่าคนอื่นพูดถึงเจ้าอย่างไร! คนอย่างเจ้ามีสิทธิ์อันใดยังมีชีวิตอยู่! เหตุใดเจ้าไม่ไปตายเสีย!”
แผ่นอกของหลี่ฮั่วหวังเริ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
คนอื่นมิได้สังเกตเห็น ทว่าไป๋หลิงเหมี่ยวกลับจับความผิดปกติของหลี่ฮั่วหวังได้
นางสลับที่นั่งกับเสี่ยวหม่านอย่างเงียบเชียบ แล้วใช้มือกุมสองมือที่สั่นเทาของหลี่ฮั่วหวังไว้ “ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึก ก่อนจะยิ้มมองไปยังจ้าวฉิน “หัวหน้าคุ้มภัยจ้าว อย่าพูดถึงเรื่องบ้านเมืองเลย เรื่องเช่นนี้มิใช่สิ่งที่คนตัวเล็กอย่างพวกเราควรขบคิด”
“ถูก ถูก ถูก! เรื่องของคนใหญ่คนโตก็ปล่อยให้พวกเขาปวดหัวไป ดื่ม ดื่ม! ข้าขอคารวะน้องหลี่แทนภรรยาข้าอีกจอก!”
“ดื่ม ดื่ม!” หลี่ฮั่วหวังคว้ากาสุราขึ้นมากรอกเข้าปากตนเองทันที
ความจริงแล้วหลี่ฮั่วหวังดื่มสุราไม่เป็น ยิ่งเป็นสุราขาวก็ยิ่งทานทนไม่ไหว
ค่ำคืนนั้น เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองเมาพับไปตั้งแต่เมื่อใด
เพียงแต่รู้สึกว่าความมึนเมาเช่นนั้นมันดียิ่งนัก ไม่ต้องคิดสิ่งใด และไม่ต้องกลัดกลุ้มกับสิ่งใดทั้งสิ้น
“หลี่ฮั่วหวัง...หลี่ฮั่วหวัง!”
เมื่อได้ยินเสียง หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ในห้วงนิทราก็พลันเบิกตากว้าง สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง นั่นคือเจียงอิงจื่อ
สะดุ้งตื่นจากห้วงนิทรามาพบเด็กสาวร่างโชกเลือด แขนขาด้วนอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องตกใจจนสะดุ้ง
ทว่าหลี่ฮั่วหวังเคยชินไปนานแล้ว เขาเหลือบมองตันหยางจื่อที่ลอยคว้างอยู่บนเพดานอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะใช้สองมือยันกระดานเตียงลุกขึ้นนั่ง
เขาที่สวมเพียงเสื้อตัวในบางๆ พอก้าวลงจากเตียง ก็พลันกุมศีรษะด้วยสีหน้าเจ็บปวดแล้วทรุดตัวกลับลงไปนั่งตามเดิม
“ว่าแล้วเชียวว่าดื่มสุราไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ...” หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเคยสัมผัสกับความทรมานจากอาการเมาค้างเป็นครั้งแรก ทว่าก็อาจเป็นเพราะประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นด้วยเช่นกัน
เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูถูกคนผลักเปิดเข้ามาจากด้านนอก ไป๋หลิงเหมี่ยวประคองอ่างทองเหลืองด้วยสองมือก้าวเดินเข้ามา
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังนั่งกุมศีรษะอยู่ที่ริมเตียงด้วยสีหน้าเจ็บปวด นางจึงสาวเท้าเร็วขึ้น วางอ่างทองเหลืองลงบนโครงไม้
เสียงน้ำ “ซ่าๆ” ดังแว่ว หลังจากบิดผ้าเช็ดหน้าจนแห้งหมาดแล้ว นางก็เดินเข้ามา มือหนึ่งประคองท้ายทอยของหลี่ฮั่วหวังไว้ อีกมือหนึ่งค่อยๆ เช็ดหน้าให้เขาอย่างแผ่วเบา
อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเช็ดลำคอให้ตน หลี่ฮั่วหวังก็ทอดมองใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมพลางเอ่ยถาม “พวกเราอยู่ที่ใดกัน”
“ยังอยู่ในสำนักคุ้มภัยเจ้าค่ะ หัวหน้าคุ้มภัยจ้าวบอกข้าว่า หากท่านตื่นแล้วอย่าเพิ่งรีบไป เขาฝากคนไปหาตำราเพลงกระบี่ให้แล้ว”
หลี่ฮั่วหวังมองไปยังกระบี่ยาวสองเล่มที่วางคู่กับชุดนักพรตสีแดงของตน พลางพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ
ไป๋หลิงเหมี่ยวคล้ายมีจิตสื่อถึงกันจนล่วงรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังกำลังคิดสิ่งใดอยู่
นางเดินตรงเข้าไป หยิบกระบี่ยาวเล่มนั้นมาวางลงบนมือของหลี่ฮั่วหวัง
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้พิจารณากระบี่เล่มนี้อย่างละเอียดนับตั้งแต่ได้มันมา
ตัวกระบี่ยาวสามเชียะสองชุ่น กว้างครึ่งนิ้ว โทนสีทั้งเล่มค่อนข้างมืด บนด้ามกระบี่สีดำมีแพรพรรณสีม่วงคล้ำยาวราวหนึ่งชุ่นเศษพัดพลิ้ว
ตรงโคนด้ามกระบี่เป็นรูปสัตว์อสูรหน้าตาดุร้าย อ้าปากแยกเขี้ยวโง้ง เมื่อใช้มือลูบสัมผัสก็รู้สึกราวกับนิ้วมือจะถูกบาด
หากดูเพียงรูปลักษณ์ภายนอก กระบี่เล่มนี้ธรรมดายิ่งนัก ไม่มีเค้าของศาสตราวิเศษเลยแม้แต่น้อย
หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญดูแล้ว สุดท้ายก็ยังไม่ได้ชักมันออกมาเพื่อลองกระบี่
ไม่ต้องพูดถึงความเคลื่อนไหวที่กระบี่เล่มนี้ก่อขึ้นได้ เพียงความรู้สึกที่ได้จับก็ต่างออกไปแล้ว
ไม่รู้เพราะเหตุใด สิ่งนี้ให้ความรู้สึกไม่สงบใจแก่เขา เช่นเดียวกับบันทึกมหาภพ
“แม้ซือไท่จะบอกว่ากระบี่เล่มนี้ไม่เป็นภัยต่อข้า แต่ข้าคิดว่าชักออกจากฝักให้น้อยหน่อยย่อมดีที่สุด”
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านยังเดินไหวหรือไม่เจ้าคะ หากเดินไม่ไหว มื้อเช้าข้าจะยกเข้ามาให้ท่านกินในห้องเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้อง ข้าพักสักครู่ก็หาย ยามนี้ไม่มีตันหยางจื่อคอยไล่หลัง พวกเราค่อยเป็นค่อยไปได้”
สิ้นเสียงพูด เสียงหัวเราะซ้อนสามชั้นอันชวนขนพองสยองเกล้าก็แว่วลงมาจากเพดาน
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นศีรษะทั้งสามของอาจารย์จ้องเขาอยู่พร้อมกัน แววตาเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน
“เจ้าหัวเราะสิ่งใด!”
“ศิษย์...ศิษย์พี่หลี่” ไป๋หลิงเหมี่ยวมองไปยังเพดานที่ว่างเปล่า แล้วหันกลับมามองหลี่ฮั่วหวัง ในใจพลันผุดความกระวนกระวายขึ้นมาสายหนึ่ง
“ไม่มีอันใด พวกเราลงไปกินข้าวกันเถิด” หลี่ฮั่วหวังวางมือขวาพาดบ่าของนาง แล้วเดินโซเซออกไปนอกห้อง
ครั้นเขาออกมา ก็เห็นว่าท้องฟ้าด้านนอกสว่างโร่แล้ว
ทั่วทั้งสำนักคุ้มภัยไม่ว่าลานหน้าหรือลานหลังต่างก็คึกคักขึ้นมา
จ้าวฉินคงสั่งความไว้แล้ว ทุกคนที่พบตลอดทางเมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังต่างคารวะอย่างนอบน้อมยิ่ง
สายตาของหลี่ฮั่วหวังทอดข้ามเสาไม้ทางฝั่งขวา มองไปยังลานฝึกยุทธ์อันครึกครื้นที่อยู่ไกลออกไป
เขาเห็นโก่วหวา เกาจื้อเจียน ชุนเสี่ยวหม่าน และซุนเป่าลู่กำลังประมือกับพวกผู้คุ้มกันอยู่
“พวกเขาทำอันใดกันอยู่” หลี่ฮั่วหวังอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
“ก่อนหน้านี้โก่วหวาเสนอให้พวกเขาช่วยชี้แนะตน ผลคือคนอื่นๆ ก็พากันไปร่วมวงด้วย จึงกลายเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ”
“เหอะ ช่างรู้จักฉวยประโยชน์นัก ใช่แล้ว ประเดี๋ยวเจ้าไปโรงเตี๊ยมสักรอบ บอกหัวหน้าลวี่เสียหน่อย หากเขาไม่เห็นใคร เกรงจะคิดว่าพวกเราทิ้งพวกเขาไว้”
“เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองตันหยางจื่อแวบหนึ่ง ใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วถาม “ทางท่านเซียนไม่มีเรื่องยุ่งยากอันใดใช่หรือไม่”
นัยน์ตาของไป๋หลิงเหมี่ยวไหววูบ “ไม่มีเจ้าค่ะ ศิษย์พี่หลี่ เหตุใดจึงถามเช่นนี้เจ้าคะ”
“ไม่มีก็ดีแล้ว หากมี จำไว้ว่าต้องบอกข้า จำไว้ เจ้ามิใช่หลี่จื้อ หากมีเรื่องอันใดจริงๆ ข้าจะหาทางจัดการเอง”
“เจ้าค่ะ”
บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบลง ทั้งสองต่างดื่มด่ำกับความสงบเงียบอันหาได้ยากยิ่งนี้ พร้อมกับค่อยๆ ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องครัวด้านหลัง
ช่วงนี้เร่งเดินทางมาตลอด นานทีจึงจะได้ว่างเช่นนี้
ร่างกายของไป๋หลิงเหมี่ยวเอนซบเข้าหาอ้อมอกของหลี่ฮั่วหวังอย่างแผ่วเบา ในใจพลันผุดความหวานล้ำขึ้นมาสายหนึ่ง
“หากมีเรื่องอันใด อย่าได้ปิดบังข้าเด็ดขาด ต่อให้ยากเพียงใด เราก็ช่วยกันคิดหาทางได้ อย่างไรเสีย ตอนนี้ข้า...ก็เหลือเพียงท่านแล้ว”
“อืม...”
กำลังโหลดความเห็น...