ตอนที่ 146 ฝึก
“กะ...กะ...กะ...”
เมื่อเห็นเกาจื้อเจียนตรงหน้าพูดตะกุกตะกักอยู่นานสองนาน ก็ยังเค้นคำว่ากินออกมาไม่ได้เสียที หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจอย่างท้อแท้
เขายื่นมือไปเก็บหนังสือสองเล่มนั้นคืนจากมือของเจ้าร่างยักษ์ตรงหน้า “พอแล้ว ไม่ต้องพึ่งเจ้าแล้ว ออกไปเถิด”
รอจนเกาจื้อเจียนผู้มีสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจเดินออกไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงก้มหน้ามองหนังสือสองเล่มในมืออีกครั้ง
เล่มหนึ่งเป็นหนังสือกระดาษธรรมดา ส่วนอีกเล่มถูกขี้ผึ้งกึ่งโปร่งแสงห่อหุ้มไว้ทั้งเล่ม
หนังสือที่ห่อขี้ผึ้งไว้คือสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวที่เจียงอิงจื่อเคยมอบให้ตน ส่วนอีกเล่มคือบทแปลที่นางเขียนไว้
สัจคัมภีร์อัคคีอ่าวเป็นของดี ไม่ว่าการรักษาจะเจ็บปวดแสนสาหัสเพียงใด แต่หากวันหน้าบาดเจ็บระหว่างทาง สิ่งนี้ก็ช่วยชีวิตได้
ของดีถึงเพียงนี้ หากไม่เรียนรู้การใช้งานก็นับว่าน่าเสียดายยิ่ง
ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังแทบไม่ต่างจากคนไม่รู้หนังสือ อย่าว่าแต่อักษรประหลาดบนสัจคัมภีร์เลย แม้แต่บทแปลที่เขียนไว้ในคราวนั้นเขาก็ยังอ่านไม่ออก
“ทำเช่นนี้ต่อไปก็ไม่ใช่หนทาง จะเป็นคนไม่รู้หนังสือไปชั่วชีวิตไม่ได้ ฉันต้องหัดอ่านเขียนใหม่อีกรอบให้ได้”
หลี่ฮั่วหวังมีสีหน้าจนใจเล็กน้อยขณะสอดสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวเข้าไปในอกเสื้อ
พูดเช่นนั้นก็ไม่ผิด ทว่าการจะเรียนตัวอักษรทั้งระบบใหม่ตั้งแต่ต้นต้องใช้เวลาหลายปี
ต่อให้จ้างผู้อื่นมาคอยติดตามตน แล้วแปลให้ทีละตัวอักษร ก็เกรงว่าจะต้องใช้เวลาอีกหลายเดือน ซึ่งยามนี้ตนไม่มีเวลามากมายถึงเพียงนั้น
ครั้นจะให้เจ้าทึ่มซึ่งเป็นคนเดียวในกลุ่มที่รู้หนังสือมาสอน ก็ยิ่งสอนไปก็เปล่าประโยชน์ สองประโยคตะกุกตะกักได้นานถึงสิบนาที
หลี่ฮั่วหวังยังไม่ยอมแพ้ เปิดฉบับแปลขึ้นมาอีกครา “ไม้...ปาก...คน...”
ตัวอักษรเหลี่ยมเต็มหน้ากระดาษ ยามนี้เขาจำได้เพียงไม่กี่ตัวที่ง่ายที่สุดเท่านั้น
“หึๆ นี่แหละที่เรียกว่าคืนวิชาให้ครูไปจนหมดอย่างแท้จริง” หลี่ฮั่วหวังพูดเยาะตนเอง
เดิมทีเขานึกว่าหลังจากตันหยางจื่อตาย ความรู้ที่สูญหายไปของตนจะกลับคืนมา ทว่าเมื่อดูในยามนี้แล้ว มันกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย
“ก๊อกๆ” ประตูไม้พลันมีเสียงเคาะดังขึ้น “น้องหลี่อยู่หรือไม่ ตำราเพลงกระบี่ที่เจ้าต้องการ ข้าหามาให้แล้ว”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู
ยามนี้เรื่องสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวคงต้องพักไว้ก่อน ที่เขารออยู่ที่นี่มานานถึงเพียงนี้ ก็เพื่อเพลงกระบี่นี้มิใช่หรือ
ไม่นาน ตำราเพลงกระบี่ในมือของจ้าวฉินก็มาอยู่ในมือของหลี่ฮั่วหวัง
ด้านบนเขียนตัวอักษรตัวใหญ่ไว้สี่ตัว หากแต่หลี่ฮั่วหวังกลับอ่านไม่ออก
“ข้าเห็นว่ากระบี่ของน้องหลี่เป็นกระบี่สามเชียะ จึงตั้งใจเลือกเพลงกระบี่สกุลต้วนเล่มนี้ที่เข้ากันมาให้ น้องหลี่ใช้ย่อมเหมาะพอดี”
“เพลงกระบี่นี้คิดค้นโดยต้วนซือผู้เป็นยอดอัจฉริยะ มันต่างจากเพลงกระบี่อื่น ไม่มีกำลังพลิ้วอ่อนแยบยลใดๆ หากเป็นท่วงท่ากว้างไกลดุดันโดยสิ้นเชิง”
“เพลงกระบี่สกุลต้วนรึ” หลี่ฮั่วหวังพึมพำ พลางเปิดปกออก ครั้นเห็นว่าข้างในส่วนใหญ่เป็นภาพ มีตัวอักษรบันทึกไว้เพียงประปราย เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ไม่เป็นไร ข้อความเพียงเท่านี้ ให้หัวหน้าคุ้มภัยจ้าวช่วยสอน แล้วท่องจำเอาดื้อๆ ก็ได้”
คิดได้ดังนั้นหลี่ฮั่วหวังก็หันไปมองจ้าวฉิน “หัวหน้าคุ้มภัยจ้าว ข้าไม่เคยฝึกใช้กระบี่มาก่อน พอจะชี้แนะได้หรือไม่ว่าควรเริ่มจากที่ใด”
“หืม เจ้าไม่เคยใช้กระบี่รึ ถึงขั้นไม่มีพื้นฐานเลยหรือ” จ้าวฉินมองกระบี่สองเล่มที่สะพายอยู่บนหลังของหลี่ฮั่วหวัง รู้สึกไม่เข้าใจนักว่าเป็นเรื่องใด
ทว่าคนที่เคยเป็นผู้คุ้มกันย่อมหัวไว
เขาวางมือขวาลงบนไหล่ของหลี่ฮั่วหวังทันที แล้วพาเดินออกไปด้านนอก “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แต่โบราณมาดาบกับกระบี่ไม่แยกบ้าน จ้าวผู้นี้แม้ไร้ความสามารถ ก็ขอเป็นอาจารย์นำเข้าประตูให้น้องหลี่สักสองสามวัน”
พอเดินมาถึงลานประลอง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเสี่ยวหม่านที่กำลังฝึกดาบอยู่กับพวกโก่วหวาอยู่ไกลๆ จึงตะโกนเรียกนางทันที “เสี่ยวหม่าน เจ้าก็มาด้วย!”
ได้ยินเช่นนั้น จ้าวฉินก็พยักหน้าเอ่ยชม “ดี น้องหลี่คิดรอบคอบนัก ฝึกกระบี่ควรฝึกด้วยกันสองคน มิฉะนั้นวันหน้าจะไม่มีแม้แต่คู่ซ้อม”
ชุนเสี่ยวหม่านที่กุมกระบี่ยาวของตนตื่นเต้นยิ่งนัก เห็นได้ชัดว่านางรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังเรียกตนมาทำสิ่งใด
นับจากนั้น ชีวิตฝึกกระบี่ในสำนักคุ้มภัยของหลี่ฮั่วหวังก็เริ่มต้นขึ้น
ด้วยมีหัวหน้าคุ้มภัยจ้าวผู้ช่ำชองคอยนำ คนหนึ่งตั้งใจสอน สองคนตั้งใจเรียน หลี่ฮั่วหวังกับชุนเสี่ยวหม่านจึงเข้าประตูวิชาได้อย่างรวดเร็ว
“เคร้ง!” ประกายไฟแตกกระจายกลางอากาศ หลี่ฮั่วหวังกับชุนเสี่ยวหม่านต่างถอยไปคนละสามก้าว
ชุนเสี่ยวหม่านยกมือขวาที่กุมกระบี่ขึ้น ก้าวเท้าขวาไปข้างหน้า แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่อีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังเอี้ยวตัวหลบ เมื่อเห็นกระบี่ไม้แทงผ่านความว่างเปล่าไป เขาก็เปลี่ยนจากการตั้งรับเป็นการรุกในชั่วพริบตา ซัดกระบวนท่าสายลมคืนถิ่นห่านร่อนลงทันที
ท่วงท่าต่อเนื่องชุดนี้ทำลายจังหวะของชุนเสี่ยวหม่านในพริบตา ดังที่ว่าพลาดก้าวเดียวก็พลาดทุกก้าว ไม่นาน กระบี่ของชุนเสี่ยวหม่านก็ถูกงัดกระเด็นออกจากมือ พ่ายแพ้ไป เรียกเสียงโห่ร้องชื่นชมดังไปทั่ว
จ้าวฉินที่อยู่ข้างๆ เดินเข้ามาหาหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าทึ่ง
“น้องหลี่ช่างมีพรสวรรค์นัก เพียงสิบห้าวันก็ฝึกจากคนนอกที่ไม่รู้อันใดเลยมาจนถึงขั้นนี้ ช่างเป็นอัจฉริยะแห่งวิชายุทธ์โดยแท้!”
นี่มิใช่คำเยินยอ ในฐานะหัวหน้าใหญ่สำนักคุ้มภัย เขาเคยเห็นต้นกล้ามามากมาย แต่ที่เป็นเช่นหลี่ฮั่วหวังนั้นนับนิ้วได้จริงๆ
“ชมเกินไปแล้ว ข้ายังห่างไกลนัก” หลี่ฮั่วหวังกล่าวอย่างถ่อมตน
มีเพียงเขาที่รู้ว่าเหตุใดตนจึงเรียนเพลงกระบี่ได้เร็วกว่าชุนเสี่ยวหม่านมากถึงเพียงนี้
การจับจ้องของปาฮุยมิได้เพิ่มเพียงความเจ็บปวด ประสาทสัมผัสอื่นๆ ทั้งหมดก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน
ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นเหล่านี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังลงแรงครึ่งเดียวแต่ได้ผลเป็นเท่าตัว วันหน้าจะมีโทษอื่นหรือไม่ยังไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยในเรื่องนี้ก็เป็นคุณต่อเขา
หลี่ฮั่วหวังส่งกระบี่ไม้ไผ่ในมือให้ซุนเป่าลู่ที่อยู่ข้างๆ แล้วกล่าวกับจ้าวฉิน “หัวหน้าคุ้มภัยจ้าว หลายวันมานี้รบกวนท่านมากแล้ว เสียเวลามานานถึงเพียงนี้ จะชักช้าต่อไปไม่ได้อีก ข้าก็ควรออกเดินทางแล้ว วันหน้าคงได้พบกันอีก”
ดังคำที่ว่าอาจารย์นำเข้าประตู การฝึกฝนขึ้นอยู่กับตนเอง
ในเมื่อเข้าประตูวิชาแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก ยิ่งกว่านั้นจ้าวฉินใช้ดาบ ต่อจากนี้ก็สอนสิ่งใดเขาไม่ได้แล้ว
“ได้! น้องหลี่ตามข้ามา ข้าจะมอบสิ่งที่เจ้าต้องการให้เดี๋ยวนี้”
ภายในห้องหนังสือของจ้าวฉิน พู่กัน หมึก กระดาษ และจานฝนหมึกถูกจัดวางไว้พร้อมสรรพ
“ฉึบฉับ” จ้าวฉินจับพู่กันขนหมาป่าตวัดอย่างพลิ้วไหวดั่งมังกรเหินหงส์ร่อน จากนั้นก็เป่ากระดาษที่เขียนเสร็จให้แห้งแล้วสอดใส่ซองจดหมาย
“นี่คือจดหมายค้ำประกันของข้า ในวงการคุ้มภัย จ้าวผู้นี้ยังพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง วันหน้าน้องหลี่ไปสำนักคุ้มภัยแห่งใด ก็นำจดหมายค้ำประกันนี้ไปรับงานได้ทั้งสิ้น”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือรับมาแล้วประสานมือคารวะจ้าวฉิน “ขอบคุณหัวหน้าคุ้มภัยจ้าวที่สั่งสอนมาตลอดหลายวันนี้”
ไตร่ตรองอยู่นาน ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็เห็นว่างานผู้คุ้มกันนี้ทำได้
โก่วหวาพูดไม่ผิด อย่างไรก็ต้องเดินทางอยู่แล้ว ไฉนไม่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เดินทางไปด้วยหาเงินไปด้วยเล่า
“น้องหลี่เกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องเท่านี้นับเป็นอันใด การที่น้องหลี่ทำให้ภรรยาข้าจำข้าได้ ก็นับเป็นผู้มีพระคุณของจ้าวผู้นี้แล้ว!”
“ข้าจะไม่ถามว่าน้องหลี่จะไปที่ใด จะทำสิ่งใด หากวันหน้ามีวาสนาได้กลับมาตำบลนี้อีก ต้องแวะเข้ามานั่งให้จงได้!”
กำลังโหลดความเห็น...