ตอนที่ 147 โฮ่วสู่
“น้องหลี่ ไว้พบกันใหม่!”
“ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ!”
“ถนอมตัวด้วย!!”
ท่ามกลางการส่งอำลาอย่างอบอุ่นของเหล่าผู้คุ้มกัน พวกหลี่ฮั่วหวังก็ออกจากสำนักคุ้มภัยหลงเถิง
เมื่อมองส่งจนพวกเขาลับตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังเฉิงซิ่งก็ค่อยๆ จางหาย เขาหันไปมองหัวหน้าคุ้มภัยจ้าวที่อยู่ข้างๆ
“ท่านอาจารย์ ไม่ทราบว่าท่านเห็นกระบี่ที่คนผู้นั้นสะพายไว้ข้างหลังหรือไม่ กระบี่เล่มนั้นไม่ธรรมดาเลยขอรับ รู้สึกได้ถึงไอสังหารที่หนักหน่วงนัก”
จ้าวฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพยักหน้า “พูดเหลวไหล ต้องให้เจ้าบอกด้วยรึ ผู้เฒ่าย่อมรู้อยู่แล้ว ที่มาของกระบี่เล่มนั้นข้ารู้ดี มันคือกระบี่คู่กายของแม่ทัพจื่อสยง”
“ท่านว่าอย่างไรขอรับ กระบี่คู่กายของแม่ทัพจื่อสยงรึ เช่นนั้นตลอดครึ่งเดือนมานี้ เหตุใดท่านจึงไม่ทำอันใดเลย”
“ทำรึ ข้าต้องทำอันใด” จ้าวฉินหันมองหวังเฉิงซิ่ง
“ข้าต้องไปขโมยกระบี่ของเขา หรือสืบหาที่มาของกระบี่เล่มนี้ หรือว่าต้องแอบไปแจ้งทางการอย่างนั้นรึ”
เห็นหวังเฉิงซิ่งเงียบไป จ้าวฉินจึงกล่าวต่อ “เจ้าคิดว่าตาข้าบอดหรือ ถึงดูไม่ออกว่าคนผู้นี้พิลึกเพียงใด”
“ทั้งม้วนไม้ไผ่สีแดงที่เอว เครื่องเหล็กสารพัดที่ชายเสื้อ ยังมีน้ำเต้านั่นอีก ยังไม่ต้องพูดถึงพวกคนพิการข้างกายเขา แต่นั่นเกี่ยวอันใดกับข้า”
“เขาลงมือรักษาเฟิ่งเสีย ข้าก็ทำตามคำขอของเขา ช่วยหาเพลงกระบี่ ช่วยค้ำประกันให้ ต่างฝ่ายต่างรักษาหน้ากันไว้ได้ เท่านี้ก็พอแล้ว”
“ข้าเองก็มิได้บอกเขามิใช่รึ ว่าพวกเราเคยเป็นพลทหารเลวมาก่อน นี่แหละที่เรียกว่ารู้แต่ไม่พูด”
“ขอรับ ขอรับ ท่านอาจารย์คิดรอบคอบ ศิษย์วู่วามไปเอง”
ม้าลากรถที่อยู่ในคอกมาครึ่งเดือนเห็นได้ชัดว่าเบื่อหน่ายเต็มทน พอพ้นประตูเมืองก็วิ่งตะบึงอย่างคึกคักทันที
“โฮ่ โฮ่ โฮ่” จ้าวอู่ที่บังคับรถม้าร้องห้ามอยู่พักใหญ่ รถม้าจึงค่อยชะลอลง
เขาเอี้ยวหน้าไปถามหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ตอนนี้เราจะไปทางใดขอรับ”
“ไปด่านชายแดน เรื่องทางซื่อฉีจัดการเสร็จแล้ว เราออกจากซื่อฉีกันก่อน อีกทั้งที่นี่ค่อนข้างวุ่นวาย ยิ่งถึงแคว้นเหลียงเร็วเท่าใดยิ่งดี” หลี่ฮั่วหวังเอ่ย
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าเขาก็พลันกังวลขึ้นมา หันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ
“ในเมื่อที่นี่เกิดศึก แคว้นเหลียงคงไม่มีสงครามด้วยใช่หรือไม่ เช่นนั้นบ้านเจ้า-”
ได้ยินเช่นนี้ ยังไม่ทันที่ไป๋หลิงเหมี่ยวจะตอบ ลวี่จ้วงหยวนก็ถือกล้องยาสูบเดินเข้ามา
“โธ่ ท่านนักพรตน้อยกังวลเกินไปแล้ว แคว้นเหลียงนั่นเทียบได้กับซื่อฉีห้าแคว้นรวมกัน อีกทั้งฮ่องเต้แคว้นเหลียงก็ร้ายกาจนัก ผู้คนต่างยกย่องเรียกว่าต้าเหลียง หากจะรบกันจริงๆ ก็มีแต่พวกเขาไปตีผู้อื่น จะมีผู้ใดกล้ามาตีพวกเขาเล่า”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งรู้ว่าเมื่อเทียบกับแคว้นอื่น แคว้นเหลียงเป็นทั้งแคว้นใหญ่และแคว้นแกร่ง
เห็นได้ชัดว่าลวี่จ้วงหยวนสืบเรื่องจุดหมายปลายทางมาอย่างดี
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เป็นเช่นนี้ก็ดี ขอเพียงไปถึงแคว้นเหลียงได้ ก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวลอีก
ในตอนนั้น หลี่ฮั่วหวังก็สังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าลวี่จ้วงหยวนดูแปลกไป “หัวหน้าลวี่ มีเรื่องน่ายินดีอันใดรึ”
เมื่อเทียบกับชายชราหน้าย่นยู่ยี่เมื่อก่อน ยามนี้เขาดูหนุ่มขึ้นหลายปีอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มที่มุมปากหุบไม่ลงเลย
“ฮี่ๆ ไม่มีอันใดหรอก ไม่มีอันใด ฮิๆๆ” ลวี่จ้วงหยวนพยายามกลั้นไว้ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับทรยศเขาอย่างสิ้นเชิง
เขาดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ หันไปปีนขึ้นรถม้าของตน แล้วหอบถุงผ้าใบใหญ่มาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “มาๆๆ กินไข่ กินไข่”
ไข่ที่ย้อมจนแดงก่ำสองฟองถูกยัดใส่มือหลี่ฮั่วหวัง
มิใช่เพียงหลี่ฮั่วหวัง ทุกคนที่เห็นต่างได้กันถ้วนหน้า การแจกไข่ให้เปล่าๆ เช่นนี้ ไม่เหมือนวิสัยขี้เหนียวของลวี่จ้วงหยวนเลย
ทันทีที่ได้ไข่เปลือกแดง จ้าวอู่ก็เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่เป็นคนแรก
“พี่จวี่เหริน พี่สะใภ้มีข่าวดีแล้วรึ ยินดีด้วยขอรับ ยินดีด้วย! ขอให้ได้บุตรชายโดยไว”
เมื่อได้รับคำยินดีจากจ้าวอู่ รอยยิ้มบนใบหน้าลวี่จวี่เหรินกลับดูฝืนยิ่งนัก
ลวี่จ้วงหยวนที่อยู่ข้างๆ รับช่วงพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ
“เจ้าเห็นท้องลูกสะใภ้ข้าหรือไม่ เป็นอย่างไร ท้องแหลมเชียว อีกทั้งช่วงนี้นางชอบกินของเปรี้ยวเป็นพิเศษ คราวนี้ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นหลานชายแน่นอน!”
หลัวเจวียนฮัวบนรถม้าเชิดคออย่างทระนง ยามนี้นางไม่ต่างจากแม่ทัพที่กลับมาพร้อมชัยชนะ
“ถึงวันเลี้ยงครบเดือน ทุกคนต้องไปกันให้หมด” ลวี่จ้วงหยวนยิ่งพูดยิ่งดีใจ จนยิ้มตาหยีแทบมองไม่เห็นตา
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังกินไข่กวาดตามองสลับไปมาระหว่างสองพ่อลูกที่มีท่าทีต่างกันลิบลับ ไม่ว่าอย่างไรก็รู้สึกว่าไข่ที่ตนกินเจือรสชาติอื่นปนมาด้วย
ทว่าเขาก็มิใช่คนชอบสอดรู้ คร้านจะใส่ใจเรื่องในบ้านผู้อื่น หลี่ฮั่วหวังกระโดดขึ้นรถม้าแล้วหยิบแผนที่ออกมา
“ชื่อแคว้นถัดไป...แคว้นถัดไป...” หลี่ฮั่วหวังมองตัวอักษรเหลี่ยมสองตัวบนแผนที่ที่แปลกตาอย่างยิ่ง ชั่วขณะหนึ่งก็ชะงักงันไป
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าอ่านหนังสือไม่ออกไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ยามนี้ดูแล้ว มันกระทบตนอย่างหนักในทุกด้าน
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจแผ่วเบาแล้วยื่นศีรษะออกไปนอกหน้าต่างรถม้า “หัวหน้าลวี่ แคว้นถัดไปที่จะต้องผ่านเพื่อไปยังแคว้นเหลียงมีชื่อว่ากระไร”
“อืม... ดูเหมือนจะเรียกว่าแคว้นโฮ่วสู่ขอรับ”
“โฮ่วสู่รึ” หลี่ฮั่วหวังมองภาพสัญลักษณ์ทรงกลมบนแผนที่ในมือพลางพึมพำกับตัวเอง
“หัวหน้าลวี่ เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าในแคว้นโฮ่วสู่มีสำนักใดที่มีชื่อเสียงบ้าง หรือมีสิ่งอัปมงคลอันตรายบ้างหรือไม่”
“โธ่ ท่านนักพรตน้อย ท่านถามข้าเรื่องนี้ก็เท่ากับถามเปล่าขอรับ ข้าจะมีปัญญาไปรู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไร แค่ข้ารู้ว่าข้างๆ ซื่อฉีคือแคว้นโฮ่วสู่ ก็นับว่าเก่งมากแล้วขอรับ”
ก็จริง ลวี่จ้วงหยวนเป็นเพียงคนร้องงิ้ว ย่อมไม่รู้รายละเอียดของแคว้นอื่นเป็นธรรมดา
“พวกเจ้ารู้เรื่องของแคว้นโฮ่วสู่บ้างหรือไม่” หลี่ฮั่วหวังหันไปเอ่ยถามศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ
สถานที่ที่จะต้องผ่านต่อจากนี้ ควรรู้ไว้ล่วงหน้าให้มากจึงจะดี
ทว่าที่ทำให้หลี่ฮั่วหวังผิดหวังคือ คำตอบที่ได้กลับเป็นการส่ายหน้าเหมือนกันทุกคน
ดูท่าพวกเขาทั้งหมดคงไม่ได้ถูกจับตัวมาจากแคว้นโฮ่วสู่
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าจำได้ว่ามีเด็กนักพรตคนหนึ่งมาจากแคว้นโฮ่วสู่ เพียงแต่คราวนั้นเขาจมน้ำตายไปแล้วเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของชุนเสี่ยวหม่าน หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา
ยามนี้ทำได้เพียงเดินไปทีละก้าวแล้วค่อยดูกันไป ทว่าที่ยังดีคือเมื่อเทียบกับแต่ก่อนก็ดีขึ้นมากแล้ว
ตนไม่มีภัยจากตันหยางจื่ออีก และเมื่อเทียบกับตอนเพิ่งออกจากอารามลมใสใหม่ๆ ก็มีความสามารถป้องกันตัวเพิ่มขึ้นไม่น้อย
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะกระโดดลงมาจากรถม้า ก็เห็นลวี่จ้วงหยวนขยับเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มประจบประแจง
“ไอ้หยา ไอ้หยา ท่านดูสมองข้าเถิด เรื่องโฮ่วสู่นี่ข้าเกือบลืมไป สมัยข้ายังหนุ่ม เคยได้ยินอาสองตาบอดของข้าเล่าให้ฟังอยู่บ้างขอรับ
“อาสองข้าบอกว่า คนแคว้นโฮ่วสู่ไม่ฟังงิ้วแบบพวกเรา ดูเหมือนพวกเขาจะชอบฟังอันใด...อ้อ ใช่แล้ว ข้านึกออกแล้ว ดูเหมือนพวกเขาจะชอบดูละครนัวขอรับ”
“ละครนัวรึ”
“ขอรับ ท่านว่าชื่อแปลกหรือไม่ เรียกว่าละครนัวอันใดก็ไม่รู้ อาสองยังบอกอีกว่าละครนัวไม่ต้องแต่งหน้างิ้ว”
“ยามแสดง พวกเขาจะใช้ผ้าแดงคลุมศีรษะของนักแสดงไว้ทั้งหัว แล้วสวมหน้ากากไม้สารพัดแบบออกร้องงิ้วขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังยกมือห้ามไม่ให้ลวี่จ้วงหยวนพูดต่อ
พวกเขาอยากดูงิ้วอันใดก็ดูไป อย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับตน ตนมิใช่ลวี่จ้วงหยวนที่จะต้องไปแย่งทำมาหากินกับพวกเขา
กำลังโหลดความเห็น...