ตอนที่ 148 ละครนัว
ไม่นานก็มาถึงด่านของแคว้นซื่อฉี
เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดทว่าก็สมเหตุสมผล ด่านถูกทหารทางการตั้งจุดสกัดไว้ ดูเหมือนจะเพื่อป้องกันไส้ศึก
ป้อมปราการชายแดนทั้งแถบเข้มงวดอย่างยิ่ง แม้แต่ผู้คนที่ผ่านเข้าไปก็แทบไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า
ทว่าด้วยอานุภาพของเงินตำลึง คนทั้งสองคณะก็ผ่านด่านไปได้อย่างราบรื่น
พ้นจากซื่อฉีที่ทั้งแม่น้ำและทะเลสาบมากมาย ทุกสิ่งรอบด้านก็เริ่มแห้งแล้งรกร้าง ต้นไม้ค่อยๆ บางตาลงจนถูกโกบีกลืนหาย
พอถึงคืนวันที่สิบ มองสุดสายตาก็ไม่มีต้นไม้หลงเหลืออยู่แม้แต่ต้นเดียวแล้ว
ยิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งรกร้าง หลี่ฮั่วหวังคาดเดาได้แล้วว่า บางทีนี่อาจเป็นสภาพที่แท้จริงของแคว้นโฮ่วสู่
“ฟู่” จ้าวอู่ที่เฝ้ายามพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาว
เขาถูมือทั้งสองที่หนาวจนชา แล้วยกขึ้นจ่อปากเป่าลมอุ่นไม่หยุด
ที่จริงใกล้จะถึงวันลี่เซี่ยแล้ว ไม่ควรหนาวถึงเพียงนี้ ทว่าในแดนรกร้างกลางป่าเขาเช่นนี้ แม้แต่หินบังลมก็ไม่มี ซ้ำยังไม่มีฟืนก่อไฟ ย่อมหนาวแทบตายเป็นธรรมดา
หันไปมองหลี่ฮั่วหวังที่นอนกอดไป๋หลิงเหมี่ยวอยู่ข้างรถม้าแวบหนึ่ง แววตาของจ้าวอู่ก็เผยความอิจฉาอย่างลึกซึ้ง
เขาก้มมองร่างกายอันเปราะบางของตน แววตาเต็มไปด้วยความต่ำต้อย
ตนเองก็อยากมีภรรยาสักคน ทว่าคนไร้ค่าเช่นตน ย่อมไม่มีสตรีใดยอมอยู่ด้วย
เขาสูดอากาศแห้งเย็นเยียบเข้าไปเฮือกหนึ่งให้คลายง่วง แล้วรวบรวมสติ ใช้ก้อนหินเล็กๆ ฝึกเขียนอักษรบนพื้น
อักษรเหล่านี้บางส่วนศิษย์พี่หลี่สอน อีกส่วนเขาตื๊อให้เกาจื้อเจียนสอน
“ข้าต้องอ่านหนังสือให้ออก ต้องทำให้ได้!” ดวงตาของจ้าวอู่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เขาจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าตนมิใช่คนไร้ค่า!
หากอ่านออกเขียนได้ วันหน้าตนก็จะเป็นเหมือนหมอดูตาบอดในงานวัด รับจ้างเขียนจดหมายแทนผู้อื่นหาเงินได้
ขอเพียงอ่านหนังสือออก วันหน้าอ่านตำรามากเข้า ก็ยังไปสอบเอาตำแหน่งขุนนาง เป็นขุนนางใหญ่ได้!
“ถึงตอนนั้น...” ขณะกำลังวาดฝันถึงอนาคต จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างหลัง
ความผิดปกตินี้ทำให้จ้าวอู่เย็นวาบไปทั้งร่างในพริบตา
ร่างของเขาสั่นสะท้านโดยไม่อาจควบคุม เขากัดฟันตัดสินใจกำลังจะตะโกนเตือนศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ มือข้างหนึ่งที่ไร้เล็บก็ปิดปากเขาไว้ “อย่าส่งเสียง ข้าเอง!”
เสียงของหลี่ฮั่วหวังทำให้จ้าวอู่ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว
เขากดเสียงให้ต่ำที่สุดแล้วถาม “ศิษย์พี่หลี่ เกิดอันใดขึ้นขอรับ”
เขากวาดตามองไปรอบด้าน รอบตัวมีเพียงโกบีมืดสนิท ไม่มีสิ่งใดเลย
“ชู่ว มีบางสิ่งย่องเข้ามา ข้าจะลองดูก่อนว่าเป็นคนเป็นหรือไม่”
หลี่ฮั่วหวังจ้องไปยังจุดหนึ่ง กระแอมเบาๆ แล้วตะโกนก้องไปทางนั้นทันที “สามผู้เฒ่าสี่ผู้เยาว์บนวิถีจงฟังไว้ ในสายน้ำว่ายออกมามังกรเงือกป่วนทะเล มิรู้ว่าคราวนี้จะเล่นกระบวนใด”
เสียงของหลี่ฮั่วหวังดังไปไกลในโกบีอันเวิ้งว้าง และปลุกคนอื่นๆ ให้ตื่นขึ้นด้วย
“ภาษากลางเปิดหรือไม่” เสียงหนึ่งที่แหบพร่ายิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวังดังมาแต่ไกล
“ภาษากลางเปิด!”
“สหายร่วมบ่า สะบัดเถาเสียหน่อย”
หลี่ฮั่วหวังคารวะตามธรรมเนียมพรตไปทางนั้น “เจดีย์หลิงหลงองค์หนึ่ง! หันหน้าสู่ค่ายเขียว หลังพิงผืนทราย! เถากอดอก!”
“ที่แท้ก็ท่านนักพรตหลี่ แค่ผ่านทางหรือมาดักรอ”
“บังเอิญผ่านทาง นายท่านแซ่อันใด”
สิ้นคำนี้ของหลี่ฮั่วหวัง ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกเลย
รอจนฟ้าเริ่มสาง หลี่ฮั่วหวังจึงพบว่าคนผู้นั้นจากไปนานแล้ว
“ไม่นึกเลยว่ารหัสปากที่หัวหน้าคุ้มภัยจ้าวสอนไว้จะได้นำมาใช้เร็วขนาดนี้” หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตัวเอง
เมื่อคืนแม้เขาจะรับรู้การมาของคนผู้นั้นได้อย่างเฉียบไว แต่ก็มองไม่ชัดว่าอีกฝ่ายมาคนเดียวหรือมากันเป็นกลุ่ม
ยามนี้เพียงพูดไม่กี่ประโยคก็คลี่คลายการปะทะได้ นับว่าดีที่สุดแล้ว
อย่างไรเสีย โจรที่ไม่รู้ที่มาเหล่านี้ ไม่มีผู้ใดรู้ว่ามีไม้ตายก้นหีบหรือไม่
เมื่อรู้จากหลี่ฮั่วหวังถึงเหตุระทึกเมื่อคืน ลวี่จ้วงหยวนก็รู้สึกขวัญผวาขึ้นมาทันที
“โอ้แม่เจ้า เพิ่งมาถึงได้เท่าไรกัน ก็มีโจรมาดักปล้นแล้ว แคว้นโฮ่วสู่นี่ดูท่าจะไม่สงบเช่นกัน”
หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นนั่งแล้วสะพายสัมภาระจุกจิกของตนขึ้นหลัง
“จะสงบหรือไม่ก็ช่าง พวกเราแค่ผ่านทาง รีบไปกันเถิด วันนี้เร่งหน่อย น่าจะถึงตำบลก่อนฟ้ามืด”
หนทางหลังจากนั้นนับว่าปกติ แม้รอบด้านยังแห้งแล้งรกร้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่มีพวกดักปล้นอีก
ขณะที่ลวี่จ้วงหยวนกำลังประจบหลี่ฮั่วหวังยกใหญ่ ในที่สุดพวกเขาก็เห็นผู้คน
“ท่านพ่อ ม้าตัวนี้เหตุใดแปลกเช่นนี้ขอรับ เหตุใดบนหลังจึงนูนขึ้นมาสองก้อน” ลวี่ซิ่วฉายถาม
“เจ้าโง่หรือไร นั่นคืออูฐ!”
“กรุ๊งกริ๊ง” กระดิ่งอูฐดังไม่ขาดสาย กองคาราวานอูฐย่ำไปบนถนนแข็งกระด้าง เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองคนจูงอูฐ พบว่าเขาปิดหน้าไว้ ดูท่าคงเพื่อกันลมทราย
การปรากฏของอูฐคล้ายเป็นสัญญาณ ไม่นานผู้คนก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุดพวกหลี่ฮั่วหวังก็มาถึงตำบลแรกของโฮ่วสู่ทันก่อนฟ้ามืด
เพิ่งเดินเข้าตำบล หลี่ฮั่วหวังก็เห็นความแตกต่างระหว่างชาวโฮ่วสู่กับชาวซื่อฉี ทั้งสิ่งปลูกสร้างและเครื่องแต่งกายล้วนหยาบกระด้างกว่า
ไม่รู้ว่าเพื่อกันลมทรายหรือไม่ ผู้คนในตำบลจำนวนมากจึงปิดหน้าไว้
ทว่าเช่นนี้ก็มีข้อดี ศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ ที่สวมงอบคลุมผ้าโปร่งดำ อยู่ที่นี่ก็ไม่ดูสะดุดตานัก
“ไปกันเถิด หาโรงเตี๊ยมพักก่อน เดินทางมาสิบกว่าวันแล้ว ให้ทุกคนได้พักเท้าบ้าง”
คนอื่นๆ ที่เนื้อตัวมอมแมมจากการเดินทางต่างมีสีหน้าเหมือนยกภูเขาออกจากอก
วันคืนที่ไร้ทั้งไฟทั้งน้ำช่างมิใช่ชีวิตที่คนจะทนได้
คณะทั้งหมดเดินตามผู้คน กลืนเข้าไปในกระแสคนบนถนนของตำบล
กลิ่นหอมของปิ้งย่างและกลิ่นน้ำซุปบะหมี่จากแผงลอยใกล้ๆ ยั่วน้ำลายทุกคน
เดินไปเรื่อยๆ พวกเขาก็มาถึงลานกว้างแห่งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นใจกลางของตำบลแห่งนี้
เสียงกลองและฆ้องดึงสายตาทุกคนให้หันไปยังฝูงคนที่เบียดเสียดกันอยู่ทันที
“นี่คงเป็นละครนัวกระมัง” หลี่ฮั่วหวังมองคนสามคนที่กระโดดโลดเต้นอยู่กลางฝูงชนพลางพึมพำ
ส่ายหัว บิดกาย ย่อตัวสั่นระริก หมุนข้อมือ ย่ำเท้า กระโดดโลดโผน
ทั้งสามที่ศีรษะถูกผ้าแดงห่อไว้และสวมหน้ากากไม้หน้าตาดุร้าย ร่ายรำได้แปลกประหลาดยิ่งนัก ราวกับมิใช่ท่วงท่าที่มนุษย์จะคิดขึ้นได้
ประกอบท่ารำพิลึกนี้คือเสียงฆ้องเสียงกลองที่จังหวะสับสนอลหม่าน
บางคราวก็มีเครื่องดนตรีคล้ายแตรเขาสัตว์ดังแทรกขึ้นมา
เสียงที่ดังออกมาจากเขาวัวสีดำนั้นเหมือนเสียงครวญโหยหวนของผีผู้หญิง
เสียงฆ้อง เสียงกลอง เสียงผีร่ำไห้ ประกอบกับท่ารำพิลึก หลี่ฮั่วหวังดูอย่างไรก็รู้สึกไม่สบายใจ
แต่คนรอบข้างกลับมิได้คิดเช่นนั้น พวกเขานั่งมองดูกันอย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหล
“นี่มันสิ่งใดกัน เช่นนี้ก็เรียกว่าร้องงิ้วได้ด้วยรึ” ลวี่จ้วงหยวนในฐานะคนร่วมอาชีพเอ่ยความเห็นด้วยสีหน้าดูแคลน
สิ้นเสียงของเขา ร่างของคนทั้งสามก็ยิ่งบิดส่ายรุนแรงขึ้นไปอีก
พร้อมกับการบิดส่าย เขี้ยวแหลมคมสีขาวซี่แล้วซี่เล่าก็สั่นระริกงอกออกมาจากปากหน้ากากไม้ ราวกับแตกรากงอกหน่อ
มิใช่งอกออกมาเพียงซี่สองซี่ หากแต่ครบสิบหกซี่
เขี้ยวแหลมทั้งสิบหกซี่สั่นไหวไปตามละครนัวของพวกเขา ทั้งยังกระทบกันดังกึกๆๆๆ เข้าจังหวะกลองฆ้อง
“นี่มัน...กายกรรมเล่นเขี้ยวรึ”
ฝีมือการเล่นเขี้ยวของคนทั้งสามนี้นับว่ายอดเยี่ยมยิ่ง หลี่ฮั่วหวังมองดูเขี้ยวแหลมสีขาวที่เริ่มหดเข้ายื่นออกจากปากของพวกเขา เกือบจะคิดไปแล้วว่าเขี้ยวแหลมเหล่านั้นงอกออกมาจากปากของพวกเขาจริงๆ
กำลังโหลดความเห็น...