คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 148

ตอน 148

ตอนที่ 148 ละครนัว

ไม่นานก็มาถึงด่านของแคว้นซื่อฉี

เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดทว่าก็สมเหตุสมผล ด่านถูกทหารทางการตั้งจุดสกัดไว้ ดูเหมือนจะเพื่อป้องกันไส้ศึก

ป้อมปราการชายแดนทั้งแถบเข้มงวดอย่างยิ่ง แม้แต่ผู้คนที่ผ่านเข้าไปก็แทบไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า

ทว่าด้วยอานุภาพของเงินตำลึง คนทั้งสองคณะก็ผ่านด่านไปได้อย่างราบรื่น

พ้นจากซื่อฉีที่ทั้งแม่น้ำและทะเลสาบมากมาย ทุกสิ่งรอบด้านก็เริ่มแห้งแล้งรกร้าง ต้นไม้ค่อยๆ บางตาลงจนถูกโกบีกลืนหาย

พอถึงคืนวันที่สิบ มองสุดสายตาก็ไม่มีต้นไม้หลงเหลืออยู่แม้แต่ต้นเดียวแล้ว

ยิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งรกร้าง หลี่ฮั่วหวังคาดเดาได้แล้วว่า บางทีนี่อาจเป็นสภาพที่แท้จริงของแคว้นโฮ่วสู่

“ฟู่” จ้าวอู่ที่เฝ้ายามพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาว

เขาถูมือทั้งสองที่หนาวจนชา แล้วยกขึ้นจ่อปากเป่าลมอุ่นไม่หยุด

ที่จริงใกล้จะถึงวันลี่เซี่ยแล้ว ไม่ควรหนาวถึงเพียงนี้ ทว่าในแดนรกร้างกลางป่าเขาเช่นนี้ แม้แต่หินบังลมก็ไม่มี ซ้ำยังไม่มีฟืนก่อไฟ ย่อมหนาวแทบตายเป็นธรรมดา

หันไปมองหลี่ฮั่วหวังที่นอนกอดไป๋หลิงเหมี่ยวอยู่ข้างรถม้าแวบหนึ่ง แววตาของจ้าวอู่ก็เผยความอิจฉาอย่างลึกซึ้ง

เขาก้มมองร่างกายอันเปราะบางของตน แววตาเต็มไปด้วยความต่ำต้อย

ตนเองก็อยากมีภรรยาสักคน ทว่าคนไร้ค่าเช่นตน ย่อมไม่มีสตรีใดยอมอยู่ด้วย

เขาสูดอากาศแห้งเย็นเยียบเข้าไปเฮือกหนึ่งให้คลายง่วง แล้วรวบรวมสติ ใช้ก้อนหินเล็กๆ ฝึกเขียนอักษรบนพื้น

อักษรเหล่านี้บางส่วนศิษย์พี่หลี่สอน อีกส่วนเขาตื๊อให้เกาจื้อเจียนสอน

“ข้าต้องอ่านหนังสือให้ออก ต้องทำให้ได้!” ดวงตาของจ้าวอู่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เขาจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าตนมิใช่คนไร้ค่า!

หากอ่านออกเขียนได้ วันหน้าตนก็จะเป็นเหมือนหมอดูตาบอดในงานวัด รับจ้างเขียนจดหมายแทนผู้อื่นหาเงินได้

ขอเพียงอ่านหนังสือออก วันหน้าอ่านตำรามากเข้า ก็ยังไปสอบเอาตำแหน่งขุนนาง เป็นขุนนางใหญ่ได้!

“ถึงตอนนั้น...” ขณะกำลังวาดฝันถึงอนาคต จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างหลัง

ความผิดปกตินี้ทำให้จ้าวอู่เย็นวาบไปทั้งร่างในพริบตา

ร่างของเขาสั่นสะท้านโดยไม่อาจควบคุม เขากัดฟันตัดสินใจกำลังจะตะโกนเตือนศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ มือข้างหนึ่งที่ไร้เล็บก็ปิดปากเขาไว้ “อย่าส่งเสียง ข้าเอง!”

เสียงของหลี่ฮั่วหวังทำให้จ้าวอู่ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว

เขากดเสียงให้ต่ำที่สุดแล้วถาม “ศิษย์พี่หลี่ เกิดอันใดขึ้นขอรับ”

เขากวาดตามองไปรอบด้าน รอบตัวมีเพียงโกบีมืดสนิท ไม่มีสิ่งใดเลย

“ชู่ว มีบางสิ่งย่องเข้ามา ข้าจะลองดูก่อนว่าเป็นคนเป็นหรือไม่”

หลี่ฮั่วหวังจ้องไปยังจุดหนึ่ง กระแอมเบาๆ แล้วตะโกนก้องไปทางนั้นทันที “สามผู้เฒ่าสี่ผู้เยาว์บนวิถีจงฟังไว้ ในสายน้ำว่ายออกมามังกรเงือกป่วนทะเล มิรู้ว่าคราวนี้จะเล่นกระบวนใด”

เสียงของหลี่ฮั่วหวังดังไปไกลในโกบีอันเวิ้งว้าง และปลุกคนอื่นๆ ให้ตื่นขึ้นด้วย

“ภาษากลางเปิดหรือไม่” เสียงหนึ่งที่แหบพร่ายิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวังดังมาแต่ไกล

“ภาษากลางเปิด!”

“สหายร่วมบ่า สะบัดเถาเสียหน่อย”

หลี่ฮั่วหวังคารวะตามธรรมเนียมพรตไปทางนั้น “เจดีย์หลิงหลงองค์หนึ่ง! หันหน้าสู่ค่ายเขียว หลังพิงผืนทราย! เถากอดอก!”

“ที่แท้ก็ท่านนักพรตหลี่ แค่ผ่านทางหรือมาดักรอ”

“บังเอิญผ่านทาง นายท่านแซ่อันใด”

สิ้นคำนี้ของหลี่ฮั่วหวัง ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกเลย

รอจนฟ้าเริ่มสาง หลี่ฮั่วหวังจึงพบว่าคนผู้นั้นจากไปนานแล้ว

“ไม่นึกเลยว่ารหัสปากที่หัวหน้าคุ้มภัยจ้าวสอนไว้จะได้นำมาใช้เร็วขนาดนี้” หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตัวเอง

เมื่อคืนแม้เขาจะรับรู้การมาของคนผู้นั้นได้อย่างเฉียบไว แต่ก็มองไม่ชัดว่าอีกฝ่ายมาคนเดียวหรือมากันเป็นกลุ่ม

ยามนี้เพียงพูดไม่กี่ประโยคก็คลี่คลายการปะทะได้ นับว่าดีที่สุดแล้ว

อย่างไรเสีย โจรที่ไม่รู้ที่มาเหล่านี้ ไม่มีผู้ใดรู้ว่ามีไม้ตายก้นหีบหรือไม่

เมื่อรู้จากหลี่ฮั่วหวังถึงเหตุระทึกเมื่อคืน ลวี่จ้วงหยวนก็รู้สึกขวัญผวาขึ้นมาทันที

“โอ้แม่เจ้า เพิ่งมาถึงได้เท่าไรกัน ก็มีโจรมาดักปล้นแล้ว แคว้นโฮ่วสู่นี่ดูท่าจะไม่สงบเช่นกัน”

หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นนั่งแล้วสะพายสัมภาระจุกจิกของตนขึ้นหลัง

“จะสงบหรือไม่ก็ช่าง พวกเราแค่ผ่านทาง รีบไปกันเถิด วันนี้เร่งหน่อย น่าจะถึงตำบลก่อนฟ้ามืด”

หนทางหลังจากนั้นนับว่าปกติ แม้รอบด้านยังแห้งแล้งรกร้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่มีพวกดักปล้นอีก

ขณะที่ลวี่จ้วงหยวนกำลังประจบหลี่ฮั่วหวังยกใหญ่ ในที่สุดพวกเขาก็เห็นผู้คน

“ท่านพ่อ ม้าตัวนี้เหตุใดแปลกเช่นนี้ขอรับ เหตุใดบนหลังจึงนูนขึ้นมาสองก้อน” ลวี่ซิ่วฉายถาม

“เจ้าโง่หรือไร นั่นคืออูฐ!”

“กรุ๊งกริ๊ง” กระดิ่งอูฐดังไม่ขาดสาย กองคาราวานอูฐย่ำไปบนถนนแข็งกระด้าง เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า

หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองคนจูงอูฐ พบว่าเขาปิดหน้าไว้ ดูท่าคงเพื่อกันลมทราย

การปรากฏของอูฐคล้ายเป็นสัญญาณ ไม่นานผู้คนก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุดพวกหลี่ฮั่วหวังก็มาถึงตำบลแรกของโฮ่วสู่ทันก่อนฟ้ามืด

เพิ่งเดินเข้าตำบล หลี่ฮั่วหวังก็เห็นความแตกต่างระหว่างชาวโฮ่วสู่กับชาวซื่อฉี ทั้งสิ่งปลูกสร้างและเครื่องแต่งกายล้วนหยาบกระด้างกว่า

ไม่รู้ว่าเพื่อกันลมทรายหรือไม่ ผู้คนในตำบลจำนวนมากจึงปิดหน้าไว้

ทว่าเช่นนี้ก็มีข้อดี ศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ ที่สวมงอบคลุมผ้าโปร่งดำ อยู่ที่นี่ก็ไม่ดูสะดุดตานัก

“ไปกันเถิด หาโรงเตี๊ยมพักก่อน เดินทางมาสิบกว่าวันแล้ว ให้ทุกคนได้พักเท้าบ้าง”

คนอื่นๆ ที่เนื้อตัวมอมแมมจากการเดินทางต่างมีสีหน้าเหมือนยกภูเขาออกจากอก

วันคืนที่ไร้ทั้งไฟทั้งน้ำช่างมิใช่ชีวิตที่คนจะทนได้

คณะทั้งหมดเดินตามผู้คน กลืนเข้าไปในกระแสคนบนถนนของตำบล

กลิ่นหอมของปิ้งย่างและกลิ่นน้ำซุปบะหมี่จากแผงลอยใกล้ๆ ยั่วน้ำลายทุกคน

เดินไปเรื่อยๆ พวกเขาก็มาถึงลานกว้างแห่งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นใจกลางของตำบลแห่งนี้

เสียงกลองและฆ้องดึงสายตาทุกคนให้หันไปยังฝูงคนที่เบียดเสียดกันอยู่ทันที

“นี่คงเป็นละครนัวกระมัง” หลี่ฮั่วหวังมองคนสามคนที่กระโดดโลดเต้นอยู่กลางฝูงชนพลางพึมพำ

ส่ายหัว บิดกาย ย่อตัวสั่นระริก หมุนข้อมือ ย่ำเท้า กระโดดโลดโผน

ทั้งสามที่ศีรษะถูกผ้าแดงห่อไว้และสวมหน้ากากไม้หน้าตาดุร้าย ร่ายรำได้แปลกประหลาดยิ่งนัก ราวกับมิใช่ท่วงท่าที่มนุษย์จะคิดขึ้นได้

ประกอบท่ารำพิลึกนี้คือเสียงฆ้องเสียงกลองที่จังหวะสับสนอลหม่าน

บางคราวก็มีเครื่องดนตรีคล้ายแตรเขาสัตว์ดังแทรกขึ้นมา

เสียงที่ดังออกมาจากเขาวัวสีดำนั้นเหมือนเสียงครวญโหยหวนของผีผู้หญิง

เสียงฆ้อง เสียงกลอง เสียงผีร่ำไห้ ประกอบกับท่ารำพิลึก หลี่ฮั่วหวังดูอย่างไรก็รู้สึกไม่สบายใจ

แต่คนรอบข้างกลับมิได้คิดเช่นนั้น พวกเขานั่งมองดูกันอย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหล

“นี่มันสิ่งใดกัน เช่นนี้ก็เรียกว่าร้องงิ้วได้ด้วยรึ” ลวี่จ้วงหยวนในฐานะคนร่วมอาชีพเอ่ยความเห็นด้วยสีหน้าดูแคลน

สิ้นเสียงของเขา ร่างของคนทั้งสามก็ยิ่งบิดส่ายรุนแรงขึ้นไปอีก

พร้อมกับการบิดส่าย เขี้ยวแหลมคมสีขาวซี่แล้วซี่เล่าก็สั่นระริกงอกออกมาจากปากหน้ากากไม้ ราวกับแตกรากงอกหน่อ

มิใช่งอกออกมาเพียงซี่สองซี่ หากแต่ครบสิบหกซี่

เขี้ยวแหลมทั้งสิบหกซี่สั่นไหวไปตามละครนัวของพวกเขา ทั้งยังกระทบกันดังกึกๆๆๆ เข้าจังหวะกลองฆ้อง

“นี่มัน...กายกรรมเล่นเขี้ยวรึ”

ฝีมือการเล่นเขี้ยวของคนทั้งสามนี้นับว่ายอดเยี่ยมยิ่ง หลี่ฮั่วหวังมองดูเขี้ยวแหลมสีขาวที่เริ่มหดเข้ายื่นออกจากปากของพวกเขา เกือบจะคิดไปแล้วว่าเขี้ยวแหลมเหล่านั้นงอกออกมาจากปากของพวกเขาจริงๆ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 148
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 149 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 147กลับหน้าเรื่อง
ตอน 147ตอน 149