คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 149

ตอน 149

ตอนที่ 149 สหายเก่า

แขนขาที่แกว่งไกว เขี้ยวขาวแหลมที่สั่นระริกยืดหด ทั้งหมดบิดส่ายไปพร้อมกับเสียงดนตรีพิธีที่ตีเคาะ

ในชั่วขณะนี้ คนทั้งสามที่ร่ายรำละครนัวอยู่ไกลๆ ให้ความรู้สึกแก่หลี่ฮั่วหวังว่าพวกเขามิใช่คนอีกต่อไป หากเป็นต้นไม้

บิดส่ายไปราวเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย เสียงขับร้องทำนองสูงก็ดังออกมาจากหลังหน้ากากไม้ของพวกเขา

“อั๋วเสิน ชวีกู...”

นี่เป็นทำนองขับร้องที่พวกหลี่ฮั่วหวังไม่อาจเข้าใจ เสียงสูงต่ำไปตามเครื่องดนตรี แฝงท่วงทำนองแปลกเฉพาะตัว

พวกหลี่ฮั่วหวังไม่เข้าใจ ทว่าคนท้องถิ่นคล้ายจะฟังออก พวกเขาหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วมือเคาะจังหวะลงบนท่อนขา ริมฝีปากก็ฮัมเพลงคลอตามไปด้วย

“จวาน อูจิ่ว! ซานจือหวัง! อู๋เอ๋อร์เหวย อี้!! กุ่ยอวี๋ชื่ออี่ซุ่ย...”

ฟังอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อจับต้นชนปลายไม่ได้ หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวเดินต่อไป

จะประหลาดหรือไม่ก็ช่าง อย่างไรตนก็มิใช่คนร้องงิ้ว ไม่เกี่ยวอันใดกับตน

ทว่าเพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว หลี่ฮั่วหวังก็เห็นลวี่จ้วงหยวนยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“ไม่ต้องรีบ พวกเจ้าไปก่อน ฮึ! ข้าอยากดูนักว่างิ้วที่นี่มีดีอันใด”

อาจเพราะคนอาชีพเดียวกันย่อมเป็นคู่แค้น ฟังแล้วเขาดูเป็นปรปักษ์กับพวกร่ายรำละครนัวยิ่งนัก

“ท่านพ่อ ไว้วันหลังเถิดขอรับ ที่นี่เราไม่รู้จักผู้คนไม่คุ้นถิ่น ไม่ปลอดภัยขอรับ”

ลวี่จ้วงหยวนเบิกตากว้างทันที ยกกล้องยาสูบชี้ใส่ลูกชายคนโต

“ไอ้หยา เจ้าจะมาสั่งพ่อเจ้าแล้วรึ ถนนนี้คนเดินขวักไขว่ จะไม่ปลอดภัยตรงไหนกัน”

ถือโอกาสตอนที่พวกเขาเถียงกัน หลี่ฮั่วหวังก็พาคนอื่นๆ เดินต่อไป

เดินต่ออีกราวครึ่งก้านธูป ในที่สุดพวกเขาก็เปิดห้องพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งซึ่งแขวนป้ายอักษร ‘สุรา’ ไว้หน้าประตู

ในห้องนอนเก่าๆ ห้องหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังวางข้าวของที่ติดตัวลงบนโต๊ะแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

กระบี่สองเล่ม บันทึกมหาภพ คัมภีร์สวรรค์แผ่นหิน และเครื่องทรมาน ของจุกจิกเหล่านี้รวมกันแล้วหนักไม่เบาเลย

หลี่ฮั่วหวังหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินน้ำดื่มอึกหนึ่ง คิ้วก็ขมวดมุ่นขึ้นทันที

ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังจัดผ้าห่มเห็นเข้าจึงเดินมา “เป็นอันใดหรือเจ้าคะ”

“เจ้าลองชิมดู ในน้ำมีกลิ่นแปลกๆ หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังยื่นถ้วยชาในมือไปให้

นางประคองถ้วยด้วยสองมือดื่มอึกหนึ่ง แล้วพยักหน้าด้วยความแปลกใจ “จริงด้วยเจ้าค่ะ มีกลิ่นคาวดินอยู่”

“ข้านึกว่าตนเองไวเกินไป ดูท่าจะไม่ใช่ น้ำของแคว้นโฮ่วสู่นี่ใช้ไม่ได้เลย”

หลี่ฮั่วหวังเดินไปที่หน้าต่าง ใช้ไม้ค้ำหน้าต่างกระดาษขึ้นให้อากาศอับในห้องระบายออก

“พรุ่งนี้ เจ้าบอกให้คนอื่นๆ แยกย้ายกันไปสืบข่าวเรื่องโฮ่วสู่ ทางที่ดีหาแผนที่ละเอียดมาสักฉบับ จะได้ไม่หลงทาง”

“เจ้าค่ะ ข้าฟังท่าน” ไป๋หลิงเหมี่ยวปูผ้าปูที่นอนเรียบร้อยแล้วก็ยื่นมือไปปลดชุดพรตของหลี่ฮั่วหวัง

“ตอนจูงม้า ข้าเห็นว่าข้างๆ มีบ่อน้ำ ถือโอกาสตอนนี้ที่ยังมีเวลา ข้าจะไปซักผ้าเจ้าค่ะ”

“ใช่แล้ว ศิษย์พี่หลี่ ข้าจำได้ว่ามีเด็กนักพรตคนหนึ่งที่ตายไป บ้านของเด็กคนนั้นดูเหมือนจะอยู่ในตำบลนี้ พวกเราควรนำอัฐิไปส่งหรือไม่เจ้าคะ”

หลี่ฮั่วหวังใจกระตุกวูบ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เคยได้ยินคนพูดถึงเรื่องนี้จริงๆ

“อัฐิอยู่กับผู้ใด ข้าจะไปส่งเอง”

“ตอนนี้หรือเจ้าคะ ดึกป่านนี้แล้ว พักก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปดีหรือไม่เจ้าคะ”

สุดท้ายหลี่ฮั่วหวังก็ยังถือไหอัฐิ พาหมั่นโถวกับหยางเสี่ยวไหออกจากโรงเตี๊ยมไป เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้เขาคร้านจะผัดไว้

ที่ต้องพาหยางเสี่ยวไหไปด้วย ก็เพราะเขาสนิทกับเด็กนักพรตที่ตายไปคนนั้น รู้ว่าบ้านของเด็กคนนั้นอยู่ที่ใด

แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่รู้กันโดยไม่ต้องพูด คือกลัวว่าหลี่ฮั่วหวังจะคลุ้มคลั่งกลางทางแล้วไม่มีผู้ใดดูแล

ยามนี้ข้างกายหลี่ฮั่วหวังจะขาดคนไม่ได้ มีเขาอยู่ด้วย หากเกิดเรื่องก็กลับไปแจ้งคนอื่นได้ทัน

หยางเสี่ยวไหที่กอดไหอัฐิอยู่เอ่ยเล่าเรื่องราวของเด็กนักพรตผู้ล่วงลับให้หลี่ฮั่วหวังฟัง

“ตอนอยู่อารามลมใส พวกเราเรียกนางว่าเหมาขี้โม้ขอรับ เพราะนางชอบคุยโวเป็นที่สุด บอกว่าบ้านตนใหญ่กว่าอารามลมใสทั้งอาราม อีกทั้งที่บ้านยังเลี้ยงแกะไว้กว่าร้อยตัว”

“ยังบอกอีกว่า นางเป็นลูกสาวคนเดียวในบ้าน ทุกคนรักนางที่สุด อยากกินเนื้อแกะเท่าใด พ่อของนางก็เชือดให้กินขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังชำเลืองมองไหอัฐิในมือด้วยความประหลาดใจ “เด็กนักพรตคนนี้เป็นหญิงรึ”

“ใช่ขอรับ ศิษย์พี่หลี่ ท่านจำไม่ได้แล้วหรือขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า เด็กนักพรตเหล่านี้แทบไม่มีที่ทางในใจเขา เขาไม่ค่อยได้ใส่ใจเด็กมือไม้ขยันพวกนี้นัก

“เฮ้อ...ก็เป็นคนน่าสงสาร อุตส่าห์หนีออกจากอารามลมใสมาได้แล้วแท้ๆ กลับต้องจมน้ำตาย” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเสียดายขึ้นมา

“คำนี้ออกจากปากเจ้า เจ้าไม่รู้สึกขยะแขยงตัวเองบ้างหรือ เจ้ามีสิทธิ์อันใดพูดเช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่ถูกเจ้าบีบคอตายกับมือมีมากเท่าใด”

ได้ยินคำของเจียงอิงจื่อ หลี่ฮั่วหวังก็หงุดหงิดใจอย่างยิ่ง “เจ้าหุบปากไปเสีย!”

คำนี้ทำเอาหยางเสี่ยวไหที่อยู่ข้างๆ สะดุ้งโหยง เรื่องที่ศิษย์พี่หลี่พูดกับตัวเองเป็นครั้งคราว ทั้งเขาและคนอื่นๆ เห็นมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยชินอยู่ดี

หลี่ฮั่วหวังที่สีหน้าย่ำแย่ลงไม่พูดอีก ก้มหน้าเดินดุ่มไปข้างหน้า

แม้หลี่ฮั่วหวังจะพยายามเมินภาพหลอนเหล่านี้ให้มากที่สุด แต่ก็มิใช่เรื่องง่ายเลย

ยิ่งเดินก็ยิ่งเปลี่ยว พวกเขาค่อยๆ มุ่งไปยังชายขอบของตำบลกลางโกบีแห่งนี้

ฟ้ามืดลงมาก ผู้คนบนถนนก็บางตา ส่วนใหญ่ต่างรีบเร่งกลับ

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะถามหยางเสี่ยวไหว่าใช่ที่นี่แน่หรือไม่ เสียงตะโกนอย่างดีใจก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“นักพรต! นักพรต!! ข้าเอง!”

หลี่ฮั่วหวังหันขวับไปมองโดยสัญชาตญาณ ครั้นเห็นผู้ที่ร้องเรียก ก็ดีใจจนเกินคาด

คนผู้นั้นคือพระชราที่ก่อนหน้านี้อยู่ต่อที่วัดเจิ้งเต๋อ

เมื่อเทียบกับสภาพสะอาดสะอ้านตอนอยู่ในวัด ยามนี้เขากลับมามอมแมมซอมซ่อดังเดิม

“หลวงพี่ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร ท่านมิได้อยู่ที่วัดเจิ้งเต๋อหรือ”

ได้ยินดังนั้น พระชราก็อดบ่นไม่ได้ “อย่าพูดถึงเลย อยู่ในวัดอึดอัดแทบตาย ทำความดีไม่ได้ไม่ว่า พวกเขายังให้ข้าท่องพระสูตรอีก”

“ข้าจะทนไหวได้อย่างไร สุดท้ายเลยออกมาเสียเลย ใช่แล้ว เจ้าจะไปที่ใดรึ”

“ไป...ส่งของ พอดีเลย ไปด้วยกันเถิด ท่านออกมาจากวัด พระวัดเจิ้งเต๋อมิได้ทำให้ท่านลำบากหรือ”

“พวกเขาจะทำให้ข้าลำบากด้วยเหตุใด ไม่เพียงไม่ทำให้ลำบาก ยังให้เงินข้ามาไม่น้อยอีกด้วย พระล้วนเป็นคนดี ไม่มีคนเลวหรอก”

“หึ” หลี่ฮั่วหวังยิ้ม คร้านจะโต้เถียง

ได้พบคนรู้จักในต่างแดน ทำให้หลี่ฮั่วหวังอารมณ์ดีขึ้นอย่างหาได้ยาก การคบกับคนซื่อนั้นง่ายดายเสมอ เขากับพระชราคุยกันตลอดทางอย่างถูกคอ

เรื่องในอดีตที่หลี่ฮั่วหวังจงใจหยิบยกขึ้นมา อีกฝ่ายก็ต่อได้ทุกเรื่อง

ขณะที่เขาคุยกำลังออกรส เสียงของหยางเสี่ยวไหก็ดึงเขากลับมา “ศิษย์พี่หลี่...ถึงแล้วขอรับ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 149
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 150 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 148กลับหน้าเรื่อง
ตอน 148ตอน 150