คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 150

ตอน 150

ตอนที่ 150 ปัญหา

เมื่อได้ยินเสียงของหยางเสี่ยวไห หลี่ฮั่วหวังจึงได้สติกลับคืนมา และพบว่ายามนี้พวกเขามาถึงชายขอบของตำบลแห่งนี้แล้ว

เบื้องหน้าเขาคือเรือนหินชั้นเดียวไม่กี่หลัง หน้าเรือนเป็นลานเลี้ยงม้ากว้างใหญ่

อูฐ แกะ และม้าถูกขังแยกไว้ในรั้วคนละส่วน กลิ่นฉุนรุนแรงของสัตว์เลี้ยงสารพัดชนิดโชยปะทะใบหน้า

ผู้คนที่อยู่ข้างในดูเหมือนจะสังเกตเห็นหลี่ฮั่วหวังแล้ว พวกเขาต่างทอดสายตามองมายังจุดเดียวกันโดยพร้อมเพรียง

ดูจากการแต่งกายของพวกเขาแล้ว ไม่ยากที่จะมองออกว่าครอบครัวนี้น่าจะทำมาหากินด้านนี้โดยเฉพาะ

จากจุดนี้ก็พอมองออกเช่นกันว่า เด็กนักพรตหญิงผู้นั้นคงไม่เหมือนเสี่ยวหม่าน นางมิได้ถูกขายมา บ้านนางมีฐานะไม่เลว

หลี่ฮั่วหวังรับไหอัฐิมาจากมือหยางเสี่ยวไห สูดหายใจลึก ปรับใจให้นิ่ง แล้วก้าวเดินไปทางนั้น

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังเข้ามาใกล้ ชายร่างกำยำผู้หนึ่งก็ผลักม้าข้างกายออกแล้วเดินเข้ามาต้อนรับ “มาซื้อปศุสัตว์รึ”

“มิใช่ มาส่งของ” หลี่ฮั่วหวังพินิจอีกฝ่าย คะเนจากวัยแล้ว เขาน่าจะเป็นพ่อของเด็กนักพรตผู้นั้น

การมาเยือนอย่างกะทันหันของหลี่ฮั่วหวัง ทำให้ชายร่างกำยำไม่ปักใจเชื่อในทันที ทว่าเมื่อหยางเสี่ยวไหบอกชื่อของเด็กนักพรตผู้นั้นและรายละเอียดบางอย่างของนาง ในที่สุดพวกเขาก็เชื่อ

ข่าวการตายของลูกสาวเปรียบดั่งฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ สำหรับพวกเขา คนทั้งครอบครัวรุมล้อมไหอัฐิร่ำไห้โฮออกมา

มองภาพอันน่าเศร้าตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังนึกว่าตนจะพลอยสะเทือนใจไปด้วย ทว่ากลับไม่เลย

คนตายเขาเห็นมามากเกินไป จนชินชาไปบ้างแล้ว

พระชราที่อยู่ข้างๆ เห็นภาพนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไป เขาเดินเข้าไปด้วยสีหน้าเลื่อมใส พนมมือสวดส่งวิญญาณต่อหน้าไหอัฐินั้น

“อามิตตาพุทธ...อามิตตาพุทธ...อามิตตาพุทธ...”

เพราะถูกพ่อของเด็กนักพรตรั้งซักถามรายละเอียด กว่าพวกหลี่ฮั่วหวังจะกลับมาถึงโรงเตี๊ยมก็ดึกมากแล้ว

“ไปเถิด พบกันได้ก็นับเป็นวาสนา ข้าจะเปิดห้องชั้นดีให้ท่านสักห้อง จะได้ไม่ต้องแอบไปนอนในส้วมเหมือนเมื่อก่อน”

“ข้ามีค่าเดินทาง” พระชราสะบัดจีวร เสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังออกมาจากตัวเขา

“อีกอย่าง เจ้าพูดเหลวไหลทั้งเพ ข้าเคยไปนอนในส้วมบ้านใครเสียที่ใดกัน”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยโล่งใจ

“ท่านจะไปที่ใด หากทางเดียวกัน วันหน้าก็ไปด้วยกันเถิด”

ในที่ห่างไกลเช่นนี้ คนแบบเขามีชีวิตรอดได้ไม่ง่ายเลย ช่วยดูแลได้เท่าใดก็ช่วยไป

“ขอเพียงได้ทำความดี ข้าไปที่ใดก็ได้ ข้าไม่เลือก พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ข้าไปก่อน มิเช่นนั้นเรือนนอนรวมจะปิดประตูเสียก่อน”

มองแผ่นหลังของพระชราที่ค่อยๆ ไกลออกไป หลี่ฮั่วหวังยิ้มน้อยๆ แล้วหันกายเดินเข้าโรงเตี๊ยม

เพิ่งก้าวเข้าโถงใหญ่ ก็เห็นลวี่จ้วงหยวนหน้าแดงก่ำกำลังโต้เถียงเรื่องใดอยู่กับบุตรชาย

“หัวหน้าลวี่ ท่านกำลังทำอันใดอยู่รึ”

ลวี่จ้วงหยวนผลักบุตรชายออกเต็มแรง นิ้วมือชี้วาดไปมากลางอากาศอย่างเดือดดาล

“พวกเล่นละครนัวนั่นโอหังนัก! กล้าบอกว่างิ้วของข้ามาจากของพวกมัน ว่าละครของพวกมันเป็นบรรพบุรุษของงิ้วพวกเรา!!”

“ท่านพ่อ ช่างเถิด ช่างเถิด ท่านจะไปเถียงกับพวกเขาเรื่องนี้ไปไย นี่เป็นถิ่นของผู้อื่นขอรับ”

“ช่างรึ เรื่องอื่นช่างได้! เรื่องนี้ไม่ได้! ยามนี้หากไม่เอาศักดิ์ศรีคืน จะมีหน้าไปพบท่านปรมาจารย์ได้อย่างไร ล้วนเป็นพวกร้องงิ้วต่ำต้อยเก้าชั้นเหมือนกัน ข้าจะกลัวพวกมันรึ เจ้าปล่อยข้า!”

เมื่อรู้ว่าที่แท้ลวี่จ้วงหยวนไปทะเลาะกับพวกเล่นละครนัวมา หลี่ฮั่วหวังก็คร้านจะยุ่ง หันหลังเดินไปยังห้องนอนของตน

“เหมี่ยวเหมี่ยว พระชรารูปนั้นเจ้ายังจำได้หรือไม่ เขา-” คำพูดของหลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งก้าวเข้าห้องพลันขาดห้วงไป

เห็นได้ชัดว่าไป๋หลิงเหมี่ยวเหนื่อยเต็มที ล้างหน้าล้างตาเสร็จนางก็นอนหลับลึกอยู่บนเตียงไปแล้ว

หลี่ฮั่วหวังเดินไปข้างเตียง ใช้มือลูบไล้ใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยังสะลึมสะลือก็ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบกอดเขาไว้ตามความเคยชิน

เห็นนางเป็นเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงเก็บเรื่องที่อยากเล่าไว้ก่อน

เขาเป่าตะเกียงน้ำมันดับแล้วล้มตัวลงนอน เหม่อมองขื่อหลังคา

“เฮ้อ...ในที่สุดก็ได้มีวันคืนสงบๆ สักสองสามวัน”

แท้จริงหลี่ฮั่วหวังมิได้โลภมาก เขาเพียงอยากรักษาชีวิตสงบเช่นนี้ไว้เงียบๆ ก็พอแล้ว

“เว้นแต่...สองคนนั้น” หลี่ฮั่วหวังเอียงศีรษะเล็กน้อย ชำเลืองมองเจียงอิงจื่อกับตันหยางจื่อที่อยู่ด้านข้าง

ในห้องนอนอันเงียบงัน สองสิ่งนั้นยังคงอยู่ไม่ไกล บนใบหน้าประดับรอยยิ้มที่คล้ายยิ้มมิใช่ยิ้ม

“หือ” หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นนั่งด้วยความแปลกใจ เพิ่งรู้ตัวว่าตนมองเห็นสิ่งต่างๆ ในความมืดได้แล้ว

“ด้านการรับรู้ ฉันยิ่งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว” หลี่ฮั่วหวังพึมพำถึงข่าวที่ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายนี้

“ศิษย์พี่หลี่...” เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวกำลังจะถูกปลุกให้ตื่น หลี่ฮั่วหวังรีบตบตัวนางเบาๆ “นอนเถิด...นอนเถิด...”

หลี่ฮั่วหวังกล่าวพลางค่อยๆ หลับตาลงเช่นกัน

อาจเพราะเดินทางมานาน หลี่ฮั่วหวังจึงหลับไปในพริบตา และหาได้ยากที่ไม่ฝันเลย

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังหลับพักอยู่ จู่ๆ ร่างของเขาก็เกร็งขึ้น รู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังเข้ามาใกล้

ชั่วพริบตาต่อมา ความเจ็บปวดรุนแรงที่ปลายนิ้วทำให้เขาตื่นเต็มตาในทันที

เขายกมือขึ้นดูโดยสัญชาตญาณ พบว่านิ้วมือของตนหนังเปิดเนื้อแบะ เลือดเนื้อเหวอะหวะ

ตำแหน่งนี้ ประกอบกับรอยแบบสัตว์ป่าเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังรู้ทันทีว่าเป็นร่างทรงรองของไป๋หลิงเหมี่ยวกัด!

หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายมองขวา ทว่าไม่พบสตรีที่มีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงคลุมศีรษะผู้นั้น

หลี่ฮั่วหวังพลันก้มหน้าลง เห็นข้างเตียงมีรองเท้าวางอยู่ถึงสามคู่ นอกจากของตนกับไป๋หลิงเหมี่ยว ยังมีรองเท้าปักลายสีแดงอีกคู่หนึ่งแทรกอยู่ตรงกลาง

ในจังหวะที่หลี่ฮั่วหวังเห็น รองเท้าปักลายคู่นั้นก็ค่อยๆ หดเข้าไปใต้เตียง

เขาเหลือบมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยังหลับใหล ขมวดคิ้วแน่นแล้วกดเสียงถามไปทางใต้เตียง “เจ้าจะทำสิ่งใด!”

“มีบางสิ่ง...” เสียงสตรีหวานจนขนลุกพลันดังขึ้นข้างหูหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังคว้าด้ามกระบี่ใต้หมอนด้วยมือเดียวทันที กลั้นหายใจรับรู้ความเป็นไปนอกห้อง

ยามนี้การรับรู้ของหลี่ฮั่วหวังเฉียบไวอย่างยิ่ง ตามหลักแล้วหากมีผู้ใดมาจริง เขาย่อมรู้สึกได้ ทว่ากลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดเลย

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าร่างทรงรองกำลังแกล้งตน นอกหน้าต่างก็มีความเคลื่อนไหว เป็นเสียงโลหะกระทบกันอย่างใสกังวาน

“แปะ!” บนผนังพลันมีเงาคล้ายหนังตะลุงแปะทาบขึ้นมา

ยากจะบอกได้ว่าเงาหนังตะลุงนั้นเป็นตัวแทนของสิ่งใด รูปร่างโดยรวมคล้ายแมงมุม ทว่าใบหน้ากลับเป็นชายชราแบบในภาพเทพเจ้ามงคล

แขนหกข้างที่มีหนามย้อน กับหนวดแข็งที่มีลวดลายซับซ้อนดั่งกระดาษตัดฉลุลายหน้าต่าง ยืดหดเข้าออกจากร่างนั้น

เงาหนังตะลุงที่ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใดนี้ ไต่อย่างรวดเร็วอยู่หลังหน้าต่างของหลี่ฮั่วหวัง

“หึ จิตวิสุทธิ์รึ แถมยังเป็นคนของลัทธิอ่าวจิ่ง ช่างหาได้ยากนัก”

ทันทีที่ได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังที่กุมกระบี่มือเดียวก็พลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 150
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 151 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 149กลับหน้าเรื่อง
ตอน 149ตอน 151