คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 151

ตอน 151

ตอนที่ 151 ละครหนังตะลุง

ยามดึกสงัด บนหน้าต่างกระดาษอันมืดสลัว มีอสูรหนังตะลุงหน้าตาน่าสะพรึงตัวหนึ่งเกาะอยู่

ภาพนี้ไม่ว่ามองอย่างไรก็ชวนขนลุกยิ่งนัก ทว่าสำหรับหลี่ฮั่วหวัง ที่ชวนขนลุกยิ่งกว่าคือ มันเรียกเขาว่าจิตวิสุทธิ์

ผ่านเรื่องมามากถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังย่อมเข้าใจดีว่าการที่ผู้อื่นเรียกตนด้วยคำนี้หมายถึงสิ่งใด

“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่” หลี่ฮั่วหวังถามเงาหนังตะลุงประหลาดนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“หึๆ มาถึงถิ่นข้า ยังไม่รู้อีกรึว่าข้าเป็นผู้ใด”

สิ้นเสียง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเงาหนังตะลุงบนหน้าต่างกระดาษเริ่มซึมเข้ามาในห้อง

“ชิ้ง!” คมกระบี่ถูกชักออก ทั้งห้องพลันอบอวลด้วยไอสังหาร

กระบี่ยาวสีแดงคล้ำปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาชักกระบี่เล่มนี้ออกมาจริงๆ

พริบตาถัดมา บางสิ่งก็ไหลบ่าจากด้ามกระบี่รูปสัตว์อสูรไปทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวัง ทำให้เลือดลมพลุ่งพล่าน เส้นเลือดปูดโปน มองสิ่งใดก็เป็นสีแดงไปหมด

เมื่อเห็นหนวดสีดำลายกระดาษตัดฉลุกำลังจะตั้งชันขึ้นจากแผ่นกระดาษ

หลี่ฮั่วหวังก็กระทืบเท้าขวาก้าวไปข้างหน้า ใช้ท่าก้าวคันศรแทงตรงออกไปทันที

ปลายลิ้นดันเพดานปาก เขาตะโกนออกมาโดยไม่อาจห้ามตน “ฆ่า!!”

เมื่อเห็นปลายกระบี่สีเลือดที่ห่อด้วยไอสังหารแทงมา เงาหนังตะลุงไม่กล้ารับตรงๆ รีบเบี่ยงไปทางขวา

เสียงโลหะดังกรุกกริก มันย้ายไปอยู่บนประตูไม้ข้างๆ ในพริบตา

“หือ กระบี่เล่มนี้...เจ้าเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลโย่วแห่งซื่อฉี”

เมื่อเห็นกระบี่ในมือหลี่ฮั่วหวัง เสียงของสิ่งนั้นก็แฝงความลังเล ท่วงท่าก็เริ่มเกรงขามอยู่บ้าง

หากเป็นยามปกติ หลี่ฮั่วหวังอาจหยุดฟังมันพูดช้าๆ ทว่ายามนี้สมองถูกไอร้อนนั้นห่อหุ้มจนทำเช่นนั้นไม่ได้เลย

มันยังพูดไม่ทันจบ กระบี่ของหลี่ฮั่วหวังก็มาถึงแล้ว

คมกระบี่สีแดงที่ทอประกายเยียบเย็นฟันลงบนประตูไม้อย่างหนักหน่วง “แครก” ประตูไม้แหลกเป็นชิ้นๆ ในพริบตา

ที่แหลกไปพร้อมกรอบไม้ยังมีเงาหนังตะลุงตัวนั้นด้วย

หลี่ฮั่วหวังพุ่งออกจากห้อง สายตามองทะลุทางเดินตรงหน้า เห็นคนผู้หนึ่งอยู่หลังหน้าต่างบานไกล สองมือชูไม้หลายอันบังคับหุ่นหนังตะลุงอยู่กลางอากาศ

สิ่งที่ต่อสู้กับตนเมื่อครู่ ก็คือเงาของหุ่นหนังตะลุงในมือเขานั่นเอง!

เห็นหลี่ฮั่วหวังไล่ออกมา คนผู้นั้นก็โยนหุ่นในมือทิ้งอย่างเด็ดขาด แล้วผลุบหายเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว

ครั้นหลี่ฮั่วหวังไล่ตามไปอย่างเกรี้ยวกราด ก็พบว่าในห้องว่างเปล่าแล้ว เหลือเพียงหุ่นหนังตะลุงบนพื้นที่ค่อยๆ กลายเป็นเถ้าดำ

เมื่อครู่เพียงเหลือบเห็นอย่างรีบร้อน มิได้สังเกตมากนัก ที่หลี่ฮั่วหวังจำได้แม่นที่สุดคือ บนใบหน้าคนผู้นั้นสวมหน้ากากทองเหลืองเก่าคร่ำคร่า

“ชิ้ง” กระบี่คืนฝัก หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึกหลายครั้งจนสงบลง

“คนผู้นี้มีจุดประสงค์อันใดกันแน่ แค่เห็นจิตวิสุทธิ์แล้วเกิดโลภจริงๆ รึ”

แม้คนผู้นั้นจะถูกตนไล่ไปแล้ว แต่หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกว่าไม่ง่ายเช่นนั้น

“เดี๋ยวก่อน ไป๋หลิงเหมี่ยว!” หลี่ฮั่วหวังที่ตื่นตัวขึ้นมาพุ่งกลับที่พักของตนด้วยความเร็วสูงสุด

เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวนอนหลับสงบอยู่บนเตียง หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจโล่งอก

เป็นห่วงจนสับสนไปเอง ไป๋หลิงเหมี่ยวมิใช่สตรีอ่อนแอมือเปล่า ตนไม่จำเป็นต้องกังวลว่าอีกฝ่ายจะใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ

เขาเดินไปข้างเตียง พินิจกระบี่ยาวในมืออย่างละเอียด

มีคนมาหาเรื่องมิใช่เรื่องแปลก ทว่าครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อน เขาไม่ใช่ฝ่ายที่เอาแต่หนีอีกแล้ว คนที่หนีกลับกลายเป็นศัตรู

เรื่องนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังตื่นเต้นอยู่บ้าง เพราะหมายความว่าในที่สุดเขาก็มีที่ยืนในโลกอันวุ่นวายวิปลาสนี้แล้ว

และทั้งหมดนี้ต้องยกให้กระบี่ที่ซือไท่มอบให้ คนผู้นั้นเพียงเห็นกระบี่เล่มนี้ก็หมดใจจะสู้ต่อ

หลี่ฮั่วหวังย่อมเข้าใจ อีกฝ่ายมิได้เกรงตน แต่เกรงกระบี่เล่มนี้

นอกจากพลังอันแข็งแกร่งแล้ว กระบี่เล่มนี้ยังมีคุณค่าอื่นแฝงอยู่ด้วย

“ตระกูลโย่วแห่งซื่อฉีรึ นี่คือชื่อของเจ้าของเดิมหรือ ฟังดูไม่เหมือนชื่อสำนัก”

คำถามนี้หลี่ฮั่วหวังไม่มีคำตอบ ที่เขารู้มีเพียงว่ากระบี่เล่มนี้มีที่มาไม่ธรรมดา หนี้ที่ตนติดค้างซือไท่ยิ่งหนักขึ้นไปอีก

ขณะที่กำลังลูบฝักกระบี่เบาๆ หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกถึงความผิดปกติ

เขาก้มลงมอง ก็เห็นมือขาวซีดคู่หนึ่งที่มีเล็บยาวสีดำกำน่องของตนไว้

หลี่ฮั่วหวังคิดครู่หนึ่ง ไม่ได้สะบัดออก เขาก้มหน้าพูดกับร่างทรงรองใต้เตียง “เรื่องวันนี้ ขอบใจที่เตือน หากเจ้าไม่เตือน ข้าคงเกือบถูกมันลอบโจมตีจริงๆ”

ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดสิ่งใด เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง วันนี้ร่างทรงรองของไป๋หลิงเหมี่ยวช่วยเขาไว้จริงๆ

ทว่านี่ก็เป็นจุดที่หลี่ฮั่วหวังสงสัย ยามนี้การรับรู้ของเขาไวถึงเพียงนี้ โจรที่อยู่ไกลขนาดนั้นก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกได้ แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายมาถึงหน้าประตูแล้วแท้ๆ กลับยังต้องให้ผู้อื่นเตือน

“บนตัวคนผู้นั้นมีของที่บดบังการรับรู้ได้หรือเปล่า ไม่รู้ว่าจะช่วยเรื่องที่ฉันเป็นจิตวิสุทธิ์ได้ไหม ถ้าใช้ได้เหมือนกัน แย่งมาได้ก็คงดี”

“อย่างนั้นก็คงไม่มีคนมากมายมาหาเรื่องฉันถึงเพียงนี้”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดเรื่องนี้จนเหม่อ ก็รู้สึกว่าสัมผัสตรงน่องแปลกไปเล็กน้อย

ก้มลงมองอีกครั้ง มือขาวซีดคู่นั้นหายไปแล้ว ทว่ามีสิ่งเย็นเยียบหลายเส้นดันขากางเกงนูนขึ้นและเลื้อยสูงขึ้นไม่หยุด

สัมผัสที่แนบผิวคล้ายหนังงูอ่อนนุ่ม

ทันใดนั้น เสียงสตรีหวานจนขนลุกก็ดังแผ่วเบาข้างหูหลี่ฮั่วหวัง “ท่านพี่...”

หนังศีรษะของหลี่ฮั่วหวังชาวาบทันที ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “หยุด! ข้าบอกให้หยุด!”

เมื่อมือของหลี่ฮั่วหวังกุมด้ามกระบี่ กำลังจะชักออก สิ่งที่อยู่ในขากางเกงก็ค่อยๆ หดกลับไปในที่สุด

เขาหันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยังหลับใหลแวบหนึ่ง แล้วเอ่ย “เรื่องก่อนหน้านี้ให้จบเพียงเท่านี้ ข้าไม่อยากพูดถึงอีก! นอน!”

พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง

ร่างทรงรองใต้เตียงไม่ตอบคำของหลี่ฮั่วหวังอีก ในห้องพลันเงียบลง

เกิดเรื่องเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจะหลับลงได้อย่างไร เขาแทบลืมตาโพลงจนรุ่งสาง

กระทั่งได้ยินเสียงร้องขายของของพ่อค้าที่ออกมาตั้งแผงนอกหน้าต่าง หลี่ฮั่วหวังจึงสะลึมสะลือหลับไป

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนหลับยาวไปจนบ่าย

เขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้วมานั่งในโถงโรงเตี๊ยม กินมื้อกลางวันพลางคิดถึงเรื่องเมื่อคืน

“ดูจากวิธีการ คนผู้นั้นเทียบวัดเจิ้งเต๋อกับอารามอันฉือไม่ได้เลย อาจเป็นผู้ฝึกตนเถื่อนเหมือนตันหยางจื่อ ถ้าเป็นเพียงเท่านี้ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่”

“เขาบอกว่าที่นี่เป็นถิ่นของเขา ไม่ได้บอกว่าเป็นของพวกเขาหรือสำนักของพวกเขา นั่นหมายความว่าเป็นไปได้สูงว่าเขามีเพียงคนเดียว”

หลี่ฮั่วหวังก็ไม่คิดจะหนี หากอีกฝ่ายจะลงมือจริง เมื่อเทียบกับในเมืองที่ผู้คนพลุกพล่าน ที่โล่งกลางป่าไร้ผู้คนกลับง่ายต่อการถูกซุ่มโจมตีกว่า

เพิ่งคีบถั่วลิสงเม็ดหนึ่งใส่ปาก หลี่ฮั่วหวังก็เห็นลวี่จ้วงหยวนท่าทางองอาจผึ่งผายพาบุตรชายทั้งสองเดินเข้ามา

เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวาน หลี่ฮั่วหวังก็เดาได้ไม่ยากว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

“หัวหน้าลวี่ ไปทะเลาะกับพวกเล่นละครนัวมาอีกแล้วรึ ดูท่าฮึกเหิมเช่นนี้ ทะเลาะชนะมาแล้วหรือ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 151
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 152 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 150กลับหน้าเรื่อง
ตอน 150ตอน 152